INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2545, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>W przypadku wyższego duchowieństwa do rzadkości należy przygotowywanie biogramu „od zera”, a postęp w badaniach opiera się właśnie na dodanych uściśleniach.</h2>\n[caption id=\"attachment_2473\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2473\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/w-obronie-feudalych-poletek-badawczych-fa-05-2020-1024x768.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"768\" /> Źródło: Wikipedia<br />Zamek kapituły warmińskiej w Olsztynie[/caption]\n\nW opublikowanym niedawno na łamach „Forum Akademickiego” artykule pt. Toruński doktorat „na źródłach” Marek Wroński zarzuca Radosławowi Krajniakowi popełnienie plagiatu na szkodę prof. Teresy Borawskiej w jego obronionej w 2017 r. pracy doktorskiej pt. Prałaci i kanonicy warmińskiej kapituły katedralnej do 1466 roku. Studium prozopograficzne („Forum Akademickie” nr 4/2020). Przedstawiony w artykule opis faktów jest jednak tak dalece wypełniony stwierdzeniami nieprawdziwymi oraz manipulacjami, że jako recenzentka uczestnicząca w przewodzie doktorskim czuję się zmuszona do stanowczej reakcji i ustosunkowania się do podniesionych w nim zarzutów. Przy okazji pragnę podkreślić, że od kilkunastu lat specjalizuję się w badaniach nad prozopografią średniowiecznego kleru, co pominięto w artykule, sugerując w ten sposób pośrednio moją niekompetencję.\n\nNajpoważniejsza (lecz niestety niejedyna) manipulacja M. Wrońskiego polega na zupełnym przemilczeniu, że praca R. Krajniaka zawiera prawie 120 stron części syntetycznej. Czytelnik odnosi więc błędne wrażenie, że podstawą doktoratu jest 278 biogramów duchownych, rzekomo w całości przepisanych od T. Borawskiej, uzupełnionych o zaledwie kilkanaście przygotowanych zupełnie samodzielnie. M. Wroński z wykrzyknikiem orzeka, że te ostatnie to jedyny merytoryczny wkład doktoranta. Tymczasem o merytorycznej wartości pracy badawczej decyduje przede wszystkim owa część syntetyczna, świadcząca o umiejętności analizy danych, tj. syntetyczna „obróbka” zgromadzonej w biogramach sumy jednostkowych faktów, której Teresa Borawska nigdy nie opracowała. To owa synteza, a nie proste zestawienie wypisanych ze źródeł faktów w postaci suchego biogramu, świadczy o kompetencjach badawczych doktoranta i już tylko na tej podstawie pracę R. Krajniaka można uznać za w pełni oryginalną i samodzielną, a zatem spełniającą wymagania stawiane dysertacjom doktorskim. Stwierdziłam to nie tylko ja, ale także drugi recenzent, prof. dr hab. Krzysztof Ożóg, cieszący się w środowisku mediewistycznym renomą badacza tyleż rzetelnego, co krytycznie wnikliwego.\n<h3>Drobne uchybienie warsztatowe</h3>\nWarto podkreślić, że wbrew twierdzeniu M. Wrońskiego biogramy autorstwa T. Borawskiej opublikowane w Słowniku biograficznym kapituły warmińskiej nie zostały zaopatrzone w „pełny aparat naukowy”. Biogramom tym towarzyszy jedynie zbiorczy wykaz literatury i źródeł ujęty w formie skrótowej i bardzo nieprzejrzystej, często typu: „Regesta III (indeksy), Dola, Kapituła (indeksy)”, który bardzo utrudnia ustalenie, z jakiego źródła zaczerpnięta została konkretna informacja. Niewiele zmienia tu tłumaczenie T. Borawskiej, że takie były niezależne od niej wymogi edycji. Od 1996 r. upłynęło wystarczająco wiele czasu, by opublikować zgromadzone materiały biograficzne w formie uzupełnionej monografii z pełnym i spełniającym wymogi warsztatowe aparatem naukowym.\n\nCałkowicie absurdalnie brzmi zarzut, że R. Krajniak chciał „ukryć plagiat”, cytując jedynie skrót odnoszący się do słownika, bez wymieniania T. Borawskiej z nazwiska. W rzeczywistości nazwisko T. Borawskiej jako współautorki rzeczonego słownika pojawia się w bibliografii pracy, a nikt z czytających nie ma wątpliwości, czego ów skrót dotyczy. Jedyne, co można by zarzucić doktorantowi, to drobne uchybienie warsztatowe, gdyż biogramy i hasła opublikowane w wydawnictwach encyklopedycznych pod nazwiskami ich autorów z reguły powinny być tak cytowane (np. w Polskim Słowniku Biograficznym), czego notabene w innych swoich publikacjach nie czyni nawet Teresa Borawska. W wypadku pracy R. Krajniaka decyzja o redukcji opisu bibliograficznego do standardowego skrótu wydaje się jednakże w pełni uzasadniona ekonomią zapisu. Wprowadzone na interwencję T. Borawskiej dokładne rozpisanie każdego z jej niekiedy kilkuwersowych biogramów zajęło ostatecznie dziesięć stron bibliografii, zbytecznie i sztucznie rozdymając jej rozmiary. Na tym też jedynie – co w obliczu insynuacji trzeba podkreślić – polega różnica w wersjach pracy dostarczonych obojgu recenzentom, którą M. Wroński przedstawia w atmosferze sensacji jako wykalkulowane oszustwo.\n\nNastępnie nieco uwagi wymaga kwestia zestawionych przez M. Wrońskiego podobieństw treści biogramów kanoników autorstwa T. Borawskiej i R. Krajniaka. Ponownie wymaga to przybliżenia specyfiki badań mediewistycznych, która nie jest niewątpliwie oczywista dla wszystkich czytelników „Forum Akademickiego”. Autor artykułu zadał sobie w istocie niewielki trud, zestawiając tylko dwa biogramy. Dla kompletu i rzetelności badawczej powinien jeszcze porównać zakres faktów zestawionych w hasłach Teresy Borawskiej ze starszą literaturą przedmiotu. Zapewne ze zdziwieniem odkryłby, że badaczka przywołuje tam te same fakty, które w swoich biogramach zestawił już wcześniej Anton Eichhorn, autor prac o prałatach warmińskich publikujący w drugiej połowie XIX w. Różnica językowa sprawia, że podobieństwa prac T. Borawskiej i starszych biogramów wydawać się mogą nieoczywiste.\n\nKanonicy warmińscy byli jednak niekiedy również kanonikami wrocławskiej kapituły katedralnej. Sięgnijmy zatem do pracy ks. Kazimierza Doli poświęconej składowi personalnemu tej instytucji (1983 r.). Biogram jednego z nich umieściła później T. Borawska w słowniku. Oto wynik porównania obu biogramów:\n<h3>BETEKEN ALBERT</h3>\nKanonię [wrocł.] otrzymał z prowizji papieskiej około 1417 r. W 1419 został jej pozbawiony, ale odzyskał ponownie przed 7 VI 1420 r. Był w tym czasie również kanonikiem warmińskim (zrezygnował w 1420 r.). Mieszkał w Rzymie i należał do otoczenia kardynała Jordana de Ursinis, wielkiego penitencjarza. W 1426 r. immatrykulował się w uniwersytecie w Wiedniu jako kanonik ratyzboński. Pochodził prawdopodobnie z Prus. W dokumentach śląskich nie spotykamy go. Zmarł przed 20 XII 1429 r. (K. Dola)\n\nPochodził z diecezji warm. Kanonię warm. uzyskał 25 V 1410 dzięki prowizji Jana XXIII, ale zapewne nie został przyjęty do kapituły. W grudniu 1417 mienił się klerykiem warm. i katedralnym wikariuszem. Mieszkał w Rzymie w otoczeniu kardynała, wielkiego penitencjariusza Jordana de Ursinis i zgromadził kilka prebend kościelnych, m.in. w Trydencie, Pradze i Wrocławiu. W 1420 r. zrezygnował ostatecznie z kanonii warmińskiej i w 1426 r. immatrykulował się na uniwersytecie w Wiedniu jako kanonik ratyzboński. Zmarł przed 20 XII 1429 r. (T. Borawska)\n\nCzy oznacza to, że kolejny „demaskatorski” tekst wypadałoby poświęcić technice pracy naukowej Teresy Borawskiej? Zdecydowanie nie, choć powyższy przykład pokazuje, że badaczka niekiedy ze zbytnią dezynwolturą traktuje dorobek poprzedników, czerpiąc z niego nie tylko fakty, ale i całe fragmenty zdań. Niemniej – co należy podkreślić – nie ulega wątpliwości sama elementarna zasada, że przystępując do pracy nad biogramem, należy wykorzystać wszystkie powstałe wcześniej prace słownikowe. Kompletność danych na temat badanego środowiska, która jest niezbędnym warunkiem poprawnego wnioskowania syntetycznego, wymaga niekiedy powtórnego zestawienia informacji już dobrze w literaturze znanych, zwłaszcza że zazwyczaj nie chodzi tu o nowe interpretacje, lecz o suche źródłowe fakty. Bez popadania w absurd nie da się zabezpieczyć suchego „faktu” (w przeciwieństwie do myśli, idei, spostrzeżenia czy analizy) jako własności intelektualnej konkretnego badacza.\n<h3>Poznać specyfikę dyscypliny</h3>\nWarto na powyższym przykładzie podkreślić, że prominentni duchowni w pełnym i późnym średniowieczu byli członkami wielu instytucji kościelnych i w opracowaniach tychże posiadają już swoje biogramy. Badacz przystępujący do rekonstrukcji składu osobowego kapituły katedralnej dysponuje więc niekiedy nawet kilkunastoma biogramami jednej osoby i w tym wypadku wszelkie uzupełnienia i korekty, a nawet uporządkowanie ich w jedną spójną całość – tak deprecjonowane przez M. Wrońskiego – również stanowią istotny wkład badawczy. W przypadku wyższego duchowieństwa do rzadkości należą raczej sytuacje odwrotne, czyli przygotowywania biogramu „od zera”, a postęp w badaniach opiera się właśnie na owych dodanych uściśleniach. W przypadku wielu biogramów przygotowanych przez R. Krajniaka wkład badawczy jest zresztą imponujący i gdyby M. Wroński sięgnął do jego dysertacji, zobaczyłby, że już chociażby sylwetka przywołanego wyżej A. Betekena zajmuje półtorej strony maszynopisu, przynosząc zupełnie nowe ustalenia i fakty. Zanim zweryfikuje się prawdziwe lub urojone oskarżenia o plagiat, warto jednak wcześniej wgłębić się nieco w specyfikę dyscypliny, której ów plagiat ma dotyczyć.\n\nZważywszy, że oskarżenie o plagiat ma charakter silnie dyfamujący, zwykła przyzwoitość wymaga, by dochować należytej staranności i rzetelności przy sprawdzaniu faktów, a przede wszystkim je zweryfikować i udzielić głosu obu stronom ewidentnego konfliktu ambicjonalno-środowiskowego, z którym mamy w tym przypadku do czynienia. W artykule pojawia się zarzut, że żaden z recenzentów ani członków komisji doktorskiej nie zareagował na zarzuty o plagiat wygłoszone przez Henryka Rietza podczas publicznej obrony. Gdyby M. Wroński sięgnął do protokołów obrad, mógłby się przekonać, że dyskusja taka była toczona w trakcie części niejawnej. Zostały wówczas podniesione wyżej wskazane argumenty o specyfice pracy nad biografistyką kościelną, a także fakt, że zasadniczą częścią dysertacji jest – o czym wyżej wspomniałam – syntetyzujący obraz środowiska kanoników, do oryginalności którego nie było i nie ma żadnych zastrzeżeń. Warto też jeszcze raz z całą mocą podkreślić, że w żadnym przedstawionym przez R. Krajniaka biogramie nie mamy do czynienia ani z ukryciem autorstwa ustaleń T. Borawskiej, ani też ich dosłownym przepisaniem. Większość z nich została także znacząco skorygowana i rozbudowana.\n\nUznanie zarzutów T. Borawskiej i H. Rietza, którymi bezkrytycznie rezonuje autor artykułu, oznaczałoby ostatecznie także oficjalne przyznanie, że istnieją w polskiej nauce „poletka badawcze” (cyt. za M. Wrońskim) profesora X lub profesor Y, zarezerwowane „przez zasiedzenie” przez badaczy trudniących się nimi od kilku dziesięcioleci, a co najistotniejsze – bez widocznych efektów publikacyjnych; rezerwaty, których samo naruszenie przez młodszego badacza generować będzie podejrzenie o plagiat i etyczne nadużycie. Słuszna walka z plagiatami i nierzetelnością naukową zostaje w ten sposób instrumentalnie wykorzystana do prywatnych ambicjonalnych rozgrywek, ze szkodą dla samej idei.\n<div class=\"signature\">\n\nDr hab. Ewa Wółkiewicz, prof. IAE PAN, Instytut Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie\n\n</div>', 'W obronie feudalnych „poletek badawczych” ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'w-obronie-feudalnych-poletek-badawczych%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 10:42:44', '2020-05-19 08:42:44', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/w-obronie-feudalnych-poletek-badawczych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2589, 1, '2020-06-17 07:33:36', '2020-06-17 05:33:36', '', 'artysta-na-politechnice3-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-na-politechnice3-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:33:36', '2020-06-17 05:33:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/artysta-na-politechnice3-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2546, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>zawarte w „Oświadczeniu Dziekana Wydziału Nauk Historycznych UMK w Toruniu, prof. dr. hab. Stanisława Roszaka, w związku z artykułem na łamach „Forum Akademickiego” 4/2020, z dnia 27.04.2020 r.”</h2>\nW związku z tym oświadczamy i stanowczo protestujemy przeciwko zawierającym nieprawdę oświadczeniom Dziekana WNH UMK.\n<h3>Oświadczenie  dr hab. Teresy Borawskiej, em. prof. UMK</h3>\nNie jest prawdą, że w rozmowach z Dziekanem i Przewodniczącym Komisji Doktorskiej prof. dr. hab. Waldemarem Rozynkowskim uczestniczył promotor prof. dr hab. Andrzej Radzimiński.\n\nW czasie pierwszego spotkania z udziałem Dziekana i prof. dr. Waldemara Rozynkowskiego, Przewodniczącego Komisji Doktorskiej, przekazałam wyraźnie swoje stanowisko w sprawie dysertacji mgr. R. Krajniaka, która nie spełnia wymogów stawianych pracom doktorskim, gdyż nie jest ani nowatorska, ani oryginalna, ani samodzielna. Na dodatek mgr R. Krajniak zataił moje nazwisko jako autorki 270 biogramów stanowiących podstawę jego rozprawy i tym samym naruszył moje prawa autorskie. W odpowiedzi usłyszałam, że praca zostanie „w czasie wakacji poprawiona i powoła się innego recenzenta”. Przewodniczący Komisji Doktorskiej prof. Waldemar Rozynkowski zasugerował nawet przeprowadzenie obrony z jedną recenzją prof. dr. hab. Krzysztofa Ożoga, ale Dziekan odrzucił to ze względów proceduralnych. Przebieg tej rozmowy wyraźnie dowodził, że moja krytyczna recenzja nie będzie miała żadnego znaczenia w dalszym procedowaniu, toteż jej pisanie jest bezsensowne. W związku z powyższym podjęłam decyzję o rezygnacji z pisania oceny dysertacji. Dziekan to zaakceptował, ale domagał się ode mnie krótkiej, najlepiej jednozdaniowej rezygnacji.\n\nW czasie drugiego spotkania w pokoju Dziekana zgłosiłam fakt wręczenia mi przez prof. A. Radzimińskiego nowej wersji dysertacji R. Krajniaka z pominięciem obowiązujących procedur. Dziekan pouczył mnie wówczas, że zgłaszając ten fakt postąpiłam słusznie i zagroził: w przeciwnym razie musiałby sprawę przedstawić Komisji Dyscyplinarnej i to mnie (= TB) spotkałyby nieprzyjemności.\n\nNie jest też prawdą, że Dziekan „dwukrotnie zwracał się do mnie z prośbą o przedstawienie recenzji”. Odwrotnie – Dziekan dwukrotnie domagał się poprawienia treści i zredukowania objętości mojej rezygnacji. Pośrednim dowodem na to jest fakt, że rezygnacja z recenzowania została wręczona Dziekanowi 8 czerwca, zaś oficjalne potwierdzenie wpłynięcia jej do Dziekanatu to stempel z datą 23 czerwca 2017 r.\n\nNie jest prawdą, że miałam obowiązek sformułowania wniosku „o niedopuszczenie pracy do dalszych etapów postępowania”. Po mojej umotywowanej rezygnacji przedstawienie takiego wniosku na Radzie Wydziału należało do obowiązków Dziekana, który powinien powołać Komisję Dziekańską. W przekazanej pisemnie mojej rezygnacji z uzasadnieniem znajdują się wystarczające argumenty zmuszające Dziekana i Radę Wydziału do postawienia takiego właśnie wniosku z urzędu.\n\nPytanie do Dziekana prof. S. Roszaka, czy wysyłając do recenzentki prof. dr hab. Ewy Wółkiewicz podmienioną pracę poinformował ją o tym fakcie i czy przekazał jej równocześnie moje zastrzeżenia oraz czy powiadomił członków Rady Wydziału o podmienieniu egzemplarza dysertacji?\n\nCzy Pan Dziekan powiadomił o moich zastrzeżeniach i podmienieniu egzemplarza dysertacji prof. K. Ożoga przed publiczną obroną i wyjaśnił, że recenzowany przez niego egzemplarz pracy został wycofany z dalszego postępowania? Jest to niesłychanie ważne, ponieważ recenzja prof. K. Ożoga dotyczy dysertacji prawnie nieistniejącej. Sprawę może wyjaśnić list prof. K. Ożoga z 10 listopada 2017 roku, wysłany „w związku z zapytaniem telefonicznym Pana Dziekana w sprawie mojej [prof. K. Ożoga] recenzji”. Proszę więc o opublikowanie całego listu prof. K. Ożoga.\n\nRodzi się też pytanie, dlaczego, wbrew obowiązującym procedurom, Dziekan nie zamieścił dotąd treści recenzji profesorów K. Ożoga i E. Wółkiewicz na stronie internetowej Wydziału, tak jak postąpił w wypadku wszystkich doktoratów z 2017 roku. Te recenzje są na stronie Centralnej Komisji.\n<h3>Oświadczenie  dr. Henryka Rietza, b. adiunkta UMK  oraz em. adiunkta UWM w Olsztynie</h3>\nNieprawdziwe jest również stwierdzenie Dziekana o przebiegu publicznej obrony mgr. R. Krajniaka, na którym Pan Dziekan nie był obecny w Sali Wydziału Nauk Historycznych. W protokole pominięto część moich wypowiedzi, inne zostały zmienione, a na zarzuty o mojej niewiedzy bądź „niezrozumieniu” kwestii naukowych czy „bezpodstawności rzucania niesprawdzonych, publicznych oskarżeń”, wygłaszanych w części niejawnej obrony, odpowiedzieć wówczas nie mogłem. Dostępne Panu Dziekanowi w dokumentacji (moje pisma do Dziekana z 8.11. 2017 r. i z 10.01. 2018 r. oraz do JM Rektora UMK i członków Senatu z 15.06 2019 r.) dodatkowe informacje zostały zbyt pochopnie odrzucone.\n\n1. Wbrew twierdzeniu Dziekana, prof. W. Rozynkowski w niegrzecznej formie przerwał moją wypowiedź, co wywołało moją reakcję: „Czy zamierza Pan wyrzucić mnie z sali?”. W odpowiedzi prof. W. Rozynkowski pozwolił mi tylko zadać pytanie. W protokole nie znalazło to odzwierciedlenia.\n\n2. Nie jest też prawdą, że Doktorant udzielił mi merytorycznej odpowiedzi, wręcz przeciwnie stwierdził krótko: „Pan mnie zniesławia”. W protokole odnotowano: „Mgr Radosław Krajniak uznał tę wypowiedź (= HR) za oszczerczą”. Dopisano jednak dalsze słowa, których w sali nie słyszałem. W czasie przerwy, na korytarzu, mgr R. Krajniak wypowiadał pod moim i T. Borawskiej adresem obraźliwe słowa.\n\n3. Poważnym nadużyciem jest wypowiedź Pana Dziekana (na podstawie protokołu), że dr H. Rietz sam określił się jako współautor haseł Słownika biograficznego kapituły warmińskiej. W protokole napisano inaczej: „dr Henryk Rietz odwołał się do opublikowanego w 1996 r. Słownika biograficznego kapituły warmińskiej i zawartych w nim biogramów autorstwa prof. Teresy Borawskiej, które jak przyznał sam skrócił na potrzeby wydania”. Informuję, że ze względu na ówczesne ograniczenia objętości publikacji (brak funduszy w roku 1995-1996) pełniłem rolę redaktora technicznego, skracającego teksty i przypisy, a to na prośbę prof. Mariana Borzyszkowskiego. Moją propozycją było również wprowadzenie wspólnych skrótów cytowanej literatury do wszystkich tekstów.\n\nNieprawdziwe i publiczne stwierdzenia Dziekana, obniżające wartość samodzielnej pracy intelektualnej T. Borawskiej nie są dopuszczalne.\n\n4. W protokole z posiedzenia Komisji Doktorskiej WNH zwraca uwagę przedziwna taktyka rejestrowania wypowiedzi Promotora, Recenzentów i członków Komisji. Głosy te zapisano w taki sposób, aby nie zostało wymienione nazwisko T. Borawskiej, autorki 270 biogramów stanowiących podstawę dysertacji R. Krajniaka. Szczegółową analizę protokołu znajdzie Pan Dziekan w moim piśmie do JM Rektora UMK i członków Senatu z 15.06.2019 r.\n\nPrzypominamy ponadto Panu Dziekanowi, że przedmiotem oceny nie jest osoba ani publikacje T. Borawskiej, ale była i pozostaje rozprawa doktorska R. Krajniaka. Domagamy się zatem opublikowania na stronie internetowej Wydziału recenzji profesorów K. Ożoga i E. Wółkiewicz oraz dysertacji R. Krajniaka, także dla jego własnego dobra. Umożliwi to każdemu zainteresowanemu spokojną analizę treści pracy i ocenę warsztatu historyka, a tym samym oddzieli dyskusję naukową od pomówień i ataków na osoby.\n\nZ upowszechnionych bowiem tekstów dr. R. Krajniaka, prof. Radosława Biskupa i prof. Ewy Wółkiewicz odnoszących się do artykułu M. Wrońskiego w „Forum Akademickim” wynika, że z eksperta powołanego do oceny pracy doktorskiej, dr hab. Teresa Borawska, em. prof. UMK, sprowadzona została do roli nieuka, którą dotąd niesłusznie uważano za historyka i nie jest również godna miana nauczyciela akademickiego.\n<h3>W obronie red. Marka Wrońskiego</h3>\nZarzut prof. Ewy Wółkiewicz podkreślającej, że „od kilkunastu lat specjalizuje się w badaniach nad prozopografią średniowiecznego kleru, co pominięto w artykule, sugerując w ten sposób pośrednio [jej] niekompetencję”, jest nietrafny. Wręcz przeciwnie, prof. M. Wroński „rozszerzył” kompetencje prof. E. Wółkiewicz na całą średniowieczną historię Kościoła. Dodajemy jeszcze, że publikacje Pani prof. E. Wółkiewicz są cenione i nam dobrze znane.\n\nOburzenie Pani Profesor powinno być skierowane do dr. R. Krajniaka, który w swojej dysertacji całkowicie zignorował jej naukowe osiągnięcia i nawet w bibliografii zabrakło prac z nazwiskiem E. Wółkiewicz.\n<div class=\"signature\">\n\nDr hab. Teresa Borawska, em. prof UMK w Toruniu Dr Henryk Rietz\n\n</div>', 'Odpowiedź  na nieprawdziwe i przeinaczone treści  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'odpowiedz-%e2%80%a8na-nieprawdziwe-i-przeinaczone-tresci-%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 10:46:43', '2020-05-19 08:46:43', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/odpowiedz-%e2%80%a8na-nieprawdziwe-i-przeinaczone-tresci-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2547, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', 'Nie jest prawdą, że podczas jednej z rozmów z dziekanem WNH UMK prof. Teresie Borawskiej „zaproponowano, by złożyła krótką jednozdaniową rezygnację z recenzowania, a praca zostanie »poprawiona« i powoła się innego recenzenta”. Dziekan WNH UMK prof. Stanisław Roszak dwukrotnie zwracał się do prof. Borawskiej z prośbą o przedstawienie recenzji, uznając, że recenzent powołany przez Radę Wydziału ma nie tylko prawo, ale obowiązek wykazać wszystkie uchybienia pracy, wysunąć zarzuty o naruszeniu praw autorskich oraz sformułować wniosek o niedopuszczenie pracy do dalszych etapów postępowania.\n\nNie jest prawdą, że podczas obrony przewodniczący Komisji Doktorskiej prof. Waldemar Rozynkowski przerwał dr. Henrykowi Rietzowi, nie jest też prawdą, że nikt nie odniósł się do sformułowanych przez dr. [Rietza – red.] zarzutów. Dowodzi tego protokół udostępniony red. Wrońskiemu 9 kwietnia. Do zarzutów odniósł się sam doktorant Radosław Krajniak, a w części niejawnej – recenzenci, promotor i członkowie Komisji, uznając jednoznacznie te zarzuty za chybione i stwierdzając, że praca jest osiągnięciem badawczym.\n<div class=\"signature\">\n\nZespół Prasowy UMK\n\n</div>', 'Sprostowanie do artykułu Marka Wrońskiego pt. Toruński doktorat „na źródłach”,  opublikowanego w FA 4/2020 ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'sprostowanie-do-artykulu-marka-wronskiego-pt-torunski-doktorat-na-zrodlach-%e2%80%a8opublikowanego-w-fa-4-2020%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 10:46:52', '2020-05-19 08:46:52', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/sprostowanie-do-artykulu-marka-wronskiego-pt-torunski-doktorat-na-zrodlach-%e2%80%a8opublikowanego-w-fa-4-2020%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2548, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>Mając opracowaną dobrą koncepcję działania i dane o odpowiedniej rozdzielczości, można znaleźć najmniejszą igłę w największym stogu, co jest jednym z zasadniczych założeń projektu iThena.</h2>\n[caption id=\"attachment_2446\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2446\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/globalna-siec-komputerowa-przed-i-po-pandemii1-fa-05-2020-1024x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"1024\" /> Fig. 1. Wycinek wizualizacji grafowej (punkty sieciowe połączone krawędziami reprezentującymi możliwy przepływ danych punkt – punkt[/caption]\n\nW ciągu ostatnich miesięcy we wszystkich praktycznie serwisach informacyjnych i społecznościowych dominującym tematem jest pandemia COVID-19. Świat nie przewidywał pojawienia się tak niespodziewanego, cichego i przebiegłego wroga. Nie byliśmy przygotowani na widoczny obraz rzeczywistości, jaki przedstawia nam się mediach. COVID-19 w znaczącym stopniu odbił się na wielu obszarach naszej działalności. Nowe zagrożenie wymusiło na szkołach, uczelniach, a także firmach przejście w bardzo dużym stopniu do działań prowadzonych zza biurek w naszych domach.\n\nNie jestem biologiem ani osobą z wykształceniem medycznym. Wirusy w mojej dotychczasowej pracy inżynierskiej zawsze atakowały komputery, a nie bezpośrednio ludzi. Jednak dynamiczna zmiana globalnej sytuacji i konieczność adaptacji całych społeczeństw do nowych warunków wpływa także na obszary technologiczne. Spędzając całe dnie w domach, surfując po stronach internetowych, robiąc zakupy online i oglądając filmy, częściej niż zwykle dajemy się pochłaniać rzeczywistości wirtualnej. Komunikujemy się, dane przepływają dzięki falom radiowym, impulsom elektrycznym w ośrodku jakiegoś medium transmisyjnego lub coraz częściej dzięki fotonom w rdzeniu światłowodu. Nawet najlepszą sieć komputerową może przygnieść zbyt duża fala ruchu, co momentami możemy zaobserwować.\n<h3>BOINC a wyzwania współczesnej nauki</h3>\nW „Forum Akademickim” (7-8/2014) został opublikowany mój artykuł pt. BOINC – nie tylko obliczenia. Pod skrótem BOINC (pełne rozwinięcie z angielskiego: Berkeley Open Infrastructure for Network Computing) kryje się znana platforma do obliczeń rozproszonych z wykorzystaniem zasobów komputerowych połączonych siecią internetową. Internauci mogą udostępnić zasoby obliczeniowe naukowcom, którzy realizują swoje prace w ramach różnych projektów BOINC. Projekty te pod względem tematycznym są bardzo różnorodne – od czystej matematyki (http://www.primegrid.com), przez modelowanie problemów cząstek elementarnych (https://lhcathome.web.cern.ch) i poznawanie praw rządzących czarnymi dziurami (https://universeathome.pl), do zagadnień typowo biologicznych, medycznych lub bezpośrednio związanych z farmacją (http://boinc.bakerlab.org/rosetta). Wraz z zaognianiem się sytuacji związanej z COVID-19 zespoły naukowe z całego świata zaczęły wykorzystywać także projekty BOINC do wsparcia obliczeń wykonywanych w celu opracowania szczepionki (https://boinc.bakerlab.org/rosetta/forum_thread.php?id=13702). Jest to niezwykle ciekawy wątek – każdy internauta może dołożyć drobną cegiełkę oraz wspomóc walkę ze wspólnym wrogiem.\n\nJako pasjonat od bardzo wielu lat związany z BOINC i innymi metodami przetwarzania danych we wrześniu 2019 roku uruchomiłem własny projekt rozproszony. Projekt ten w momencie pisania artykułu nie realizuje jeszcze zadań typowo obliczeniowych – tak jak większość systemów BOINC. Głównym zadaniem zaprojektowanym na platformie w początkowej fazie było mapowanie oraz monitorowanie struktur sieciowych we współczesnym internecie.\n\nWychodząc od źródła, dane przesyłane w internecie pokonują punkt po punkcie kolejne urządzenia sieciowe, aż trafią do zdefiniowanego celu. Jeżeli wchodzimy z naszego komputera na stronę internetową pod adresem forumakademickie.pl (nasz cel), to dane w zależności od aktualnej sytuacji mogą przepływać przez router domowy, następnie wpadają na pierwsze urządzenie – już po stronie naszego operatora telekomunikacyjnego – skąd skaczą dalej, aż osiągną swój cel. Droga powrotna z odpowiedzią wcale nie musi przebiegać przez te same punkty. Struktura sieci i przepływu danych we współczesnym internecie może być bardzo skomplikowana, a my – jako obserwatorzy – często nie wszystkiego jesteśmy świadomi. Część urządzeń w sieci będzie dla nas widoczna, część natomiast może być dla nas „przeźroczysta”. Z założenia jednak na każdym punkcie transmisji (teoretycznie zresztą także na każdym odcinku – nawet np. światłowodu) występuje pewne opóźnienie, które odczuwamy podczas korzystania z sieci.\n<h3>Niezawodność szybkiej komunikacji  w warunkach nadzwyczajnych</h3>\nKoncepcja sieci komputerowych była początkowo tworzona z myślą o zastosowaniach militarnych. Pierwsza sieć rozległa – ARPANET (ang. Advanced Research Projects Agency Network), która jest bezpośrednim poprzednikiem internetu, powstała jako inicjatywa Departamentu Obrony USA. Koncepcja technologiczna zakładała możliwość decentralizacji dowodzenia w przypadku wojny nuklearnej. Przesyłane informacje powinny docierać za pośrednictwem sieci komputerowej, bez względu nawet na stosunkowo duże straty i uszkodzenia w infrastrukturze kraju. Jeżeli jedna możliwa ścieżka trasy pakietów jest nieosiągalna lub przeciążona, algorytmy sieciowe automatycznie przeniosą ruch na inną – teoretycznie lepszą w nowych warunkach – ścieżkę.\n\nWspółcześnie rozwiązania, które zostały pierwotnie zaprojektowane w okresie zimnej wojny, bronią już nie tylko wysokiego szczebla bezpieczeństwa narodowego, lecz umożliwiają nam także redukcję zagrożenia w czasie pandemii.\n<h3>Internet przed, w trakcie oraz po COVID-19</h3>\nProjekt iThena (https://root.ithena.net/usr/), który uruchomiłem we wrześniu 2019 roku, w miarę swoich możliwości mapuje internet za pomocą wielu rozproszonych stacji klienckich. W dniu pisania artykułu (tj. 13 kwietnia 2020 r.) w systemie iThena zarejestrowanych było ponad 5600 komputerów. Do projektu może dołączyć każdy, a uzyskane dane z założenia mają być otwarte. Fig. 1. przedstawia drobny wycinek wizualizacji grafowej struktury sieci internetowej wygenerowanej przez iThena.\n\nBudując system iThena kompletnie nie spodziewałem się wystąpienia takich zmian na arenie międzynarodowej. Nadzwyczajne warunki i duży dynamizm sprawiają, że system – z rozproszonych po całym świecie stacji – może otrzymywać znacznie ciekawsze informacje niż w przypadku ogólnej stagnacji. Z analitycznego punktu widzenia dane te mogą być wykorzystane do poszukiwania odpowiedzi na wiele pytań. Najprostszymi z nich mogą być: Co zrobić, aby sieć była bardziej odporna na problemy związane z aktualnymi wyzwaniami i gdzie są najsłabsze ogniwa? oraz: Czy wystąpiły w tym okresie jakieś szczególne anomalie?\n\nOczywiście nie jest to pierwszy tego typu projekt. Jedną z większych takich inicjatyw w ciągu ostatnich lat było rozwiązanie DIMES projektowane przez naukowców z Uniwersytetu w Tel Awiwie. W podstawowym zakresie iThena ma takie same możliwości i cele jak DIMES. Projekt może wygenerować „migawkę” grafu połączeń sieciowych (na poziomie szczegółowości od routerów, przez bardziej uogólnione punkty PoP, aż do AS – patrz ramka) z uwzględnieniem występowania w czasie tej „migawki” opóźnień i ewentualnych błędów na poszczególnych relacjach połączeń. Dysponując „migawką” struktury z danego odcinka czasowego możemy skonfrontować aktualne trasowanie w odniesieniu do trasy teoretycznie najlepszej, uzyskanej za pomocą metod matematycznych (np. poszukiwanie najkrótszej ścieżki w grafie z wagami) lub trasy mogącej wydawać się za dobrą, którą otrzymaliśmy w wyniku obliczeń ewolucyjnych (np. algorytmy probabilistyczne, a w tym także algorytmy mrówkowe). Taka analiza na tym swego rodzaju „organizmie żywym”, jakim jest internet, nie jest prosta. Często nie mamy pełnej i pewnej wiedzy o obecnej strukturze sieciowej. W dynamicznej sytuacji problematyczne może być nawet wyznaczenie geolokalizacji punktów tranzytu danych z dostatecznie dużą precyzją.\n\nInnym ciekawym obszarem są nieprawidłowości w routingu. W rzeczywistym świecie błędy w trasowaniu mogą być błędami ludzkimi, które popełnili przypadkowo technicy lub przeciwnie – działaniem celowym. Jeżeli np. jesteśmy w Polsce i wchodzimy na stronę forumakademickie.pl (serwer www także zlokalizowany w Polsce), a trasa przepływu naszych danych nie biegnie w sposób dość racjonalny, lecz przebiega przez różne azjatyckie punkty (tylko przykład), to często można uważać to za pewną anomalię. Mając spójny obraz naszej cyberprzestrzeni – dzięki danym z projektu – możemy takie anomalie próbować wykryć. Poszukiwania mogą często przypominać szukanie igły w stogu siana. Mając opracowaną dobrą koncepcję działania i dane o odpowiedniej rozdzielczości, można jednak znaleźć najmniejszą igłę w największym stogu, co jest jednym z zasadniczych założeń projektu iThena.\n\nCzas pandemii COVID-19 jest dla nas wszystkich bardzo trudny, jednak – mimo wszelkich problemów – z punktu widzenia naukowego i technicznego jest to okres, w którym możemy bardzo dużo się nauczyć i wiele sprawdzić eksperymentalnie w zmienionym środowisku.\n<h3>Słowem podsumowania</h3>\nZ całą pewnością stoi przed nami wiele wyzwań. Nie wiadomo do końca, na ile obecnie kształtująca się sytuacja wpłynie na przyszłość – na nas wszystkich i naszą cywilizację, w której internet odgrywa istotną rolę. W takich momentach jednak szczególnie powinniśmy współpracować i udzielać sobie wsparcia. Mimo że artykuł ten został napisany przez inżyniera, a co za tym idzie ma mocne tło technologiczne, to słowa te można odnieść także do innych obszarów życia społeczno-gospodarczego.\n\nZe swojej strony, jako architekt i administrator rozwiązań systemowych działających w domenie rozproszonej BOINC, chciałbym podziękować wszystkim użytkownikom za poświęcony czas i nieocenioną pomoc.\n\n<strong>PoP (ang. Point of Presence) jest brzegowym punktem udostępniania usług we współczesnej sieci telekomunikacyjnej. Składa się z wielu urządzeń, takich jak serwery, routery, przełączniki sieciowe, multipleksery oraz inne urządzenia sieciowe i to w nim znajduje się inteligencja / logika do prowadzenia usług. Tego typu punkty bardzo często zlokalizowane są w punktach wymiany danych i centrach kolokacji. AS – system autonomiczny (ang. Autonomous System) zbiór adresów sieci IP występujących pod wspólną kontrolą administracyjną, w którym w spójny sposób jest utrzymywany schemat trasowania (wyznaczania trasy i przesyłania nią pakietów). Przykładowo pod oznaczeniem AS12324 znajduje się system autonomiczny LUBMAN-EDU-AS Poland, Lublin. AS może zawierać w sobie wiele punktów PoP.</strong>\n<div class=\"signature\">\n\nMgr inż. Łukasz Świerczewski jest absolwentem studiów magisterskich (kierunek informatyka) na Wydziale Matematyki, Fizyki i Informatyki UMCS w Lublinie. Doktorant w Instytucie Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk. Główne zainteresowania mieszczą się w obszarze obliczeń rozproszonych oraz ich akceleracji, a także automatyzacji procesów w zaawansowanych środowiskach komputerowych i metod masowego zbierania danych i późniejszego ich przetwarzania. Adres e-mail: lswierczewski@cybercomplex.net\n\n</div>', 'Globalna  sieć komputerowa przed i po pandemii ', '<img class=\"alignnone size-medium wp-image-2446\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/globalna-siec-komputerowa-przed-i-po-pandemii1-fa-05-2020-300x300.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"300\" />\n\nMając opracowaną dobrą koncepcję działania i dane o odpowiedniej rozdzielczości, można znaleźć najmniejszą igłę w największym stogu, co jest jednym z zasadniczych założeń projektu iThena.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'globalna-%e2%80%a8siec-komputerowa-przed-i-po-pandemii%e2%80%a9', '', '', '2020-06-26 15:19:01', '2020-06-26 13:19:01', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/globalna-%e2%80%a8siec-komputerowa-przed-i-po-pandemii%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2588, 1, '2020-06-17 07:33:36', '2020-06-17 05:33:36', '', 'artysta-na-politechnice2-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-na-politechnice2-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:33:36', '2020-06-17 05:33:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/artysta-na-politechnice2-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2549, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>Do tej pory sądziliśmy, że istotnymi czynnikami mającymi wpływ na zakwit glonów są temperatura i nasłonecznienie w ciągu dnia, teraz wiemy, że światło padające na zbiornik w nocy jest istotnym czynnikiem, który ma wpływ na ten proces – mówi dr Ściężor.</h2>\n[caption id=\"attachment_2471\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2471\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/zgasmy-sztuczny-ksiezyc2-fa-05-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"683\" /> Nocne, zimowe niebo nad Krakowem przy pełnym zachmurzeniu. Widoczne są w dole lampy uliczne, których w nocy nie powinno być od góry widać, oraz będąca ich efektem łuna świetlna w postaci jasno świecących chmur.[/caption]\n\nZ definicji każdy czynnik, który w sposób szkodliwy działa na środowisko naturalne, jest zanieczyszczeniem. Świadomość, że są nim zalegający lądy i wody na Ziemi plastik, pyły z dymiących kominów czy hałas jest już dość powszechna. A światło? Sztuczne światło z naszych latarni, reklam? Ono także jest szkodliwym zanieczyszczeniem. Czy to oznacza, że najlepsze jest globalne zaciemnienie?\n\nNikt tak radykalnie sprawy nie stawia, ale naukowcy zajmujący się badaniem wpływu sztucznego oświetlenia, zwłaszcza w nocy, na organizmy żyjące na Ziemi uważają, że niewłaściwe oświetlenie przynosi więcej szkody niż pożytku. Po co nam w nocy oświetlenie? To pytanie właściwie retoryczne, ale kiedy się spojrzy na rodzaj latarni w naszych miastach, na osiedlach, zdaje się już być zasadne.\n<h3>Pod latarnią najciemniej</h3>\n– Niewłaściwe oświetlenie widać zwłaszcza tam, gdzie dominują lampy z kulistymi kloszami – mówi dr hab. Tomasz Ściężor z Katedry Wodociągów, Kanalizacji i Monitoringu Środowiska Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki Krakowskiej. – Latarnia powinna oświetlać podłoże, chodnik czy jezdnię, tymczasem tego typu oświetlenie nie tylko oślepia przechodniów, ale 80% emitowanego światła idzie w niebo, a nie na podłoże. W gruncie rzeczy pod nią jest najciemniej.\n\nJest gorzej, światło idące w górę daje łunę świetlną. W efekcie, jak mówi dr Ściężor, mamy trzy negatywne zjawiska. Oślepianie, zbędne oświetlenie i łunę świetlną. Ona, jego zdaniem, jest bardzo podstępnym zanieczyszczeniem.\n\n– Światło idące w górę rozprasza się na pyłach w powietrzu, zwłaszcza w zimie, w sezonie grzewczym odbija się również od chmur i oświetla ziemię w dużym promieniu, nawet tam, w okolicach miast czy osiedli, gdzie światła sztucznego nie ma. Daje to efekt wiecznego świtu – wiecznego zmierzchu. Robiliśmy pomiary i tego typu oświetlenie działa tak, jak byśmy mieli 30% więcej nocy księżycowych, podczas gdy w Polsce, z uwagi na często pochmurną pogodę, w naturze nie ma tak często jasnych nocy. Takie zjawisko jest bardzo niekorzystne zarówno dla ludzi, jak i zwierząt – mówi dr Ściężor.\n\nNie mniej ważna od właściwie skierowanego oświetlenia miejskiego jest jego barwa. Oświetlenie typu LED, bardzo teraz promowane z powodów ekonomicznych w związku z dużą wydajnością energetyczną, występuje w dwu barwach: żółtej i biało-niebieskiej. Niestety ta druga wersja jest tańsza, a więc bardziej powszechna, tymczasem dla nas zdecydowanie niewłaściwa. Ciepłe barwy, najbardziej zbliżone do widma oświetlenia naturalnego, są dla nas zdecydowanie bardziej korzystne.\n\n– Powinniśmy tak widzieć świat w nocy w oświetleniu sztucznym, jak byśmy go widzieli przy świetle naturalnym – mówi badacz. – Różnice widać wyraźnie w sklepach, kiedy oświetlenie biało-niebieskim światłem LED zmienia w sposób istotny nasze widzenie kolorów.\n\nIstotnym źródłem zanieczyszczenia światłem są ledowe bilbordy świecące w nocy w miastach.\n\n– Mierzyłem ich jasność i, choć to wydaje się nieprawdopodobne, w ciągu jednej czwartej sekundy jasność takiej tablicy wzrosła do poziomu zachodzącego słońca – mówi dr Ściężor. – Oślepiają więc kierowców i w znacznym stopniu przyczyniają się do powstawania łuny świetlnej.\n<h3>Noc ma być ciemna</h3>\nSztuczne oświetlenie w nocy zaburza cykl dobowy Kowalskiego, ptaków, leśnych zwierząt, a nawet rozwielitek. Zacznijmy od ludzi. Zarówno nadmiar światła docierający do nas w nocy, jak i jego biało-niebieska barwa zaburzają sen. Czynnikiem za niego odpowiedzialnym jest melatonina, hormon wydzielany przez szyszynkę. Kiedy kładziemy się spać, zamykamy oczy. Pomimo tego przez powieki dociera do nas światło, które oszukuje nasz organizm. Nie jest dostatecznie ciemno, by w wystarczającej ilości zaczął się wydzielać hormon snu. Efektem jest nie tylko zwykłe niewyspanie, ale nawarstwiający się stan przemęczenia, którego skutkami są nerwice oraz inne choroby z nowotworowymi włącznie. Na dodatek na wytwarzanie melatoniny przez naszą szyszynkę znacznie bardziej niż światło o innych barwach wpływa hamująco światło biało-niebieskie.\n\nWróćmy więc do kwestii łuny świetlnej, która oświetla teren tam, gdzie, pomijając noce księżycowe, powinno być ciemno. Lasy w okolicach miast także są nią oświetlone. To zaburza istniejące w przyrodzie relacje łowca-ofiara, ponieważ łuna świetlna nie daje, jak naturalne światło Księżyca, cienia, ofiara nie ma zatem gdzie się schować. Dotyczy to nie tylko mieszkańców lasów czy parków.\n\n– W Stanach Zjednoczonych robiono badania na temat relacji: oświetlenie ulic a przestępczość – mówi w formie pewnej dygresji dr Ściężor. – Okazało się, że im jaśniejsze oświetlenie, tym większa przestępczość. Np. na jasno oświetlonej stacji benzynowej ofiara jest bardzo dobrze widoczna dla czającego się w cieniu przestępcy. Opracowano nawet pewne wytyczne dla ludzi, aby wracając w nocy do domów starali się unikać miejsc jasno oświetlonych, by byli mniej widoczni.\n\nJak widać i w naszym „industrialnym ekosystemie” nadmiar światła może sprzyjać drapieżnikom. Wróćmy jednak do nocy, która nie jest tak ciemna, jak być powinna. Okazuje się, że niektóre gatunki nauczyły się to wykorzystywać.\n\n– W kilku krajach Europy zaobserwowano, że sokoły, normalnie polujące w dzień, z uwagi na sztuczne nocne światło zaczęły się zachowywać jak sowy i polują w nocy na śpiące gołębie – mówi dr Ściężor.\n\nBy zmniejszyć efekt łuny świetlnej, a noc uczynić ciemniejszą, należy stosować na ulicach naszych miast inny typ oświetlenia. Przede wszystkim lampy muszą być skierowane w dół. Oczywiście od podłoża światło także się odbija, ale gdybyśmy stosowali nie światło ledowe, lecz właściwie osłonięte i skierowane tradycyjne lampy sodowe, efekt ten byłby znacznie mniejszy.\n\n– Takie badania robiono w kilku miastach hiszpańskich i na zdjęciach satelitarnych badano efekty wymiany lamp. Przy lampach sodowych lub droższych, ledowych, świecących żółtym, bardziej zbliżonym do naturalnego światłem, efekt łuny świetlnej jest mniejszy – wyjaśnia badacz.\n\n[caption id=\"attachment_2476\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2476\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/zgasmy-sztuczny-ksiezyc1-fa-05-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"683\" /> Stok narciarski w Beskidzie Makowskim, ok. 20 km od Krakowa. Oprócz oświetlenia samego stoku, ingerującego w środowisko naturalne otaczających gór, widoczne są też w oddali łuny świetlne Krakowa i Skawiny, tworzące efekt „wiecznego świtu”.[/caption]\n<h3>Niedożywione rozwielitki</h3>\nZbiornik wody pitnej dla Krakowa, położony w Dobczycach, jest od kilku lat badany systematycznie przez naukowców z Katedry Wodociągów, Kanalizacji i Monitoringu Środowiska Politechniki Krakowskiej.\n\n– Zbiornik leży praktycznie w mieście Dobczyce, a miasto świeci. Okazało się, że istotna jest zależność pomiędzy zawartością glonów w wodzie a oświetleniem. Łuna świetlna działa na zbiornik. W okresie jesienno-zimowo-wiosennym jest ona jaśniejsza z dwóch powodów. Po pierwsze, chmury są jaśniejsze i niższe, a po drugie w powietrzu więcej jest cząsteczek aerozoli – efektów spalania, czyli zimowego ogrzewania. Obserwujemy więc zjawisko sprzeczne z naturą, gdyż w tym okresie noc staje się jaśniejsza niż w lecie. Ma to istotny wpływ na organizmy żyjące w wodzie. Przede wszystkim chodzi o glony, które kwitnąc, zanieczyszczają wodę. Do tej pory sądziliśmy, że istotnymi czynnikami mającymi wpływ na zakwit glonów są temperatura i nasłonecznienie w ciągu dnia, teraz wiemy, że światło padające na zbiornik w nocy jest istotnym czynnikiem, który ma wpływ na ten proces – mówi dr Ściężor.\n\nGlony to organizmy samożywne, żyjące na powierzchni lub przy powierzchni wody. Są głównym pokarmem dla zooplanktonu, w tym rozwielitek, a one także mają swój cykl dobowy związany z tym, że „nie lubią światła”.\n\n– W dzień spoczywają na dnie, a w nocy podpływają pod powierzchnię wody i żywią się glonami. Stopień ich podpływania do powierzchni wody zależy od tego, jak jasno jest na zewnątrz. Przy pełni księżyca będą się trzymać do trzech metrów poniżej lustra wody. Jeśli pojawia się „sztuczny księżyc” w postaci łuny świetlnej, czyli światła odbitego od chmur, rozwielitki nigdy nie podpływają do powierzchni, a w efekcie zbiornik zarasta glonami. Badaliśmy to przez kilka lat. Są pewne fluktuacje pomiędzy miesiącami, raz jaśniejszy jest marzec, raz kwiecień, ale zawsze zachodzi ta sama tendencja pomiędzy jasnością nieba a ilością glonów. Zatem nasze sztuczne światło utrudnia naturalny proces samooczyszczania się zbiornika – wyjaśnia badacz.\n\nW efekcie, rozwielitki są „niedożywione”, a władze miasta muszą wydać więcej pieniędzy na oczyszczanie wody przy ujęciu, co zresztą udaje się rewelacyjnie – Kraków ma w kranach wodę o najwyższej światowej jakości.\n<h3>„Światełko” w tunelu, czyli astroturystyka</h3>\nZapewne niewiele osób pamięta, że jeszcze trzydzieści, dwadzieścia lat temu ekolodzy mówiący o zanieczyszczeniach planety traktowani byli jak rodzaj mniej lub bardziej szkodliwych oszołomów. Trudno było do ich racji przekonać nie tylko nas, społeczeństwo, ale przede wszystkim decydentów. Podobnie obecnie rzecz się ma ze szkodliwością sztucznego, niewłaściwego oświetlenia. Pewnym rozwiązaniem, które miejmy nadzieję z czasem się rozpowszechni, stanowiąc wyłom w naszym postrzeganiu oświetlenia, może być astroturystyka.\n\n– To młoda forma aktywności, w Europie zaczęli ją Węgrzy – mówi dr Ściężor. – Są takie miejsca, tzw. parki ciemnego nieba (lub gwiezdnego nieba), gdzie w nocy światła są znacznie przygaszane, a w niektórych rejonach ich nie ma. Po co? Ludzie tam przyjeżdżają, by w nocy obserwować przyrodę i rozgwieżdżone niebo. U nas podobne działania rozpoczęto np. w Bieszczadach. Podpisano nawet trójstronne porozumienie gmin słowackich, polskich i ukraińskich dotyczące ochrony nocnego krajobrazu. Łączna powierzchnia chronionego przed sztucznym oświetleniem obszaru wynosi ponad 208 tysięcy hektarów, co czyni go drugim największym tego typu obszarem chronionym w Europie oraz siódmym na świecie. Ma to podwójną zaletę, nie tylko zmniejsza zanieczyszczenie światłem, ale także stanowi dodatkową, ciekawą formę przyciągania turystów w tych regionach.', 'Zgaśmy sztuczny księżyc! ', '<img class=\"alignnone size-medium wp-image-2471\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/zgasmy-sztuczny-ksiezyc2-fa-05-2020-300x200.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"200\" />\n\nDo tej pory sądziliśmy, że istotnymi czynnikami mającymi wpływ na zakwit glonów są temperatura i nasłonecznienie w ciągu dnia, teraz wiemy, że światło padające na zbiornik w nocy jest istotnym czynnikiem, który ma wpływ na ten proces – mówi dr Ściężor.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'zgasmy-sztuczny-ksiezyc%e2%80%a9', '', '', '2020-06-26 15:21:04', '2020-06-26 13:21:04', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/zgasmy-sztuczny-ksiezyc%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2550, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>Trudno wyliczyć wszystkie funkcje pełnione przez Józefa Obrębskiego w instytucjach i organizacjach okresu międzywojennego, kiedy polska socjologia, a z nią etnografia, dojrzewały jako ważne dziedziny humanistyki, przed którymi stało zadanie poznania struktury społeczeństwa, procesów jego rozwoju, mechanizmów przemian powodowanych przez historię.</h2>\nPrzychodzi mi przedstawić kolejny ród, w którym cała trójka dzieci wychowanych w bogatym majątku zarządzanym przez ojca, sięgnęła po tytuły akademickie, zawierając małżeństwa z równie utytułowanymi partnerami, tym samym zakładając domy, gdzie panował klimat intelektualnego fermentu, szybko dochodziła do głosu ciekawość świata, ceniono wiedzę i ambicje jej pomnażania. W takich domach rośli twórcy modernizacyjnych idei ożywiających Drugą Rzeczpospolitą.\n\n[caption id=\"attachment_2484\" align=\"alignnone\" width=\"392\"]<img class=\"size-full wp-image-2484\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/obrebscy-rodzenstwo1-fa-05-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"392\" height=\"512\" /> Antonina Obrębska-Jabłońska[/caption]\n<h3>Pierworodna</h3>\nAntonina Obrębska urodziła się na Podolu w roku 1901. Naukę gimnazjalną zaczęła w szkole polskiej w Kijowie, kontynuowała na renomowanej warszawskiej pensji Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jaworkówny, kończąc ją w roku 1919. W tym samym roku rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a ukończywszy je, studiowała w latach 1921–1925 slawistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie słuchała wykładów Kazimierza Nitscha, wybitnego lingwisty, historyka języka, słowianoznawcy, dialektologa. Był pionierem badania języka w kontekście kulturowym i porównawczo w obrębie słowiańskiej grupy językowej. Wolno, jak sądzę, przypisać wpływowi tego uczonego rozległe zainteresowania badawcze następczyni, a także obszar jej działalności związanej z organizacją, nauczaniem i upowszechnianiem nowoczesnego językoznawstwa.\n\nAntonina Obrębska obroniła doktorat z filozofii w roku 1925 na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1934 uzyskała tam docenturę z filologii słowiańskiej. Od roku 1935 związana była z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie w roku 1954 została profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 zwyczajnym. Spektrum jej wykładów było tak samo szerokie jak zakres badań, obejmując słowianoznawstwo, historię języka polskiego i rodzimą dialektologię, językoznawstwo porównawcze, będące w Polsce młodą jeszcze dyscypliną.\n\nPodczas drugiej wojny światowej wykładała w tajnym UW i uczyła w szkole powszechnej niedaleko Warszawy. Po wojnie kierowała placówkami prowadzącymi badania z zakresu filologii słowiańskiej, białoruskiej, rosyjskiej, nadal prowadząc własne badania porównawcze w obszarze slawistyki, bacząc, by wypełniały „białe plamy” w poznawaniu genezy i rozwoju pokrewnych języków. Realizowała program rozwoju językoznawstwa w obrębie poznawczych zadań humanistyki obejmujących całość zjawisk i procesów kulturowych. W jej czasach było to podejście pionierskie.\n\nTematyka licznych publikacji Antoniny Obrębskiej – od 1920 roku Obrębskiej-Jabłońskiej – jest dla laika nazbyt szczegółowa, filologa fascynuje, ujawniając zaskakujące związki znaczeniowe wyrażeń i zwrotów językowych, które bywają kluczem do nowych interpretacji utworu, w którym występują. Zasobem takich odkryć jest praca Niezauważony rutenizm w „Worku Judaszowym” Klonowica z 1965 roku.\n\nProfesor Obrębskiej-Jabłońskiej polskie językoznawstwo zawdzięcza ugruntowanie białorutenistyki jako specjalności „pobliskiej”, ujawnienie wielu pokrewieństw i powinowactw w różnych językach, np. tych związanych z przysłówkiem „dopiero”, co pomogło ustalić polską metrykę tego wyrazu. Praktycznym niejako rezultatem naukowej analizy okazało się wyjaśnienie nazwy rzeki Niepradwy, pochodzącej od jej powolnego nurtu, później także analogicznych – polskich, rosyjskich, białoruskich, ukraińskich – nazw rzek.\n\nWłasnym, pionierskim badaniom towarzyszyła, już wspomniana, bardzo aktywna działalność organizacyjna, edytorska i publikacyjna, służąca tworzeniu szerokich podstaw słowianoznawstwa, w czym pomagał wielki autorytet w środowisku akademickim, jakim cieszyła się profesor Obrębska-Jabłońska. Zmarła w roku 1994 w Warszawie.\n\n[caption id=\"attachment_2486\" align=\"alignnone\" width=\"417\"]<img class=\"size-full wp-image-2486\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/obrebscy-rodzenstwo3-fa-05-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"417\" height=\"512\" /> Maria Obrębska-Stieber, Portret, tempera na dykcie, lata 30. XX w.<br />Źródło: http://cyfrowe.mnw.art.pl[/caption]\n<h3>Siostra młodsza</h3>\nMaria Obrębska urodziła się w roku 1904, a już w 1911 opuściła rodzinne Podole, by uczyć się, jak starsza siostra, na warszawskiej znanej pensji. Ukończywszy edukację gimnazjalną, rozpoczęła w roku 1923 studia w Szkole Sztuk Pięknych. Pod kierunkiem Władysława Skoczylasa studiowała grafikę, malarstwo zaś u Tadeusza Pruszkowskiego i Mieczysława Kotarbińskiego. Byli to mistrzowie najpierwszej próby, cieszący się powszechnym uznaniem dla twórczości i osobistym autorytetem. A i kolegów Maria Obrębska miała utalentowanych oraz interesujących. Dzieła wielu z nich oglądamy w muzeach.\n\nZakończywszy długotrwałe studia w ASP (1931) znalazła się rychło pośród znaczących przedstawicieli polskiej grafiki. Dwa dzieła: Alpinista i Kąpiel zaprezentowano w ramach Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury, jaki towarzyszył Igrzyskom Olimpijskim w Los Angeles w 1932 roku. Dwa lata później w łódzkim oddziale Instytutu Propagandy Sztuki odbyła się wystawa wspólna z Anielą Cukier, gdyż obyczajem było wtedy pokazywanie prac graficzek parami.\n\nW roku 1937 prace Marii Obrębskiej-Stieber – niewiele wcześniej wyszła za mąż za znanego już językoznawcę – znalazły się na Wystawie Światowej w Paryżu i uzyskały dwa srebrne oraz jeden brązowy medal. Dwa lata później, niedługo przed wybuchem drugiej wojny światowej, czwartą nagrodą wyróżniono jej projekt wnętrz pawilonu polskiego na Wystawie Światowej w Nowym Jorku.\n\nIch autorka miała wyraźnie określone zapatrywania na istotę grafiki jako sztuki, a także na jej zadania użytkowe, wiedziała, czego trzeba uczyć utalentowanych adeptów i przekazywała tę wiedzę, wykładając w lwowskim Instytucie Sztuk Plastycznych, co przerwała wojna.\n\nPodczas okupacji przechowywała u siebie braci bliźniaków Efraima i Menasze Seidenbeutlów, utalentowanych żydowskich malarzy, którzy byli jej kolegami ze studiów. W biografiach artystki nie podkreślano tego faktu, jak ona sama nie widziała w nim nic innego niż zwyczajną powinność przyzwoitego człowieka, który nie powinien ulegać paraliżującym lękom ani podszytym pychą pokusom heroizmu.\n\nPo wojnie wybrała dla zawodowych zainteresowań i satysfakcji miejsce odlegle od polityki oraz ideologii, tworząc Zakład Druku na Tkaninie Wydziału Włókienniczego Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie została profesorem nadzwyczajnym w 1957 roku. Zmarła w roku 1995, pozostawiając potomnym najlepsze swoje prace w muzeach.\n\n[caption id=\"attachment_2485\" align=\"alignnone\" width=\"608\"]<img class=\"size-full wp-image-2485\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/obrebscy-rodzenstwo2-fa-05-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"608\" height=\"928\" /> Józef Obrębski[/caption]\n<h3>Brat</h3>\nNajmłodszy z trójki rodzeństwa, Józef, przyszedł na świat w roku 1905. Do gimnazjów chodził w Warszawie – redagował tam pisemko „Slawistyka” – i w Krakowie, gdzie zdał maturę. Nie zagrzawszy miejsca na Wydziale Prawa UW (studiował tam dwa semestry), przeniósł się na Studium Słowiańskie (jak starsza siostra słuchał wykładów Kazimierza Nitscha) Wydziału Filozoficznego UJ, gdzie niebawem został asystentem wybitnego etnografa Kazimierza Moszyńskiego.\n\nJózef Obrębski wykreślił bardzo szeroko obszar swoich zainteresowań, obejmując nimi etnografię, filologię słowiańską, językoznawstwo porównawcze i dialektologię w obrębie słowiańszczyzny, archeologię, historię sztuki… Za ważną inspirację uważał zawsze socjologię humanistyczną Floriana Znanieckiego.\n\nJeszcze podczas studiów zaczął uczestniczyć w wyprawach badawczych, m.in. do Bułgarii i Macedonii, gdzie zebrał materiał do pracy magisterskiej opublikowanej w czasopiśmie „Lud Słowiański”, współredagowanym przez jej autora. W latach 1934-1937 prowadził badania, jak dziś powiedzielibyśmy, kulturoznawcze na zachodnim Polesiu.\n\nNad doktoratem pracował w London School of Economics and Political Science pod kierunkiem Bronisława Malinowskiego, specjalizując się w metodach badań terenowych oraz antropologii społecznej. Był najbliższym współpracownikiem wielkiego uczonego i zapewne jemu zawdzięczał płodne intelektualnie kojarzenie socjologii z antropologią społeczną, co nadawało przymiotnikowi „społeczna” dodatkowej wagi. W tym okresie, zakończonym doktoratem z filozofii w zakresie właśnie antropologii społecznej, zebrał wiele materiałów dotyczących m.in. struktury rodziny, religijności, obrzędów, lecznictwa ludowego, przygotował do druku monografię magii na Polesiu; maszynopis uległ zniszczeniu w czasie powstania warszawskiego.\n\nTrudno wyliczyć wszystkie funkcje pełnione przez Józefa Obrębskiego w instytucjach i organizacjach okresu międzywojennego, kiedy polska socjologia, a z nią etnografia, dojrzewały jako ważne dziedziny humanistyki, przed którymi stało zadanie poznania struktury społeczeństwa, procesów jego rozwoju, mechanizmów przemian powodowanych przez historię. W roku 1936 został wicedyrektorem nowo powstałego Instytutu Kultury Wsi z bardzo szerokim programem badawczym. Był aktywnym członkiem Polskiego Instytutu Socjologicznego i redakcji wydawanego przezeń „Przeglądu Socjologicznego”, podczas okupacji działających konspiracyjnie. W warszawskim mieszkaniu państwa Obrębskich redagowano wtedy tajne wydawnictwa, odbywały się zakonspirowane wykłady i seminaria, ukrywali się Żydzi.\n\nPo wojnie Józef Obrębski kontynuował pracę w zarządzie Polskiego Instytutu Socjologicznego i redakcji „Przeglądu Socjologicznego”, a także w Wolnej Wszechnicy Polskiej, która stała się kolebką Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie w roku 1945 objął Katedrę Etnologii w utworzonym tam Instytucie Socjologicznym. Działał w Komisji Socjologicznej PAU i w zarządzie Towarzystwa Ludoznawczego.\n\nRok później został zaproszony do Londynu, by wygłosić cykl wykładów o przemianach warstwy chłopskiej w krajach Europy wschodniej, a następnie London School of Economics and Political Science zaproponowała polskiemu etnografowi badania terenowe na Jamajce, które przyniosły bogaty zbiór materiałów.\n\nLata 1948–1958 były przerwą w pracy akademickiej uczonego, który został członkiem Sekretariatu ONZ w Nowym Jorku jako specjalista od spraw społecznych, którymi zajmował się Departament Powierniczy. Zadaniem tej agendy była pomoc krajom wyzwalającym się z kolonialnej zależności, budującym własne autonomiczne państwa, nierzadko jednak zachowujące mocniejsze lub słabsze więzi z mocarstwami. Wiedza z zakresu antropologii społecznej i etnologii pomagała Józefowi Obrębskiemu inicjować praktyczne rozwiązania problemów towarzyszących tym procesom.\n\nPo dekadzie zatęsknił jednak za pracą naukową w środowisku akademickim i od roku 1959 przez trzy lata wykładał w New York University, następnie zaś w Long Island University, zostając tam pierwszym profesorem antropologii społecznej. Nie zdecydował się na powrót do Polski mimo kilkakrotnych propozycji i oferty stanowiska na Uniwersytecie Warszawskim. Zmarł nagle w roku 1967 w Hollis.\n\nWiele prac wybitnego etnografa, antropologa, socjologa i kulturoznawcy nie zostało dokończonych i opublikowanych. Służą niekiedy za źródło inspiracji następcom, a całokształt dorobku jest – w epoce specjalizacji i westchnień do interdyscyplinarności – wzorem szukania twórczych uogólnień.\n<div style=\"text-align: center;\">***</div>', 'Obrębscy  Cz. 1 Rodzeństwo ', '&nbsp;\n\n<img class=\"alignnone size-medium wp-image-2484\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/obrebscy-rodzenstwo1-fa-05-2020-230x300.jpg\" alt=\"\" width=\"230\" height=\"300\" />\n\nTrudno wyliczyć wszystkie funkcje pełnione przez Józefa Obrębskiego w instytucjach i organizacjach okresu międzywojennego, kiedy polska socjologia, a z nią etnografia, dojrzewały jako ważne dziedziny humanistyki, przed którymi stało zadanie poznania struktury społeczeństwa, procesów jego rozwoju, mechanizmów przemian powodowanych przez historię.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'obrebscy%e2%80%a9cz-1-rodzenstwo%e2%80%a9', '', '', '2020-06-26 15:31:51', '2020-06-26 13:31:51', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/obrebscy%e2%80%a9cz-1-rodzenstwo%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2551, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>Przywilej Jana Kazimierza oprotestowała Akademia Krakowska, broniąca wyłączności nauczania w Koronie.</h2>\n[caption id=\"attachment_2492\" align=\"alignnone\" width=\"2560\"]<img class=\"wp-image-2492 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/krakowska-blokada-akademia-lubranscianum-poznan-zrodko-wikipedia-fa-05-2020-scaled.jpg\" alt=\"\" width=\"2560\" height=\"1696\" /> Akademia Lubranscianum w Poznaniu Źródło: Wikipedia[/caption]\n\nAkademia Krakowska akceptowała sieć własnych kolonii, ale blokowała powoływanie nowych ośrodków akademickich w Poznaniu i Lwowie. Kolonie – było ich około czterdziestu – liczyły najczęściej dwóch-trzech bakałarzy czy magistrów przysłanych z Akademii Krakowskiej. W nocie do „Stanu oświecenia w Polsce” wyjaśniał ks. Hugo Kołłątaj, iż w koloniach akademickich „były tylko 4 klassy (…) gramatyka, w której uczono języka łacińskiego; poetyka, w której uczono prozodyi i sztuki pisania wierszów łacińskich i polskich; retoryka, w której uczono wymowy, i dyjalektyka, w której uczono sztuki argumentowania”.\n\nW Poznaniu działało Collegium, od 1533 roku zwane Academia Lubransciana (założyciel zmarł 22/23 V 1520). Nie zachował się akt fundacyjny, a ustny w formie testamentu sankcjonował jedynie nadzór Kapituły Katedralnej nad wykupionym z królewszczyzn majątkiem Stawiszyn. Zygmunt Stary zatwierdził wykup dyplomem z 2 maja 1518 roku; była to podstawa utrzymania Collegium. Okazały gmach na Ostrowie Tumskim ukończono w 1528 roku. Po dziesięciu latach kapituła ustanowiła prowizorów, by egzekwowali dyscyplinę w prowadzeniu wykładów. Powołano pięć katedr: gramatyki, poezji, retoryki z dialektyką, matematyki z astronomią oraz teologii. Mimo tych dysproporcji uznawano, że istnieją dwa studia: humanistyczne i teologiczne. Dominował w humaniorach sprowadzony z Lipska Krzysztof Hegendorfer, jednak oskarżony o herezję przez kanonika katedralnego, ks. Grzegorza z Szamotuł, został zmuszony do wyjazdu (1535). Wśród wykładających teologię wyróżniał się publikacjami przybyły w 1562 roku ks. Benedykt Herbst. Studiujących ukierunkowywano na przyszłą pracę kapłańską i zdolność do polemik z luteranami. Wśród absolwentów wyróżniali się: poeta Klemens Janicki oraz medyk Józef Struś. Ostatnie regularne wykłady humaniorów prowadzono w 1572 roku, do tego czasu pojawiały się jednak przejściowe kryzysy, wywołane głównie brakiem stabilnego składu profesorów.\n\nDo wznowienia prac Lubranscianum przyczyniła się darowizna (28 tys. zł) sufragana włocławskiego, ks. Jana Rozdrażewskiego (1604). Nowi wykładowcy przybyli z Krakowa w 1616 roku. Powołano konwikt dla trzydziestu synów szlacheckich. Lubranscianum było kierowane przez dyrektora studium, zwanego rektorem, przy udziale konwokacji profesorskiej. W sprawach majątkowych decydowała kapituła. Od czasu przyjęcia nowych statutów z 1746 roku czynsze fundacyjne pobierał dyrektor akademii. Kapituła wykonywała ogólny nadzór poprzez kuratorów (dawni prowizorzy). Gmachem Lubranscianum i zaopatrzeniem zarządzał prepozyt, do niego należały też sprawy dyscyplinarne studentów i profesorów. Od 1746 roku powoływano corocznie bibliotekarza oraz prefekta drukarni, a nawet prefekta oratorium. Ogólny prowizor z ramienia Akademii Krakowskiej został powołany dopiero w 1765 roku, co wiązało się z polityką zwiększania wpływu akademii na własne kolonie. Patronem Lubranscianum był św. Jan Kanty. Obok Konwiktu Rozdrażewskich uruchomiono fundacyjne bursy Szołdrskich, Krzyckich i Zalaszowskiego. Nauka była pobierana bezpłatnie, wynagradzano profesorów z dochodów fundacyjnych. Obok fakultetu humanistycznego, typowo propedeutycznego, funkcjonował Wydział Publiczny (dawniej teologiczny). W tym drugim wykładano prawo (głównie kościelne), teologię moralną i spekulatywną oraz działy filozofii, wśród nich fizykę i matematykę oraz logikę. Powołanie Komisji Edukacji Narodowej przejściowo zwiększyło liczbę studentów, ale w październiku 1780 roku przeniesiono profesorów i studentów do Szkół Wojewódzkich w Poznaniu.\n\nRósł poziom nauczania w konkurencyjnym jezuickim Collegium (1573–1773). Uruchamiał Collegium SJ rektor ks. Jakub Wujek. Kolegia jezuickie kształciły kleryków na wyższym poziomie niż kolegia katedralne, tak by byli przygotowani do dysput i pisemnych polemik z protestantami. Kolegia jezuickie działały niezależnie od kapituł katedralnych, co prowadziło do lokalnych konfliktów. Poznańskie Collegium SJ starano się przekształcić w akademię. Trzykrotnie (1612, 1650 i 1678) uzyskiwało ono królewską akceptację na przekształcenie w uniwersytet, co każdorazowo obalała Akademia Krakowska. Kasata zakonu (1773) łączy się z kolejną próbą, podjętą przez ks. Józefa Rogalińskiego. Powołał on Akademię Wielkopolską (1774-1780) i został jej rektorem.\n\nPo objęciu przez Grzegorza z Sanoka arcybiskupstwa (1451) działała we Lwowie szkoła katedralna. Jan Dymitr Solikowski sprowadził uroczyście jezuitów do Lwowa w celu działalności misyjnej i uruchomienia Collegium (1591). Fundusze pozyskano od wojewody sandomierskiego Jerzego Mniszecha oraz od Sieniawskich i Stadnickich. W roku 1608 podzielono Prowincję Polską SJ (powołaną w 1575) na litewską i koronną, co dało argument do tworzenia we Lwowie Akademii Jezuickiej. Uruchomione w roku ak. 1608/1609 Collegium połączone było ze studium teologii moralnej dla kleryków. Nauczano artes liberales i teologii. Liczba uczniów (około 400) świadczyła o celowości przedsięwzięcia. W uruchomionym (1640) budynku usytuowano też drukarnię i bibliotekę, a nawet zaczątkowe obserwatorium astronomiczne. W roku 1650 uruchomiono czteroletni kurs teologii, a w 1651 drugi kurs filozofii. Działało pięć katedr. W takich realiach pozyskano przywilej królewski od Jana Kazimierza z dnia 20 stycznia 1661 roku, nadający dotychczasowemu Collegium „godność Akademii i (…) tytuł Uniwersytetu” – z prawem nadawania stopni akademickich i odbywania innych „promocyj i uroczystości”. Król brał pod uwagę konkurencyjny projekt Rusinów, włączony do zapisów ugody w Hadziaczu (1658), przewidujący podniesienie do rangi uniwersytetu Collegium Kijowsko-Mohylowskiego (działało od 1631) oraz powołanie we Lwowie uniwersytetu dla Rusinów. Oba uniwersytety miały posiadać ritus graeci. Przywilej Jana Kazimierza oprotestowała Akademia Krakowska, broniąca wyłączności nauczania w Koronie. Wspierały ten protest władze Lwowa oraz część posłów powiązanych z Kościołem rzymskokatolickim, co spowodowało brak potwierdzenia przywileju królewskiego ze strony Sejmu i Stolicy Apostolskiej.\n\nAkademia Krakowska prowadziła we Lwowie – na prawach filii – szkołę metropolitalną. Jezuici uzyskali jedynie prawo nadawania w Universitas Leopolitana (zwane też Academia Leopoli in Collegio RR) stopni doktora teologii i magistra filozofii (1673).\n\nW epoce oświecenia rozszerzono program nauki o „realia”: naukę języków nowożytnych i przedmiotów „ścisłych”. Uruchomiono jezuicki konwikt Collegium Nobilium (1749) dla synów szlacheckich. Od 1758 roku działało we Lwowie Collegium pijarskie. Akademizację Universitas Leopolitana przeprowadzono dyplomem króla Augusta III Sasa z 18 kwietnia 1758 roku, zatwierdzonym bullą papieską Klemensa XIII z 24 marca 1759 roku. Akademia Krakowska oprotestowała dyplom Augusta III Sasa do sądu asesorskiego (kanclerskiego). Mimo to zorganizowano inaugurację Akademii (11 XII 1759), a nawet nadano przy tej okazji kilka stopni doktora filozofii. Pod wpływem Akademii Krakowskiej i narastającej niechęci ze strony kapituł koronnych, które zawiązały tzw. filadelfię, oświadczając, że nie dopuszczą promowanych we Lwowie do godności kościelnych, pojawiły się liczne broszury antyjezuickie. W efekcie od 1764 roku zaprzestano we Lwowie nadawania stopni naukowych, utrzymano jednak strukturę katedr i wykładanych przedmiotów.', 'Krakowska blokada ', '<img class=\"alignnone size-medium wp-image-2492\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/krakowska-blokada-akademia-lubranscianum-poznan-zrodko-wikipedia-fa-05-2020-300x199.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"199\" />\n\nPrzywilej Jana Kazimierza oprotestowała Akademia Krakowska, broniąca wyłączności nauczania w Koronie.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'krakowska-blokada%e2%80%a9', '', '', '2020-06-26 15:33:17', '2020-06-26 13:33:17', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/krakowska-blokada%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2552, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<h2>Gromadzenie i opracowywanie źródeł do „Domu władzy” zajęło autorowi dwadzieścia lat. Korzystał zarówno z państwowych, jak i prywatnych archiwów. Rozmawiał najczęściej z dziećmi byłych bolszewików – represjonowanych, zsyłanych, rozstrzelanych. Doszedł do ciekawych spostrzeżeń odnoszących się do mentalności budowniczych komunizmu.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2438\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/dom-wladzy-rec-fa-05-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"683\" height=\"1024\" />\n\nMiała Moskwa Bagnisko, osobliwe miejsce naprzeciwko Kremla, pas grzęzawisk i błotnistych łąk nad samą rzeką. Było ono ringiem walk pięściarskich, miejscem publicznych egzekucji i pokazów fajerwerków, ułatwiało szemrane interesy. Z czasem powstał tu plac targowy, składy towarów pobliskich fabryczek i biedne domki bednarzy, tkaczy, kowali, poborców danin.\n\nJeszcze przed pierwszą wojną światową znaczna część Bagniska należała do fabryki czekoladek, cukierków i ciastek F.T. Einema, a po rewolucji zaczęły już znikać niektóre przedsiębiorstwa. Miejsce raz pustoszało, innym razem przygotowywane było pod jakąś inwestycję. W owym czasie zaprzestano tu jednak zwożenia brudnego śniegu, powyławiano ciała pijaków i samobójców, wyburzono część domków, by postawić prowizoryczne baraki dla budowniczych. To tu miał zostać zbudowany Dom Władzy.\n\nDecyzja o budowie – jak zwykle – trochę się ślimaczyła. W styczniu 1927 roku Komisja ds. Domu Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rady Komisarzy Ludowych, powołana przez przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych Aleksieja Rykowa, wyznaczyła na głównego architekta Domu Władzy odeskiego Żyda – Borysa Iofana. Dom Władzy miał być wzniesiony ze zbrojonego betonu, posiadać ceglane ściany, dach kryty blachą oraz wysokiej klasy udogodnienia: centralne ogrzewanie, parkietowe podłogi, armatury, dostęp do wody (w tym ciepłej), dźwigi towarowe i osobowe, dwie klatki schodowe (główną i kuchenną). Mieszkania miały być 3- i 5–pokojowe (łącznie 200 lokali). Parter przeznaczono na sklepy. W domu miały znajdować się również: służbówki, biblioteka, czytelnia, stołówki, sala gimnastyczna. Na wewnętrznym dziedzińcu zaprojektowano place zabaw i miejsca odpoczynku. Budowa i urządzanie Domu Władzy służyło również propagandzie. Wielu chłopów przybyło do Moskwy, zamieszkało w barakach i poddało się socjalizacji w duchu komunizmu. Sztandarowym przykładem jest chociażby prosty chłop z opowiadania Andrieja Płatonowa Powątpiewający Makar, który na budowie mógł się wreszcie najeść do syta kaszy.\n<h3>Coś wisiało w powietrzu</h3>\nKoncepcje architektoniczne Domu Władzy parokrotnie zmieniały się w trakcie budowy. Postanowiono zlokalizować tam dodatkowo: klub, teatr, pralnię, żłobek, a nawet klinikę. Kilka pomieszczeń zarezerwowano do spędzania czasu wolnego. Doszła sala prób orkiestry, sala bilardowa, dodano kort tenisowy. Nadto przyszli mieszkańcy otrzymali: boisko do koszykówki, siłownię, szatnie z natryskami, bank, telegraf, salon fryzjerski, kino „Przodownik Pracy” dla 1500 widzów i kawiarnie. Niestety większość przyszłych lokatorów i tak krótko cieszyła się nowym mieszkaniem. Niektórych już w trakcie przeprowadzki ogarnęły złe przeczucia. Wszystko było nowe i piękne, ale coś wisiało w powietrzu. Nadchodził czas wielkiej czystki.\n\nDom sam w sobie, choć przeolbrzymi, ale nawet ładny i funkcjonalny, stał się solą w oku komunistów pismaków. Krytyka partyjna podnosiła, że miał on być przecież przykładem domu – komuny, stał się zaś jej wypaczeniem. Architekt Aleksander Leonidowicz Pasternak pisał: „Widzimy oto dwie negatywne strony naszej polityki mieszkaniowej: z jednej strony propagowanie indywidualnych mieszkań określających na długie lata charakter naszego miejsca zamieszkania, a zatem i naszego życia w miastach; z drugiej strony nieprawidłowe przestrzeganie idei domu – komuny, przez co odkładamy w czasie i jednocześnie dyskredytujemy wdrożenie wśród mas nowych środków społecznych”.\n\nKto zatem jest głównym bohaterem Domu Władzy? Najpierw sam dom, potem jego budowniczowie, w końcu jego mieszkańcy.\n\nDzieło Slezkine’a to opasła, trzytomowa, monumentalna opowieść. Sam autor mówi, że na Zachodzie będą jego książkę czytać wybiórczo, w przeciwieństwie do Wschodu, gdzie usiądą i przeczytają ją od dechy do dechy. Możliwe jest czytanie na oba sposoby. Wszystko za sprawą konstrukcji szkatułkowej, bo jest to powieść, która najbardziej przypomina mi Hansa Falladę z jego Każdy umiera w samotności. Towarzyszymy bowiem życiu kilkuset osób: mieszkańców moskiewskiego Domu Władzy oraz tych wszystkich, którzy bardziej lub mniej byli z nimi związani. Bolszewicy i ich rodziny otrzymali w Domu Władzy szczególne lokum, ale dopiero wprowadziwszy się tam pojęli, że są w pułapce, że znaleźli się w położeniu bardziej opłakanym niż „klatka Wersalu”. W końcówce lat trzydziestych po prostu zaczęli znikać. Nie od razu. Powoli, systematycznie, najczęściej nocą. Sąsiedzi nie rozpytywali się nazajutrz o losy zabranej rodziny. Mogłoby to rzucić na nich cień podejrzenia. Wiadomości docierały skrycie, jakby od niechcenia rzucane przy wysiadaniu z windy: tamci w łagrze, towarzysz X rozstrzelany. Schemat znikania był dość prosty: najpierw szła głowa rodziny, potem żona albo od razu żona z dziećmi. W gruncie rzeczy te ostatnie miały najgorzej. Najczęściej przeżywały katorgę, a potem po XX zjeździe KPZR już nie potrafiły wrócić do normalnego życia.\n<h3>Odurzeni ideologią</h3>\nGromadzenie i opracowywanie źródeł do Domu władzy zajęło autorowi dwadzieścia lat. Korzystał zarówno z państwowych, jak i prywatnych archiwów. Rozmawiał najczęściej z dziećmi byłych bolszewików -represjonowanych, zsyłanych, rozstrzelanych. Doszedł do ciekawych spostrzeżeń odnoszących się do mentalności budowniczych komunizmu, z których jedną z ciekawszych jest ta, że dzieci bolszewików nie do końca zaakceptowały ideologię i wynikające z niej postawy ojców. Wszyscy jednoznacznie orzekli, że bolszewizm traktowany był przez rodziców jak religia. Miał on strukturę, hierarchię i swoje dogmaty. Bolszewicy byli wręcz odurzeni swoją ideologią, gotowi oddać za nią życie, i tak też się w wielu przypadkach stało.\n\nSlezkine usiłuje zgłębić owe religijne przesłanki komunizmu, tę fascynację ideologią aż do zatracenia się w niej. Dużo miejsca zajmuje mu historiozoficzny wywód. Szuka rodowodu bolszewizmu, wskazując wpierw na judaizm, wzmocniony później w Europie przez reformację, zwłaszcza w jej kalwińskim, opresyjnym społecznie wydaniu. Ostatecznie dociera do Marksa ustawiającego metodycznie wszystkie te przesłanki tak, aby stanowiły zapalnik rewolucji.\n\nAutor uzasadnia też, że nie było lepszego gruntu niż Rosja dla przeprowadzenia rewolucji. Po kilku nieudanych próbach rewolucji na Zachodzie, tej francuskiej i tych pomniejszych, jedynie Rosja z jej samodzierżawiem i od wieków duszonym buntem mas, z jej coraz prężniej rozwijającym się przemysłem, z jej aktualnymi literackimi ideałami srebrnego wieku mogła być idealnym miejscem na wdrożenie bolszewizmu. Starzy komuniści-bolszewicy czytali Kapitał Marksa, ich dzieci już nie. W Rosji przełomu XIX/XX w. czytano wiele. A co czytanie może zrobić z ludźmi? Paweł Własow z Matki Gorkiego był w stanie pokonać nawet swój alkoholizm, gdy dotarł do książek, które zapaliły go; znalazł nową religię – stał się komunistą.\n<h3>Zlikwidować prywatną przestrzeń</h3>\nRosyjska rzeczywistość czasów rewolucji opisana została przez Slezkine’a z pozycji zmian mieszkaniowych. Skoro sowiecka „wojna z pałacami” spowodowała spalenie bądź skonfiskowane dworów, nastała konieczność przyjęcia przez bogatych pod swój dach miejskiej biedoty lub oddanie części pokojów służącym i ich rodzinom. Chodziło o zlikwidowanie prywatnej przestrzeni i własności. Rodzinę zastąpić miało komunistyczne braterstwo czy organizacja, a jednostka miała wtopić się w kolektyw. Projektowano już budynki eliminujące całkowicie sferę prywatną. Wspólna miała być odzież, pościel, wspólne miało być chowanie dzieci, gotowanie, prace domowe. Wszyscy mieli spać we wspólnej, wielkiej sypialni, a osobne pokoje miały służyć prokreacji. Zaczęto projektować odzież codzienną i ubrania robocze, tak aby znosiły podział na męskie i żeńskie. Ich projektanci, W. Stiepanowa i W. Tatlin, realizowali bolszewickie wytyczne likwidacji różnic płci.\n\nTworzenie człowieka sowieckiego, nad którym czuwał Trocki, nazwany przez Stalina w 1932 roku „inżynierem dusz ludzkich”, dokonywało się przy wsparciu radzieckiej nauki i sztuki. Konstruktywiści i futuryści, teatralna grupa Meyerholda i grupy filmowe „Kino – Oko” i S. Eisensteina, „konstruktorzy” i „technicy”, Lewyj Front Iskusstw, fotomontażyści od reklam skupieni wokół A. Rodczenki i G. Klucisa, a w końcu El Lisicki – twórca składanego łóżka, praktycznego ze względu na ciasnotę mieszkań i w założeniu umożliwiającego pojedynczej osobie zmianę noclegu i partnera, po to by rozbić burżuazyjną rodzinę – wszyscy oni pracowali nad przeobrażeniem obywatela w nowego sowieckiego człowieka. Bohaterowie Domu Władzy obserwowali bądź uczestniczyli bezpośrednio w tym procesie do czasu wielkiej czystki. Wierzyli, że tworzą lepszy świat. Stary miał przeminąć, zakończyć się katastrofą. Świat ich dzieci miał być już idealny. Katastrofa osobista jednak dotknęła najzagorzalszych wyznawców bolszewizmu, ich rodziny i dzieci. Bolszewicy, wierni swojej religii, także w czasie wielkiej czystki, umierali, wierząc nadal, że ich ofiara jest potrzebna.\n\nSlezkine zwraca uwagę na problem mentalny współczesnej Rosji – niepamięć. O ile kwestię rewolucji, zmagań białych, bolszewików, eserowców, terroru okołorewolucyjnego już dobrze przepracowano w rosyjskiej historiografii, o tyle wielka czystka pozostaje białą plamą. Lukę tę próbowali zapełnić pisarze radzieccy, np. Jurij Trifonow czy Wasilij Grossman, ale robili to w sposób symboliczny i niewystarczający. Odnoszę wrażenie, że Dom władzy jest poniekąd hołdem złożonym Trifonowowi. Był on lokatorem Domu Władzy, a w jego powieściach często pojawia się motyw nowego mieszkania i przeprowadzki. Starzy bolszewicy Trifonowa godzinami rozprawiają o przeszłości, ale nie pamiętają. Nie chcą pamiętać. Profesor Ganczuk z Domu nad rzeką Moskwą wspomina przeszłość, uznając wszystko ostatecznie za nudne. Dziadek z Zamiany powiedział, że nic, „co pozostawił za sobą przez całe swoje niezmiernie długie życie, zupełnie go nie obchodzi”. A babcia Gorika ze Zniknięcia nigdy nie wspominała tego, co minione, ale raz powiedziała coś, co niezwykle uderzyło Gorika: „nie pamiętam już mojego prawdziwego imienia i nazwiska. I jest mi to obojętne”.\n\nTania z Czasu i miejsca nie pamięta najważniejszych rzeczy, a historyk z opowiadania Letnim popołudniem upamiętnia przeszłość niemającą nic wspólnego ze wspomnieniami jedynego żyjącego świadka wydarzeń. Giena Klimuk z Drugiego życia wierzy, że rolą historyka jest odnaleźć konieczność historyczną, a Grisza Rebrow z Długich pożegnań zaczął wreszcie, nie wiadomo dlaczego, mówić o tym, że jedna jego babcia pochodzi z rodziny polskich zesłańców, pradziadek był chłopem pańszczyźnianym, a dziadka za udział w rozruchach studenckich zesłano na Sybir, że jego druga babcia dawała lekcje muzyki w Petersburgu, ojciec brał udział w I wojnie światowej i w wojnie domowej i że to właśnie jest Rosja, i że musiała wycierpieć.\n<div class=\"signature\">\n\nYuri SLEZKINE, Dom władzy. Opowieść o rosyjskiej rewolucji. Tom 1: W drodze; Tom 2: W domu; Tom 3: Przed sądem, tłum. Gabor Chodkowski-Gyurics, Grzegorz Kulesza, Klaudyna Michałowicz, Mateusz Różycki, Dariusz Skotarek, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2019.\n\n</div>', 'To jest właśnie Rosja ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'to-jest-wlasnie-rosja%e2%80%a9', '', '', '2020-05-29 11:18:41', '2020-05-29 09:18:41', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/to-jest-wlasnie-rosja%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2571, 91, '2020-05-20 10:21:44', '2020-05-20 08:21:44', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-21', '', '', '2020-05-20 10:21:44', '2020-05-20 08:21:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-21/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2553, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<img class=\"alignnone wp-image-2490\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/praktyka-i-eksperyment-rec-fa-05-2020-688x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"320\" height=\"476\" />\n\nŚwidrujący dźwięk modemu uruchamianego w celu połączenia z internetem, koślawa grafika i równie nieskomplikowana muzyka towarzysząca pionierskim grom, dyskietki do zapisu danych… Z dzisiejszej perspektywy to prehistoria, ale dla pokolenia, które jako pierwsze doświadczało komputeryzacji, nie tak znowu odległa, by całkiem zatarła się w pamięci. Sięgając wstecz do początków technologicznej rewolucji, a za „żelazną kurtyną” to określenie nie miało w sobie nic z przesady, niejeden użytkownik „peceta” może przywołać dziesiątki różnych wspomnień. Wspólnym dla nich mianownikiem będzie niepowtarzalność tamtej epoki. Już choćby ze względów czysto technicznych: dziś otaczamy się przecież innym sprzętem, nieporównanie szybszym (inna rzecz, czy aby mniej awaryjnym), bez przerwy aktualizowanym, a do tego funkcjonalnym na tyle, że trudno oddzielić to, co wirtualne, od realnego.\n\nKomputer traktujemy więc dziś jako przezroczyste narzędzie, za pomocą którego piszemy, oglądamy, gramy, komunikujemy się, ale zawsze pozostaje on w tle tych czynności. Dostrzegamy go zazwyczaj dopiero wtedy, gdy szwankuje, zawiesza się, nie działa tak, jak byśmy chcieli. Postawienie go w centrum uwagi – tak jak to zrobił Piotr Marecki w stworzonym przez siebie laboratorium na Uniwersytecie Jagiellońskim – zmienia optykę patrzenia. To trochę tak jak z podróżami. Ileż ekscytacji towarzyszyło im przed laty, głównie z uwagi na ograniczenia i przeszkody, ileż frajdy sprawiało pokonanie nawet krótkiej trasy. A teraz?\n\nPodobnie jak z innymi dziedzinami życia, tak i z kulturą cyfrową: nie da się jej odtworzyć bez owych reminiscencji, własnych przeżyć. Uruchamiając wehikuł czasu, który pozwoliłby na powrót do tamtej niewinnej, jak zwykło się uważać, przeszłości, twórca UBU lab przekonuje, że istotne są nie poszczególne narzędzia – konsole, aplikacje, programy – ale eksperymentowanie za ich pomocą. Za jedną z przywoływanych w książce badaczek amerykańskich można rzec, że komputer jest tu środowiskiem, nad którym, a nie w którym, się pracuje. Porzuca więc pracę z tekstem przy biurku w bibliotece na rzecz doświadczania dzieła na komputerze, który podobnie jak widelec, łyżka czy nóż służy do konsumpcji, tyle że właśnie kultury cyfrowej. Wszelako o ile sztućce pozostają w gruncie rzeczy niezmienne, o tyle PC wtedy i obecnie to dwa różne światy.\n\nInspiracja spod znaku „Stars and Stripes”, którą Marecki czerpie z pobytów za Atlantykiem, wyznaczyła mu kierunek działania, z jakim w Polsce wcześniej się nie zetknął. To laboratorium w ujęciu humanistycznym, a więc takie, które „wytwarza relacje między człowiekiem a technologią i może być czytane w kategoriach teorii aktora sieci”. Buduje je na trzech filarach: sprzęcie, co oczywiste, przestrzeni, która jest nie mniej ważna, oraz zespole współpracowników. Gromadzi wokół siebie specjalistów od demosceny, literatury elektronicznej, gier, media artu, czyli tych obszarów, które składają się na pojmowanie kultury cyfrowej. Odtworzenie jej lokalnej specyfiki, zwłaszcza w postaci sprzętu, który dawniej składało się w myśl zasady „zrób to sam”, byle tylko rozszerzyć, ulepszyć, a zamiast oryginalnych monitorów podłączało się ekrany telewizorów, wymaga od zespołu nie lada wyczynów, nieco z przymrużeniem oka przez Mareckiego opisanych.\n\nJego monografia nie jest ani instrukcją, ani poradnikiem, jak taki media lab stworzyć. To bardziej dokumentacja kilkuletnich prac nad wcieleniem w życie idei, która nie powiela istniejących schematów, przełamuje kanony, idzie na przekór dotychczasowemu myśleniu. Mogłoby się wydawać, że to praca stricte teoretyczna. Ale czyż w pokazaniu, jak rejestrować zmieniający się świat nie słowami, lecz realnym doświadczaniem, nie kryje się choćby nuta empirii?\n<div class=\"signature\">\n\n(karma)\n\n</div>\nPiotr MARECKI, Praktyka i eksperyment. Laboratoryjny model humanistyki, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2019, seria: Biblioteka XXII wieku.', 'Humanistyczne laboratorium ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'humanistyczne-laboratorium%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 11:11:46', '2020-05-19 09:11:46', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/humanistyczne-laboratorium%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2570, 48, '2020-05-19 21:09:04', '2020-05-19 19:09:04', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-20', '', '', '2020-05-19 21:09:04', '2020-05-19 19:09:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-20/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2554, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<img class=\"alignnone wp-image-2444\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/filozofia1-jaspers-rec-fa-05-2020-728x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"320\" height=\"450\" />\n\n„Gdyby filozofia jako ryzyko wnikania w niedostępną podstawę pewności człowieka o sobie samym miała być nauką, musiałaby prowadzić do błędów charakterystycznych dla pospolitej prawdy. Filozofii co prawda chodzi o to, by pojąć, co przedmiotem wiedzy musi być w sposób konieczny, ale ani nie powtarza ona tego, co okazało się poznawalne w naukach, ani nie wkracza w grono tychże nauk z własnym przedmiotem i podobnym jak one zamiarem. Od filozofowania nie oczekujemy podobnego zadowolenia, jakie przynosi nam rzeczowa wiedza o przedmiotach tego świata. Będziemy w niej poszukiwali i wymagali od niej czegoś więcej: myśli przekształcającej moją świadomość własnego bytu dzięki pobudzeniu, które pozwala znaleźć siebie w podstawowych popędach, powodujących, że działając jako bycie tu oto, staję się tym, czym jestem. A tego nie zdoła osiągnąć żadna wiedza obiektywna”.\n\nTe zdania to początek przedmowy, którą napisał w 1931 Karl Jaspers do pierwszego tomu podstawowego dzieła noszącego po prostu tytuł Filozofia, które ukazało się po niemal dziewięćdziesięciu latach w polskim przekładzie Mirosława Żelaznego, poprzedzone wnikliwym wprowadzeniem tłumacza, w Wydawnictwie Naukowym UMK w Toruniu. Księga monumentalna – ponad pięćset stron formatu B5, a to dopiero pierwsza z trzech części Jaspersowskiej Filozofii. „Pisząc swą Filozofię, Jaspers nie tworzy jedynej słusznej filozofii, ale daje odpowiedź na cztery charakterystyczne dla każdego myślenia filozoficznego pytania: Co mogę wiedzieć? Co powinienem robić? Czego się mogę spodziewać? Kim jest człowiek? Sformułowanie tych pytań (…) przypisuje się Kantowi. Ich symbolami, określanymi w terminologii Jaspersa mianem szyfrów, są idee: świata, duszy i Boga”.\n\nPierwsza część Filozofii, nazwana przez Jaspersa (Filozoficzną) Orientacją w świecie, poprzedzona w omawianym tomie czteroczęściowym wprowadzeniem dotyczy świata, czyli całości przedmiotów, które są nam dane. Termin „orientacja” rozumiany jest tu szerzej niż po prostu poznanie – jest to warunek zajścia poznania, możliwość oderwania się od percepcji i stworzenia uogólnień pojęciowych przedmiotów za pomocą tzw. świadomości uogólniającej; „w procesie poznania konkretne zjawiska przetwarza się w idee, kategorie, pojęcia, te zaś syntetyzuje się w ramach teorii, łączonych następnie tak długo, jak tylko się da w teorie wyższego rzędu”.\n\nNa Orientację w świecie składa się siedem rozdziałów: Świat, Granice orientacji w świecie, Systematyka nauk, Zamykająca się orientacja w świecie (Pozytywizm i idealizm), Źródło filozofii, Formy bycia tu oto filozofii i Filozofia w samoodróżnianiu – już ich tytuły dają możliwość odtworzenia czy przynajmniej wyobrażenia sobie głównego kierunku myśli autora. Nie sposób oczywiście streścić w krótkim tekście niniejszej recenzji zawartości dzieła; to jedynie nieadekwatna zapowiedź, w której zupełnie nie widać, że Jaspers to obok Heideggera największy niemiecki filozof egzystencjalny. Żeby więc jednak połączyć tę prezentację z myślą egzystencjalistyczną, zacytujmy, co pisze we wprowadzeniu tłumacz: „w życiu ludzkim muszą wystąpić sytuacje graniczne: walka, śmierć i wina. W trzecim tomie Filozofii Jaspers wprowadził łączące je wszystkie słowo Schreitern, które przetłumaczyłem na język polski jako krach (…) Świadomość faktu, że wszystkie nasze dzieła przemijają na naszych oczach, a w końcu przeminą zupełnie, że każde życie (…) kończy się śmiercią, że wymrą nasze dzieci…. Jaki miałby być [zatem] jego [życia] cel? (…) Jaspers zdając sobie sprawę, że »woda transcendencji« w tym świecie nie jest nam dostępna w wystarczających ilościach, uważa, że czasami jest nam jednak zaofiarowany jej łyk” jako szyfr transcendencji. Może to dobra, choć, trzeba przyznać, trudna lektura na czas zarazy?\n<div class=\"signature\">\n\nMarek Lechniak\n\n</div>\nKarl JASPERS, Filozofia. Tom 1: Filozoficzna orientacja w świecie, tłum. Mirosław Żelazny, red. nauk. Mirosław Żelazny i Roman Specht, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2019, seria: Klasyka Filozofii.', 'Filozof a orientacja w świecie ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'filozof-a-orientacja-w-swiecie%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 11:11:59', '2020-05-19 09:11:59', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/filozof-a-orientacja-w-swiecie%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2555, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<img class=\"alignnone wp-image-2479\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/nie-zapomniany-czar-arcydziel-rec-fa-05-2020-717x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"320\" height=\"457\" />\n\nLiteraturoznawca o literaturze powinien mówić i pisać zajmująco, z pasją, która się udziela słuchaczowi lub czytelnikowi. Tę zasadę wyznaje Marek Piechota – związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach – a ilustruje ją książka (Nie)zapomniany czar arcydzieł. Anonim, Barańczak, Camus…. Zebrane w niej szkice napisane są z jednej strony z akademickim pietyzmem, a z drugiej na profesorskim luzie.\n\nAutor pozostaje w kręgu arcydzieł. Rozprawia o należących do nich filologicznych drobiazgach, pokazując ich genezę, znaczenie, dzieje. Z atencją miłośnika słowa przywołuje motta, cytaty, definicje, sentencje. Narrację prowadzi tak, jakby miał przed sobą grupę rozkochanych w epice, liryce i dramacie studentów filologii polskiej. W literaturoznawczą refleksję wplata migawkowe wspomnienia o uczestnictwie w spotkaniach naukowych czy dyskusjach o dziełach.\n\nZ książki wyłania się forma uprawiania literaturoznawstwa rozumianego jako dziedzina obcowania z utworami i poprzez utwory, zwłaszcza te arcydzielne. Autor wyjaśnia, referuje, podważa, opowiada, nie roszcząc prawa do ostatecznego rozstrzygnięcia poruszanych zagadnień. Postępuje po trosze jak literat, który snując narrację, posługuje się dowcipem, anegdotą lub własną sentencją, diagnozą współczesności. Stwierdza przenikliwie na przykład: „Żyjemy w paradoksalnych czasach, w których, jak jeszcze nigdy dotąd, tak wielu pisze dla tak niewielu”. Jako obserwator procesu literackiego podpowiada: „Parafraza, pastisz bądź parodia tekstu klasycznego sygnalizuje wyczerpywanie się formuły Serio, bywa zwiastunem dekadencji artystycznej i intelektualnej”.\n\nMarka Piechotę widzimy w roli szperacza i detektywa, uważnego i krytycznego czytelnika, dla którego szczegół tekstowy bywa pretekstem do odbycia intelektualnej podróży do źródeł lub weryfikacji rzekomo kiedyś raz na zawsze ustalonych „skrzydlatych słów”, faktów czy interpretacji. W trybie sumowania swojej drogi literaturoznawczej wyznaje: „Od zawsze interesowały mnie dawne fragmenty, drobne artefakty, choćby to były urywki zdań, pojedyncze słowa, niekoniecznie granitowe lub marmurowe wielobarwne kolumny, okazałe spolia. Interesowało mnie, skąd pochodziły, jaką uprzednio tworzyły całość. Co współtworzyły”. Co prawda ani razu w tej książce nie występuje nazwisko Zbigniewa Herberta, ale to jego poetycka refleksja trafnie określa motywację, którą kieruje się katowicki badacz: „niebezpieczne są słowa / które wypadły z całości / urywki zdań sentencji / początki refrenu / zapomnianego hymnu”.\n\nW książce znajdują się analizy pierwszych zdań arcydzieł, semantycznych skutków wyrywania wypowiedzi z kontekstu. Autor zanurza się w świat przedstawiony Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa oraz Wojny żydowskiej Liona Feuchtwangera, próbując odkryć tajemnice związanych z Poncjuszem Piłatem postaci komendanta tajnej służby Afraniusza i centuriona Pedana. Intrygujące jest śledztwo w sprawie rzekomego użycia przez Adama Mickiewicza w inwokacji Pana Tadeusza rymów częstochowskich. Literaturoznawca oświetla motyw homerycki w scenariuszu i filmie Krzysztofa Zanussiego Góry o zmierzchu. Nie tylko w tym szkicu ukrywa swój cel dydaktyczny, aby wytrwale, najlepiej w oryginale, czytano klasyków.\n\nKsiążkę kończą szkice spinające współczesność z tradycją. W poezji Wisławy Szymborskiej odsłonięta jest kontynuacja trzynastozgłoskowca, co dowodzi, jak żywotne są rytmizacje języka poetyckiego. Omówienia ludowych inspiracji w powieści Wiesława Myśliwskiego Kamień na kamieniu i niesłabnącego pociągu poetów, Stanisława Barańczaka i Tadeusza Kijonki, do pisania sonetów, wieńczą ten tom. Ucieszy on każdego, kto ceni dojrzały warsztat literaturoznawczy i opowieści o tekstach klasycznych.\n<div class=\"signature\">\n\nZbigniew Chojnowski\n\n</div>\nMarek PIECHOTA, (Nie)zapomniany czar arcydzieł. Anonim, Barańczak, Camus…, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2019, seria: Prace Naukowe UŚ w Katowicach.', 'Zachęta do klasyki ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'zacheta-do-klasyki%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 11:12:14', '2020-05-19 09:12:14', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/zacheta-do-klasyki%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2569, 90, '2020-05-19 20:21:33', '2020-05-19 18:21:33', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-19', '', '', '2020-05-19 20:21:33', '2020-05-19 18:21:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-19/', 0, 'rrp_order', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2556, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '<img class=\"alignnone wp-image-2454\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/dyfuzje-rec-fa-05-2020-818x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"320\" height=\"400\" />\n\nRelacje pomiędzy literaturą a sztukami plastycznymi są od wiek wieków bardzo silne, a przez to oczywiste dla wszystkich. Jednakże, jeżeli dobrze się zastanowić, to za każdym razem rozumienie tych relacji uzależnione jest od całej sieci kontekstów i ich powiązań.\n\nNajbardziej klasycznym jest występująca w kulturze europejskiej kwestia relacji Pisma Świętego i sztuki kościelnej. Na długie stulecia ogromny wpływ miała wyrażona opinia, że malarstwo religijne to Biblia Pauperum, czyli sposób ukazywania treści religijnych osobom, które nie opanowały sztuki czytania i pisania. Ale nie można też zapominać wcześniejszego, w gruncie rzeczy konstytutywnego dla europejskiej kultury, zdania Horacego: „ut pictura poesis”. Klasyczne przekonanie, że przedmiotem poezji nie może być nic, co nie mogłoby być przedstawione w postaci obrazu lub rzeźby, konstytuowało europejską sztukę przez całe stulecia, stało się jednak dwuznaczne (lub nawet poliwalentne), gdy pojawiła się sztuka abstrakcyjna, a z czasem jeszcze inne wyrazy ekspresji plastycznej. Co w kontekście sztuki współczesnej znaczy, że wiersz powinien być jak malowidło? Wszak bywa, iż malowidła wyzbywają się obrazu, a nawet materii samej.\n\nTak samo poważne przemiany zaszły w XX i XXI wieku w literaturze. Jej podejście do przedstawianego świata również uległo daleko idącym przemianom. I chociaż pojęcie awangardy inaczej się wyrażało w słowie, to jednak rewolucja formy nie ominęła także i tej gałęzi sztuki.\n\nPróbą podjęcia problemu relacji sztuk literackich i plastycznych w czasach, gdy króluje transgresja (nie tyko jako termin, ale praktyka artystyczna oraz interpretacyjna), jest publikacja przygotowana wspólnie przez Muzeum Sztuki w Łodzi oraz Uniwersytet Łódzki. Zebrano w niej czternaście przykładów podejmowania przez wybitnych artystów wyzwań twórczych usytuowanych na granicy pomiędzy rozmaitymi mediami wyrazu artystycznego. Mało kogo dziwi obecność w tym gronie Tadeusza Kantora. Wiedza, że parał się rozmaitymi rodzajami sztuk, jest powszechna. Podobnie rzecz się ma z Themersonami czy Stanisławem Czyczem. Ale już wiedza o pisarskich i teoretycznoliterackich pracach Strzemińskiego nie jest bynajmniej powszechna. W książce znajdujemy także szkice poświęcone artystom o wiele mniej znanym, bowiem Zygmunt Haupt czy Andrzej Partum z całą pewnością nie zajmują należnego sobie miejsca w publicznej świadomości.\n\nJednakże celem książki była nie tylko prezentacja twórczości szeregu ważnych polskich artystów działających w drugiej połowie XX wieku. Redaktorzy postawili sobie jeszcze inne, bardzo ambitne zadania. Pierwszym niewątpliwie było wskazanie nowych możliwości metodologicznych w badaniach nad sztuką nowoczesną. Zamierzeniem publikacji było oderwanie się nie tylko od klasycznego podziału sztuk, ale też zastosowanie adekwatnej do tego zjawiska metodologii prac. Wskazali na fakt, że awangarda wypracowała nowy charakter korespondencji sztuk – polegającej na „symbiotycznej kooperacji albo hołdowaniu zasadzie multiarystyczności”.\n\nDrugim zadaniem było ukazanie przełamywania granic nie tylko w działalności artystycznej, lecz także jej interpretacji. Autorami są historycy sztuk plastycznych, a także historycy literatury. Zatem – jak widać wyraźnie – przekraczanie granic dokonywane jest nie tylko przez artystów, lecz także przez ich odbiorców.\n\nChyba najlepiej zagadnienie podjęte w książce oddaje jej tytuł. Dyfuzja jest procesem polegającym na rozprzestrzenianiu i mieszaniu się drobin różnych substancji w wyniku ruchu cząstek. Przekraczanie granic dziedzin sztuki jest często niezauważalnym procesem, jednakże niesie za sobą dalekosiężne skutki.\n<div class=\"signature\">\n\nJuliusz Gałkowski\n\n</div>\n(Dy)fuzje. Związki literatury i sztuki w Polsce po 1945 roku, pod red. Magdaleny LACHMAN i Piotra POLITA, Muzeum Sztuki w Łodzi, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2019.', 'Sztuka ponad granicami ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'sztuka-ponad-granicami%e2%80%a9', '', '', '2020-05-19 11:12:25', '2020-05-19 09:12:25', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/sztuka-ponad-granicami%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2557, 1, '2020-05-18 11:12:35', '2020-05-18 09:12:35', '[caption id=\"attachment_2447\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2447\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/humanistyczny-plankton-fa-05-2020-1024x794.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"794\" /> Rafael Santi, Szkoła ateńska[/caption]\n\nNie znałem użytego w tytule, uroczego określenia, które znalazłem w zajmującym i niezwykle przekonującym artykule Wojciecha Włoskowicza <em>W oparach nowomowy</em> (FA 3/2020). Humanistyczny plankton… Otóż uświadomiło mi to, że do planktonu należą wszak pierwotniaki, które zamieszkiwały naszą planetę jakieś pół miliarda lat temu, gdy tymczasem historia homo sapiens, stającego jakoby na szczycie piramidy ziemskiego królestwa organizmów żywych, liczy sobie latek ledwie jakieś 190 tysięcy. Zważywszy przy tym, że człowiek wyewoluował – jeśli Darwin ma rację – z owych drobnych i pradawnych istotek, jedno przynajmniej jest im winien: szacunek dla odległego przodka, zgodnie z przykazaniem mówiącym, że ojca i matkę czcić należy. Tyle w sprawie planktonu.\n\nA teraz zajmijmy się przydawką przymiotną „humanistyczny”. W tym wypadku należy to określenie pojmować jako dziedzinę zajmującą się sprawami ludzkimi, człowiekiem zaś w szczególności. Wielu poważnych skądinąd i legitymizujących się uznanym dorobkiem przedstawicieli dziedzin przyrodniczych, ścisłych bądź po prostu technicznych ma tendencję do traktowania dyscyplin humanistycznych z poczuciem pewnej wyższości, by nie powiedzieć w sposób autorytatywny bądź wręcz patriarchalny. Można od biedy to zrozumieć: kompleks niższości musi znaleźć ujście. Tyle że to kompleks nieuświadomiony, a w dodatku niepotrzebny. To tak, jakby Pitagoras lub Euklides mieli kompleksy wobec Łobaczewskiego bądź Riemanna, zaś Newton wobec Einsteina – albo, co gorsza, na odwrót. Po prostu „unaukowienie” dziedzin przyrodniczych czy technicznych jest historycznie nieco późniejsze – przynajmniej w naszej cywilizacji – od humanistycznych. Fizykom nie mogła śnić się fizyka w czasie, gdy presokratycy zajmowali się prote hyle, czyli pierwszą materią (którą zresztą na ogół obdarzali pierwiastkiem duchowym – czy to Anaksymenes, czy Heraklit), ani nawet wtedy, gdy dwa tysiące lat temu Lukrecjusz w swej De rerum natura wykoncypował istnienie atomów.\n\nNo tak, brakuje jeszcze tego, bym napisał, że wszystko zaczęło się od poezji… Ale oczywiście to prawda: zaczęło się od poezji, od magicznych zaklęć, różnych czary-mary i tym podobnych „bzdur”. Nic w tym dobrego i nic w tym złego. Lecz kiedy piszę „wszystko”, to piszę właśnie to, o co chodzi: myślenie, kreowanie, konstruowanie, planowanie. Nie ma nauki bez wyobraźni. To ona uruchamia bożka naszej – powtórzę za Włoskowiczem – „innowacyjności”, jest tym, co inspiruje. I może warto uświadomić naszym milusińskim od reform naukowych, że wszelka nauka to w ostatecznym rachunku… humanistyka. Jest działaniem człowieka dla człowieka, z myślą o człowieku. Nawet wówczas, gdy sobie z tego nie zdajemy sprawy. Cóż, wciąż nie brakuje takich, co nie są świadomi faktu, że mówią prozą… Tymczasem ja, lecąc kiedyś samolotem, gdy zabrakło mi płynu, zamówiłem u stewardesy whisky, i gdy mi ją przyniosła, poczułem wdzięczność dla nieznanego mi człowieka, który zaprojektował przezroczystą plastikową szklaneczkę. Jej kształt sprawił mi przyjemność. Wiem, że nie myślał o mnie, ale ważne, że ja pomyślałem o nim; ważne dla mnie…\n\n„Bo to niezrozumiałe…”. Takie rzeczy też się słyszy o poezji czy humanistycznych esejach. I to prawda, nie wszystko dla wszystkich jest zrozumiałe. Przypuszczam, że jakieś 99,9% ludzi na świecie nie jest w stanie pojąć artykułów publikowanych w „Studia Mathematica”, nie mówiąc już o wyspecjalizowanych czasopismach poświęconych problemom logiki pytań, ale większość z nich zapewne odczuwa wdzięczność dla twórców telefonów komórkowych. A w stronę humanistyki to też tak działa: bez treningu trudno czytać niektóre wiersze, co nie znaczy, że są bez znaczenia (choć, oczywiście, bywają, ale to zdolny jest ocenić profesjonalista). Lecz z kolei nie raz wiersze – czasem z towarzyszeniem muzyki – okazują się potrzebne. A czasem – rzadko, jak to było w okresie sierpniowego strajku w stoczni gdańskiej – wiersze zaczynają pisać ci, którym by to wcześniej do głowy nie wpadło, gdyż tylko tak są w stanie dać wyraz swym przeżyciom.\n\nNie wiem, czy Lukrecjusz – lub jego współczesny odpowiednik (a są tacy) – wydany na łup naszych naukowych urzędników, otrzymałby choć pół złamanego punkcika. Raczej nie. Na pewno nie. I w tym kontekście warto przeczytać słowa kluczowe dla artykułu Wojciecha Włoskowicza: „Oczywiście wojna na i o wartości życia naukowego od dawna tliła się gdzieś w tle, ale w kontekście Ustawy 2.0 rozgorzała na dobre. Jedną z przyczyn jest to, że bibliometryczne wskaźniki, które mniej lub bardziej udatnie opisują obieg wiedzy w naukach ścisłych i przyrodniczych, przemocą próbuje się rozciągać także na humanistykę”. Przeciwstawiać się takim zabiegom należy zawsze, bo są i głupie, i niemoralne. Jeśli tego nie będziemy czynić, możemy się z jękiem bólu ocknąć ze snu o innowacyjnościach z parafrazą wiersza Konstandinosa Kawafisa na ustach: „Bez humanistów, cóż poczniemy teraz? Ci ludzie byli jakimś rozwiązaniem…”.', 'Humanistyczny plankton ', 'Humanistyczny plankton… Otóż uświadomiło mi to, że do planktonu należą wszak pierwotniaki, które zamieszkiwały naszą planetę jakieś pół miliarda lat temu, gdy tymczasem historia homo sapiens, stającego jakoby na szczycie piramidy ziemskiego królestwa organizmów żywych, liczy sobie latek ledwie jakieś 190 tysięcy.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'humanistyczny-plankton%e2%80%a9', '', '', '2020-06-26 15:37:10', '2020-06-26 13:37:10', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/humanistyczny-plankton%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2558, 1, '2020-05-18 11:13:04', '2020-05-18 09:13:04', '', 'okladka_1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'okladka_1-2', '', '', '2020-05-18 11:13:04', '2020-05-18 09:13:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/okladka_1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2559, 1, '2020-05-18 11:13:07', '2020-05-18 09:13:07', '', 'okladka_2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'okladka_2-2', '', '', '2020-05-18 11:13:07', '2020-05-18 09:13:07', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/okladka_2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2560, 1, '2020-05-18 11:13:09', '2020-05-18 09:13:09', '', 'okladka_3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'okladka_3-2', '', '', '2020-05-18 11:13:09', '2020-05-18 09:13:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/okladka_3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2561, 1, '2020-05-18 11:13:13', '2020-05-18 09:13:13', '', 'okladka_4', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'okladka_4-2', '', '', '2020-05-18 11:13:13', '2020-05-18 09:13:13', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/okladka_4.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2562, 1, '2020-05-18 11:13:59', '2020-05-18 09:13:59', '', 'FA_5-2020-e-wydanie', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fa_5-2020-e-wydanie', '', '', '2020-05-18 11:13:59', '2020-05-18 09:13:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/FA_5-2020-e-wydanie.pdf', 0, 'attachment', 'application/pdf', 0),
(2563, 1, '2020-05-18 11:25:34', '2020-05-18 09:25:34', '<h2><strong><img class=\"alignnone size-full wp-image-2481\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/05/Nowak-portret.jpg\" alt=\"\" width=\"400\" height=\"600\" />Pandemia z perspektywy zarządzania i ekonomii</strong></h2>\nKoronawirus stworzył wyjątkową okazję do wypróbowania na masową skalę całych wiązek zdalnych technologii w takich obszarach jak usługi finansowe, handel, gastronomia, medycyna, edukacja, praca biurowa, rozrywka, administracja czy media. Można przypuszczać, że po ustaniu pandemii wiele z tych rozwiązań zostanie z nami, zmieniając tryb i zakres funkcjonowania wielu sektorów, a przede wszystkim strukturę zatrudnienia i kwalifikacji pracowników. Można oczekiwać wzrostu zapotrzebowania na usługi projektowania, inżynierii i obsługi systemów. Jeśli tak się stanie, to także Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego będzie musiał odpowiedzieć na te wyzwania. Zatem poza rzetelnym kształceniem w zakresie funkcjonowania biznesu, gospodarki, nauki języków obcych, finansów, marketingu, zarzadzania, zasad funkcjonowania korporacji transnarodowych, kształtowania zdolności analitycznych, kultury biznesu, otoczenia prawno-gospodarczego biznesu i otwartości na zmieniający się świat będziemy zwracali uwagę na kształtowanie się gospodarek i biznesu światowego po pandemii. Z całą pewnością będzie on inny od tego, który znamy, także z makroekonomicznej i międzynarodowej perspektywy. Zmieni się także podejście do gospodarki oraz do roli państwa w gospodarce.\n\nLiberalne koncepcje ekonomiczne zakładały, że rola państwa powinna być minimalna, tak w gospodarce, jak i w życiu społecznym. Uważano, że homo oeconomicus (człowiek racjonalnie gospodarujący) sam będzie sobie sterem i żeglarzem. Należy mu tylko zapewnić odpowiednie warunki funkcjonowania i rozwoju. Gospodarką miała natomiast rządzić słynna „niewidzialna ręka rynku”, prowadząca w długiej perspektywie do równowagi i prosperity. Uważano, że z jednej strony atomizacja społeczeństwa, powodująca większą konkurencyjność, a z drugiej strony pogoń za zyskiem i jego maksymalizacją, to najważniejsze atrybuty współczesnej liberalnej gospodarki rynkowej, które zapewnią społeczeństwom dobrobyt i bezpieczeństwo.\n\nPojawienie się „czarnego łabędzia” – koronowirusa – obaliło te hipotezy. Okazuje się bowiem, że państwo, a w szczególności jego instytucje (silny rząd, silne samorządy, publiczne: służba zdrowia, telewizja publiczna, ośrodki pomocy społecznej etc.) są nie tylko potrzebne, ale konieczne dla bezpiecznego funkcjonowania społeczeństwa. Okazuje się, że tylko dobrze zorganizowane państwo może się w miarę efektywnie przeciwstawić „czarnemu łabędziowi”. Widzimy to na przykładzie Korei Południowej i Taiwanu, gdzie mamy do czynienia z jednej strony z silnym państwem i jego sprawnie działającymi instytucjami, a z drugiej z demokratycznym porządkiem prawnym i gospodarką rynkową. W efekcie sprawnego działania instytucji publicznych koronawirus został szybko opanowany. Po drugiej stronie mamy Włochy, Francję i w szczególności Stany Zjednoczone, w których rola państwa w gospodarce była bardzo ograniczona, a instytucje publiczne znacznie słabsze od biznesu prywatnego. Dodatkowo obserwowaliśmy bardzo zróżnicowane systemy funkcjonowania gospodarki oraz instytucji publicznych i samorządowych w poszczególnych stanach. W efekcie brak koordynacji działania tych instytucji na poziomie federalnym, brak koordynacji funkcjonowania systemu ochrony zdrowia, który dodatkowo był wysoce wyspecjalizowany i przygotowany na przyjmowanie pacjentów z dobrym ubez\npieczeniem, spowodowały dużą nieporadność w walce z epidemią. Sytuacja taka będzie z pewnością wymagała w przyszłości przebudowy zasad funkcjonowania gospodarek w tych krajach.\n\nW perspektywie międzynarodowej pandemia wpłynie na wzmocnienie na świecie pozycji Chin, które w stosunkowo krótkim czasie ją opanowały, wykorzystując w tym celu centralizację kraju oraz rygory charakterystyczne dla państw mniej demokratycznych, jak choćby zakaz przemieszczania się. Osłabieniu ulegną procesy integracyjne w Unii Europejskiej, która okazała się mało zdolna do wspólnego działania przeciwko pandemii i do wzajemnej pomocy. Osłabnie również znaczenie Stanów Zjednoczonych na arenie międzynarodowej, przynajmniej w zakresie polityki gospodarczej i społecznej. Wydaje się, że nastąpi osłabienie lub nawet koniec globalizacji opartej na prostej kooperacji międzynarodowej, a rozpocznie się globalizacja oparta na chińskiej koncepcji „One Belt one Road”, w której Andrzej Koźmiński wyróżnia pięć wymiarów: koordynację polityk rozwojowych, budowanie bazy transportowej, zniesienie wszelkich barier handlowych, budowanie wspólnego rynku i stworzeniu unii monetarnej, bazującej na walucie chińskiej RnB. Można by tylko na koniec dodać, że cała ta koncepcja z pewnością oparta będzie na platformie elektronicznej, w budowaniu której największe osiągniecie jak dotychczas mają Chiny i USA, które co prawda są osłabione w sferze socjalnej, ale wciąż silne w sferze innowacji i nowych technologii.\n\nProwadzone na Wydziale Zarządzania UW badania potwierdzają hipotezy Christophera Pissaridiesa o zmieniającej się naturze rynku pracy i o znikających zawodach. Z pewnością doświadczymy tych zjawisk w niedługim czasie. Będzie to w zasadniczej mierze rezultatem rozwoju sztucznej inteligencji, automatyzacji i robotyzacji. Z drugiej jednak strony wydaje się, że jeszcze przez wiele lat specjalnościami przyszłościowymi będą także te, które związane są z przygotowywaniem algorytmów programujących roboty i automaty oraz specjalności opierające się na tzw. umiejętnościach miękkich, związanych z zarządzaniem. Na wydziale prowadzone są w tym zakresie badania, a proces dydaktyczny jest tak ukierunkowywany, aby absolwenci w miarę szybko dostosowywali się do zmieniających się warunków funkcjonowania gospodarki. W rezultacie w stosunkowo krótkim okresie, bo w ciągu dwóch miesięcy po uzyskaniu dyplomu, otrzymują oni pierwszą pracę.\n\nPo pierwszych niedobrych doświadczeniach z koronawirusem w zakresie zdrowia – słaba organizacja służby zdrowia, brak podstawowych środków ochronnych, skafandrów, masek, testów potrzebnych do wykrywania pandemii – należy się spodziewać również jego wpływu na kształtowanie się rynku pracy. Atak koronawirusa przyspieszy zastępowanie pracy ludzi robotami, automatami i algorytmami. Wymagać to będzie co najmniej zmiany organizacji i kultury pracy. Może nastąpić także zmiana modelu konsumpcji, związana z rezygnacją z posiadania nadmiernej ilości dóbr materialnych na rzecz podnoszenia jakości życia niematerialnego, jak dłuższy pobyt z rodziną w domu, większy popyt na dobra kulturalne etc. Zjawiska te także trzeba będzie uwzględnić w procesie edukacji studentów.\n\n<em>Prof. dr hab. Alojzy Z. Nowak, dziekan Wydziału Zarządzania UW, prowadzi badania w obszarze polityki makroekonomicznej, integracji europejskiej, finansów i handlu międzynarodowego oraz bankowości i ubezpieczeń.</em>', 'Czarny łabędź zmienia świat', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu', '', '', '2020-06-19 08:35:43', '2020-06-19 06:35:43', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tytul-artykulu/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2564, 1, '2020-05-18 11:28:12', '2020-05-18 09:28:12', 'W latach siedemdziesiątych XX w. byłem asystentem na Akademii Medycznej w Warszawie (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny) i jako lekarz zainteresowany filozofią w medycynie zajmowałem się między innymi deontologią lekarską, czyli etyką zawodową. Mój profesor, wtedy docent, szef przedmiotów takich jak historia medycyny i etyka lekarska, Marcin Łyskanowski, wpadł na pomysł, żeby zrealizować nasz wspólny pomysł sprzed paru lat. Chodziło o stworzenie na Wydziale Lekarskim zajęć polegających na analizie trudnych sytuacji moralnych występujących w praktyce lekarskiej. Studenci mieli mieć w nich swoje role jako „lekarze i pacjenci”, a ja i ewentualnie jakiś starszy, doświadczony klinicysta korygować ich zachowania, komentować je i prowokować dyskusję. To się udało i sądziliśmy, że bardzo się podoba.\n\nByłem szczęśliwy, słuchając pozytywnych opinii, i wkładałem mnóstwo pracy w opracowywanie scenek, które mogłyby być wykorzystywane w takich ćwiczeniach. Starałem się też sam możliwie dużo uczyć z opisów przypadków, komentarzy, relacji sądowych lub prasowych, a nawet powieściowych, jednocześnie śledząc własną praktykę lekarza internisty w szpitalu i lekarza rejonowego w przychodni. Szczególnie dotkliwe i zdejmujące łuski z oczu były doświadczenia udokumentowane w materiałach sądowych i rozstrzygnięciach komisji rzetelności (etyki) zawodowej, które działały przy wydziałach zdrowia rad miejskich i powiatowych.\n\nNa przykład na jednym z wykładów pokazałem studentom wyjęte z akt zdjęcia rentgenowskie, na których było widać płuca i jamę brzuszną noworodka ponakłuwane kilkudziesięcioma igłami do szycia (z widocznymi uszkami), wbitych przez chorą psychicznie matkę. Byli przerażeni. Z opisu sądowego dowiedzieli się bowiem, że w ciągu wielu miesięcy nie zauważyło tego aż ośmiu lekarzy, a cierpiące na ropnie niemowlę otrzymało w sumie niemal kilogram antybiotyków i miało osiemnaście bezskutecznych operacji (a wystarczyłaby jedna). Po takim wprowadzeniu następowały dwie-trzy wyreżyserowane scenki, które miały studentom uświadomić, na czym polegały błędy lekarskie związane z tą sprawą, kto i w jaki sposób mógł stać się winny wadliwej postawy, fałszywego działania, błędu w sztuce.\n\nWszystko szło wspaniale do momentu, kiedy pewna grupa studencka przyszła nastawiona negatywnie. Jeszcze zajęcia się nie zaczęły, gdy jej przedstawiciel zapytał, czy może się zapisać na liście obecności i od razu wyjść, to znaczy, czy może nie uczestniczyć w „tych idiotycznych ćwiczeniach”. Moment zastanowienia (mam nadzieję dla nich niezauważalny) zadecydował, że odparłem: „Tak, każdy może wyjść, jednak pod warunkiem że uzasadni ten krok”.\n\nChciałem wiedzieć, jakie błędy popełniam lub w co się wpakowałem, organizując taki rodzaj zajęć. Miałem też nadzieję, że\nmoże ujawni się jakieś nieporozumienie, skutek mojej niewiedzy, błędu strategii i może dowiem się o nieznanych mi emocjach towarzyszących krążącej po uczelni opinii o ćwiczeniach. Niestety nie umieli nic wyjaśnić, bełkotali ogólniki, ale w końcu wstała dwudziestotrzyletnia kobieta o twarzy tak naładowanej agresją, że od razu miałem odpowiedź na pytanie o moc emocji. Była wielka. Jeszcze mnie nie poznali, a już z góry wiedzieli, co będzie: niechybnie zaproponuję jakiś faszyzm. Zatem ktoś im naplótł bzdur.\n\nPani ta twierdziła, że będę próbował ich zmusić, aby zostali aktorami i udawali kogoś, kim nie są, oraz myśleli to, czego nie myślą, czyli kłamali zarówno w życiu, jak i praktyce zawodowej, a wobec tego prezentowali postawy, które z moralnością, prawdą, wolnością i dobrem nie mają nic wspólnego; co najwyżej z „aktorskim udawaniem”. Podkreśliła, że aktorzy to nie są ludzie, którzy żyją tak, jak grani przez nich bohaterowie, a wobec tego niczego nie mogą się ze swej gry nauczyć. Lekarz, jej zdaniem, nie może być aktorem ani się też kierować wyssanym z palca kodeksem etyki lekarskiej, stworzonym przez sowiecki związek zawodowy służby zdrowia. To ostatnie było akurat trochę prawdą, choć w rzeczywistości kodeks ten był napisany całkiem nieźle, i to w duchu przedwojennym (tyle że wyjęto z niego Boga). Tak czy inaczej ani ona, ani jej koledzy aktorami nie chcieli być i wyszli.\n\nTak, dziwne rzeczy mogą się ludziom przyśnić. Trzeba było temu przeciwdziałać. Po ochłonięciu zastosowałem miniwykład startowy. Okazało się to skuteczne, bo ci sami studenci w następnym semestrze poprosili „jednak o pokazanie im teatrzyku lekarskiego”. Pewnie przeprowadzili tak zwaną giełdę i się dowiedzieli, że coś pomylili.\n\nModelową scenkę (zawsze inną, nową, żeby samemu nie sczeznąć z nudów) i dyskusję o niej zacząłem poprzedzać trzykrotnie wypowiedzianym objaśnieniem, za każdym razem innymi słowami, czyli dobitnie. Raz nie wystarczało. Mówiłem, że nie chodzi o to, aby studenci uczyli się stereotypowego działania według wyuczonych schematów, bo zebranie takich modeli i ich opisanie jest niemożliwe ze względu na niepoliczalną liczbę możliwych sytuacji. Nie da się utworzyć schematów aktorskich. Chodzi natomiast o uzmysłowienie kandydatom na lekarzy, z czym będą mieli do czynienia naprawdę i czym to się będzie różnić od podręcznika akademickiego. I że zawsze będą musieli zaczynać od nowa: najpierw błyskawiczna wstępna refleksja moralna, potem zastosowanie reguł wiedzy naukowej, wreszcie etyczna analiza skutków działania. Niech im przyświeca maksyma: „Lekarz, mając w życiu nawet milion pacjentów, musi tę procedurę zastosować co najmniej milion razy”.\n\n<em>e-mail: lpj@lpj.pl</em>', 'Co lekarz robi   z milionem pacjentów', 'W latach siedemdziesiątych XX w. byłem asystentem na Akademii Medycznej w Warszawie (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny) i jako lekarz zainteresowany filozofią w medycynie zajmowałem się między innymi deontologią lekarską, czyli etyką zawodową.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-2', '', '', '2020-06-26 15:35:44', '2020-06-26 13:35:44', '', 2514, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tytul-artykulu-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2583, 1, '2020-06-17 07:33:35', '2020-06-17 05:33:35', '', '6Logo-MNiSW', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw-6', '', '', '2020-06-17 07:33:35', '2020-06-17 05:33:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/6Logo-MNiSW.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2593, 1, '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 'czytelnia-czasopism-umwr-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-umwr-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/czytelnia-czasopism-umwr-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2594, 1, '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 'dolina-smierci-ma-sie-dobrze-bal-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dolina-smierci-ma-sie-dobrze-bal-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dolina-smierci-ma-sie-dobrze-bal-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2595, 1, '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 'dolina-smierci-ma-sie-dobrze-drabikowski-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dolina-smierci-ma-sie-dobrze-drabikowski-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dolina-smierci-ma-sie-dobrze-drabikowski-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2596, 1, '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 'dzialania-kpk-na-rzecz-zwiekszenia-udzialu-pilski-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dzialania-kpk-na-rzecz-zwiekszenia-udzialu-pilski-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzialania-kpk-na-rzecz-zwiekszenia-udzialu-pilski-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2597, 1, '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 'dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:01', '2020-06-17 05:34:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2598, 1, '2020-06-17 07:34:02', '2020-06-17 05:34:02', '', 'dzwiekiem-w-plomienie-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dzwiekiem-w-plomienie-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:02', '2020-06-17 05:34:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzwiekiem-w-plomienie-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2599, 1, '2020-06-17 07:34:02', '2020-06-17 05:34:02', '', 'eliminacja-eliminacji-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'eliminacja-eliminacji-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:02', '2020-06-17 05:34:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/eliminacja-eliminacji-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2600, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'finisz-konsolidacji-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'finisz-konsolidacji-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/finisz-konsolidacji-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2601, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'gdy-naukowiec-odpowiada-nie-wiem-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gdy-naukowiec-odpowiada-nie-wiem-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/gdy-naukowiec-odpowiada-nie-wiem-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2602, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'habilitacja-to-banal-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'habilitacja-to-banal-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/habilitacja-to-banal-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2603, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'Horyzont-II', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'horyzont-ii', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Horyzont-II.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2604, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2605, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'Inauguracja-UMG-2018-157', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'inauguracja-umg-2018-157', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Inauguracja-UMG-2018-157.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2606, 1, '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 'innowacyjny-analizator-wosku-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'innowacyjny-analizator-wosku-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:09', '2020-06-17 05:34:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/innowacyjny-analizator-wosku-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2607, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'jeszcze-lepsza-uska-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jeszcze-lepsza-uska-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/jeszcze-lepsza-uska-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2608, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'kokosy-rozdane-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kokosy-rozdane-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/kokosy-rozdane-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2609, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-cargo-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-cargo-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-cargo-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2610, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-ebiznes-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-ebiznes-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-ebiznes-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2611, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-hmi-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-hmi-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-hmi-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2612, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-istl-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-istl-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-istl-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2613, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-nawigator-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-nawigator-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-nawigator-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2614, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-seainnovation-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-seainnovation-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-seainnovation-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2615, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-szkuner-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-szkuner-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-szkuner-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2616, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-translog-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-translog-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-translog-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2617, 1, '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 'koronawirusowa-sciezka2-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'koronawirusowa-sciezka2-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:10', '2020-06-17 05:34:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/koronawirusowa-sciezka2-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2618, 1, '2020-06-17 07:34:16', '2020-06-17 05:34:16', '', 'lingwista-na-nowej-gwinei-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'lingwista-na-nowej-gwinei-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:16', '2020-06-17 05:34:16', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/lingwista-na-nowej-gwinei-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2619, 1, '2020-06-17 07:34:16', '2020-06-17 05:34:16', '', 'LOGO_CMYK', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo_cmyk', '', '', '2020-06-17 07:34:16', '2020-06-17 05:34:16', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/LOGO_CMYK.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2620, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'LOGO_MNiSW_-_PL', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo_mnisw_-_pl', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/LOGO_MNiSW_-_PL.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2621, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'Logo-100lat-bez-tla-pl', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-100lat-bez-tla-pl', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Logo-100lat-bez-tla-pl.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2622, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'logo-facebook-fa-03-2019', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-5', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/logo-facebook-fa-03-2019.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2623, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'ysień', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ysien', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Łysień.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2624, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'medal-dla-opolskiego-chemika-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'medal-dla-opolskiego-chemika-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/medal-dla-opolskiego-chemika-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2625, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2626, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'nagroda-od-bibliotekarzy-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagroda-od-bibliotekarzy-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nagroda-od-bibliotekarzy-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2627, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'nagroda-za-dyskurs-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagroda-za-dyskurs-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nagroda-za-dyskurs-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2628, 1, '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 'nie-z-patriotycznego-obowiazku-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nie-z-patriotycznego-obowiazku-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:17', '2020-06-17 05:34:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nie-z-patriotycznego-obowiazku-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2629, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'nowe_logo_Forum_Akademickie-2016_stopka', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowe_logo_forum_akademickie-2016_stopka-3', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nowe_logo_Forum_Akademickie-2016_stopka.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2630, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'nowy-szef-rady-nawa-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowy-szef-rady-nawa-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nowy-szef-rady-nawa-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2631, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'obowiazki-i-odpowiedzialność-recenzenta-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'obowiazki-i-odpowiedzialnosc-recenzenta-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/obowiazki-i-odpowiedzialność-recenzenta-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2632, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'obrebscy2-grob-jablonskich-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'obrebscy2-grob-jablonskich-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/obrebscy2-grob-jablonskich-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2633, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'obrebscy2-stieber-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'obrebscy2-stieber-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/obrebscy2-stieber-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2634, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'o-cnotach-przez-male-c-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'o-cnotach-przez-male-c-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/o-cnotach-przez-male-c-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2635, 1, '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 'ogolny-schemat-rozwiazania', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ogolny-schemat-rozwiazania', '', '', '2020-06-17 07:34:18', '2020-06-17 05:34:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/ogolny-schemat-rozwiazania.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2636, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'trening-w-innym-swiecie-fot-jakub-mazur-fa-06-2020', 'Fot. Jakub Mazur', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'trening-w-innym-swiecie-fot-jakub-mazur-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 08:32:36', '2020-06-17 06:32:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/trening-w-innym-swiecie-fot-jakub-mazur-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2637, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'trening-w-innym-swiecie-zuk-fa-06-2020', '&nbsp;', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'trening-w-innym-swiecie-zuk-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 08:32:54', '2020-06-17 06:32:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/trening-w-innym-swiecie-zuk-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2638, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'twitter-logo', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'twitter-logo-5', '', '', '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/twitter-logo.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2639, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'tylko-dla-wytrwalych1-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'tylko-dla-wytrwalych1-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/tylko-dla-wytrwalych1-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2640, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'tylko-dla-wytwalych3-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'tylko-dla-wytwalych3-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/tylko-dla-wytwalych3-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2641, 1, '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 'wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:37', '2020-06-17 05:34:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2642, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'wspolnota-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wspolnota-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/wspolnota-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2643, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'wydobyc-wiecej-z-mozgu-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wydobyc-wiecej-z-mozgu-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/wydobyc-wiecej-z-mozgu-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2644, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'Wydział-Nawigacyjny-Napis-Akademia-Morska', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wydzial-nawigacyjny-napis-akademia-morska', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Wydział-Nawigacyjny-Napis-Akademia-Morska.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2645, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-mlodziezy-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-mlodziezy-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-mlodziezy-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2646, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-pomorza2-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-pomorza2-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-pomorza2-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2647, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-lwow-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg-lwow-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-lwow-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2648, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'Zenit-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zenit-2', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Zenit-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2649, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'z-mnisw-do-mf-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-mnisw-do-mf-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/z-mnisw-do-mf-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2650, 1, '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 'z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:34:38', '2020-06-17 05:34:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2651, 1, '2020-06-17 07:35:01', '2020-06-17 05:35:01', '', 'polska-rekomendacja-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'polska-rekomendacja-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:35:01', '2020-06-17 05:35:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/polska-rekomendacja-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2652, 1, '2020-06-17 07:35:49', '2020-06-17 05:35:49', '', 'symulacje-okoloporodowe-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'symulacje-okoloporodowe-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:35:49', '2020-06-17 05:35:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/symulacje-okoloporodowe-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2653, 1, '2020-06-17 07:35:59', '2020-06-17 05:35:59', '', 'budynek', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'budynek', '', '', '2020-06-17 07:35:59', '2020-06-17 05:35:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/budynek.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2654, 1, '2020-06-17 07:36:15', '2020-06-17 05:36:15', '', 'stypendia-dla-kardiologow-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'stypendia-dla-kardiologow-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:36:15', '2020-06-17 05:36:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/stypendia-dla-kardiologow-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2655, 1, '2020-06-17 07:36:26', '2020-06-17 05:36:26', '', 'radarowa-nagroda-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'radarowa-nagroda-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:36:26', '2020-06-17 05:36:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/radarowa-nagroda-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2656, 1, '2020-06-17 07:36:42', '2020-06-17 05:36:42', '', 'poszukaja-orla-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'poszukaja-orla-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:36:42', '2020-06-17 05:36:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/poszukaja-orla-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2657, 1, '2020-06-17 07:36:54', '2020-06-17 05:36:54', '', 'popiel', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'popiel', '', '', '2020-06-17 07:36:54', '2020-06-17 05:36:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/popiel.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2658, 1, '2020-06-17 07:37:06', '2020-06-17 05:37:06', '', 'Przemysław Wiszewski (6)', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'przemyslaw-wiszewski-6', '', '', '2020-06-17 07:37:06', '2020-06-17 05:37:06', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Przemysław-Wiszewski-6.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2659, 1, '2020-06-17 07:37:22', '2020-06-17 05:37:22', '', 'rsz_img_0253-100a', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rsz_img_0253-100a', '', '', '2020-06-17 07:37:22', '2020-06-17 05:37:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/rsz_img_0253-100a.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2660, 1, '2020-06-17 07:37:37', '2020-06-17 05:37:37', '', 'Adam Weintrit', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'adam-weintrit-2', '', '', '2020-06-17 07:37:37', '2020-06-17 05:37:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Adam-Weintrit-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2661, 1, '2020-06-17 07:37:52', '2020-06-17 05:37:52', '', 'prof. Jerzy Lis nowym Rektorem AGH w Krakowie', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'prof-jerzy-lis-nowym-rektorem-agh-w-krakowie', '', '', '2020-06-17 07:37:52', '2020-06-17 05:37:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/prof.-Jerzy-Lis-nowym-Rektorem-AGH-w-Krakowie.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2662, 1, '2020-06-17 07:38:07', '2020-06-17 05:38:07', '', 'Pałac_Staszica fot. Wikipedia', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'palac_staszica-fot-wikipedia', '', '', '2020-06-17 07:38:07', '2020-06-17 05:38:07', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Pałac_Staszica-fot.-Wikipedia.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2663, 1, '2020-06-17 07:38:27', '2020-06-17 05:38:27', '', 'Budynek Szkoły Morskiej w Tczewie - zdjęcie powojenne; obecnie liceum ogólnokształcące', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'budynek-szkoly-morskiej-w-tczewie-zdjecie-powojenne-obecnie-liceum-ogolnoksztalcace', '', '', '2020-06-17 07:38:27', '2020-06-17 05:38:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budynek-Szkoły-Morskiej-w-Tczewie-zdjęcie-powojenne-obecnie-liceum-ogólnokształcące.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2664, 1, '2020-06-17 07:38:43', '2020-06-17 05:38:43', '', 'Budowa PSM w Gdyni - widok na budynek główny i budynek Wydziału Mechanicznego', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'budowa-psm-w-gdyni-widok-na-budynek-glowny-i-budynek-wydzialu-mechanicznego', '', '', '2020-06-17 07:38:43', '2020-06-17 05:38:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budowa-PSM-w-Gdyni-widok-na-budynek-główny-i-budynek-Wydziału-Mechanicznego.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2665, 1, '2020-06-17 07:38:59', '2020-06-17 05:38:59', '', 'Horyzont II', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'horyzont-ii-2', '', '', '2020-06-17 07:38:59', '2020-06-17 05:38:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Horyzont-II-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2666, 1, '2020-06-17 07:39:12', '2020-06-17 05:39:12', '', 'Zenit (2)', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zenit-2-2', '', '', '2020-06-17 07:39:12', '2020-06-17 05:39:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Zenit-2-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2667, 1, '2020-06-17 07:39:30', '2020-06-17 05:39:30', '', '4O7A3059-fot. Marcin Rakowski', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '4o7a3059-fot-marcin-rakowski-2', '', '', '2020-06-17 07:39:30', '2020-06-17 05:39:30', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/4O7A3059-fot.-Marcin-Rakowski-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2668, 1, '2020-06-17 07:39:48', '2020-06-17 05:39:48', '', 'P1180247', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'p1180247', '', '', '2020-06-17 07:39:48', '2020-06-17 05:39:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/P1180247.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2669, 1, '2020-06-17 07:40:00', '2020-06-17 05:40:00', '', 'Budynek-UMG-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'budynek-umg-3', '', '', '2020-06-17 07:40:00', '2020-06-17 05:40:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budynek-UMG-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2670, 1, '2020-06-17 07:40:17', '2020-06-17 05:40:17', '', 'P1180377', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'p1180377', '', '', '2020-06-17 07:40:17', '2020-06-17 05:40:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/P1180377.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2671, 1, '2020-06-17 07:40:29', '2020-06-17 05:40:29', '', 'Wydział Nawigacyjny - Napis - Akademia Morska', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wydzial-nawigacyjny-napis-akademia-morska-2', '', '', '2020-06-17 07:40:29', '2020-06-17 05:40:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Wydział-Nawigacyjny-Napis-Akademia-Morska-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2672, 1, '2020-06-17 07:40:43', '2020-06-17 05:40:43', '', 'ogolny schemat rozwiazania', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ogolny-schemat-rozwiazania-2', '', '', '2020-06-17 07:40:43', '2020-06-17 05:40:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/ogolny-schemat-rozwiazania-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2673, 1, '2020-06-17 07:41:12', '2020-06-17 05:41:12', '', 'sport-z-misja1-fot-radoslaw-czaja-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'sport-z-misja1-fot-radoslaw-czaja-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:41:12', '2020-06-17 05:41:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/sport-z-misja1-fot-radoslaw-czaja-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2674, 1, '2020-06-17 07:41:12', '2020-06-17 05:41:12', '', 'sport-z-misja2-fot-adam-kowalski-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'sport-z-misja2-fot-adam-kowalski-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:41:12', '2020-06-17 05:41:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/sport-z-misja2-fot-adam-kowalski-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2675, 1, '2020-06-17 07:41:26', '2020-06-17 05:41:26', '', 'Panicz Aleksander', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'panicz-aleksander', '', '', '2020-06-17 07:41:26', '2020-06-17 05:41:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Panicz-Aleksander.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2676, 1, '2020-06-17 07:41:45', '2020-06-17 05:41:45', '', 'obowiazki-i-odpowiedzialność-recenzenta-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'obowiazki-i-odpowiedzialnosc-recenzenta-fa-06-2020-2', '', '', '2020-06-17 07:41:45', '2020-06-17 05:41:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/obowiazki-i-odpowiedzialność-recenzenta-fa-06-2020-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2677, 1, '2020-06-17 07:42:17', '2020-06-17 05:42:17', '', 'Łysień', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'lysien', '', '', '2020-06-17 07:42:17', '2020-06-17 05:42:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Łysień-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2678, 1, '2020-06-17 07:42:50', '2020-06-17 05:42:50', '', 'chwytal-zycie-na-goraco-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'chwytal-zycie-na-goraco-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:42:50', '2020-06-17 05:42:50', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/chwytal-zycie-na-goraco-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2679, 1, '2020-06-17 07:43:04', '2020-06-17 05:43:04', '', 'wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020-2', '', '', '2020-06-17 07:43:04', '2020-06-17 05:43:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/wladcze-biurokratyczne-spolegliwe-fa-06-2020-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2680, 1, '2020-06-17 07:43:27', '2020-06-17 05:43:27', '', 'artysta-na-politechnice5-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-na-politechnice5-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:43:27', '2020-06-17 05:43:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/artysta-na-politechnice5-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2681, 1, '2020-06-17 07:43:32', '2020-06-17 05:43:32', '', 'artysta-na-politechnice6-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-na-politechnice6-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:43:32', '2020-06-17 05:43:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/artysta-na-politechnice6-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2682, 1, '2020-06-17 07:43:38', '2020-06-17 05:43:38', '', 'artysta-na-politechnice7-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-na-politechnice7-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:43:38', '2020-06-17 05:43:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/artysta-na-politechnice7-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2683, 1, '2020-06-17 07:44:04', '2020-06-17 05:44:04', '', 'i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020-2', '', '', '2020-06-17 07:44:04', '2020-06-17 05:44:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/i-mlodzi-pozostana-fa-06-2020-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2684, 1, '2020-06-17 07:44:17', '2020-06-17 05:44:17', '', 'milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020-2', '', '', '2020-06-17 07:44:17', '2020-06-17 05:44:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/milczenie-ktore-jest-zlotem-fa-06-2020-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2685, 1, '2020-06-17 07:44:38', '2020-06-17 05:44:38', '', 'wspolnota-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wspolnota-fa-06-2020-2', '', '', '2020-06-17 07:44:38', '2020-06-17 05:44:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/wspolnota-fa-06-2020-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2686, 1, '2020-06-17 07:44:59', '2020-06-17 05:44:59', '', 'podzialy-nauk-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'podzialy-nauk-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 07:44:59', '2020-06-17 05:44:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/podzialy-nauk-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2687, 1, '2020-06-17 07:45:21', '2020-06-17 05:45:21', '', 'opowiadanie-dawnego-nadodrza-fa=-6-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'opowiadanie-dawnego-nadodrza-fa-6-2020', '', '', '2020-06-17 07:45:21', '2020-06-17 05:45:21', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/opowiadanie-dawnego-nadodrza-fa-6-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2688, 1, '2020-06-17 00:00:00', '1970-01-01 00:00:00', '', 'FA 06/2020', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 10:25:34', '2020-06-17 08:25:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=rrp_magazine&#038;p=2688', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2689, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '[caption id=\"attachment_2649\" align=\"alignnone\" width=\"150\"]<img class=\"wp-image-2649\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/z-mnisw-do-mf-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"150\" height=\"200\" /> Fot. MNiSW[/caption]\n<h3>Z MNiSW do MF</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Sebastian Skuza, dotychczasowy podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, objął 1 czerwca stanowisko wiceministra finansów w randze sekretarza stanu. W resorcie nauki, w którym pracował blisko trzy lata, był odpowiedzialny m.in. za planowanie i realizację budżetu państwa w częściach dotyczących MNiSW oraz inwestycje związane z działalnością naukową. Z obecnego kierownictwa resortu był najdłużej sprawującym swoją funkcję. Na podsekretarza stanu został powołany w czerwcu 2017 roku, zastępując wówczas Teresę Czerwińską, która przechodziła na podobne stanowisko w Ministerstwie Finansów. W MF S. Skuza już kiedyś pracował, m.in. jako zastępca dyrektora Departamentu Rozwoju Rynku Finansowego. Po jego odejściu w MNiSW pozostaje troje zastępców Wojciecha Murdzka: prof. Wojciech Maksymowicz (w randze sekretarza stanu) oraz dr Anna Budzanowska i prof. Grzegorz Wrochna (oboje w randze podsekretarzy).\n\n[caption id=\"attachment_2630\" align=\"alignnone\" width=\"150\"]<img class=\"wp-image-2630\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nowy-szef-rady-nawa-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"150\" height=\"203\" /> Fot. SPCG[/caption]\n<h3>Nowy szef Rady NAWA</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dr hab. Tomasz Pietrzykowski, prof. UŚ, pokieruje pracami Rady Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej. Zastąpi dr. hab. Sebastiana Kołodziejczyka z UJ, pełniącego funkcję przewodniczącego od października 2017 roku, który został niespodziewanie odwołany przed końcem kadencji. Rada jest jednym z dwóch organów NAWA. W jej 10-osobowym składzie zasiadają przedstawiciele premiera, ministrów: nauki i szkolnictwa wyższego, finansów, gospodarki, spraw zagranicznych, a także reprezentanci Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich, Krajowej Reprezentacji Doktorantów, Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej i Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do zadań Rady, której kadencja trwa 4 lata, należy m.in. przygotowywanie propozycji kierunków działań i rozwoju agencji. Prof. Pietrzykowski jest prawnikiem i radcą prawnym. Pracuje w Katedrze Teorii i Filozofii Prawa Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Od 2016 r. jest prorektorem tej uczelni ds. współpracy międzynarodowej i krajowej. W kadencji 2019–2023 przewodniczy pracom Krajowej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach.\n\n[caption id=\"attachment_2651\" align=\"alignnone\" width=\"150\"]<img class=\"wp-image-2651\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/polska-rekomendacja-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"150\" height=\"206\" /> Fot. UAM[/caption]\n<h3>Polska rekomendacja</h3>\n<strong><b>POZNAŃ/BRUKSELA</b></strong>\n\nProf. Michał Karoński, matematyk z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, były przewodniczący Rady Narodowego Centrum Nauki, został wybrany przez Komisję Europejską na członka Stałego Komitetu Identyfikującego. Zadaniem 6-osobowego gremium, do którego powoływani są uznani i szanowani naukowcy o wybitnym dorobku, otwartych i niezależnych poglądach, zaangażowani w działania na rzecz badań naukowych, będzie przedstawienie kandydatów do nowej Rady Naukowej ERC. Kadencja jej członków trwa cztery lata. W obecnie działającej Radzie (kadencja 2016-2020) zasiada m.in. prof. Andrzej Jajszczyk. Nowa Rada zajmie się m.in. budżetowaniem grantów w kolejnym unijnym programie „Horyzont Europa”.\n\n[caption id=\"attachment_2584\" align=\"alignnone\" width=\"225\"]<img class=\"wp-image-2584\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/75-lat-politechniki-slaskiej-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"225\" height=\"150\" /> Fot. Archiwum PŚ[/caption]\n<h3>75 lat Politechniki Śląskiej</h3>\n<b>GLIWICE</b> Dekret powołujący gliwicką politechnikę wydało 24 maja 1945 roku Prezydium Krajowej Rady Narodowej. Powstała jako zaplecze naukowo-dydaktyczne dla najbardziej uprzemysłowionego okręgu w kraju – Górnego Śląska. W początkowym okresie czerpała z tradycji Politechniki Lwowskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Dziś należy do grona największych w Polsce uczelni technicznych, jest też jedną z dziesięciu badawczych. Na 13 wydziałach i w dwóch instytutach zlokalizowanych w Gliwicach, Katowicach i Zabrzu kształci się ponad 18 tys. studentów. Oferta obejmuje około 50 kierunków i 200 specjalności. Oprócz kierunków technicznych można studiować m.in.: analitykę biznesową, architekturę wnętrz, socjologię, zarządzanie projektami, lingwistykę stosowaną, pedagogikę przedszkolną i wczesnoszkolną. Uczelnia wypromowała dotąd ponad 200 tys. inżynierów. Według tygodnika „Wprost” jest na czwartym miejscu wśród uczelni, których absolwenci są najbardziej poszukiwani przez pracodawców. Z raportu firmy Sedlak &amp; Sedlak wynika, że co dwunasty prezes w Polsce ukończył studia na Politechnice Śląskiej.\n\n[caption id=\"attachment_2600\" align=\"alignnone\" width=\"225\"]<img class=\"wp-image-2600\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/finisz-konsolidacji-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"225\" height=\"150\" /> Fot. UO[/caption]\n<h3>Finisz konsolidacji</h3>\n<b>OPOLE</b> Państwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa została wcielona w struktury Uniwersytetu Opolskiego. Na jej bazie powstanie Wydział Nauk o Zdrowiu UO, który wraz z istniejącym Wydziałem Lekarskim będzie funkcjonować jako Collegium Medicum. Jego działalność będzie koordynować wybrana pod koniec maja nowa rektor PMWSZ – prof. Renata Szyguła, która 15 lipca obejmie funkcję prorektora UO. Koncepcja konsolidacji została po raz pierwszy ogłoszona w styczniu 2015 r. uchwałami senatów obu uczelni. Impulsem do wznowienia wcześniej zawieszonych rozmów stało się ministerialne rozporządzenie z 27 marca 2019 r. Podczas narady w resorcie 14 maja br. rektorzy obu uczelni podpisali porozumienie otwierające drogę do wprowadzenia w życie rozporządzenia. Na jego mocy pracownicy PMWSZ otrzymają gwarancję zatrudnienia na cztery lata i zachowanie dotychczasowych warunków płacowych, w tym wysokości premii i dodatków. Po połączeniu uczelni UO otrzyma rocznie ok. 4 mln złotych.\n\n[caption id=\"attachment_2652\" align=\"alignnone\" width=\"200\"]<img class=\"wp-image-2652\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/symulacje-okoloporodowe-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"200\" height=\"150\" /> Fot. MUP[/caption]\n<h3>Symulacje okołoporodowe</h3>\n<b>PŁOCK</b> Mazowiecka Uczelnia Publiczna w Płocku w przyszłym roku wzbogaci się o drugie już Centrum Symulacji Medycznych. Po studentach pielęgniarstwa z nowoczesnej bazy skorzystają kształcący się na położnictwie. Powstaną wysokiej wierności sala porodowa wraz z pomieszczeniem kontrolnym i sala do ćwiczeń umiejętności położniczych, a także zostanie doposażona sala egzaminacyjna OSCE. Pracownie te zostaną wyposażone m.in. w zaawansowane symulatory porodowe, zaawansowane symulatory noworodka, fantomy do badań ginekologiczno-położniczych, fantomy noworodka oraz zestawy trenażerów. Umożliwią one przygotowanie studentów do sprawnego, efektywnego i bezpiecznego wykonywania świadczeń zdrowotnych na rzecz kobiet ciężarnych, rodzących, noworodków, dziewczynek i kobiet zdrowych oraz z problemami ginekologicznymi. Zaplanowano współpracę merytoryczną ze specjalistami Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku. Centrum rozpocznie działalność pod koniec 2021 r. Inwestycja kosztować będzie ponad 2,1 mln zł, z czego blisko 1,8 mln zł dołoży Europejski Fundusz Społeczny.\n\n[caption id=\"attachment_2653\" align=\"alignnone\" width=\"188\"]<img class=\"wp-image-2653\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/budynek.jpg\" alt=\"\" width=\"188\" height=\"150\" /> Fot. UŁ[/caption]\n<h3>Psychologowie pod nowym adresem</h3>\n<b>ŁÓDŹ</b> Instytut Psychologii Uniwersytetu Łódzkiego stanie obok starego rektoratu UŁ, przy skrzyżowaniu ul Narutowicza i al. Rodziny Scheiblerów, i będzie częścią scentralizowanego, nowoczesnego kampusu uczelni. Miejsce na inwestycję przygotowano już dwa lata temu, wyburzając budynek Instytutu Studiów Politologicznych. Budowa rozpocznie się jeszcze przed wakacjami i potrwa 2 lata. Swoje miejsce znajdą tam wszystkie jednostki naukowe Instytutu. Obiekt, w większości przeszklony, będzie miał pięć kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną, a jego całkowita powierzchnia wyniesie ok. 6 tys. m2. Pomieści sale wykładowe, laboratoria i pokoje dla pracowników naukowych. Inwestycja pochłonie 55 mln zł i zostanie sfinansowana głównie z obligacji i funduszy ministerialnych.\n<h3>Łukasiewicz w Climate-KIC</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Sieć Badawcza Łukasiewicz została partnerem Knowledge and Innovation Community – Climate, jednej ze wspólnot Europejskiego Instytutu Technologii i Innowacji, działającej na rzecz wsparcia innowacyjności w ochronie środowiska. Należy do niej ponad 300 organizacji, w tym 14 polskich podmiotów, m.in. Uniwersytet Warszawski i Instytut Nauk Geologicznych PAN. Wraz z Siecią przystąpił Łukasiewicz – Instytut Technologii Eksploatacji z Radomia. Budżet projektów realizowanych w Łukasiewiczu w obszarze zrównoważonej gospodarki i energii przekracza już 600 mln zł. Koncentrują się one m.in. na: technologiach oczyszczania i zastosowania materiałów wtórnych, termoizolacji w budownictwie, niskoemisyjnych napędach lotniczych i kolejowych czy biodegradowalnych materiałach, jak wyroby przędzalnicze, opakowania, produkty codziennego użytku.\n\n[caption id=\"attachment_2627\" align=\"alignnone\" width=\"113\"]<img class=\"wp-image-2627\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nagroda-za-dyskurs-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"113\" height=\"150\" /> Fot. UKW[/caption]\n<h3>Nagroda za dyskurs</h3>\n<b>BYDGOSZCZ</b> Dr hab. Helena Ostrowicka, prof. Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, otrzymała Nagrodę Naukową Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Uhonorowano ją za całokształt pracy naukowej i organizacyjnej oraz za działalność naukową w zakresie badań nad dyskursem edukacyjnym i polityką wobec szkolnictwa wyższego. Jest kierownikiem Katedry Metodologii Badań i Studiów nad Dyskursem na Wydziale Pedagogiki UKW. Zasiada w Zespole Pedagogiki Młodzieży przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN. W ub.r. sfinalizowała 4-letni projekt Narodowego Centrum Nauki pt. „Urządzanie Uniwersytetu – dyskursywny obraz współczesnej reformy szkolnictwa wyższego w Polsce”. Badania miały charakter interdyscyplinarny i koncentrowały się na procesie tworzenia tożsamości uniwersytetu, którą w dobie podważania jego etosu, wydarzeń interpretowanych w kategoriach „punktów krańcowych” i kryzysowych dla rozwoju nauki w Polsce, uznaje się za niezwykle ważną.\n\nOprócz tego wręczono też Stypendia dla wybitnych młodych naukowców (dr inż. Maciej Przybyłek z Collegium Medicum UMK oraz dr inż. Piotr Bełdowski z Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego) i stypendia dla wyróżniających się studentów (Łukasz Olszówka z Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego i Maciej Gniadek z UTP).\n\n[caption id=\"attachment_2654\" align=\"alignnone\" width=\"278\"]<img class=\"wp-image-2654\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/stypendia-dla-kardiologow-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"278\" height=\"150\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Stypendia dla kardiologów</h3>\n<b>GDAŃSK/WARSZAWA</b> Dwoje polskich naukowców otrzymało prestiżowe stypendium Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Do innowacyjnego programu szkoleniowego Servier Advanced Cardiovascular School zaproszono w sumie 16 naukowców, których podzielono na 2 grupy. Dr hab. n. med. Agnieszka Kapłon-Cieślicka z I Katedry i Kliniki Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego zajmie się niewydolnością serca, zaś prof. Miłosz J. Jaguszewski z I Katedry i Kliniki Kardiologii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego trafił do zespołu związanego z kardiologią inwazyjną. Dwuletni program ma na celu poprawę statusu naukowego, wymianę doświadczeń między specjalistami oraz podniesienie kompetencji zawodowych młodych kardiologów z krajów członkowskich ETK. Jednym z głównych jego celów jest stworzenie sieci współpracy międzynarodowej wyróżniających się kardiologów.\n<h3>Zdiagnozują populację</h3>\n<b>WROCŁAW</b> W instytucie Łukasiewicz – PORT Polskim Ośrodku Rozwoju Technologii powstanie Centrum Diagnostyki Populacyjnej. Będzie prowadzić badania związane z chorobami zakaźnymi i cywilizacyjnymi, takimi jak: nowotwory, cukrzyca, otyłość, depresja, schizofrenia czy choroby układu krążenia. PORT jest od kilku lat krajowym ośrodkiem wiodącym do spraw biobankowania. Zbiera materiał biologiczny od szerokiego grona dawców z Dolnego Śląska. W przyszłości ma on posłużyć do badań np. nad nowymi biomarkerami schorzeń rzadkich lub chorobami cywilizacyjnymi. Jak podkreśla dr Andrzej Dybczyński, dyrektor PORT, Centrum ma łączyć trzy zdolności: kompetencje naukowe dużego i zróżnicowanego zespołu, unikalną infrastrukturę i wyposażenie instytutu oraz masowe zdolności diagnostyki kryzysowej. Na jego potrzeby uruchomione zostanie jedyne w zachodniej Polsce laboratorium klasy BSL-3, w którym można badać niebezpieczne patogeny.\n\n[caption id=\"attachment_2608\" align=\"alignnone\" width=\"267\"]<img class=\"wp-image-2608\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/kokosy-rozdane-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"267\" height=\"150\" /> Fot. Lodz Solar Team[/caption]\n<h3>KOKOSY rozdane</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Rekordowa liczba 33 zgłoszeń napłynęła w tym roku do KOnkursu KOnstrukcji Studenckich KOKOS. Nagrodzono pięć projektów: łódź podwodną OKOŃ wykonaną przez Koło Naukowe Robotyków z Politechniki Warszawskiej; bolid e-MaksPower stworzony przez studentów Politechniki Warszawskiej i Akademii Sztuk Pięknych; zdalny alarm bagażowy, będący wspólnym projektem Studenckiego Koła Robotyki Praktyczniej SKORP z Politechniki Gdańskiej i Akademii Sztuki w Szczecinie; samochód Eagle Two wykonany przez Studenckie Koło Naukowe Miłośników Motoryzacji Politechniki Łódzkiej (na fot.); model kładki rozkładanej o skratowaniu nożycowym autorstwa młodych inżynierów z Koła Naukowego Mechaniki Konstrukcji „Aksjator” z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. KOKOS to ogólnopolski projekt realizowany przez NZS, którego celem jest wyłonienie najbardziej utalentowanych konstruktorów spośród studentów polskich uczelni technicznych.\n\n[caption id=\"attachment_2626\" align=\"alignnone\" width=\"103\"]<img class=\"wp-image-2626\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/nagroda-od-bibliotekarzy-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"103\" height=\"150\" /> Fot. SBP[/caption]\n<h3>Nagroda od bibliotekarzy</h3>\n<b>KRAKÓW</b> Dr Leszek Szafrański, kierownik Oddziału Zbiorów Cyfrowych Biblioteki Jagiellońskiej i pełnomocnik rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego ds. otwartego dostępu, otrzymał Nagrodę Naukową Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich im. Adama Łysakowskiego. Doceniono jego pracę pt. Zarządzanie zasobami dokumentów elektronicznych w instytucjonalnych repozytoriach akademickich. Jej celem jest promowanie w środowisku bibliotekarskim autorów, których dzieła mają istotne znaczenie dla rozwoju teorii i doskonalenia praktyki bibliotecznej i informacyjnej. Laureat jest współtwórcą jednej z największych bibliotek cyfrowych w kraju – Jagiellońskiej Biblioteki Cyfrowej oraz Repozytorium UJ, nad którymi sprawuje nadzór merytoryczny. Od 2018 r. bierze udział w pracach grupy eksperckiej Open Science Working Group sieci The Guild of European Research – Intensive Universities w Brukseli, która opracowuje standardy wdrożenia otwartej nauki w Europie.\n\n[caption id=\"attachment_2655\" align=\"alignnone\" width=\"225\"]<img class=\"wp-image-2655\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/radarowa-nagroda-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"225\" height=\"150\" /> Fot. PW[/caption]\n<h3>Radarowa nagroda</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dr hab. inż. Mateusz Malanowski, prof. Politechniki Warszawskiej, został laureatem IEEE AESS Fred Nathanson Memorial Radar Award. To nagroda za wyróżniający się wkład w dziedzinę radiolokacji, przyznawana osobom do 40 roku życia. Naukowiec z Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych PW specjalizuje się w radiolokacji i przetwarzaniu sygnałów. Został doceniony za wkład w pionierskie badania pasywnego wykrywania radarów dalekiego zasięgu, w szczególności analizę i syntezę nowatorskich metod wykrywania i śledzenia. W 35–letniej historii nagrody po raz drugi otrzymał ją Polak. Przed trzema laty to prestiżowe wyróżnienie wręczono dr. hab. inż. Piotrowi Samczyńskiemu, prof. PW, z tego samego wydziału, co prof. Malanowski.\n\n[caption id=\"attachment_2624\" align=\"alignnone\" width=\"107\"]<img class=\"wp-image-2624\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/medal-dla-opolskiego-chemika-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"107\" height=\"150\" /> Fot. UO[/caption]\n<h3>Medal dla opolskiego chemika</h3>\n<b>OPOLE</b> Prof. Piotr P. Wieczorek, kierownik Katedry Chemii Analitycznej i Ekologicznej Wydziału Chemii Uniwersytetu Opolskiego, otrzymał Medal im. prof. Andrzeja Waksmundzkiego przyznawany przez Komitet Chemii Analitycznej PAN za wybitne osiągnięcia w dziedzinie chromatografii i technik pokrewnych. Laureat specjalizuje się w chemii analitycznej i chemii organicznej. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół badania mechanizmów transportu związków organicznych przez membrany ciekłe, izolacji i identyfikacji oraz badania właściwości i aktywności substancji pochodzenia naturalnego, badania biodegradacji substancji allelopatycznie aktywnych, fosforoorganicznych pochodnych aminokwasów i innych związków organicznych, metod wyodrębniania i analizy ksenobiotyków z próbek medycznych, środowiskowych i z żywności, rozdziału stereoizomerów związków organicznych oraz oznaczania czystości optycznej związków organicznych.\n\n[caption id=\"attachment_2656\" align=\"alignnone\" width=\"216\"]<img class=\"wp-image-2656\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/poszukaja-orla-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"216\" height=\"150\" /> Fot. Wikipedia[/caption]\n<h3>Poszukają Orła</h3>\n<b>SZCZECIN</b> Akademia Morska w Szczecinie wraz ze Stowarzyszeniem Wyprawy Wrakowe zainaugurowały Narodowy Program Poszukiwania Wraku Polskiego Okrętu Podwodnego ORP Orzeł. Duma polskiej floty wypłynęła na swój ostatni patrol bojowy 23 maja 1940 r. Podczas tej misji okręt zaginął bez wieści, a jego zatonięcie do dziś stanowi największą tajemnicę Polskiej Marynarki Wojennej. Poszukiwania będą wyjątkowo trudne ze względu na duży obszar, jaki należy przeszukać oraz nieprzewidywalność i kaprysy Morza Północnego. Pomocna może się okazać wiedza specjalistów z AMS. Koordynatorem działań ze strony uczelni jest prorektor ds. morskich dr inż. kpt. ż. w. Arkadiusz Tomczak, prof. AMS. ORP Orzeł był jedną z najnowocześniejszych polskich jednostek w czasach II wojny światowej. Zdobył sławę brawurową ucieczką z internowania w Tallinie, a także zatopieniem niemieckiego frachtowca Rio de Janeiro.\n\n[caption id=\"attachment_2606\" align=\"alignnone\" width=\"100\"]<img class=\"wp-image-2606\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/innowacyjny-analizator-wosku-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"100\" height=\"150\" /> Fot. UMCS[/caption]\n<h3>Innowacyjny analizator wosku</h3>\n<b>LUBLIN</b> Naukowcy z Wydziału Biologii i Biotechnologii oraz Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej opracowali wynalazek, który może przyczynić się do polepszenia kondycji pszczelich rodzin oraz do zmniejszenia strat w produkcji miodu. To WAXO – przenośne urządzenie elektromechaniczne, pozwalające na wykonanie analizy wosku pszczelego pod kątem obecności dodawanych zanieczyszczeń. Zaraz po miodzie to jeden z najważniejszych pszczelich produktów, wykorzystywany nie tylko w pszczelarstwie, ale także w przemyśle farbiarskim, zbrojeniowym, metalurgicznym, farmaceutycznym czy kosmetycznym. Obecnie stosowane metody jego oceny są kosztowne i wymagają dostarczenia próbek do laboratoriów. Pomysł badaczy z UMCS polegał na stworzeniu układu wnikającego bezpośrednio w próbkę i pozwalającego uzyskać informacje o jej właściwościach fizykochemicznych, co w szybki i tani sposób pozwoli odróżnić wosk naturalny od modyfikowanego.\n<h3>Sieć badawcza 5G</h3>\n<b>ŁÓDŹ</b> Na Politechnice Łódzkiej ruszył pierwszy w Polsce hub innowacji dla technologii 5G. To swego rodzaju ekosystem łączący dostawców i odbiorców technologii w obszarze 5G. Rozwiązania dla inteligentnego miasta i budynków testować będą naukowcy reprezentujący 12 dyscyplin, w tym także z Instytutu Łączności – Państwowego Instytutu Badawczego. Zaplanowano trzy usługi pilotażowe: testy interoperacyjności i wydajności; system e-zdrowie dla wspomagania osób niewidomych i słabowidzących oraz starszych w czynnościach życia codziennego i orientacji przestrzennej; komunikacja z dronami. Sieć 5G to nowy standard telekomunikacyjny, który umożliwia nawet 100-krotne zwiększenie prędkości transmisji w porównaniu do obecnie wykorzystywanej sieci 4G. Technologia ta ma przyspieszyć m.in. rozwój internetu rzeczy, usług telemedycyny, autonomicznych pojazdów czy inteligentnych miast. Główne parametry sieci to 1 Gb/s transferu, a także opóźnienie mniejsze niż 5 milisekund oraz obsługa ponad 100 urządzeń na 1 m2 powierzchni.\n\n[caption id=\"attachment_2598\" align=\"alignnone\" width=\"200\"]<img class=\"wp-image-2598\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzwiekiem-w-plomienie-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"200\" height=\"150\" /> Fot. Łukasz Zarzycki[/caption]\n<h3>Dźwiękiem w płomienie</h3>\n<b>KIELCE</b> Na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki Świętokrzyskiej powstała innowacyjna gaśnica, która z odległości 2 metrów potrafi stłumić pożar falami dźwiękowymi. Zwiększają one ruch powietrza na krawędzi płomieni, a tym samym cząsteczki tlenu zagęszczają się i rozrzedzają. W wyniku tego odchylone płomienie rozrywają się na części i przestają na siebie oddziaływać. Pole akustyczne powoduje jednocześnie bardziej intensywne parowanie paliwa, co obniża temperaturę, gdyż ta sama ilość ciepła jest rozłożona na większym obszarze. Do atutów technologii należą m.in. niższe koszty eksploatacji i gaszenia pożarów niż w przypadku tradycyjnych środków: wody, piany czy proszku. Urządzenie gasi płomień dźwiękiem o częstotliwości 17,25 herców. Można je obsługiwać zdalnie, trzeba jednak zapewnić dostęp sieciowy lub akumulatorowy do zasilania.\n\n[caption id=\"attachment_2607\" align=\"alignnone\" width=\"248\"]<img class=\"wp-image-2607\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/jeszcze-lepsza-uska-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"248\" height=\"150\" /> Fot. Bartosz Łozowski[/caption]\n<h3>Jeszcze lepsza UŚKA</h3>\n<b>KATOWICE</b> Śląskie Centrum Wody Uniwersytetu Śląskiego wzbogaciło się o nową łódź badawczą. Przez wiele lat naukowcy pływali łódką Troll Master 800, nazywaną UŚKĄ. Nie nadawała się jednak do wykorzystania na akwenach innych niż zbiornik w Goczałkowicach. UŚKA II jest lżejsza, dzięki czemu może być transportowana do każdego miejsca, w którym wykonywane będą pomiary. Została wyposażona m.in. w specjalne wysięgniki pozwalające na wyprowadzanie poza obszar łodzi różnych urządzeń pomiarowych, np. przepływomierza akustycznego Dopplera. Do dyspozycji są sonary do pomiarów batymetrycznych, na podstawie których można odwzorować kształt dna badanego zbiornika. Specjalny dźwig umożliwi pobieranie prób wody czy osadów. Komfort pracy znacznie poprawi możliwość zadaszenia łodzi. W najbliższym czasie planowana jest kontynuacja badań zlewni zbiorników na Pogorii. Naukowcy ocenią ich stan, określą potencjalne zagrożenia, opracują plan rekultywacji i przygotują rekomendacje co do zarządzania obiektem.\n<h3>Premierowa APHEA</h3>\n<b>KATOWICE</b> Śląski Uniwersytet Medyczny jest pierwszą uczelnią w Polsce, która otrzymała akredytację APHEA dla kierunku studiów zdrowie publiczne prowadzonego przez Wydział Nauk o Zdrowiu w Bytomiu. Oznacza ona, że zarówno program nauczania, jak i jego realizacja spełniają najwyższe międzynarodowe standardy kształcenia, a dyplom ukończenia studiów jest tak samo prestiżowy jak innych najlepszych uczelni na świecie w tym zakresie. Akredytacja Agency for Public Health Education Accreditation została przyznana na okres sześciu lat z możliwością przedłużenia.\n\n[caption id=\"attachment_2617\" align=\"alignnone\" width=\"110\"]<img class=\"wp-image-2617\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/koronawirusowa-sciezka2-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"110\" height=\"150\" /> Fot. Krzysztof Krzempek[/caption]\n<h3>Koronawirusowa ścieżka</h3>\n<b>GDAŃSK</b> Ponad 12 mln zł otrzymają autorzy 19 projektów wyłonionych spośród 262 zgłoszeń do konkursu Narodowego Centrum Nauki „Szybka ścieżka dostępu do funduszy na badania nad COVID-19”. Jednym z laureatów jest dr hab. inż. Robert Bogdanowicz, prof. Politechniki Gdańskiej, zastępca kierownika Katedry Metrologii i Optoelektroniki. Jego zespół, we współpracy z Instytutem Biotechnologii i Medycyny Molekularnej i przy wsparciu specjalistów od modelowania komputerowego z Kalifornijskiego Instytutu Technologicznego (Caltech), stworzy impedancyjną platformę pomiarową (iCovid), która posłuży do badania mechanizmów atakowania ludzkich komórek przez wirusa SARS-CoV-2. Naukowcy wykorzystają do tego specjalne elektrody zbudowane z bardzo małych kawałków diamentów, z którymi połączą receptor ACE2, wykorzystywany przez wirusa do inwazji ludzkich komórek. Dzięki platformie sprawdzą, które metody skutecznie inaktywują wirusa SARS w ślinie i wymazach z nosa.\n<div class=\"signature\">\n\nOpracował Mariusz Karwowski\nWspółpraca: Aneta Adamska, Weronika Bulicz, Ewa Chojnacka, Kamil Dziewit, Maciej Dzwonnik, Maciej Kochański, Mariusz Kopiejka, Izabela Koptoń-Ryniec, Bożena Langner, Sławomir Łaniecki, Joanna Puškar, Jacek Szymik-Kozaczko, Joanna Śliwińska, Paweł Śpiechowicz, Jadwiga Witek, Marta Wojtach\nWykorzystano serwisy prasowe szkół wyższych, placówek badawczych i instytucji otoczenia nauki.\nWięcej aktualności na naszej stronie internetowej  www.forumakademickie.pl  oraz na naszych profilach na Facebooku  i na Twitterze\n<a href=\"http://www.forumakademickie.pl\">www.forumakademickie.pl</a>\noraz na naszych profilach na Facebooku<a href=\"https://twitter.com/ForumAkad\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2096\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter.png\" alt=\"\" width=\"23\" height=\"32\" /></a><a href=\"https://www.facebook.com/ForumAkademickie\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2095\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/fb.png\" alt=\"\" width=\"32\" height=\"32\" /></a>\ni na Twitterze\n\n</div>', 'Wydarzenia', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wydarzenia', '', '', '2020-06-17 08:41:47', '2020-06-17 06:41:47', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wydarzenia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2690, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Minister nauki i szkolnictwa wyższego Wojciech Murdzek powołał nowych członków Komitetu Polityki Naukowej. Ich kadencja rozpoczęła się 1 czerwca i potrwa do 31 maja 2022 r.</h2>\nKPN jest organem pomocniczym ministra w zakresie polityki naukowej państwa. Przeprowadza jej ewaluację i opiniuje dokumenty. W jego skład wchodzi 12 członków, przy czym ta sama osoba może być w Komitecie nie dłużej niż przez 2 kolejne kadencje. W nowym KPN zasiadają: Anna Chełmońska-Soyta, prof. nauk weterynaryjnych z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu; dr hab. inż. Piotr Chołda, prof. AGH, z Wydziału Informatyki, Elektroniki i Telekomunikacji Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie; dr hab. Maciej Duszczyk z Wydziału Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego; prof. Marek Figlerowicz, inżynier chemik i biolog, kierownik Zakładu Biologii Molekularnej i Systemowej Instytutu Chemii Bioorganicznej PAN; dr Agata Karska, astrofizyk z Instytutu Astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu; prof. Magdalena Król, specjalistka w zakresie onkologii eksperymentalnej z Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; dr hab. Anna Machnikowska, prof. UG, kierownik Katedry Postępowania Cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego; dr hab. Beata Mikołajczyk, prof. UAM, językoznawczyni, germanistka, kierownik Zakładu Języka Niemieckiego w Instytucie Filologii Germańskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; prof. Marcin Moniuszko, alergolog, internista, kierownik Kliniki Alergologii i Chorób Wewnętrznych oraz Zakładu Medycyny Regeneracyjnej i Immunoregulacji na Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku; prof. Marek Pawełczyk, specjalista w zakresie automatyki przemysłowej, kierownik Zakładu Pomiarów i Systemów Sterowania na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej; prof. Jacek Semaniak, fizyk, ustępujący rektor Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach; dr hab. Rafał Wiśniewski, prof. UKSW, socjolog kultury z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.\n\nSpośród członków Komitetu co pół roku wybierany jest przewodniczący. Pierwszym w nowej kadencji będzie dr hab. Maciej Duszczyk, a jego zastępczynią prof. Anna Chełmońska-Soyka.\n\nDo głównych zadań KPN należy udzielanie pomocy ministrowi przy opracowywaniu: dokumentów dotyczących rozwoju nauki oraz polityki naukowej i innowacyjnej, projektu budżetu państwa oraz planu finansowego określającego środki finansowe na naukę, krajowych i zagranicznych priorytetów inwestycyjnych, a także opiniowanie: projektów aktów normatywnych dotyczących rozwoju nauki i innowacyjności, planów działalności Narodowego Centrum Nauki i Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz sporządzanie merytorycznych ocen sprawozdań z ich działalności.\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>', 'KPN w nowym składzie ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kpn-w-nowym-skladzie%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:41:58', '2020-06-17 06:41:58', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kpn-w-nowym-skladzie%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2691, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Ponad 612 mln euro otrzymały dotąd polskie instytucje uczestniczące w programie Horyzont 2020 – wynika z najnowszych danych opublikowanych przez Komisję Europejską. Ze środków tych korzysta 782 beneficjentów, realizujących 1601 projektów, z czego 285 – w roli koordynatora.</h2>\nPod względem kwoty dofinansowania liderem jest spółka Fundingbox Accelerator, która otrzymała dotąd 60 mln euro. Warto jednak zaznaczyć, że nie realizuje ona projektów samodzielnie, a zajmuje się jedynie ich dystrybucją w ramach tzw. finansowania kaskadowego. Dwukrotnie mniej dostały Uniwersytet Warszawski (30,2 mln euro) i Instytut Chemii Bioorganicznej PAN (29,3 mln). Za nimi są Narodowe Centrum Nauki (18,4 mln) i Narodowe Centrum Badań Jądrowych (17,3 mln). Kolejne miejsca zajmują: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Technologii Materiałów Elektronicznych (14,6 mln), Akademia Górniczo-Hutnicza im. S. Staszica w Krakowie (12,9 mln), Uniwersytet Jagielloński (12,6 mln), Politechnika Warszawska (11,3 mln) i SANO Centrum Zindywidualizowanej Medycyny Obliczeniowej Międzynarodowa Fundacja Badawcza (9 mln).\n\nJeśli chodzi o liczbę uczestnictw, prym już zdecydowanie wiodą ośrodki naukowo-akademickie. Na czele jest UW, którego badacze biorą udział w 97 projektach. W 69 uczestniczy IChB PAN, w 51 – UJ, w 50 – AGH, w 47 – PW. Również pod względem koordynacji UW nie ma sobie równych. Naukowcy tej uczelni pilotują aż 19 projektów finansowanych z H2020. Wśród nich są m.in. granty Europejskiej Rady ds. Badań (ERC), w tym zdobyte w 2019 roku: Consolidator Grant dr hab. Anny Matysiak z Wydziału Nauk Ekonomicznych oraz Advanced Grant prof. Stefana Dziembowskiego z Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki. Uniwersytet Warszawski jest też jedynym polskim koordynatorem grantu MSCA-ITN-2020. Uczelnia otrzymała ponad 4 mln euro na stworzenie miejsc pracy i wyszkolenie 15 młodych badaczy, którzy będą realizować 3-letnie programy doktoranckie w ramach projektu AppQInfo (Applications and Hardware for Photonic Quantum Information Processing). Dotyczy on komunikacji kwantowej z użyciem m.in. technologii satelitarnych, kwantowych obliczeń i symulacji oraz wykorzystania zintegrowanych układów fotonicznych, i obejmuje pełne spektrum zadań, od teorii po eksperymenty w najlepszych laboratoriach i w przemyśle. Wsparcia udzieli Rada Przemysłowa, którą stworzą przedstawiciele m.in. Niemieckiej Agencji Kosmicznej, Airbusa oraz polskiej firmy z branży kosmicznej – CreoTech Instruments. Początkujący naukowcy będą uczestniczyć m.in. w konferencjach i warsztatach organizowanych w ramach sieci, a także podejmą półroczne staże i pracę w przedsiębiorstwach i u najlepszych naukowców z Europy, Japonii i Kanady. Szkolenia będą poświęcone zarówno prowadzonym badaniom, jak i umiejętnościom miękkim potrzebnym na rynku pracy (zarządzanie zespołem, etyka, prawa własności intelektualnej). Konsorcjum złożonym z 15 instytucji akademickich i firm dowodzi dr hab. Magdalena Stobińska z Wydziału Fizyki UW.\n\nAppQInfo jest dopiero piątym projektem Maria Skłodowska-Curie Innovative Training Networks koordynowanym przez polską instytucję i drugim pilotowanym przez stołeczny uniwersytet. Ruszy w sierpniu. W sumie w MSCA-ITN-2020 Polska otrzyma finansowanie w ramach 21 uczestnictw. UW z trzema należy, obok Politechniki Wrocławskiej (4) i UJ (2), do multizdobywców grantów w tegorocznym rozdaniu, które jest już ostatnim w Horyzoncie 2020.\n\nKolejne po UW miejsca pod względem liczby koordynowanych grantów H2020 zajmują Politechnika Wrocławska i UJ – po 7 oraz Narodowe Centrum Badań i Rozwoju – 6.\n\nPrzez siedem lat w największym w historii Unii Europejskiej programie finansowania badań naukowych i innowacji przeznaczono na ten cel łącznie ponad 77 mld euro. Z tej puli na 30,5 tys. projektów wydano już ponad 56 mld euro. Z pieniędzy tych skorzystało dotąd 36,5 tys. podmiotów ze 168 krajów. Liderami w pozyskiwaniu środków są Niemcy (8,5 mld), przed Brytyjczykami (7 mld) i Francuzami (5,1 mld). Polska z 612,5 mln euro zajmuje 18. miejsce.\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n<h3>Zygmunt Krasiński, dyrektor Krajowego Punktu Kontaktowego PR Horyzont 2020, podsumowuje uczestnictwo Polski w H2020:</h3>\nPolskie sukcesy w konkursie TEAMING Phase 2 i wdrażanie Strategii na Horyzont 2020 przełożyły się na konkretne wyniki w H2020. Na koniec 2019 r. obserwujemy wyraźną tendencję wzrostową udziału Polski w H2020 na tle UE do 1,20% (najwyższy poziom w historii polskiego uczestnictwa w Programach Ramowych UE) i ponad 50% wzrost uzyskanego dofinansowania w okresie ostatniego roku. Zostało to oficjalnie potwierdzone przez dyrektora generalnego DG R&amp;I J.E. Paqueta w czasie jego wizyty w Polsce w listopadzie ub.r.\n\nZ porównania pierwszych sześciu lat polskiego uczestnictwa w H2020 wynika, że w H2020 liczba polskich uczestników projektów wzrosła o 48%, uzyskane dofinansowanie wzrosło o 75%, a liczba koordynacji zwiększyła się o 41% w porównaniu z 7 PR. Znacząco wzrosła też liczba polskich ewaluatorów oceniających wnioski w konkursach H2020 (ok. 1400, co stanowi ponad 4% wszystkich oceniających i daje nam 7 miejsce w UE).\n\nPomimo wyraźnego wzrostu udziału uczelni w H2020, w strukturze polskiego uczestnictwa obserwujemy ich spadek, który obecnie wynosi ok. 25%. Dlatego skuteczne wdrażanie na uczelniach Strategii na Horyzont 2020 jest konieczne, w połączeniu z realizacją krajowych przedsięwzięć: Inicjatywy Doskonałości – Uczelnie Badawcze i Regionalnej Inicjatywy Doskonałości.\n\n</div>', 'Polski Horyzont ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'polski-horyzont%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:42:07', '2020-06-17 06:42:07', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/polski-horyzont%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2692, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<img class=\"size-full wp-image-2596\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzialania-kpk-na-rzecz-zwiekszenia-udzialu-pilski-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"562\" height=\"750\" />\n<h2>Pisze dr Zygmunt Krasiński, dyrektor Krajowego Punktu Kontaktowego PR Horyzont 2020</h2>\nW związku z rozprzestrzenianiem się pandemii COVID-19 przeszliśmy, podobnie jak Komisja Europejska, na model pracy zdalnej. Eksperci KPK i Sieci KPK sprawnie wykonują swoje zadania, a zmiana trybu nie przeszkodziła w osiąganiu dobrych efektów. W ten sposób będziemy realizować również dalsze działania. Ostatnie miesiące potwierdziły, że ten model pracy w naszym przypadku sprawdza się bez zarzutu.\n\nJeśli chodzi o inicjatywy krajowe, to na przełomie marca i kwietnia przeprowadziliśmy online kampanię informacyjną „Wiosna z H2020”, poświęconą ostatnim zaplanowanym konkursom. Wspierał nas merytorycznie wiceminister nauki prof. Grzegorz Wrochna. Kampania spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem ze strony środowiska – zarejestrowali się przedstawiciele 35 uczelni. Zaprezentowaliśmy 18 filmów ekspertów KPK i prelegentów zewnętrznych, w tym również z uczelni. Dodatkowo widzowie uczestniczyli w prowadzonych na żywo rozmowach z prelegentami (11 czatów). Łącznie filmy mają już prawie 4500 wyświetleń. Na Facebooku opublikowaliśmy 28 postów, a liczba odbiorców przekroczyła 16 300. Najpopularniejszy z filmów, nagranie z prezentacją prof. Wrochny, obejrzało prawie 670 osób, co jest absolutnym rekordem kanału KPK na YouTube. Kolejne na liście jest wystąpienie dyrekcji KPK (prawie 500 wyświetleń) i dyrektor BSP w Brukseli (ponad 320 wyświetleń). Te wyniki przekroczyły nasze najśmielsze oczekiwania i, co ważniejsze, przyczyniły się do zwiększonego zainteresowania konsultacjami.\n\nDo końca czerwca wraz z Siecią KPK zaplanowaliśmy ok. 60 szkoleń dotyczących przygotowywania wniosków projektowych, jak zostać ekspertem oceniającym, zagadnień finansowych, IPR i realizacji projektów w dobie pandemii. W dotychczasowych szkoleniach online blisko połowę uczestników stanowili przedstawiciele uczelni. Stopień zadowolenia jest bardzo satysfakcjonujący (średnia ocena 4,7 w pięciostopniowej skali). To dobra prognoza, bo właśnie szkoły wyższe muszą systematycznie przeć do przodu. Do prac nad tematami konkursu zaprosiliśmy 60 polskich ekspertów, w tym 12 z uczelni.\n\nW pierwszym tzw. szybkim konkursie koronawirusowym aplikowało 11 polskich instytucji; 4 z nich znalazły się na liście rankingowej do finansowania. Są to bardzo dobre wyniki – stopień sukcesu polskich zespołów to ponad 36% przy średniej unijnej 25%. Drugi konkurs SC1-PHE-CORONAVIRUS-2020 został ogłoszony 19 maja.\n\nNa początku kwietnia został ogłoszony ostatni konkurs o indywidualne stypendia (Individual Fellowships) Marii Skłodowskiej-Curie MSCA IF. Jego zamknięcie nastąpi 9 września. Konieczne jest większe zainteresowanie uczelni, szczególnie jeśli chodzi o przyjazdy obcokrajowców.\n\nW lutym uruchomiliśmy nową stronę internetową KPK www.kpk.gov.pl, która jest przyjazna dla użytkownika, intuicyjna i o wiele prostsza w obsłudze niż poprzednia.\n\nJeśli chodzi o współpracę europejską, to w ramach projektu SEREN4 zorganizowaliśmy w formie zdalnej i we współpracy z KE i sieciami europejskich punktów kontaktowych dwa międzynarodowe spotkania brokerskie związane z ostatnim konkursem w obszarze Bezpieczne społeczeństwa w H2020. W pierwszym, 7 kwietnia, wzięło udział 750 uczestników z 46 krajów. Odbyło się 738 spotkań bilateralnych z udziałem 584 osób. W całym wydarzeniu uczestniczyło 30 Polaków (6 z uczelni), którzy odbyli 121 spotkań B2B. Drugie, 12 maja, zgromadziło blisko 690 uczestników z 38 krajów. Przeprowadzono 320 spotkań bilateralnych z udziałem 411 osób. Wśród nich 34 Polaków (9 z uczelni), którzy odbyli blisko 50 spotkań B2B z uczestnikami zagranicznymi.', 'O zwiększeniu udziału Polski w H2020 ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'o-zwiekszeniu-udzialu-polski-w-h2020%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:42:18', '2020-06-17 06:42:18', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/o-zwiekszeniu-udzialu-polski-w-h2020%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2693, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Znane są już wyniki wyborów rektorskich na kadencję 2020–2024 w blisko połowie publicznych szkół wyższych. Do końca maja wybrano 47 rektorów uczelni akademickich i 18 uczelni zawodowych.</h2>\n<img class=\"wp-image-2657 clearImage alignleft\" style=\"float: left; margin-right: 20px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/popiel.jpg\" alt=\"\" width=\"120\" height=\"160\" />\n\nW najstarszej polskiej Alma Mater, Uniwersytecie Jagiellońskim, prof. Wojciecha Nowaka zastąpi prof. Jacek Popiel, od 2012 roku prorektor ds. polityki kadrowej i finansowej. Po wycofaniu się prof. Stanisława Kistryna był jedynym kandydatem. Zagłosowało na niego 193 elektorów, 15 było przeciw, a 11 się wstrzymało. Będzie 306. rektorem UJ. Jest profesorem nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa i teatrologii. Z UJ związany zawodowo od 1977 roku. Był dyrektorem Instytutu Polonistyki, a następnie dziekanem Wydziału Polonistyki. Pełnił też funkcje dziekana Wydziału Aktorskiego, prorektora i przez dwie kadencje rektora Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie.\n\n<img class=\"wp-image-2658 clearImage alignright\" style=\"float: right; margin-left: 20px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Przemysław-Wiszewski-6.jpg\" alt=\"\" width=\"120\" height=\"160\" />\n\nNiecodzienne okoliczności towarzyszyły elekcji na Uniwersytecie Wrocławskim. Z uwagi na pandemię głosowanie przeniesiono z Auli Leopoldyńskiej na… Stadion Wrocław, gdzie na co dzień występują piłkarze miejscowego Śląska. Z czwórki kandydatów największym poparciem cieszył się prof. Przemysław Wiszewski, który otrzymał 104 głosy w 200-osobowym kolegium i przejmie fotel po prof. Adamie Jezierskim. Jest historykiem specjalizującym się w historii średniowiecza, historii Kościoła, historiografii i historii nowożytnej. W tej kadencji pełni funkcję dziekana Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych. Zainicjował powstanie i kierował rektorskim zespołem przygotowującym aplikację UWr w programie IDUB.\n\n<img class=\"wp-image-2659 clearImage alignleft\" style=\"float: left; margin-right: 20px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/rsz_img_0253-100a.jpg\" alt=\"\" width=\"120\" height=\"160\" />\n\nTrzech pretendentów walczyło o fotel rektora Uniwersytetu Śląskiego po prof. Andrzeju Kowalczyku. Już w pierwszej turze zwycięstwo zapewnił sobie prof. Ryszard Koziołek, otrzymując 188 głosów na 269 oddanych. Pracuje w Instytucie Literaturoznawstwa na Wydziale Humanistycznym. Od 2011 r. pełni funkcję dyrektora Kolegium Indywidualnych Studiów Międzyobszarowych, a od 2012 – prorektora ds. kształcenia i studentów. Jest autorem koncepcji i dyrektorem generalnym Śląskiego Festiwalu Nauki KATOWICE – jednego z największych wydarzeń popularnonaukowych w kraju.\n\n<img class=\"wp-image-2660 clearImage alignright\" style=\"float: right; margin-left: 20px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Adam-Weintrit-1.jpg\" alt=\"\" width=\"120\" height=\"160\" />\n\nRównież do wyłonienia rektora Uniwersytetu Morskiego w Gdyni wystarczyła jedna tura, w której spośród trzech kandydatów prof. Adam Weintrit otrzymał większość 29 z 44 głosów. Zastąpi prof. Janusza Zarębskiego. Będzie pierwszym od kilkudziesięciu lat kapitanem żeglugi wielkiej i nawigatorem na stanowisku rektora UMG. Z uczelnią związany jest od czasu studiów. Przez dwie kadencje (2008–2016) był dziekanem Wydziału Nawigacyjnego. Od 2003 roku (z 2-letnią przerwą) kieruje Katedrą Nawigacji. Jest specjalistą w zakresie nawigacji, geodezji, kartografii i transportu morskiego, a zwłaszcza w zakresie implementacji systemów informacji przestrzennej GIS do zastosowań morskich.\n\n<img class=\"wp-image-2661 clearImage alignleft\" style=\"float: left; margin-right: 20px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/prof.-Jerzy-Lis-nowym-Rektorem-AGH-w-Krakowie.jpg\" alt=\"\" width=\"120\" height=\"160\" />\n\nW Akademii Górniczo-Hutniczej następcą prof. Tadeusza Słomki będzie od września prof. Jerzy Lis, obecny prorektor ds. współpracy. Stosunkiem głosów 162:35 pokonał swojego rywala prof. Marka Przybylskiego. Z AGH jest związany zawodowo od 1978 roku. Był dwukrotnie dziekanem Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Przez 3 lata pracował także w State University of New York (USA). Tematyka jego badań obejmuje m.in. spiekanie tworzyw ceramicznych, ceramikę zaawansowaną węglikową i azotkową, specjalne techniki otrzymywania tworzyw oraz technologie produkcji ceramiki użytkowej.\n\nGronostaje po raz pierwszy założą także profesorowie: Zbigniew Pater (Politechnika Lubelska), Teofil Jesionowski (Politechnika Poznańska), Sławomir Bukowski (Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu), a także dr hab. Barbara Marcinkowska, prof. APS (Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej), dr Sonia Grychtoł (Małopolska Uczelnia Państwowa im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Oświęcimiu), dr Elżbieta Stokowska-Zagdan, prof. PUSB (Państwowa Uczelnia im. Stefana Batorego w Skierniewicach), dr inż. Jarosław Niedojadło, prof. PWSZ (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Elblągu), dr Robert Musiałkiewicz (Państwowa Uczelnia Zawodowa we Włocławku) i dr hab. Andrzej Panasiuk (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Witelona w Legnicy).\n\nNowego rektora ma Państwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa w Opolu. Została nim dr hab. Renata Szyguła, prof. PMWSZ, ale pozostanie na stanowisku jedynie do 15 lipca. Wówczas, zgodnie z porozumieniem zawartym z Uniwersytetem Opolskim, zostanie prorektorem Collegium Medicum tej uczelni.\n\nNa Uniwersytecie Medycznym im. Piastów Śląskich we Wrocławiu wybrano prof. Piotra Ponikowskiego, który pełni obowiązki rektora już od sierpnia ub.r., kiedy rezygnację ze stanowiska złożył prof. Marek Ziętek. Natomiast dwóch rektorów powraca na najważniejsze stanowisko w swoich uczelniach po czteroletniej przerwie: prof. Andrzej Klimek ponownie pokieruje Akademią Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie, zaś prof. Krystian Kiełb – Akademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu.\n\nW maju o reelekcję z powodzeniem ubiegali się profesorowie: Marek Masnyk (Uniwersytet Opolski), Maciej Żukowski (Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu), Władysław Szymański (Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach), Norbert Sczygiol (Politechnika Częstochowska), Dorota Segda (Akademia Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie), Jacek Woźny (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy), Marcin Gruchała (Gdański Uniwersytet Medyczny), Andrzej Kaleta (Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu), Elżbieta Skorupska-Raczyńska (Akademia im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim), a także dr hab. inż. Jacek Wróbel, prof. ZUT (Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny), dr inż. Przemysław Malinowski, prof. PWSZ (PWSZ w Nysie), dr hab. Andrzej Samborski (Uczelnia Państwowa w Zamościu) i dr Paweł Trefler (Państwowa Wyższa Szkoła Wschodnioeuropejska w Przemyślu).\n<div class=\"signature\">\n\nkarma\n\n</div>', 'Wyborczy maj ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wyborczy-maj%e2%80%a9', '', '', '2020-06-25 12:54:01', '2020-06-25 10:54:01', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wyborczy-maj%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2746, 1, '2020-06-17 09:29:12', '2020-06-17 07:29:12', '', 'czy-koronawirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia-fa-06-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czy-koronawirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia-fa-06-2020', '', '', '2020-06-17 09:29:12', '2020-06-17 07:29:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/czy-koronawirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia-fa-06-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2694, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', 'Minął rok od powołania Komisji Ewaluacji Nauki, która zastąpiła Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Formuła KEN jest znacznie szersza aniżeli jej poprzednika, obejmuje bowiem zarówno ewaluację jakości działalności naukowej, ewaluację jakości kształcenia w szkołach doktorskich, jak i przygotowanie projektów wykazów wydawnictw monografii naukowych oraz czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych. Do kluczowych zadań Komisji należy również przedstawienie ministrowi nauki i szkolnictwa wyższego propozycji kategorii naukowych dla podmiotów poddanych ewaluacji w poszczególnych dyscyplinach nauki. KEN jest częścią „ekosystemu” Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\n\nKomisja jest złożona z czynnych naukowców reprezentujących wszystkie dziedziny nauki i mających umocowanie w licznych środowiskach akademickich i naukowych na terenie całego kraju. Aby sprostać zadaniom, jakie wyznacza ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. „Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce”, w Komisji – obok prezydium – zostały utworzone struktury odpowiadające poszczególnym zadaniom. Powstały zatem trzy stałe zespoły do spraw: ewaluacji jakości działalności naukowej, ewaluacji szkół doktorskich oraz opracowania wykazów wydawnictw monografii naukowych oraz czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych. Powstały także zespoły doraźne do spraw: algorytmów ewaluacji, weryfikacji zgodności osiągnięcia naukowego z dyscypliną, ewaluacji działalności artystycznej czy wreszcie przygotowania oceny osiągnięć niejawnych. Obecnie działa w Komisji siedem zespołów zadaniowych, które przygotowują procedury pozwalające skutecznie przeprowadzić skomplikowaną operację ewaluacji i kategoryzacji podmiotów w dyscyplinach nauki. Szacowana liczba ocenianych dyscyplin w uprawnionych podmiotach może sięgać 1500. Jest to więc znaczące przedsięwzięcie w skali całego kraju, o olbrzymim wpływie na losy jednostek naukowych.\n\nPomimo relatywnie krótkiego czasu, jaki upłynął od powołania, pracując zgodnie z harmonogramem na podstawie przygotowanych przez MNiSW aktów prawnych, KEN opracowała zarówno wykazy wydawnictw recenzowanych monografii naukowych, listę punktowanych czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych, liczne procedury, algorytmy i wytyczne dotyczące ewaluacji i kategoryzacji, a także fundamenty ewaluacji szkół doktorskich, które posłużą do przygotowania stosownego rozporządzenia. W szczególności opracowano algorytm wyznaczania jednostek (dyscyplin) referencyjnych, potrzebny do określenia wartości odniesienia w każdej dyscyplinie nauki i w poszczególnych kryteriach ewaluacji. Opracowano także procedurę ewaluacji podmiotów prowadzących działalność na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa, których osiągnięcia objęte są klauzulą poufności lub tajności. Przeprowadzono wreszcie pilotażową ocenę w zakresie trzeciego kryterium, ujmującego wpływ działalności naukowej na funkcjonowanie społeczeństwa i gospodarki (tzw. opisy wpływu). Wynikiem pilotażu są praktyczne wnioski płynące z testowej oceny przykładowych opisów wpływu oraz wprowadzenie do rozporządzenia o ewaluacji jakości działalności naukowej propozycji nowego zapisu dotyczącego sposobu ich oceny. Ocena ta uwzględniała dotychczas wyłącznie jedno zunifikowane kryterium: zasięg i znaczenie. Nowy zapis proponuje wprowadzenie odrębnej oceny zasięgu oraz znaczenia, a ostateczny wynik stanowi iloczyn liczby punktów przyznanych za zasięg i mnożnika odzwierciedlającego znaczenie prowadzonej w podmiocie działalności naukowej dla społeczeństwa i gospodarki. Komisja, współpracując blisko z Ośrodkiem Przetwarzania Informacji, zdefiniowała zakres i funkcjonalność oprogramowania niezbędnego do przeprowadzenia ewaluacji i kategoryzacji. Producentem oprogramowania jest OPI PIB, instytucja o dużym doświadczeniu we wspieraniu ewaluacji i kategoryzacji podmiotów naukowych. Tak więc wszystkie potrzebne elementy zostały przygotowane i zaplanowane w kontekście ewaluacji i kategoryzacji w roku 2021.\n\nPodobnie jak całe środowisko akademickie i naukowe w Polsce, KEN stanęła w obliczu kryzysu wywołanego przez proliferację patogenu SARS-CoV-2. Efektem pandemii jest przedłużenie o rok okresu ewaluacji jakości działalności naukowej. W ustawie z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, w art. 60 pojawił się zapis: „Pierwsza ewaluacja jakości działalności naukowej, o której mowa w art. 265 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, obejmuje lata 2017–2021 i rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2022 r.”. Zapis ten oznacza rozciągnięcie okresu ewaluacji z czterech do pięciu lat, aby dać podmiotom prowadzącym działalność naukową szansę powrotu do normalności. W chwili obecnej bowiem cały wysiłek sektora akademickiego jest skierowany na przeniesienie kształcenia z sal wykładowych na platformy elektroniczne oraz ukończenie semestru za pomocą dostępnych narzędzi internetowych, w tym webinariów i wideokonferencji. W wielu podmiotach naukowych dostęp do laboratoriów jest utrudniony, a tempo prac badawczych – szczególnie w naukach doświadczalnych i stosowanych – znacznie spadło. Bieżący rok upływa pod znakiem walki z pandemią i trzeba się pogodzić z faktem, że będzie to rok bardzo trudny dla środowiska akademickiego i naukowego w Polsce.\n\nKEN dostosuje się do nowej sytuacji i przygotuje procedury ewaluacji jakości działalności naukowej w takim kształcie i w takiej formie, jakie są niezbędne w kontekście nowej pięcioletniej podstawy, oraz zapewni sprawny, uporządkowany i skuteczny przebieg całego procesu. W szczególności Komisja zadba o opracowanie i przygotowanie, we współpracy z MNiSW oraz OPI PIB, właściwego oprogramowania algorytmów ewaluacji, w tym kluczowego programu optymalizacyjnego służącego do maksymalizacji wyniku podmiotu w danej dyscyplinie nauki. Ponadto Komisja zaprosi do współpracy liczne grono ekspertów krajowych i zagranicznych, którzy ocenią osiągnięcia podmiotu w zakresie zgłoszonych opisów wpływu działalności naukowej na społeczeństwo i gospodarkę oraz w kontekście prestiżowej kategorii A+. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego przygotowało stosowną nowelizację rozporządzenia w sprawie ewaluacji jakości działalności naukowej, która została przesłana do konsultacji społecznych. KEN, we współpracy z ministerstwem, aktualizuje i dostosowuje do nowych ram czasowych harmonogram swoich prac.\n<div class=\"signature\">\n\nBłażej Skoczeń, KEN\n\n</div>', '1500 dyscyplin – KEN po roku ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', '1500-dyscyplin-ken-po-roku%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:42:41', '2020-06-17 06:42:41', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/1500-dyscyplin-ken-po-roku%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2695, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Prof. Stanisław Gałkowski z Akademii Ignatianum pisze, że habilitacja to nic nadzwyczajnego.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2602\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/habilitacja-to-banal-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"562\" height=\"750\" />\n\nPo około dziesięciu latach od doktoratu, a więc po kilkunastu latach pracy naukowej, wciąż młody, lecz zbliżający się już do wieku średniego uczony proszony jest o przedstawienie swojego całego dorobku. Jest on oceniany przez kilku starszych wiekiem, dorobkiem i doświadczeniem pracowników akademickich. Aby zwiększyć obiektywizm tej oceny, większość oceniających musi pochodzić z innego ośrodka akademickiego niż oceniany. Oczywiście, jest to dość stresujące, gdyż od tej procedury dużo zależy: wysokość pensji, pozycja w świecie akademickim, a nawet, choć nie zawsze, dalsze zatrudnienie na uczelni. Jednak w większości krajów istnieje tego typu, mniej lub bardziej sformalizowana, procedura warunkująca dalszy awans zawodowy. W Stanach Zjednoczonych nazywa się to tenure, a w Polsce habilitacja. Nie brzmi to specjalnie groźnie, nieprawdaż? Większość pracowników korporacji aż wzdycha z zazdrości.\n\nMimo to od wielu lat prowadzi się w naszym kraju kampanię przeciwko tej banalnej w gruncie rzeczy procedurze, jako nieprzydatnej, a nawet szkodliwej dla rozwoju naukowego doktorów i w następstwie – dla całej polskiej nauki. W zasadzie liczne zarzuty sprowadzić można do trzech: habilitacja stanowi przeszkodę, bo młody uczony zamiast zajmować się prawdziwymi badaniami „pisze habilitację”; habilitacja nikomu w niczym nie pomaga; habilitacja jest przyczyną licznych nadużyć: kolesiostwa, walk koterii, a w skrajnych wypadkach zwykłej korupcji etc.\n\nKwestionuję wszystkie te przekonania.\n<h3>Habilitacja nie przeszkadza</h3>\nWymóg habilitacji nie dokłada zupełnie nic do tego, co jest normalnym obowiązkiem pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego. Zwyczajowo podczas przewodu habilitacyjnego wymaga się od habilitanta wykazania się kilkunastoma artykułami, a w niektórych dyscyplinach także jedną książką. W praktyce oznacza to, że doktor musi co roku opublikować dwie–trzy prace naukowe. Biorąc pod uwagę, iż statyczny Polak pracuje około tysiąc osiemset godzin rocznie, to nawet po odjęciu czasu poświęcanego studentom, nie jest to nadmierne obciążenie. Oczywiście pod warunkiem, że ktoś pracuje sumienne i systematycznie, czyli po prostu uczciwie zarabia pieniądze, które wypłaca mu uczelnia i społeczeństwo. Abstrahuję w tym miejscu od problemu bardzo potrzebnej na każdej uczelni grupy pracowników dydaktycznych, tzn. osób, które zamiast uprawiać naukę, w całości angażują się w pracę ze studentami. Jednak jeżeli ktoś swoją dydaktykę tylko „odpracowuje”, te kilka publikacji rocznie nie powinno stanowić problemu.\n\nDla osób reprezentujących dyscypliny, w których dorobek polega przede wszystkim na prezentacji wyników badań eksperymentalnych, a więc pisaniu artykułów, a nie monografii, pewnym dodatkowym obciążeniem był wymóg napisania książki habilitacyjnej. Niemniej od czasu gdy można się habilitować na podstawie cyklu artykułów, nawet ta niedogodność została usunięta. Ostatecznie więc jedynym dodatkowym obowiązkiem habilitanta jest napisanie kilkunastostronicowej auto-hagiografii, czyli autoreferatu.\n<h3>Habilitacja pomaga</h3>\nPodstawą istnienia habilitacji jest przekonanie, że oprócz bieżącej oceny pracy i dorobku naukowca, potrzebna jest mniej więcej raz na dekadę – zwłaszcza przy okazji kolejnego awansu – ocena całości jego dorobku; i nie może to być tylko ocena dokonywana przez kolegów zainteresowanego.\n\nJest to korzystne nie tylko z punktu widzenia pracodawcy, ale również samego pracownika. Po pierwsze, stwarza bodziec do pracy. Jak wiadomo, motywacja składa się z kija i marchewki. W naszej pracy marchewka jest żałośnie mała, lecz tym bardziej jakaś forma kija musi pozostać. Przede wszystkim dlatego, że nawet przy najbardziej systematycznej pracy czasochłonność niektórych badań oraz przewlekłość procesów wydawniczych powoduje, iż niezwykle łatwo może zdarzyć się dłuższa przerwa w publikowaniu wartościowych rozpraw, co mogłoby stanowić poważny zarzut, gdyby pozostać tylko przy ocenie okresowej.\n\nTrzeba jednak uczynić jedno poważne zastrzeżenie, mowa jest tutaj tylko o poważnie potraktowanym i właściwie przeprowadzonym przewodzie habilitacyjnym.\n<h3>Habilitacja zamiast wazeliny</h3>\nSeria gorszących przykładów blokowania habilitacji z powodów całkowicie pozamerytorycznych nadwyrężała reputację tej procedury, pokazując, że nie zawsze pełni ona rolę, do której została wymyślona. Niewątpliwie też zdarza się (choć osobiście przez lata pracy tylko raz zetknąłem z takim zjawiskiem, gdy mój znajomy padł jego ofiarą), iż podczas procedowania znaczenia nabierają osobiste sympatie i antypatie, kolesiostwo, nepotyzm, wzajemne zwalczanie się konkurencyjnych środowisk czy obrona własnej pozycji przed ewentualną konkurencją wewnątrzwydziałową. Wszystko to prawda, lecz nie habilitacja jest przyczyną tych patologicznych zjawisk, a stanowi ona jedynie jedno z wielu miejsc, gdzie się one ujawniają.\n\nNie należy wylewać dziecka z kąpielą. Likwidacja habilitacji nie spowoduje zniknięcia nepotyzmu ani nie zlikwiduje środowiskowych klik. Jeżeli działają one podczas zapewne ułomnej, ale w jakiś sposób zobiektywizowanej i zewnętrznej procedury, to jej zlikwidowanie i pozostawienie kwestii awansu i dostępu do pieniędzy wyłącznie ocenie wewnątrzuczelnianej (np. podczas okresowej oceny pracowników) tylko zwiększy pole do ewentualnych nadużyć. Procedurę zastąpią układy.\n\nHabilitacja jest więc konieczna. Dowodzi tego także fakt, iż większość jej krytyków proponuje, by zastąpić ją… jakąś inną procedurą pełniącą tę samą lub bardzo podobną funkcję. Oczywiście nazwa jest rzeczą wtórną, jeśli ktoś chce zastąpić habilitację jakąś inną „obowiązkową i zewnętrzną oceną dorobku”, nie widzę przeciwskazań, choć nie rozumiem, czemu taka denominacja miałaby służyć. Z całym szacunkiem, ale pomysły takie przypominają stary dowcip o tym, że Odysei nie napisał Homer tylko inny nieznany poeta o tym samym nazwisku.\n\nCałkowicie obiektywna ocena dorobku naukowego oczywiście nigdy nie może być całkowicie obiektywna, a już na pewno nie w przypadku nauk humanistycznych. Niemniej trzeba przynajmniej starać się o właściwe procedury.\n\nPrzewód habilitacyjny daleki jest jeszcze od doskonałości; np. habilitanci z dużych ośrodków habilitujący się na swoim wydziale w siedmioosobowej komisji mają przeważnie trzech swoich kolegów, podczas gdy osoby z mniejszych uczelni – żadnego. Dlatego w moim przekonaniu niezwykłe pomocne byłoby wprowadzenie zasady, iż nie wolno się habilitować w miejscu swojego zatrudnienia. A już zupełnym skandalem pozostaje fakt, że po odmowie jej przyznania, tzn. uzyskaniu negatywnej oceny gremiów naukowych, habilitację można sobie wyprocesować. Niemniej są to mankamenty, które można stosunkowo łatwo poprawić, nie robiąc przy okazji rewolucji.\n\nTak naprawdę – w moim przekonaniu – problemem jest to, w jaki sposób odbywa się habilitacja, a nie konieczność istnienia tej lub analogicznej procedury.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Stanisław Gałkowski jest filozofem, wykłada w Akademii Ignatianum w Krakowie.\n\n</div>', 'Habilitacja to banał ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'habilitacja-to-banal%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:42:50', '2020-06-17 06:42:50', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/habilitacja-to-banal%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2696, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>O uczonych, które pozostały w cieniu innych pisze prof. Przemysław Wojtaszek z UAM.</h2>\nCzas pandemii i zawieszenia działalności uczelni podarował mi, dziekanowi dużego wydziału uniwersyteckiego, coś, co w czasie normalnego funkcjonowania jest towarem luksusowym: odrobinkę czasu, który można wykorzystać na nadrobienie zaległości czytelniczych. Do napisania tego tekstu skłoniła mnie lektura 3. zeszytu „Forum Akademickiego”. Często w recenzjach rozpraw doktorskich znacznie lepiej oceniam te prace, które pobudzają do myślenia i dyskusji. Tu w zasadzie cały zeszyt wywoływał chęć polemiki. Kołaczą mi wciąż pytania: Dlaczego do zabrania głosu w cyklu „Nauka i lęki” nie zaproszono żadnego z przedstawicieli Science? Dlaczego, mimo wieloletniego kierowania pism do różnych organów, w tym do ministra, studenci nadal muszą się jedynie „humanizować”, a nikt nie wymusza odwrotnego obowiązku wobec studentów kierunków humanistycznych i społecznych? Przecież w obecnej dobie konieczność wyboru przedmiotów z grupy ST lub NZ dla studentów z kierunków HS (wg nomenklatury NCN i ERC) dałaby wyłącznie same korzyści, chociażby pod względem zrozumienia biologicznej czy epidemiologicznej strony pandemii.\n\nKapitalny artykuł dr. Wojciecha Włoskowicza w zasadzie wymaga odrębnego tekstu i nie na nim się skupię. Muszę bowiem skomentować drobny fragment felietonu Akademickie tradycje, autorstwa Zbigniewa Drozdowicza, znamienitego kolegi z mojej uczelni. Przywołując akademicką universitas i działania nie zawsze z nią zgodne, posłużył się historią zespołu badaczy, który odkrył strukturę DNA, uznając ją za przykład zawłaszczenia problemu badawczego ze strony jednego z członków zespołu. Uciekając jak najdalej od przykładania dzisiejszych miar do historycznych już sytuacji, muszę powiedzieć, że rzecz wyglądała zgoła inaczej, i że dr Rosalind E. Franklin pozostaje do dziś osobą najbardziej poszkodowaną przez te wydarzenia. Trzeba przypomnieć, że odkrycie struktury DNA ogłoszono w 1953 r., a w 1962 r. James D. Watson, Francis H.C. Crick i Maurice H.F. Wilkins otrzymali za to osiągnięcie Nagrodę Nobla z fizjologii lub medycyny. Rosalind Franklin była jedyną osobą, która badała doświadczalnie strukturę DNA stosując rentgenografię strukturalną i to jej osiągnięcia, najlepsze w owym czasie na świecie rentgenogramy DNA, umożliwiły teoretyczne określenie struktury tej cząsteczki przez Cricka i Watsona. Bez wątpienia zatem jej wkład w poznanie cząsteczki DNA jest kluczowy. Wątpliwości po dziś dzień budzi zachowanie jej szefa, Maurice’a Wilkinsa, który bez jej wiedzy przekazał rentgenogramy Crickowi i Watsonowi. Co więcej, nie ma jej wśród autorów obu artykułów opublikowanych w 1953 r. w „Nature”! W pierwszym z nich Watson i Crick przyznają jedynie, że stymulowała ich wiedza natury ogólnej o nieopublikowanych wynikach badań i pomysłach Rosalind Franklin i Maurice’a Wilkinsa. W drugim – napisanym przez Wilkinsa, A. R. Stokesa i H.R. Wilsona – Rosalind Franklin, choć to rentgenogram jej autorstwa najprawdopodobniej ilustruje artykuł, znalazła się jedynie w sporej grupie osób, którym autorzy dziękują za dyskusję. Rosalind Franklin zmarła przedwcześnie w wieku 37 lat na raka (w 1958 r.) i do dziś Komitet Noblowski utrzymuje, że nie ma jej wśród Noblistów 1962 roku, gdyż Nagroda Nobla nie jest przyznawana pośmiertnie. Brytyjczycy uhonorowali osiągnięcia dr Franklin w szczególny sposób: od 2018 r. działa instytut badawczy jej imienia, finansowany w całości przez rząd.\n\nRok opublikowania struktury DNA wiąże się w przedziwny sposób z inną, „ciemną” stroną badań naukowych. W 1953 r. Nagrodę Nobla z fizjologii lub medycyny przyznano Hansowi Adolfowi Krebsowi „za odkrycie cyklu kwasu cytrynowego”, nazywanego do dziś jego imieniem. Mało kto już dziś pamięta, że współautorką pracy, opublikowanej w „Biochemical Journal” w 1937 r., w której ogłoszono wyniki badań doświadczalnych, była W.A. Johnson, doktorantka Krebsa. Inicjały i nazwisko na liście autorów to jedyne, co pozostało, nie dotarłem nigdy do innych szczegółów. Sir Hans Krebs (szlachectwo nadała mu królowa Elżbieta II w 1958 r.) nie wspomniał słowem w wykładzie noblowskim o współpracowniku, który, najprawdopodobniej, wykonał całą część doświadczalną. Żeby jednak nie pozostać jedynie po „ciemnej” stronie, warto od razu przywołać innego noblistę – Césara Milsteina. W 1984 roku Nagrodę Nobla z fizjologii lub medycyny odebrał on wraz ze swoim stażystą podoktorskim – Georgesem J.F. Köhlerem „za odkrycie zasady wytwarzania przeciwciał monoklonalnych”. Opracowana w 1975 r. technologia uzyskiwania nieśmiertelnych hybryd wytwarzających przeciwciała monoklonalne wykorzystywana jest do dziś z dużym pożytkiem dla nauki i zastosowań medycznych.\n\nStudentom I roku Wydziału Biologii UAM na zakończenie wykładu z „Podstaw teoretycznych biologii” zadaję pytanie o siłę napędzającą rozwój współczesnych dyscyplin szeroko pojmowanych nauk biologicznych; o to, czy bardziej wynika on z rozwoju idei naukowych, czy z rozwoju technik badawczych? Nagrody Nobla z fizyki, chemii bądź fizjologii lub medycyny są dobrym punktem obserwacyjnym przy próbach odpowiedzi na to pytanie. Szczególnie w czasach nam bliższych widać wyraźnie pojawiający się trend do nagradzania badaczy, którzy opracowali nowe technologie, które umożliwiają wgląd w zjawiska dotąd nieznane lub też niezmiernie ułatwiają badania. Można odnieść wrażenie, że pojawienie się nowych metod/nowej aparatury łatwiej poddaje się weryfikacji i w tym kontekście Nagroda Nobla przyznawana jest stosunkowo szybko, jak np. Kary’emu B. Mullisowi za opracowanie techniki PCR (1985; Nagroda Nobla – 1993) – podstawowego obecnie narzędzia m.in. przy identyfikacji osób zarażonych SARS-CoV-2. Cóż więc powiedziałby Ernst Ruska, konstruktor pierwszego mikroskopu elektronowego (1931), który Nagrodę Nobla z fizyki otrzymał w 1986 r., po 45 latach? Po stronie idei i odkryć naukowych rozrzut jest równie wielki. Wspomniana nagroda za odkrycie struktury DNA przyszła po 9 latach, a np. Barbara McClintock uhonorowana została Nagrodą Nobla z fizjologii lub medycyny za odkrycie ruchomych elementów genetycznych po 35 latach, w 1983 roku. Czemuż się tu zresztą dziwić, skoro nazwisko naszej wielkiej rodaczki, Marii Skłodowskiej-Curie, uzyskało swoje pełne brzmienie w nazwie programu stypendialnego Marie Skłodowska-Curie Actions dopiero w 2014 roku, u początków programu Horyzont 2020.\n<div class=\"signature\">\n\nPrzemysław Wojtaszek Autor jest dziekanem Wydziału Biologii UAM\n\n</div>', 'Zapomniane koryfeuszki nauki ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'zapomniane-koryfeuszki-nauki%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:43:00', '2020-06-17 06:43:00', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/zapomniane-koryfeuszki-nauki%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2697, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', 'Komitet postuluje i radzi. A ja radzę dobrze przyjrzeć się tym postulatom i radom. Zapamiętać je i wziąć sobie do serca. Może nawet zrealizować.\n\nKońcówka działalności Komitetu Polityki Naukowej kadencji 2018-2020 wypadła burzliwie, a to głównie za sprawą propozycji kierunków reformy Polskiej Akademii Nauk. Wzbudziła ona szereg protestów ze strony różnych organów PAN, albowiem była… odmienna od ich wizji.\n\nAle KPN pod dowództwem dr. hab. Marcina Nowotnego nie zakończył działalności tym aktem. Zostawił na koniec rekomendacje co do kierunków działań w obszarach, które mimo trwającej od kilku lat reformy nadal wymagają przemyśleń i zmian. I właśnie takie przemyślenia znajdujemy w dokumencie pt. „Opis kluczowych obszarów nauki i szkolnictwa wyższego wymagających dalszych zmian”, opublikowanym na stronie KPN 28 maja 2020 r., czyli na kilka dni przed końcem kadencji.\n\nPierwszym obszarem sugerowanych zmian są finanse. Komitet nie głosi tu niczego nowego, ale właściwie przypomina kilkorgu poprzednim ministrom, co w sprawie nakładów na naukę obiecywali, a czego nie zrealizowali. „Priorytetem Polski powinno być stopniowe zwiększenie nakładów na naukę i badania rozwojowe do 2% PKB” – czytamy w dokumencie KPN. Skąd my to znamy? W ilu innych dokumentach zapisano tę prawdę wcześniej? Ilu ministrów zapowiadało nakłady na tym poziomie – niektórzy z ostrożności dopiero w 2020 roku? Kto wreszcie ten, słuszny przecież, postulat zrealizuje?\n\nKPN nie poprzestaje jednak tylko na postulacie „dajcie nam więcej pieniędzy” (bo przecież tak też można go odczytać). Dalej postuluje bowiem zwiększanie efektywności wydawania tych środków. I uzasadnia to trudną prawdą: „w Polsce ta efektywność jest niska, tzn. wydawane środki przekładają się na relatywnie niewiele znaczących osiągnięć naukowych”. A przecież nauka, dobra nauka, może być bardzo dobrym narzędziem do budowania dobrobytu, radzenia sobie w kryzysach, a także zapobiegania im.\n\nKolejny postula Komitetu 2018-2020 dotyczy Prawa zamówień publicznych w nauce. I znów doradcy ministra nauki nie odkrywają Ameryki. Już dawno zauważono, że „PZP w swoim obecnym kształcie stanowi jedną z największych barier efektywnego prowadzenia badań naukowych w Polsce”. Dalej w dokumencie KPN czytamy: „uczeni pracujący w naszym kraju miesiącami czekają na wyniki procedur przetargowych i (…) na otrzymanie podstawowych materiałów do badań czy niezbędnego sprzętu. Oznacza to, że już na starcie (…) znajdują się na przegranej pozycji w porównaniu z naukowcami z innych krajów, którzy niezbędne materiały otrzymują niezwłocznie po ich zamówieniu”. Taka sytuacja sprzyja podejmowaniu zagadnień mniej istotnych i konkurencyjnych, „bezpiecznych” – jak to się często mówi. Ale ma to też swoją drugą stronę – wbrew idei otwartych zamówień publicznych, nasze prawo sprawia, że „naukowcy są zmuszeni kupować materiały i drobny sprzęt do badań po cenach wyższych niż rynkowe”. To wszystko stwarza zagrożenie dla terminowej realizacji grantów, a także „powoduje nieefektywne wydatkowanie środków publicznych”.\n\nZwiązane z zamówieniami publicznymi postulaty KPN to m.in. zwolnienie ze stosowania ustawy „dostaw i usług służących do celów badań naukowych udzielanych przez uczelnie i instytuty naukowe, których wartość jednostkowego produktu/usługi nie przekracza” 5 tys. euro oraz „wyłączenie ich spod regulacji dotyczącej obowiązku łącznego szacowania wartości środków w uczelni/instytucie”. To drugie często całkiem opacznie stosowane jest przez administracje instytucji naukowych w obawie przed kontrolami skarbowymi, które wbrew prawu i zdrowemu rozsądkowi żądają właśnie łączenia dość odmiennych zakupów. KPN postuluje, aby zakupy do każdego grantu traktowane były jako osobne zamówienie. Jakże łatwy do spełnienia postulat! I zgodny z prawem, byle chcieć je naprawdę stosować. Administracjo! Nie stawiaj badaczy przed problemami, które nie istnieją.\n\nKolejne strony niedługiego dokumentu poświęcone są strukturze nauki, wciąż za mało elastycznej. I nie chodzi członkom KPN tylko o likwidowanie słabych instytucji, ale także tworzenie nowych. Autorzy postulują dokładne przyglądanie się realizacji programów uczelni badawczych i projektów RID, w tym sposobowi wydawania pieniędzy. Czy są przeznaczane na zaplanowane cele, czy „rozpuszczane” w uczelni. Postulują też upublicznienie dokumentacji konkursu IDUB. Czy to nowy postulat? Czy nie wymaga tego sama idea dysponowania środkami publicznymi? A zatem znów niby nie nowe, ale wciąż nieoczywiste… Co do RID-ów, Komitet postuluje ocenę korzyści, jakie osiągnęli laureaci pierwszego konkursu przed rozpoczęciem kolejnego. Wyraża też opinię, że nacisk powinien być położony na słowo „doskonałość”, a nie „regionalny”.\n\nAutorzy dokumentu są za społeczną odpowiedzialnością i otwartością uczelni, a zatem za zwiększeniem kompetencji rad uczelni. Gdyby rady mogły więcej, pisze KPN, pomogłoby to „na wybór prawdziwych wizjonerów” i uwolnienie procesu „wyłaniania rektora od gry interesów na uczelni”.\n\nO administracji uczelni KPN także pisze prawdy znane, ale warte powtórzenia: „mamy do czynienia z wysokim poziomem biurokracji połączonym z administracją nieprzygotowaną w należytym stopniu do pełnienia roli wspierającej podstawowe procesy akademickie”. Co więcej: „administracja definiuje swoje cele i zadania w sposób odrębny od tych, które przyświecają badaczom”, co na pewno nie służy ani nauce, ani dydaktyce. Na pewno też „bez zmiany tej sytuacji polskie uczelnie nigdy nie osiągną realnego poziomu uczelni badawczych”. Oj, dostało się administracji. Mimo wielu zmian, jakie ostatnio zaszły w tym obszarze – chyba słusznie.\n\nKPN przypomniał też o konieczności przedstawienia strategii naukowej państwa. Ma w tym obszarze pewne wskazówki, zatem polecam lekturę dokumentu. Komitet postuluje też stworzenie instytucji naukowego doradztwa dla władz państwowych. Gdy słyszymy, co wygadują i widzimy, co wyrabiają politycy, rozumiemy, że to słuszny postulat. Niegdyś rolę taką miał pełnić zapomniany nieco Komitet Prognoz Polska 2000. W latach 90., podczas konferencji Komitetu Prognoz na temat transportu, naukowcy podkreślali, że dla Polski najważniejszy jest rozwój szlaków transportowych północ – południe. Po czym budowaliśmy przez całe 20 lat trasy ze wschodu na zachód…\n\nKilka spraw poruszanych przez KPN w omawianym dokumencie pomijam celowo (bo np. przedstawiamy je w osobnych artykułach), ale chcę zacytować passus dotyczący etyki. Autorzy wymieniają prawdopodobne patologie trapiące naukę: „plagiaty w pracach naukowych i dokumentach awansowych, nadużycia w procedurach awansowych, nierzetelność naukowa (w tym fabrykowanie wyników), nierzetelność w ustalaniu współautorstwa publikacji”. Ale natrafili na kłopot. Okazuje się bowiem, że nawet skala tych zjawisk i ich najczęstszy charakter nie są znane. Niemniej „Komitet postulował wypracowanie kompletnego i skutecznego systemu wykrywania, badania i karania nadużyć”, a także „powołanie Rzecznika Etyki w Nauce przy MNiSW oraz centralnego rejestru nadużyć”. No i, co ważne: „wprowadzenie systemu ochrony sygnalistów”.\n\nCzy powtarzanie znanych prawd ma sens? Otóż tak. I nie dlatego, że kłamstwo powtórzone sto razy staje się prawdą, ale dlatego, że prawdę trzeba sobie przyswoić, a najłatwiej to zrobić przez powtarzanie. Do pewnych idei trzeba przywyknąć, żeby naturalnie weszły do codziennej praktyki. Tak było z wieloma nowościami, może tak stanie się ze, słusznymi przecież, postulatami Komitetu Polityki Naukowej…\n<div class=\"signature\">\n\nPiotr Kieraciński\n\n</div>', 'Powtarzanie znanych prawd ma sens ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'powtarzanie-znanych-prawd-ma-sens%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:43:16', '2020-06-17 06:43:16', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/powtarzanie-znanych-prawd-ma-sens%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2698, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Prof. dr hab. Sławomir Cieślak, prorektor UŁ ds. kształcenia, pisze o rozwiązaniach służących zdalnemu kształceniu na Uniwersytecie Łódzkim.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2650\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"563\" height=\"750\" />\n\n– Na wieczornym wykładzie na MS Teams mam 50 osób. To więcej niż przychodziło na salę wykładową przed pandemią – mówi jeden z wykładowców Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Uczelnia stale będzie udoskonalać rozwiązania w kształceniu online na podstawie opinii i sugestii zarówno pracowników naukowych, jak i administracyjnych. Pandemia wymusiła wiele ograniczeń, ale pokazała też nowe drogi rozwoju i nieznane dotychczas możliwości.\n<h3>Norma roczna w kwartał</h3>\nOd połowy marca Uniwersytet Łódzki działa online. Zajęcia i spotkania organizowane są za pomocą oprogramowania MS Teams, egzaminy pisemne prowadzone są przy użyciu Moodle z połączeniem MS Teams, a elektroniczny obieg dokumentów umożliwia wdrożony w 2014 r. w UŁ Kompleksowy System Informatyczny (czytaj w FA 5). Od przeszło dwóch miesięcy pracownicy wykonują swoje zadania poza budynkami uniwersytetu, a wszystkie sprawy dydaktyczne i administracyjne są pod kontrolą i załatwiane w trybie zdalnym.\n\nW ciągu pierwszego kwartału 2020 roku z platformy Moodle skorzystano ponad 11 milionów razy. To o ponad 100% więcej niż w całym 2019 roku. Podobnie jest z innymi narzędziami informatycznymi do naszej komunikacji zdalnej. Umożliwiliśmy pracownikom szybkie przestawienie się na tryb online, wiedzieliśmy, że sobie poradzą, ale efekty przeszły nasze najśmielsze oczekiwania.\n\nZ kolei za pośrednictwem aplikacji MS Teams od połowy marca do połowy maja br. odbyło się ponad 10 mln minut połączeń. Oznacza to, że połączenia w omawianym okresie trwały łącznie blisko 170 tys. godzin, czyli ponad 7 tys. dni. Ponad 13 tys. to połączenia indywidualne. Dwukrotnie większa była liczba połączeń grupowych – osiągnęła blisko 30 tys. Uśredniając te wyniki, widzimy, że średnio dziennie odbyło się aż 1,7 tys. spotkań.\n<h3>Egzamin przed ekranem</h3>\nEgzaminy i obrony również mogą odbywać się online. Rektor UŁ szybko wprowadził regulacje, które pozwalają sprawdzić wiedzę studenta w bezpieczny dla zdrowia sposób. Rozwiązanie jest technicznie proste: dobry internet z łączem audio/wideo, instrukcje egzaminacyjne również dostępne online, przejrzyste zasady postępowania dla studentów i nauczycieli akademickich.\n\nRozważaliśmy wszystkie za i przeciw. Idealnych rozwiązań nie ma. Egzaminator może poprosić studenta o pokazanie pomieszczenia, w którym przebywa, jak również udostępnienie ekranu jego komputera. Student ma również obowiązek przebywania cały czas przed ekranem i utrzymywania kontaktu z komisją/egzaminatorem. Czy mimo to ktoś może próbować postępować nierzetelnie? Tak. Zdajemy sobie z tego sprawę. Na tradycyjnym egzaminie też teoretycznie może, ale staramy się przekonać studentów, że cała obecna sytuacja to również sprawdzian ich dojrzałości. Dotychczas przechodzą go świetnie.\n\nZdalne egzaminy i zaliczenia w Uniwersytecie Łódzkim już się odbywają. Rozpoczęły się tuż po majówce. To dobrowolna opcja dla egzaminatorów i dla studentów, szczególnie istotna dla sporej części tych drugich, którzy korzystają z wymiany międzynarodowej. Właściwą letnią sesję egzaminacyjną przeniesiono na koniec sierpnia i wrzesień. Dzięki temu wszyscy mają dodatkowy czas na rozliczenie się z obowiązków dydaktycznych.\n\nZdalne egzaminy dyplomowe mają dodatkowo elektroniczne protokoły z podpisem wewnętrznym UŁ, więc jest absolutna pewność, że wszystko zostanie prawidłowo udokumentowane. Została również uregulowana kwestia zdalnych obron doktorskich. Przy trybie online zachowany i należycie zabezpieczony został ich publiczny charakter. Oczywiście, taka obrona to wielkie święto doktoranta, od niego zatem głównie zależy to, czy będzie chciał skorzystać z opcji zdalnej, czy woli poczekać na możliwość przeprowadzenia obrony w tradycyjnej formie.\n<h3>Czerwiec i wielka ankieta</h3>\nUniwersytet Łódzki wszedł w kolejny etap organizowania się w sytuacji pandemii. Pora na weryfikację dotychczasowych rozwiązań. Pierwsze analizy już trwają, ale w czerwcu wszyscy pracownicy będą mogli wypowiedzieć się w badaniu ankietowym.\n\nJako badacze musimy podchodzić do tej sytuacji naukowo, wyciągać wnioski. Mamy świadomość, że Uniwersytet Łódzki pozostanie już trwale w trybie pracy online w znacznie większym stopniu niż przed pandemią. Musimy też być przygotowani na kolejny kryzys i dać naszym pracownikom i studentom najlepsze rozwiązania. Oni sami nam je podpowiedzą. To najlepszy sposób – słuchać ludzi i znajdować dla nich rozwiązania. W czerwcu każdy będzie miał możliwość przyczynienia się do rozwijania zdalnej pracy w UŁ.\n\nCentrum Informatyki oraz Centrum Obsługi Studentów i Doktorantów pracuje z kolei nad przebudowaniem strony noweksztalcenie.uni.lodz.pl w taki sposób, aby mogła ona służyć pracownikom jako wewnętrzna baza wiedzy o narzędziach informatycznych oraz najlepszych sposobach ich wykorzystywania w kształceniu online. Na stronie, w strefie dla pracownika, zostanie wyodrębniona zakładka, w której użytkownicy będą mogli znaleźć wszystkie dotychczas opracowane instrukcje, a także materiały szkoleniowe przygotowane przez pracowników. Będziemy uczyć się od siebie nawzajem, podpowiadać sobie na bieżąco dobre rozwiązania.\n\nW ramach realizowanych na UŁ projektów zaplanowany jest m.in. zakup wideoterminali do dydaktyki zdalnej. Na każdym wydziale oraz w jednostkach uczestniczących w procesie kształcenia, m.in. Centrum Obsługi Studentów i Doktorantów, Akademickim Centrum Wsparcia czy Biurze Karier, zostanie wdrożony nowoczesny system do wideokonferencji, który znacząco zwiększy możliwości prowadzenia zajęć z wykorzystaniem technik nauczania na odległość i zdalnego wsparcia.\n\nUniwersytet będzie pracować nad optymalnym modelem blended learningu – połączenia form tradycyjnych i zdalnych. Władze UŁ podkreślają jednak, że uniwersytet to wciąż przede wszystkim społeczność, ludzie. Potrzebuje spotkań, kontaktu bezpośredniego, wymiany opinii nie tylko poprzez ekran komputera. Wszyscy liczą na to, że pierwszego października br. uczelnie znów wypełnią się studentami i pracownikami. Trzeba być jednak gotowym na kolejną przymusową izolację. Dlatego wszelkie procedury przygotowywane są tak, żeby służyły przez lata.', 'Z pandemii wyjdziemy silniejsi ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:43:25', '2020-06-17 06:43:25', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-pandemii-wyjdziemy-silniejsi%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2699, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', 'Jeszcze w starym składzie, pod przewodnictwem dr. hab. Marcina Nowotnego, Komitet Polityki Naukowej zaprezentował swoje stanowisko dotyczące reformy Polskiej Akademii Nauk. Uznaje w nim, że propozycje pojawiające się w debacie publicznej są niewystarczające, a niektóre z nich wręcz umacniają dotychczasowy system. „Dla rozwoju nauki w Polsce potrzebna jest radykalna zmiana funkcjonowania instytutów naukowych, a w szczególności instytutów PAN” – czytamy w dokumencie.\n\nJego autorzy za niezrozumiałe uważają utrzymywanie jednostek o niskich kategoriach naukowych. Ich zdaniem sytuacja, w której przez minione 30 lat zamknięto tylko jedną placówkę naukową PAN (Instytut Ekologii), nie tworząc przez ten czas żadnej nowej, rozmija się z obrazem nowoczesnej nauki odpowiadającej na wyzwania technologiczne i społeczne. Dla porównania przywołują Towarzystwo Maksa Plancka, które w ostatnich dwóch dekadach powołało na terenie dawnej NRD ponad 20 nowych instytutów zajmujących się m.in. demografią, biogeochemią, molekularną fizjologią roślin, biologią infekcji czy fizyką mikrostrukturalną. Członkowie KPN postulują zatem zmiany w strukturze instytutów i ograniczenie ich liczby do tych, które w swojej działalności naukowej nie odstają od poziomu znaczących ośrodków europejskich. Jedną ze zgłaszanych propozycji jest utworzenie Towarzystwa Marii Skłodowskiej-Curie, do którego miałyby wejść wszystkie instytuty PAN z kategorią A+ oraz te z kategorią A, które dysponują najsilniejszym potencjałem – docelowo nie więcej niż 30 podmiotów. Drzwi byłyby otwarte także dla pozostałych jednostek PAN pod warunkiem spełnienia przez nie w określonym czasie (np. 4 lat) kryteriów jakościowych. W przeciwnym razie powinny być one dołączane do uczelni, które wyrażą na to zgodę.\n\nTowarzystwo byłoby w pełni autonomiczną, niezależną organizacją z budżetem na poziomie rocznej uczelnianej subwencji w programie IDUB. Prezesa TMSC wyłaniałoby w drodze konkursu międzynarodowe gremium tworzące senat organizacji. Do kluczowych prerogatyw obu tych organów mają należeć decyzje o otwieraniu, zamykaniu czy łączeniu podległych im instytutów.\n\nW stanowisku KPN zaznaczono, że wszystkie instytuty wchodzące w skład towarzystwa powinny mieć przejrzystą, płaską strukturę grup badawczych, których działalność podlegałaby ewaluacji międzynarodowych komitetów doradczych. Do ich zadań należeć ma także organizacja konkursów na kierowników grup i na dyrektora placówki. Instytuty TMCS, wedle propozycji KPN, mogłyby uczestniczyć w szkołach doktorskich i zatrudniać doktorantów, ale bez prawa przyznawania stopni naukowych. Ten przywilej zarezerwowano dla współpracujących z nimi uczelni. Wzorem przywoływanego wcześniej Towarzystwa Maksa Plancka, instytuty TMCS mają mieć wspólną afiliację, tak by skonsolidować dorobek naukowy pracujących w nich badaczy i zwiększyć ich widoczność na arenie międzynarodowej, co w prosty sposób przełoży się na notowania rankingowe całej organizacji.\n\nIstotnym elementem propozycji KPN jest odejście od uzasadnionego już wyłącznie historycznymi argumentami związku instytutów PAN z korporacją członków Akademii. Obecnie rozwiązanie to nie ma racji bytu, zauważają autorzy stanowiska i dodają, że ponad 70% członków Akademii pracuje na uczelniach i nie ma bezpośrednich związków z instytutami PAN, poza – co najwyżej – uczestnictwem w radach naukowych i rolą recenzenta w postępowaniach awansowych. „Członkowie PAN zatrudnieni na uczelniach koncentrują się na promowaniu i dobrym funkcjonowaniu własnych jednostek. W sytuacji wspólnej ewaluacji wszystkich podmiotów naukowych (…) tworzy to bardzo poważny konflikt interesów” – podkreślono w dokumencie KPN. Przełamanie tej „tradycji” pozwoli, zdaniem Komitetu, na dostosowanie struktury PAN do nowych wyzwań, a dzięki prestiżowi i doświadczeniu jej członków Akademia może się stać na nowo opiniotwórczym i doradczym centrum.\n\nWprowadzone w życie propozycje KPN mają – w zamierzeniu ich autorów – nadrobić ogromny dystans dzielący nasz system nauki od zagranicznych wzorców. „Jedną z barier, oprócz niewystarczającego finansowania, jest brak w historii wolnej Polski projakościowych zmian struktury instytutów prowadzących badania naukowe” – piszą członkowie KPN kadencji 2018-2020, apelując na koniec, by zmiana w tym zakresie stała się priorytetem w najbliższej przyszłości.\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>', 'KPN reformuje PAN ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kpn-reformuje-pan%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:43:35', '2020-06-17 06:43:35', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kpn-reformuje-pan%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2700, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', 'Szanowny Panie Prezesie,\n\nPiszę list otwarty, ponieważ nie widzę innej możliwości włączenia się w dyskusję na temat reformy Akademii. Już wcześniej rozmowy nad propozycjami odbiegającymi od linii wytyczonej przez kierownictwo Akademii były ograniczane, o czym poniżej. Ostatnia informacja o „zgromadzeniu” członków PAN „w trybie obiegowym” jest szczególnie bulwersująca. Jeśli Prezes PAN stwierdza, że „ze względów technicznych i organizacyjnych nie ma także możliwości przeprowadzenia jej [sesji ZO PAN – przypis autora] w trybie wideokonferencji” (List Prezesa PAN do członków Akademii z dnia 29 maja 2020 r.), to w świetle obecnych możliwości przeprowadzania takich spotkań nawet dla 500 osób można mieć wątpliwości co do rzeczywistych intencji przyjęcia takiej formy posiedzenia. Z pewnością w „trybie obiegowym” można dokonywać głosowań, ale trudno przeprowadzać jakąkolwiek dyskusję, tak potrzebną, gdy propozycja reformy PAN przedstawiona przez Komitet Polityki Naukowej wzbudziła reakcję różnych środowisk i negatywną reakcję kierownictwa PAN. Tak stanowczą, że władze Akademii zdecydowały się w końcu ujawnić, ukrywane do tej pory przed większością członków PAN, propozycje zmian w ustawie o Akademii (List podpisany przez Prezesa Pan i wiceprezesa Prof. Rowińskiego z dn. 26 maja 2020 r. z załącznikami), które od stycznia 2019 r. przygotowywał Zespół powołany przez Prezesa (Decyzja nr 10 /2019 Prezesa PAN z dnia 25 stycznia 2019 r.). Projekt ten został przyjęty 9 grudnia 2019 r. i czekał do teraz na ujawnienie (Projekt przyjęty przez Zespół 9.12.2019 – Ustawa z dnia... o zmianie ustawy o Polskiej Akademii Nauk).\n\nDziwię się, że Pan Prezes nie skorzystał z możliwości dyskusji nad propozycją KPN oraz skonfrontowania jej z opiniami członków PAN i dyrektorów instytutów PAN, rezygnując ze Zgromadzenia Ogólnego w formie wideokonferencji. Ta niechęć wpisuje się w stałą tendencję obecnych władz Akademii do umniejszania roli członków PAN, a w szczególności do ograniczania możliwości wyrażania opinii tym, którzy mogą być wobec władz krytyczni i prezentować odmienną opinię. Takie zachowanie Prezesa PAN było już widoczne podczas Zgromadzenia Ogólnego w czerwcu 2017 r., kiedy przedstawiono koncepcję Uniwersytetu PAN. Na tyle mnie ono wówczas zbulwersowało, że napisałem do Pana prywatny, czterostronicowy list jako kolega z Instytutu Nenckiego, ale też jako członek PAN. Wybrane fragmenty tego listu przytaczam poniżej; są one bowiem częściowo aktualne (List e-mailowy Jacka Kuźnickiego do Prof. Jerzego Duszyńskiego z dnia 12 czerwca 2017 r. o 9:14 rano). Napisałem m.in.: „Jeśli chciałeś naprawdę wsłuchać się w opinie członków Akademii, a nie siłowo forsować Waszą koncepcję, należało zostawić więcej czasu na otwartą dyskusję. Tymczasem po 3 godzinach obrad okazało się, że od początku planowałeś dać dyskutantom tylko po 3 minuty, wymuszane czasomierzem na ekranie. To niestety pokazuje, że chodziło o przyklepanie projektu UPAN, a nie o rzetelną nad nim dyskusję, nad jego dopracowaniem lub wskazaniem innych rozwiązań. Ponadto, mimo początkowych deklaracji, że po głosowaniach nad obligatoryjnymi sprawami szybko przejdziemy do dyskusji na temat UPAN, w rzeczywistości większość czasu dałeś sobie i jego zwolennikom. […] Kolejność spraw na Zgromadzeniu, danie sobie i zwolennikom koncepcji większości czasu, przetrzymywanie członków Akademii bez przerwy tak długo, to wszystko wyglądało na celowe działanie, by zmęczyć ludzi i ograniczyć liczbę chętnych do dyskusji. I tak to wiele osób odebrało. Co więcej, sposób, w jaki prowadziłeś to zebranie, był jednostronny, a próby zamiany wniosków formalnych na takie, by ich wynik niczego nie przesądzał, wskazują, że sądzisz, iż masz prawo do stwierdzenia, co jest dobre dla Akademii, a mianowicie, że jedynym rozwiązaniem jest UPAN. Innymi słowy, to nie członkowie Akademii mieliby zadecydować o losie PAN, ale Ty z najbliższymi współpracownikami. […] Straszenie członków Akademii konsekwencjami, które nastąpią, jeśli nie zgodzą się na UPAN, było bardzo niewłaściwe, a co więcej, przedstawiałeś to w tak niespójny sposób, iż można było to odczytać jako argumenty wymyślone, a nie rzeczywiste. […] Na koniec chciałbym Cię namówić do wsłuchania się w apel podniesiony przez któregoś z członków Akademii, byś dał nam szansę na wybranie modelu zmian. Konieczne jest innymi słowy zwołanie nadzwyczajnego Zgromadzenia PAN przed finalnym zebraniem Narodowego Kongresu Nauki, czyli przed 19 września 2017 roku. Powiedziałeś przecież, że «w grudniu będzie po wszystkim». A zatem, jeśli chcesz się zachować jak demokratycznie myślący lider Akademii, zwołaj to zebranie z jednym punktem do dyskusji: przyszłość Akademii”.\n\nNie był to niestety jedyny przykład uzurpowania sobie prawa do ograniczania dyskusji wśród członków PAN. Podobnie było w trakcie kolejnych spotkań, m.in. z dyrektorami instytutów PAN w Jabłonnie w 2018 r. oraz w trakcie panelu na temat przyszłości PAN podczas Narodowego Kongresu Nauki w Krakowie we wrześniu 2017 r. Obiecano wtedy, że głos udzielony będzie osobom prezentującym inne niż UPAN koncepcje, czego nie dotrzymano, pozwalając jedynie na omówienie projektu UPAN tym, którzy go popierali.\n\nPrzez kilka lat jako Prezes PAN wraz ze swoimi współpracownikami wspierał Pan ideę UPAN, uniemożliwiając omawianie innych koncepcji reformy i wypracowanie takiego modelu, który zmieniłby Akademię w nowoczesną organizację adekwatną do potrzeb naszego kraju i wyzwań dzisiejszej nauki. Taki projekt umożliwiłby rozwój instytutów PAN z pomocą administracji PAN, a nie mimo albo nawet wbrew działaniom tejże. W ciągu ostatnich 5 lat była taka możliwość. Ówczesny Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wicepremier dr Jarosław Gowin kilkakrotnie deklarował, iż wesprze projekt, który uzyska poparcie większości członków PAN. Niestety, zmarnowaliście 5 lat – najpierw na forsowanie nierealnego pomysłu UPAN (PANować czy PANikować?, Kuźnicki J., Witkowska-Zaremba E., Żylicz M., „Forum Akademickie” 10/2017), potem wycofaliście się z niego bez żadnych wyjaśnień i zaczęliście tworzyć kolejny projekt, ponownie w tajemnicy, który ujawniliście dopiero po ogłoszeniu projektu KPN. Ci, którzy wcześniej bezkrytycznie propagowali ideę UPAN, teraz z wielkim entuzjazmem popierają to, co przygotował Zespół powołany przez Prezesa PAN. Gdyby jeszcze ta propozycja była projektem rzeczywistej reformy, a nie próbą zachowania status quo, uspokojenia środowiska dyrektorów i zapewnienia władzom Akademii ogromnej kontroli nad instytutami, można by uznać, że warto było poczekać. Niestety, nie było warto!\n\nProjekt Zespołu PAN okazuje się być nie reformą, a jedynie uporządkowaniem potrzebnych spraw i wprowadzeniem kilku rozsądnych pomysłów z projektów innych autorów, m.in. z projektu reformy PAN o nazwie PANbeta (Projekt modernizacji Polskiej Akademii Nauk, Kuźnicki J., Witkowska-Zaremba E., Żylicz M., „Nauka” 4/2017), jak m.in. zniesienie podziału członków krajowych PAN na rzeczywistych i korespondentów czy wprowadzenie stanowiska profesora wizytującego. Proponujecie też rezygnację z rad kuratorów, których wprowadzenie było Pana pomysłem, gdy był Pan wiceministrem nauki. Jednak głównym celem projektu jest zwiększenie kontroli Prezesa PAN nad instytutami bez jakiejkolwiek kontroli nad władzami Akademii i bez tego, czego kierownictwo poszczególnych instytutów PAN potrzebuje najbardziej, a mianowicie wsparcia prawnego wobec zmieniających się przepisów i ich niejasnych interpretacji. Prezydium PAN składające się z kilkudziesięciu członków nie spełniało roli kontrolera działań kierownictwa, a w nowym składzie, powiększonym o kolejne osoby, będzie organem jeszcze mniej funkcjonalnym.\n\nW Projekcie Zespołu PAN jest też propozycja, będąca próbą zrealizowania jednego z postulatów dyrektorów instytutów, którzy chcą mieć większy wpływ na funkcjonowanie Akademii. Zaproponowano „powołanie organu pomocniczego PAN w postaci Zgromadzenia Ogólnego Instytutów Akademii, w skład którego weszliby dyrektorzy i przewodniczący rad naukowych instytutów; organami Zgromadzenia byliby, wybierani przez nie, Przewodniczący Zgromadzenia i Rada Zgromadzenia, przy czym w skład Rady wchodziłoby po jednym przedstawicielu instytutu z każdego wydziału Akademii właściwego ze względu na specjalność naukową instytutu. […] Przewodniczący i członkowie Rady Zgromadzenia Ogólnego Instytutów Akademii weszliby w skład Zgromadzenia Ogólnego Akademii oraz Prezydium Akademii”. Jednak czym ma zajmować się owo Zgromadzenie Ogólne Instytutów Akademii jako jej organ pomocniczy? Otóż: „Zgromadzenie Instytutów zgłasza do Prezydium Akademii sprawy dotyczące działalności instytutów”. Widać więc, że rola organów Zgromadzenia Instytutów została ograniczona do „wskazywania”. Będą one mogły działać wg regulaminu zatwierdzanego przez Prezesa (Projekt przyjęty przez Zespół 9.12.2019 USTAWA z dnia ... o zmianie ustawy o PAN; str. 10, pkt. 28). Taka propozycja zmiany ustawy o PAN daje dyrektorom instytutów jedynie pozorny wpływ na funkcjonowanie Akademii.\n\nCo ciekawe, dokument dołączony do projektu, opisujący skrótowo propozycje zmian w ustawie o PAN, sugeruje, że pewne sprawy są w tym projekcie ujęte, podczas gdy w rzeczywistości ich tam nie ma. Na przykład, wymieniane są uregulowania dotyczące instytutów PAN w następującej formie: „Za celowe należy uznać przywrócenie możliwości zatrudniania pracowników naukowych na stanowisku profesora wizytującego”; „Dyrektorowi jednostki naukowej PAN powinno przysługiwać, odpowiednio do zasady przyjętej dla wyższych uczelni”; „Wobec rozbieżnych interpretacji przepisów ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (tzw. ustawy kominowej) występuje potrzeba unormowania w sposób niebudzący wątpliwości statusu dyrektora instytutu PAN”; „wykorzystanie międzynarodowych ciał doradczych”.\n\nPodsumowując, propozycja opracowana przez Zespół jako reforma Akademii nie jest prawdziwą reformą. To „pudrowanie” dotychczasowych przepisów, utrzymanie obecnej struktury i zadbanie, aby Prezes Akademii mógł kontrolować instytuty PAN. Jest to też próba uspokojenia dyrektorów instytutów przez danie im namiastki współuczestnictwa w działalności Akademii. Projekt ten wpisuje się zatem w dotychczasową niechęć Pana Prezesa do unowocześnienia Akademii, rzeczywistego włączenia dyrektorów instytutów do jej funkcjonowania i do wprowadzenia wewnętrznej kontroli nad władzami PAN. Po ponad 5 latach kierowania Akademią i wielu dyskusjach można było oczekiwać od członków kierownictwa PAN znacznie więcej, jeśli rzeczywiście chcieli być jej reformatorami. Mam nadzieję, że w trakcie obiegowego „zgromadzenia” PAN w czerwcu tego roku nie pojawi się dodatkowy punkt obrad dotyczący głosowania nad projektem Zespołu. Byłoby to działaniem niewłaściwym, choć wpisywałoby się w dotychczasową praktykę działania władz Akademii pod Pana kierownictwem. Wierzę, że tak się nie stanie i że może jeszcze powstać i zostać zaakceptowany dobry projekt prawdziwej reformy PAN. W tym celu trzeba jednak wykorzystać zbiorową mądrość środowiska naukowego i uzyskać wsparcie polityczne, które zagwarantuje zachowanie autonomii Akademii i sfinansowanie jej rozwoju.\n\nZ poważaniem,\n<div class=\"signature\">\n\nJacek Kuźnicki Członek rzeczywisty PAN\n\n</div>', 'List otwarty do Prezesa PAN Profesora Jerzego Duszyńskiego ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'list-otwarty-do-prezesa-pan-profesora-jerzego-duszynskiego%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:43:46', '2020-06-17 06:43:46', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/list-otwarty-do-prezesa-pan-profesora-jerzego-duszynskiego%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2701, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '[caption id=\"attachment_2662\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2662\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Pałac_Staszica-fot.-Wikipedia.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"516\" /> Pałac Staszica w Warszawie, siedziba PAN[/caption]\n<h2>Reakcja na opinię KPN dotyczącą reformy PAN wiele mówi o samej Akademii.</h2>\nKomitet Polityki Naukowej kadencji 2018-2020 przygotował ramową opinię dotyczącą reformy Polskiej Akademii Nauk. W naszym dwustronicowym dokumencie zaproponowaliśmy ogólną wizję tego, jak w Polsce można utworzyć sieć elitarnych instytutów badawczych światowej klasy naukowej. Opinia koncentrowała się wokół dwóch kluczowych zagadnień bezpośrednio wpływających na poziom badań naukowych prowadzonych w instytutach PAN: 1) ograniczeniu liczby instytutów do tych prowadzących badania na najwyższym poziomie, 2) wprowadzeniu międzynarodowych ciał doradczych zapewniających instytutom bezstronną ocenę i rzeczywiste doradztwo. Dodatkowo zaproponowaliśmy oddzielenie instytutów PAN od korporacji ze względu na liczne konflikty interesów i niewielki wpływ Akademii na prowadzone w instytutach badania. Postulowaliśmy wzmocnienie badawczego charakteru instytutów przez przeniesienie kształcenia doktorantów do instytucji o charakterze dydaktyczno-badawczym.\n\nNaszym głównym celem było wywołanie twórczej wymiany poglądów. Niestety, stanowiska Rady Dyrektorów Jednostek Naukowych PAN oraz Zespołu ds. opracowania projektu nowelizacji ustawy o PAN, a także wypowiedzi medialne prezesa PAN skoncentrowały się na dyskredytacji KPN i zaproponowanych rozwiązań. Jednocześnie żadne z ciał zajmujących stanowisko w sprawie naszej opinii nie przedstawiło alternatywnych propozycji, których celem byłoby podniesienie poziomu naukowego badań prowadzonych w instytutach PAN. Należy przy tym zauważyć, że fakt przygotowywania przez środowiska związane z Akademią projektów reform wskazuje dobitnie, że PAN wymaga głębokiej transformacji. Ponieważ krytyka przedstawionej przez KPN propozycji jest często oparta na przeinaczeniach i manipulacji, czujemy się zobowiązani do przedstawienia kilku wyjaśnień.\n<h3>Rola KPN</h3>\nKomitet Polityki Naukowej jest ustawowo umocowanym, całkowicie niezależnym organem doradczym ministra nauki i szkolnictwa wyższego. Jego rolą jest opiniowanie aktów prawnych, ale również tworzenie kierunkowych wizji rozwoju systemu nauki w Polsce. KPN w swoim działaniu jest całkowicie autonomiczny. Kierownictwo ministerstwa nie wpływało nigdy na kształt naszych opinii. Nie stanowiły one też oficjalnego stanowiska resortu. Często między stanowiskami MNiSW i KPN pojawiały się różnice.\n\nEfekt prac KPN kadencji 2018-2020 można znaleźć na stronie MNiSW w zakładce komitet polityki naukowej.\n<h3>Prawo do oceny</h3>\nBiorąc pod uwagę fakt, że PAN nie jest organizacją prywatną, ale publiczną, finansowaną z pieniędzy podatników, ustawowo umocowany organ doradczy, jakim jest KPN, nie tylko jest uprawniony, ale wręcz zobowiązany do zabierania głosu w sprawie Akademii. Dlatego stanowiska władz PAN odmawiające KPN tego prawa uważamy za niewłaściwe. Również argumenty wskazujące, że jedynie osoby związane z PAN mogą się kompetentnie wypowiadać w sprawach dotyczących Akademii, są nietrafne. Instytuty PAN są instytucjami badawczymi, których działalność w swym charakterze nie odbiega od innych tego typu organizacji na świecie (Towarzystwo Maksa Plancka czy CNRS). Członkowie naszego grona są od wielu lat aktywnymi naukowcami z doświadczeniem krajowym i międzynarodowym, w tym współpracy z członkami korporacji uczonych oraz pracownikami instytutów PAN. Część z nas zasiadała bądź zasiada w radach naukowych instytutów PAN. Jeden z podpisanych pod opinią jest nie tylko członkiem korporacji, ale także członkiem Prezydium PAN oraz prezesem Oddziału PAN w Krakowie, w którego obszarze działania znajduje się 11 instytutów PAN. Jest także członkiem Rady Naukowej ERC oraz miał możliwość przyjrzenia się instytutom PAN jako dyrektor NCN. Inny z sygnatariuszy opinii był wiceministrem nauki i szkolnictwa wyższego. Kolejny z podpisanych pracuje w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej, gdzie w latach 2015-2018 pełnił rotacyjną funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych. Zna więc „od wewnątrz” model działania instytucji oparty na najlepszych międzynarodowych standardach, który sprawdza się w polskich warunkach.\n<h3>Bez upolitycznienia</h3>\nJest oczywiste, że jakakolwiek forma upolitycznienia nauki prowadzi do jej degeneracji. Oskarżenia formułowane pod adresem KPN o dążenie do upolitycznienia instytutów PAN są jawnie sprzeczne z naszym stanowiskiem, w którym piszemy o Towarzystwie Marii Curie-Skłodowskiej: „byłaby to organizacja samodzielna z pełną autonomią i budżetem” oraz: „Towarzystwo powinno być całkowicie niezależne i mieć silne przywództwo w osobie Prezydenta/Prezesa wybieranego przez Senat o międzynarodowym składzie w drodze konkursowej, a powoływanego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Organy TMSC jak Prezes i Senat powinny działać w ramach pełnej autonomii”. Proponowana przez nas konstrukcja uwolni TMCS od wpływów polityki krajowej, a wybór Prezydenta/Prezesa TMCS przez międzynarodowy senat uwolni je także od wpływów polityki w nauce w Polsce. Prezes PAN jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów. Proponowane powołanie prezesa TMCS przez ministra nie byłoby wyższym stopniem upolitycznienia niż rozwiązanie funkcjonujące obecnie w Akademii, od którego PAN w swoim projekcie nie planuje odchodzić.\n<h3>Znaczenie autonomii</h3>\nW opinii KPN nie znajduje się też nic, co promowałoby centralizację i budowanie TMCS, jako „molocha”. Otwarcie odwołujemy się do przykładu Towarzystwa Maxa Plancka, w którym instytuty mają całkowitą autonomię. Podstawą nauki jest zasada pełnej wolności i pełnej odpowiedzialności. Instytuty powinny mieć całkowitą swobodę kształtowania swojej strategii naukowej, ale być rozliczane z efektów swojej działalności. Instytuty słabe powinny być wyłączane z Towarzystwa. Proces ten powinien być wieloetapowy i starannie przemyślany, aby wykluczyć wszelkie pomyłki w podejmowaniu tak trudnych i kosztownych decyzji. Powinien także zapewniać mechanizmy łagodzące skutki likwidacji dla pracowników instytutów. Rolą TMCS miałoby być zapewnienie formuły prawno-organizacyjnej funkcjonowania instytutów, organizacji ich oceny przez zewnętrznych ekspertów, podejmowania decyzji (z udziałem Senatu i na podstawie zewnętrznych ocen) o tworzeniu, restrukturyzacji czy likwidacji instytutów TMCS. Inne ważne role TMCS to profesjonalne wsparcie administracyjne i prawne, promocja Towarzystwa i, co istotne, wsparcie komercjalizacji wyników badań naukowych.\n\nZ krytyką spotkała się również nasza propozycja, aby do TMCS włączać instytuty na podstawie kategoryzacji MNiSW. Argumentuje się to tym, że kategoryzacja nie zawsze jest miarodajna. Przyjmujemy ten argument. Można sobie wyobrazić inne sposoby wyboru instytutów, które zainicjują TMCS. Może to być na przykład konkurs na wzór IDUB (Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza), który w naszej opinii został przeprowadzony według najlepszych międzynarodowych standardów i którego wyniki nie budzą kontrowersji.\n<h3>Uprawnienia do nadawania stopni</h3>\nWiele kontrowersji wzbudziła nasza propozycja, aby instytuty TMCS nie miały prawa nadawania stopnia doktora. Została ona potraktowana jako próba ograniczenia autonomii instytutów. Nie dostrzeżono, że ograniczenie obciążeń związanych z dydaktyką oraz obciążeń administracyjnych (rady naukowe instytutów, a więc aktywni naukowcy, poświęcają znaczną ilość czasu na przeprowadzanie przewodów doktorskich) pozwoliłoby na skoncentrowanie działań instytutów na pracy stricte badawczej. Nie oznacza to oczywiście nieobecności doktorantów w projektach badawczych instytutów czy brak opieki promotorskiej pracujących w niej naukowców. Co więcej, rozdzielenie miejsca pracy naukowej doktorantów z miejscem oceny i nadawania stopnia naukowego może mieć korzystny wpływ na jakość bronionych doktoratów, a także na zwiększenie mobilności pracowników między instytutami a uczelniami. Spodziewamy się również, że udział naukowców z instytutów TMCS, jako promotorów w szkołach doktorskich prowadzonych przez uczelnie wzmocni tak pożądaną współpracę pomiędzy tymi typami instytucji.\n<h3>Podsumowanie</h3>\nSzkoda, że projekt nowelizacji ustawy o PAN przygotowany przez Akademię nie zawiera sprawdzonych w świecie rozwiązań, których celem jest zapewnienie wysokiej jakości badań. Należą do nich: międzynarodowe komitety doradcze (MKD) we wszystkich instytutach, mające rzeczywisty wpływ na ich działalność; płaska struktura instytutów, umożliwiająca ocenę grup badawczych przez MKD; wymóg otwartych konkursów na stanowiska szefów grup badawczych; mechanizmy zewnętrznej ewaluacji instytutów, która realnie wpływa na sposób ich działania. Nie są znane przekonujące argumenty za nierozdzielaniem korporacji od instytutów. Stanowiska organów związanych z PAN odwołują się do potencjału Akademii jako całości, ale nie wyjaśniają, na czym polega synergia między korporacją a instytutami oraz jaki ma ona wpływ na jakość prowadzonych badań.\n\nDotychczasowa reakcja władz PAN na naszą opinię wyraźnie wskazuje, że środowisko Akademii nie jest gotowe na głębsze zmiany, sugerowane w opinii KPN oraz jest zdeterminowane bronić status quo. Być może alternatywną drogą utworzenia sieci najwyższej klasy instytutów naukowych w Polsce jest zorganizowanie ich od podstaw, na przykład na wzór programu Międzynarodowych Agend Badawczych FNP.\n<div class=\"signature\">\n\nJanusz Gołaś, Wiesława Grajkowska, Andrzej Jajszczyk, Barbara Klajnert-Maculewicz, Krzysztof Leja, Natalia Letki, Marcin Nowotny, Jerzy Szwed, Tomasz Żylicz\n\n</div>', 'O przyszłości instytutów PAN ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'o-przyszlosci-instytutow-pan%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:44:01', '2020-06-17 06:44:01', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/o-przyszlosci-instytutow-pan%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2702, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>O grantach kontynuowanych NPRH pisze dr hab. Beata Obsulewicz-Niewińska, prof. KUL</h2>\n<img class=\"alignnone wp-image-2745\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/to-ze-skonczyc-nie-mozesz-fa-06-2020-scaled.jpg\" alt=\"\" width=\"338\" height=\"450\" />Tomasz Mann w swoim Szkicu autobiograficznym zapisał zdanie, towarzyszące mu w czasie pisania Czarodziejskiej góry: „«Jego pieśni dywan wielki – dwakroć sto tysięcy wierszy» – te słowa, zaczerpnięte z poematu Heinego Firdusi, były w trakcie pracy moim ulubionym cytatem, podobnie jak słowa Goethego: «To, że skończyć nie możesz, czyni cię wielkim»”.\n\nChcąc nie chcąc, uczestnicy wieloetapowych, wielozespołowych i wieloosobowych grantów Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki, zaplanowanych na co najmniej kilkanaście lat, muszą nauczyć się tych skrzydlatych słów niemieckich klasyków i często je sobie przypominać. Pociechą bywa to, że można powołać się na nie byle jakie autorytety (to miłe być w gronie Wielkich, z autoironią podchodzących nawet do arcydzieł). Zgryzotę i frustrację stanowi fakt, że trzeba powtarzać je wbrew sobie i wbrew, jak się wydaje, najczystszej pragmatyce i zdrowemu rozsądkowi.\n<h3>„Dwakroć sto tysięcy wierszy”</h3>\nCzas na fundamentalne truizmy. Są takie projekty w obszarze nauk humanistycznych, które wymagają prac zespołowych. Do nich należą np. edycje krytyczne pism najwybitniejszych twórców literatury, często liczące wiele dziesiątek dzieł opublikowanych oraz ineditów, kwerendy i katalogowanie zespołów archiwalnych, zbiorów dzieł sztuki (kolekcji) etc. Do opracowania takiej spuścizny powołuje się specjalistów, mistrzów w swoim fachu, oraz – zgodnie z wymogami NPRH – młodych badaczy, którzy pod okiem seniorów będą doskonalić umiejętności warsztatowe. Znalezienie takich osób, które dysponują wiedzą, dobrą wolą, czasem i gotowością do podporządkowania się wypracowanym w ramach projektów instrukcjom, które gwarantują rzetelność, spójność i elegancję przedsięwzięcia, nie jest proste. Granty wieloosobowe bowiem są prestiżowym i nobilitującym wydarzeniem w życiu naukowca, ale nie każdemu z pracowników naukowych odpowiada taki styl rozwoju. Wielu preferuje indywidualną ścieżkę ubiegania się o subsydia na własne projekty. Wypracowanie wspólnego stylu i systemu prac zespołowych wymaga czasu. Do tego należy dodać znalezienie i zaangażowanie osób wykonujących zadania wprawdzie poboczne, ale z reguły decydujące o ostatecznym powodzeniu projektu, takich jak np. redaktorzy merytoryczni w wydawnictwach (w wielu wypadkach muszą oni dysponować unikalnymi kompetencjami), korektorzy, tłumacze, archiwiści, wreszcie – twórcy platform cyfrowych czy dobre drukarnie, zapewniające jakość druku przez wiele lat. Bez przesady całość tak zaplanowanego przedsięwzięcia porównać można do żmudnego łączenia wielu nitek, które jedynie dzięki fortunnym okolicznościom (np. ludzkim, ekonomicznym), boskim auxiliom i żelaznej konsekwencji w realizowaniu planu mogą ostatecznie połączyć się w kunsztowną tkaninę z dwakroć stu tysięcy wierszy.\n<h3>Granty kontynuowane</h3>\nGdy Narodowy Program Rozwoju Humanistyki rozpoczynał swą jakże potrzebną działalność, niekwestionowany autorytet, jakim był i pozostaje śp. prof. Jerzy Wyrozumski, opowiadał się za dalekowzrocznym podejściem do prac długofalowych, wieloosobowych i wieloetapowych. Ich trwanie może – w wypadkach uzasadnionych obszernością zbiorów lub trudnością opracowania – trwać dziesięciolecia, a na pewno przekracza lat 5. Powinny być one traktowane identycznie jak inne (krótsze i mniej rozbudowane projekty) pod względem terminowego realizowania założonych zadań, transparentnego i kontrolowanego przez odpowiednie władze dysponowania powierzonymi środkami materialnymi, uwzględniania na każdym etapie uwag recenzentów powołanych do merytorycznej oceny wykonanych zadań, przedstawiania do oceny ekspertów wyników działań, dbania o profesjonalizm zespołu.\n\nJednakże – co wydaje się sprawą zupełnie podstawową – należy im zapewnić możliwość wywiązania się z całego projektu, a nie tylko z jego części, o ile oczywiście spełnia wszystkie ww. kryteria.\n<h3>Przygody bytu konkursowego</h3>\nJak wiadomo, po zakończeniu kolejnych etapów należy przystąpić do konkursu rozstrzygającego o przyznaniu środków lub o odmowie dalszego finansowania.\n\nJak pokazuje dotychczasowe doświadczenie, granty „długodystansowe” traktowane są przez ekspertów identycznie jak te, które stają do konkursu po raz pierwszy. I zdarza się, że ekspert nisko ceni przyjętą i realizowaną koncepcję grantu, sugerując tak daleko idące zmiany, że de facto dotyczyć one powinny nowego projektu. Nie jest więc ważna konsekwencja w prowadzeniu prac ani spójność założeń kolejnych odsłon granowej epopei z tym, co wykonawca zobowiązywał się zrealizować. Przypomina to sytuację, gdy np. malarzowi sugeruje się, by zamiast fresku opracował ten sam temat jako… płaskorzeźbę. Być może płaskorzeźba byłaby nawet lepszym rozwiązaniem, co daleki od zadufania i otwarty na dialog sztukmistrz mógłby nawet przyznać, ale nie wówczas, gdy artysta ma za sobą 1/3 czy 2/3 malowidła. Bywają też sugestie, że lepiej zmienić wykonawcę, gdyż dotychczasowy nie dysponuje wystarczającym doświadczeniem w prowadzeniu danego grantu (sic!) lub jego kompetencje nie są poświadczone publikacjami w – a jakże – zagranicznych periodykach. Inną kwestię stanowi ocena kompetencji wykonawców grantu. Udział w grancie emerytowanych profesorów wcale nie musi stanowić atutu, gdy za główny i rozstrzygający walor przyjmuje się „rozwój młodej kadry naukowej”. Indywidualne preferencje ekspertów, wyrażone w cząstkowych ocenach punktowych, składają się na sumę punktów ogólną, a ta – na możliwość kontynuacji prac lub ich odłożenie. Do kiedy? To pytanie pozostaje tajemnicą, póki nie ma określonych kryteriów oceny grantów kontynuowanych, a pozostają one uzależnione od subiektywnych upodobań i decyzji ekspertów. Realna pozostaje niestety możliwość – ad calendas graecas.\n\nPora na kolejny banał: czas płynie. Odłożone ad acta projekty w praktyce narażone są na rozpad z trudem montowanych zespołów (życie akademickie nie daje możliwości beztroskiego egzystowania poza ocenami okresowymi), a i redakcje, drukarnie etc. nie istnieją w rynkowej próżni. Niepewność, czy kiedykolwiek zyskają one szansę realizacji, osłabia zapał do pracy, by nie rzec – do niej zniechęca. Kto nie idzie naprzód, ten przecież się cofa.\n\nCzas pozostaje też arcyistotny dla gospodarnego rozporządzania pieniędzmi, na których brak słusznie zwraca uwagę cała społeczność akademicka. Zaczęte i porzucone dzieła nie dają dobrego świadectwa o naszym racjonalnym gospodarowaniu powierzonym mieniem. Chyba że… przyświeca im maksyma Goethego i jednym z synonimów wielkości pozostaje widmo marnotrawstwa.\n<h3>Cóż zatem?</h3>\nRaz jeszcze należy podkreślić, że NPRH jest wyjątkową szansą autentycznego rozwoju polskiej humanistyki i dlatego właśnie, jako dobro szczególnie ważne i cenne, od lat przez humanistów różnych dziedzin oczekiwane, godne jest szczególnej troski i szacunku.\n\nTrzeba więc dbać, by to ważne dzieło przynosiło jak najlepsze owoce.\n\nAby się tak stało, zdrowy rozsądek nakazuje, by kierować się pragmatyczną, prostą regułą, która zmienia sposób oceny projektów kontynuowanych. Wnioski nowe należy premiować za wielorakie pożytki i oryginalność pomysłu, racjonalność finasowania etc. Natomiast wnioski podmiotów kontynuujących prowadzone prace trzeba rozpatrywać przede wszystkim pod kątem konsekwencji i spójności z tym, co do tej pory udało się zrobić. Drugie kryterium to oczywiście stosowny budżet. Musi mu przyświecać wzgląd na jakość kontynuacji – część kolejna nie powinna być gorsza niż poprzednia. Jeśli wnioskodawcy pozytywnie zakończyli poprzednie etapy i mają szczery zamiar sfinalizować całość dzieła, nie należy podważać ich motywacji i narażać już wydanych pieniędzy na zmarnowanie. Kadłubowe formy egzystencji znajdują wyjątkowo nielicznych admiratorów.\n\nJeśli nie będzie się respektować tych prymarnych rozróżnień, gorzką (sarkastyczną) satysfakcję da nam jedynie geniusz Goethego.', '„To, że skończyć nie możesz”… ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'to-ze-skonczyc-nie-mozesz%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 09:28:20', '2020-06-17 07:28:20', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/to-ze-skonczyc-nie-mozesz%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2703, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Pyta Marcin Chałupka, prawnik zajmujący się obszarem szkolnictwa wyższego.</h2>\n<img class=\"alignnone wp-image-2746\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/czy-koronawirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"450\" height=\"450\" />„Rzeczywistość pozytywnie zweryfikowała możliwości uczelni w zakresie prowadzenia kształcenia w trybie zdalnym”, podsumował Pan Minister Wojciech Murdzek (w wywiadzie dla DGP Obrona online także po epidemii z 25 V 2020 s. B11). „Dlatego wprowadzimy w rozporządzeniu w sprawie studiów wyższy limit punktów ECTS, jaki może być uzyskany w ramach kształcenia z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość do 75 proc. na kierunkach studiów o profilu ogólnoakademickim” – dodał Pan Minister.\n\nNo tak, ale czy to nie zaszkodzi jakości? Przecież przez wiele lat próg 40-50-procentowy, wyznaczający zakres przyzwolenia prawem na e-kształcenie, broniony był z okopów argumentów projakościowych, że więcej zaszkodzi jakości. Skoro e-kształcenie jest tak fajne i „rzeczywistość pozytywnie zweryfikowała”, to dlaczego 75 proc., a nie 80 czy 95, a może 100 procent? Dlaczego nie wedle wyboru uczelni i studenta w zależności od specyfiki danego efektu? Czemu mają służyć dalsze etatystyczne regulacje w tym zakresie? Czy gdyby nie „wymuszenie koronawirusowe”, to okopy projakościowości, z których ostrzeliwano postulaty zniesienia limitów procentowych dla e-kształcenia, nadal byłyby pełne żołnierzy? Czy bez tych okopów – już na lata przed koronawirusem – liczne uczelnie nie rozwijałyby e-kształcenia z motywacji ekonomicznych, ale regulacja prawna blokowała te opcję? Czy gdyby nie takie limituące przepisy, już dawno moglibyśmy stwierdzić, że „rzeczywistość pozytywnie zweryfikowała”?\n\n„Jest to żałosne i śmieszne”. Tak prof. Radosław Rybkowski, dyrektor Instytutu Amerykanistyki i Studiów Polonijnych Uniwersytetu Jagiellońskiego, skomentował doniesienie, iż „W przyszłym roku akademickim brytyjski Uniwersytet w Cambridge nie będzie prowadził wykładów w tradycyjnej formie, z powodu epidemii koronawirusa zajęcia zostaną przeniesione do internetu – poinformował w środę Reuters. – Ponieważ prawdopodobne jest, że zasada zachowania dystansu społecznego będzie nadal wymagana, uniwersytet zdecydował, że w następnym roku akademickim nie będą odbywały się wykłady w tradycyjnej formie – napisano w oświadczeniu władz uczelni”. W dalszych słowach Pan Dyrektor stwierdza: „Uniwersytet i brytyjski minister ds. szkolnictwa wyższego zaczynają równać do różnego rodzaju fabryk dyplomów, które oferują pseudoedukację na zasadach: roczny kurs w dwa tygodnie, wysyłamy materiały, robimy fikcyjny test i dajemy, siłą rzeczy, fikcyjny dyplom”.\n\nNa tle słów Pana Dyrektora Rybkowskiego rozważmy: po pierwsze, czy każde pełne, czyli w stu procentach e-kształcenie, sprowadza każdą uczelnię do „fabryki dyplomów”? Bo jeśli nawet Cambridge podpadł pod to, dotychczas pejoratywnie rozumiane, określenie, to może jego kwalifikacja oceniająca właśnie straciła swój (czasem instrumentalizowany) pejoratywny wydźwięk? Może w ogóle masowość kształcenia, podnoszenie wskaźnika skolaryzacji, wymaga narzędzi adekwatnych do tej masowości? Może cytowane z resentymentem argumenty o relacji mistrz – uczeń służą bardziej ochronie zapotrzebowania na mistrzów niż potrzebom i oczekiwaniom uczniów? Po wtóre, czy niski próg e-kształcenia automatycznie nie pozwala nazwać uczelni „fabryką dyplomów”? Czy taśmowe wypuszczanie magistrów kształconych w siedzibie co do zasady poprawia jakość? Wreszcie, czy negowanie możliwości uzyskiwania zdalnie praktycznie wszystkich efektów uczenia się na niektórych kierunkach, uzasadniane brakiem nasiąkania „klimatem uczelnianym”, nie zawiera w tle sugestii, że to raczej samo obracanie się w danym kręgu towarzyskim daje korzyści życiowe? Ale wtedy może nie wliczajmy owoców takiego networkingu do jakości kształcenia, za jaką płaci się w czesnym czy dotacją podatnika? A jeśli już, to może wprost powiedzmy, że przysporzenie edukacyjne bierze się na danym kierunku nie z dydaktyki, a „sitwoplecenia”, i zastąpmy siedzenie na wykładzie wycieczkami integrującymi? Ewentualnie, że sama renoma danej uczelni czy wydziału przyciąga najlepszych kandydatów i czasem wystarczy tego… nie zepsuć?\n\nTak jak przed konronawirusem dane regulacje nie musiały odzwierciedlać wyłącznie interesu kształconych, a mogły stanowić m.in. odbicie poziomu gotowości grupy kształcących (dominującej w oczach regulatora) na poddanie się presji rynku i nowych narzędzi dystrybuowania wiedzy, tak i po koronawirusie regulacje sektora także nie muszą bazować głównie na przyzwoleniu dla wolności edukacyjnego rynku odpowiedzialnego wyboru czy umowie studenta i uczelni. Nadal mogą bowiem stanowić kompromis wyżej wspomnianej gotowości z wymogami innych presji zewnętrznych, np. związanych z efektami pierwszej światowej teleepidemii.', 'Czy wirus pokonał blokady e-kształcenia? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'czy-wirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 09:29:30', '2020-06-17 07:29:30', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/czy-wirus-pokonal-blokady-e-ksztalcenia%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2704, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<strong>Rozmowa z prof. dr. hab. inż. Januszem Zarębskim, rektorem Uniwersytetu Morskiego w Gdyni </strong>\n<h2>Mamy jeden z najnowocześniejszych na świecie symulatorów z czterema wielofunkcyjnymi mostkami nawigacyjnymi, mamy symulatory manewrowania, siłowni okrętowych, zbudowaliśmy od podstaw kilkanaście laboratoriów z obszarów elektroniki, elektrotechniki i telekomunikacji. To pozwala na dobre przygotowanie zawodowe studentów do pracy na statkach.</h2>\n<strong><b><img class=\"alignnone wp-image-2747\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi-fa-06-2020-1-scaled.jpg\" alt=\"\" width=\"675\" height=\"450\" />Zacznijmy od nazwy: co dzisiaj znaczy „morski” w nazwie uczelni, która ma cztery wydziały i uprawnienia do nadawania stopni naukowych w różnych, nie tylko morskich, dyscyplinach? </b></strong>\n\nWszystkie nasze wydziały – mechaniczny, elektryczny, nawigacyjny, przedsiębiorczości i towaroznawstwa – kształcą kadry zarówno dla gospodarki morskiej, jak i lądowej, której obszar zainteresowania jest bardzo szeroki: od turystyki na morzu, poprzez off-shore, elektronikę, mechanikę, aż do platform wydobywczych na morzu. Dyscypliny, w których UMG ma uprawnienia do nadawania stopni naukowych, pozwalają wszystkim naszym pracownikom sięgać po wyższe stopnie naukowe, jednakże duża część rozpraw naukowych odnosi się do zagadnień morskich. Przymiotnik „morski” nie tylko wskazuje na charakter uniwersytetu, ale jest elementem spajającym wszystkie wydziały. Warto również dodać, że dyplom uczelni morskiej zwiększa szansę naszych absolwentów na otrzymanie pracy w sektorze morskim.\n\n<strong><b>Ilu studentów studiuje specjalności morskie i ilu absolwentów pracuje w zawodach morskich? </b></strong>\n\nStudiuje u nas ponad cztery tysiące studentów, z tego 1236 kobiet i 66 cudzoziemców. Specjalności morskie wybrało 1459 studentów, w tym 171 kobiet i 36 cudzoziemców. Badania prowadzone przez Biuro Karier pokazują, że 80 proc. absolwentów kierunków morskich znajduje pracę na morzu lub w gospodarce morskiej.\n\n<strong><b>Dlaczego chcieli państwo być uniwersytetem? Co dziś oznacza fakt, że uczelnia morska nosi takie miano? </b></strong>\n\nJesteśmy dzisiaj jedyną w Polsce morską uczelnią oferującą techniczne wykształcenie o randze uniwersytetu przymiotnikowego – Uniwersytetu Morskiego. Gdy staraliśmy się o zmianę nazwy, należało spełnić kryteria ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. A ta wymagała, aby uczelnia ubiegająca się o status uniwersytetu miała co najmniej sześć uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora, w tym co najmniej cztery w zakresie dyscyplin związanych z profilem uczelni. Myśmy te warunki spełnili.\n\nNasz uniwersytet w istotny sposób wzbogaca wiedzę związaną z eksploatacją systemów technicznych w gospodarce morskiej. Jako znana i ceniona na świecie uczelnia morska zabiera głos doradczy i opiniotwórczy w sprawach gospodarki morskiej oraz bezpieczeństwa transportu morskiego. Nazwa „uniwersytet” szczególnie przydaje się naszym studentom podczas poszukiwania pracy. Większość absolwentów jest zatrudniana przez zagranicznych armatorów i przedsiębiorców, dla których bardzo liczy się dyplom uniwersytecki. Jeszcze jako Akademia Morska naszą nazwę tłumaczyliśmy na język angielski jako „university”, ponieważ w świadomości armatorów zagranicznych „akademia” jest szkołą techniczną, ma niższą pozycję niż uniwersytet, i nasi absolwenci musieli tłumaczyć, że posiadają odpowiednie – wyższe wykształcenie. Nazwa „uniwersytet” odróżnia nas również od uczelni wojskowych, które są akademiami. Oznacza też, że osiągnęliśmy wyższy stopień w rozwoju uczelni, bo przecież politechniki również kiedyś były wyższymi szkołami. A poza tym Gdynia jako dwustutysięczne miasto zasługiwała na swój uniwersytet.\n\n<strong><b>Rozumiem, że uczelnia jest właścicielem statku badawczego, ale po co w dzisiejszych czasach żaglowiec? </b></strong>\n\nMamy trzy statki: szkoleniowy żaglowiec „Dar Młodzieży”, badawczo-szkoleniowy „Horyzont II” i statek badawczy Instytutu Morskiego UMG „Imor”. Na pierwszych dwóch – „Darze Młodzieży” i „Horyzoncie” – nasi studenci odbywają obowiązkowe praktyki morskie. „Dar Młodzieży” jest znanym na całym świecie ambasadorem Polski. Nie osiągnęlibyśmy tak wiele jako uczelnia morska, gdybyśmy w swojej historii nie mieli żaglowców. Od początku istnienia naszej Alma Mater – jeszcze w Tczewie – celem władz szkoły było posiadanie własnego żaglowca, na którym można szkolić młodzież. Szkolenia na żaglowcach od lat mają swoją wagę i wartość w środowisku morskim. Pływanie na tego typu jednostce pozwala naprawdę zrozumieć morze. Inne kraje też chwalą się posiadaniem własnego żaglowca. Na przykład Algieria, dla której na wzór „Daru Młodzieży” został zbudowany w Stoczni Remontowej piękny statek „El Mellah”. Szkoliliśmy w Gdyni załogi algierskiego statku.\n\nSzkolenie młodzieży na żaglowcu jest bardzo cenione przez armatorów. To na żaglowcu przyszły marynarz poznaje życie na statku, zdobywa pierwsze szlify morskie. Zdobywa też pierwsze doświadczenia pracy w grupie, podczas pracy przy stawianiu żagli uczy się współodpowiedzialności. Na małych, nowoczesnych jednostkach morskich takiego doświadczenia nie mogliby zdobyć. A przecież praca na morzu to współpraca. Nasz żaglowiec bierze też udział w cyklicznych międzynarodowych regatach The Tall Ships’ Races (międzynarodowy zlot dużych żaglowców połączony z regatami oraz imprezami okolicznościowymi, organizowany przez Sail Training Association, który propaguje ideę wychowania młodzieży na pokładach takich statków – red.). Statki „Lwów” „Dar Pomorza” i „Dar Młodzieży” zapisały jedne z piękniejszych kart w historii naszej uczelni, macierzystego portu w Gdyni, a także Polski. We współpracy z partnerską uczelnią w Kaliningradzie od lat organizujemy regaty o Puchar Rektorów. „Dar Młodzieży” ściga się po wodach Bałtyku z rosyjskim „Kruzenszternem”. Dla studentów odbywających w tym czasie praktyki jest to niepowtarzalne doświadczenie.\n\n<strong><b>„Dar Młodzieży” przez rok płynął w Rejsie Niepodległości ze studentami na pokładzie. Czy zyskali coś państwo dzięki temu? </b></strong>\n\nRejs Niepodległości „Darem Młodzieży” rozpoczął się 20 maja 2018 roku, a zakończył 28 marca 2019. Dla nas był to wielki wysiłek organizacyjny, finansowy i logistyczny. Uniwersytet Morski był odpowiedzialny za techniczne przygotowanie statku do rejsu, zaopatrzenie i szkolenia. Ta wyprawa dookoła świata była nie tylko sposobem na uczczenie setnej rocznicy niepodległości Polski, ale też fantastyczną promocją uczelni, Gdyni i Polski. Nawiązaliśmy współpracę z uczelniami morskimi w Panamie, Kartagenie i Dżakarcie.\n\n„Dar Młodzieży” wszędzie był witany bardzo uroczyście. Kumulacja nastąpiła w Panamie, gdzie gościliśmy prezydenta Panamy, panią prezydentową Agatę Kornhauser-Dudę, a delegację Uniwersytetu Morskiego przyjął na prywatnej audiencji papież Franciszek. Odwiedzili nas również prymas Polski Wojciech Polak, nuncjusz apostolski w Panamie Mirosław Adamczyk. W całym rejsie gościliśmy na pokładzie gubernatorów, przedstawicieli miast, które odwiedzaliśmy, wszędzie współgospodarzami wizyty były polskie ambasady. Szczególnie wzruszające były spotkania z Polonią, dla której przywieźliśmy „kawałek” Polski.\n\n<strong><b>Czy na UMG jest klub żeglarski? Czy studenci lubią żeglować? </b></strong>\n\nOd lat funkcjonuje u nas ośrodek żeglarski, który jest także centrum szkoleniowo-treningowym, gdzie można zdobywać uprawnienia motorowodne i żeglarskie. Dodatkowo, w Studium Wychowania Fizycznego, istnieje sportowa sekcja żeglarska. Jej członkowie, studenci i pracownicy, co roku uczestniczą w regatach akademickich i ogólnopolskich, startując między innymi w klasie omega sport.\n\n<strong><b>Czy wszyscy studenci UMG przechodzą szkolenia na „Darze Młodzieży”? </b></strong>\n\nTak, wszyscy studenci kierunków morskich przechodzą morskie szkolenia na „Darze Młodzieży” i „Horyzoncie II”. Praktyki morskie dotyczą specjalności morskich prowadzonych według konwencji STCW (Standards of Training, Certification and Watchkeeping), zaś studenci kierunków innych niż morskie odbywają praktyki w przedsiębiorstwach związanych z gospodarką morską, a nie na statkach. Na „Darze Młodzieży” odbywają się podstawowe praktyki dla wszystkich specjalności, a bardziej zaawansowane dla studentów Wydziału Nawigacyjnego – na „Horyzoncie”.\n\n<strong><b>Jaki charakter ma zatrudnienie załogi na statkach? W jaki sposób jest finansowane utrzymanie flagowego żaglowca UMG i innych statków? </b></strong>\n\nMarynarze są zatrudniani na podstawie umowy o pracę. Uczelnia ma stałą, podstawową załogę, która w czasie rejsowych praktyk wzmacniana jest marynarzami zatrudnianymi na okres kilku tygodni lub miesięcy. Utrzymanie statku nie jest tanie. Musimy spełnić wymagania konwencji SOLAS (Safety of Life at Sea), załoga musi mieć odpowiednie kwalifikacje, a statek obowiązkowe przeglądy i remonty. Kosztowna jest również eksploatacja. Jak to często bywa, sama dotacja i subwencja nie wystarczą na utrzymanie statku, który mimo że jest żaglowcem, często porusza się na silnikach, regularnie musi przechodzić przeglądy i remonty, które kosztują miliony złotych. Statki utrzymujemy głównie z działalności komercyjnej. „Horyzont” od lat wynajmujemy naukowcom z PAN na wyprawy na Spitsbergen. Na „Darze Młodzieży” swoje praktyki odbywają studenci innych uczelni, uczniowie morskich szkół średnich i po prostu żeglarze nie tylko z Polski, ale również z Europy, na przykład studenci z Belgii.\n\n<strong><b>Na czym polega mundurowy charakter Uniwersytetu Morskiego i w czym przejawia się w życiu uczelni? </b></strong>\n\nOd początku historii uczelni – od 1920 roku – jesteśmy związani z mundurem marynarki handlowej. Mundur nie jest dla nas zwyczajnym uniformem. To wyraz przywiązania i szacunku do środowiska, które reprezentujemy. Obowiązek noszenia mundurów dotyczy studentów kierunków morskich na wszystkich wydziałach oraz pracowników funkcyjnych i nauczycieli akademickich. Nosimy mundur podczas uroczystości szkolnych i państwowych, przestrzegamy ceremoniału morskiego. Od stycznia 2019 roku powołałem Kompanię Reprezentacyjną UMG złożoną ze studentów, która reprezentuje uczelnię podczas uroczystości. Noszenie munduru jest przywilejem. Student jest widoczny, musi się inaczej zachować, to element wychowania.\n\n<strong><b>UMG jest jedną z uczelni, która nie podlega bezpośrednio Ministerstwu Nauki i Szkolnictwa Wyższego, lecz Ministerstwu Gospodarki Morskiej. Jaki to ma wpływ na jej działalność i możliwości? </b></strong>\n\nNiepowtarzalną zaletą uczelni resortowych jest bardziej bezpośredni kontakt z ministerstwem. Mamy znakomite relacje. Nikt w MGMiŻŚ nie ma wątpliwości, że statki szkolne są nam potrzebne, że bez nich nie moglibyśmy szkolić naszych studentów na wysokim poziomie. Nadzór ministerstwa resortowego ma znaczny wpływ na identyfikację specyfiki funkcjonowania uczelni morskiej, lepsze zrozumienie potrzeb instytucji, która realizuje swoje zadania dla podmiotów związanych z gospodarką morską. Dzięki temu, że MGMiŻŚ nadzoruje tylko dwie uczelnie, łatwiej było stworzyć algorytm podziału subwencji, który zaspokaja nasze potrzeby. Uczelnie morskie na całym świecie muszą kształcić na podstawie wymogów STCW obowiązujących kraje zrzeszone w Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), do której należy również Polska. Administratorem tej konwencji jest MGMiŻŚ, które jest odpowiedzialne za spełnienie jej wymogów przez podległe mu ośrodki.\n\n<strong><b>Czy potwierdzi pan, że uczelnie resortowe, w tym morskie, mają znacznie lepsze finansowanie niż te podległe MNiSW? </b></strong>\n\nNie jesteśmy uprzywilejowani z powodu podziału środków. W przeliczeniu na studenta resortowe szkoły wyższe często otrzymują dużo mniejsze środki niż uczelnie podlegające MNiSW. Każdej polskiej uczelni brakuje pieniędzy. Z dwóch istotnych powodów uczelnie techniczne szczególnie ich potrzebują. Po pierwsze, musimy utrzymać infrastrukturę na najwyższym światowym poziomie – rozwój technologiczny jest bardzo szybki, a nasi studenci konkurują na rynku globalnym. Po drugie, z powodu wciąż niskich zarobków początkującego pracownika nauki w stosunku do zarobków rynkowych, absolwent kierunków morskich zarabia na początku swojej drogi 1,5 – 2 tys. euro, bez podatków i ZUS, a bardzo szybko, nawet w ciągu roku dochodzi do wynagrodzenia na poziomie 5-7 tys. euro. Trudno zatem taką osobę przekonać do pozostania na uczelni w roli asystenta.\n\n<strong><b>Jakiej infrastruktury potrzebuje UMG, żeby realizować swoją misję? Co ma, a czego brakuje uczelni w tej chwili? </b></strong>\n\nW zakresie kształcenia, szkolenia i badań naukowych potrzebujemy utrzymania i stałego rozwijania nowoczesnego zaplecza laboratoryjnego, m.in. różnorodnych symulatorów. Obecny szybki rozwój technologii sprawia, że każde najnowocześniejsze laboratorium za chwilę zastąpione będzie jeszcze nowszym, stąd potrzeba ciągłego utrzymania infrastruktury o wysokim standardzie i rozwiązaniach aktualnych w stosunku do stosowanych w gospodarce. A to generuje duże koszty. Mamy jeden z najnowocześniejszych na świecie symulatorów z czterema wielofunkcyjnymi mostkami nawigacyjnymi, mamy symulatory manewrowania, siłowni okrętowych, zbudowaliśmy od podstaw kilkanaście laboratoriów z obszarów elektroniki, elektrotechniki i telekomunikacji: laboratorium techniki cyfrowej, techniki mikroprocesorowej, laboratorium optoelektroniki, fotowoltaiki i techniki światłowodowej, elektrowni okrętowej. To pozwala na dobre przygotowanie zawodowe studentów do pracy na statkach.\n\nAktualnie sporo inwestujemy w infrastrukturę. Nasze budynki są już wiekowe i wymagają gruntownych remontów, w tym dostosowania głównie do wymogów przeciwpożarowych. W najbliższym czasie rozpoczynamy remont zaplecza socjalno-sportowego dla studentów. Powstanie nowoczesny akademik i hala sportowa. Marzenie na przyszłość to budowa nowego żaglowca, gdyż „Dar Młodzieży” wymaga już gruntownego remontu. Dlaczego nie skorzystać z okazji i nie podjąć wyzwania, jakim jest pozyskanie nowoczesnego żaglowca?\n\n<strong><b>Czy w sferze naukowej przymiotnik „morski” również dobrze pokazuje waszą działalność? </b></strong>\n\nW 2018 roku nasza uczelnia była na 42 miejscu na liście szanghajskiej wśród jednostek naukowych zajmujących się badaniami o morzu. Dziś jesteśmy jeszcze silniejszym ośrodkiem morskim, gdyż pod koniec 2019 roku do Uniwersytetu Morskiego przyłączyliśmy Instytut Morski w Gdańsku. To pokazuje, w jakim kierunku zmierzamy, by realizować badania odpowiadające na potrzeby gospodarki morskiej.\n\nWarto podkreślić, że „morski” to bardzo szerokie pojęcie i trudno określić granicę, za którą pewne działania mają już charakter wyłącznie „lądowy”. Pracownicy UMG prowadzą bardzo różnorodne prace, zarówno badania podstawowe, jak i stosowane, ale także wdrożeniowe. Główne zagadnienia zdecydowanie łączą się z morskością, czego przykładem są: rozwój koncepcji e-nawigacji, badanie stateczności statków, bezzałogowe jednostki hydrograficzne, bezpieczeństwo żeglugi, badania urządzeń i elementów konstrukcji okrętowych, modelowanie elementów układów elektronicznych na statkach, optymalizacja okrętowych procesów sterowania automatycznego, a także cały wachlarz zagadnień związanych z logistyką czy jakością życia w aglomeracjach nadmorskich. Od lat blisko współpracujemy z portami, instytucjami morskimi, przygotowujemy ekspertyzy i opracowania naukowe na potrzeby gospodarki morskiej. Wiele badań wykonujemy w międzynarodowych konsorcjach naukowych i naukowo-przemysłowych.\n\n<strong><b>Wspomniał pan o włączeniu Instytutu Morskiego do Uniwersytetu Morskiego w Gdyni. Po co to państwo zrobili? </b></strong>\n\nWłączenie Instytutu Morskiego w Gdańsku w struktury uniwersytetu było kluczowym wydarzeniem mojej kadencji rektorskiej. Ten proces trwał ponad rok. Sytuacja instytutu przed połączeniem nie była wymarzona ani dla samej jednostki, ani dla jej pracowników. Był on zadłużony na ponad 2 mln zł, część pracowników przesuwano na przymusowe urlopy bezpłatne, zapowiadano zwolnienia. Ostatecznie, na mocy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 sierpnia 2019 roku, Instytut Morski w Gdańsku od 1 października stał się jednostką organizacyjną Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.\n\nOd samego początku tego procesu przekonywałem, że osiągniemy efekt synergii i zarówno Instytut Morski jak i Uniwersytet Morski odniosą korzyści. I rzeczywiście tak się stało. Instytut Morski korzysta z naszych zasobów lokalowych i kadrowych, mamy wspólną księgowość i dział kadr. Pracownicy instytutu otrzymali dodatek stażowy i trzynastą pensję, a wcześniej nie mogli korzystać z tych przywilejów. Trzydziestu pracowników tej placówki rozpoczęło pracę w charakterze nauczycieli akademickich, co dało im stabilność zatrudnienia i możliwość skorzystania z 50-procentowego kosztu uzyskania przychodu oraz dłuższego urlopu wypoczynkowego.\n\nDzięki tej konsolidacji umocniliśmy się jako najważniejszy ośrodek edukacji morskiej w Polsce, a myślę, że również w Europie. Poszerzamy ofertę badawczą w takich obszarach jak ekologia wód czy oceanografia operacyjna, ale też zdecydowanie zwiększyła się liczba realizowanych przez naszych pracowników projektów naukowych – całkiem nowych i kontynuowanych prac Instytutu Morskiego. To 40 projektów o wartości ponad 100 mln zł. Jest to dla mnie tym bardziej istotne, że zwiększa szansę uniwersytetu na uzyskanie pozytywnej oceny w czekającej nas w 2022 roku ewaluacji. Jako silny ośrodek badawczo-naukowy mamy szansę na umocnienie pozycji w prowadzeniu projektów badawczych dla biznesu oraz wzmocnienie pozycji najważniejszego ośrodka edukacji morskiej w Polsce i w Europie. Razem mamy dostęp do większych środków finansowych, razem możemy zdobyć wyższe kategorie naukowe w ewaluacji za lata 2017-2020.\n\n<strong><b>W takim razie przejdźmy do głównej misji uczelni – kształcenia. Jak się ma dziś typowo morskie kształcenie do całości działalności dydaktycznej UMG? </b></strong>\n\nKształcimy na potrzeby szeroko rozumianej gospodarki morskiej: przyszłych oficerów floty handlowej oraz kadry inżynierskie i menedżerskie dla gospodarki morskiej i lądowej na poziomie inżynierskim i magisterskim, czyli również logistyków, specjalistów w zakresie towaroznawstwa czy hotelarzy. Od dwóch lat mamy kierunek informatyczny, przed rokiem otworzyliśmy wraz z dwiema innym uczelniami kierunek technologie kosmiczne i satelitarne. Prowadzimy również kształcenie uzupełniające dla oficerów i specjalistów gospodarki morskiej oraz różnego rodzaju kursy kwalifikacyjne i specjalistyczne. Nasza oferta edukacyjna nie tylko odpowiada na aktualne zapotrzebowanie rynku pracy. Jej atutem jest to, że obejmuje zarówno specjalności morskie, jak i lądowe. Programy nauczania są zaktualizowane, często autorskie, realizowane są w dobrze wyposażonych laboratoriach, a do tego wzbogacone o praktyki na naszych statkach.\n\nW ubiegłym roku utworzyliśmy Szkołę Doktorską, która zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 2018 roku sukcesywnie zastąpi funkcjonujące równolegle studia doktoranckie.\n\n<strong><b>Żeby absolwenci kierunków typowo morskich, choćby nawigacji, mogli uzyskać uprawnienia do pracy, zwykle o międzynarodowym charakterze, potrzebują międzynarodowo uznanych kompetencji. Jak to się robi? </b></strong>\n\nUniwersytet Morski w Gdyni spełnia wszystkie wymogi konwencji STCW wydanej przez IMO oraz posiada kompetencje do wydawania dyplomów, które uprawniają studentów kierunków morskich do ubiegania się o dyplomy morskie w polskiej administracji morskiej. Kształcenie kadr zgodnie z Konwencją STCW, realizowane na trzech naszych wydziałach, umożliwia studentom uzyskanie uznawanych na całym świecie dyplomów morskich w zakresie oficera wachtowego, oficera mechanika, oficera elektroautomatyka okrętowego i radioelektronika okrętowego. Chciałbym podkreślić, że jesteśmy jedyną uczelnią w Polsce, która kompleksowo prowadzi kształcenie w zakresie wszystkich stanowisk oficerskich we flocie handlowej. Do wszystkich tych szkoleń Uniwersytet Morski posiada aktualne certyfikaty uznania. Dodatkowo w trakcie pierwszych semestrów studiów student realizuje program kursów modelowych stopnia podstawowego z zakresu bezpieczeństwa i ochrony dające możliwość odbycia praktyk na statkach UMG i statkach handlowych, które z kolei są potrzebne do uzyskania dyplomu oficerskiego. Po odbyciu sześciu miesięcy praktyk na statkach, student UMG w ciągu ostatnich dwóch semestrów kształcenia kończy kursy wyższego stopnia z zakresu bezpieczeństwa i ochrony, potrzebne wraz z dyplomem oficerskim do objęcia funkcji oficerskich na statkach. W trakcie studiów I stopnia może także uzupełnić swoje kwalifikacje o kursy specjalistyczne realizowane na symulatorach, takich jak ECDIS ARPA, symulator siłowni okrętowych, symulator wysokich napięć, a także przeszkolenia na statki specjalistyczne, np. zbiornikowce (wszystkie typy) oraz statki z systemami DP. Po ukończeniu studiów absolwent UMG ma dyplom ukończenia uczelni, dyplom oficerski oraz wszystkie certyfikaty potrzebne do podjęcia pracy na morzu na stanowisku oficera.\n\nDowodem na to, że Uniwersytet Morski w Gdyni jest na arenie międzynarodowej rozpoznawalny i szanowany, jest również rekomendacja Międzynarodowej Organizacji Morskiej wydana dla modelowego kursu szkolenia oficerów elektroautomatyków, opracowanego przez pracowników naszej uczelni. Innym niepodważalnym dowodem uznawalności UMG na arenie międzynarodowej jest jej wybór jako eksperta w sprawie budowy Szkoły Rybołówstwa i Nauk o Morzu w Namibe w Angoli. Została ona uruchomiona w 2015 roku na podstawie opracowań przygotowanych w Akademii Morskiej w Gdyni, obejmujących koncepcję organizacji uczelni, programy studiów, podręczniki, koncepcje wyposażenia laboratoriów, instrukcje laboratoryjne oraz przygotowanie pierwszej kadry.\n\n<strong><b>W trakcie pana kadencji została przeprowadzona reforma szkolnictwa wyższego. Została wdrożona Ustawa 2.0. Czy i jak zmieniło to uniwersytet? </b></strong>\n\nPrzede wszystkim zmieniła się filozofia funkcjonowania uczelni. W świetle nowej ustawy funkcja rektora stała się funkcją menedżerską. Precyzyjnie określiła ona kompetencje senatu i pozostałych organów uczelni, a w kompetencjach rektora pozostawiła wszystkie pozostałe sprawy. Rektor – jak prezes firmy – ponosi jednoosobowo odpowiedzialność za decyzje dotyczące gospodarowania mieniem i za decyzje personalne. W myśl Ustawy 2.0 to rektor powołuje na funkcje prorektorów, dziekanów, kierowników katedr i zakładów. Zamiast dotacji otrzymujemy subwencję, a zatem rektor decyduje o alokacji środków, na przykład od razu po wejściu w życie nowej ustawy przekierowałem znaczne środki na rozwój nauki, znacznie większe niż były przeznaczane na ten cel do tej pory. Senat zatwierdził nowy statut, powołaliśmy Radę Uczelni, uchwalone zostały nowe regulaminy, np. pracy, wynagrodzeń, organizacyjny oraz pracy na statkach morskich; uruchomiliśmy Szkołę Doktorską, zmodyfikowaliśmy strukturę organizacyjną uniwersytetu.\n\nNowa ustawa zachęca do tworzenia ośrodków naukowo-badawczych. Skorzystaliśmy z tej szansy, przyłączając 1 października 2019 roku do naszego uniwersytetu Instytut Morski w Gdańsku. Dzięki determinacji i ciężkiej pracy w ostatnich czterech latach Uniwersytet Morski będzie znacznie silniejszą jednostką naukowo-badawczą.\n\nNie tylko prawodawstwo wpływa na uczelnię. Z własnej inicjatywy też ją zmieniamy, a te zmiany widać gołym okiem. Od początku mojej kadencji zainwestowaliśmy w remonty ponad 30 mln złotych. To jednak nie koniec inwestycji. Przed nami trzy potężne wyzwania: budowa domu studenckiego, nowoczesnej hali sportowej i nowego budynku Instytutu Morskiego. W sumie na te trzy inwestycje w ciągu najbliższych lat planujemy przeznaczyć około 120 mln zł. Jestem przekonany, że mój następca na stanowisku rektora będzie kontynuował te działania.\n\n<strong><b>Wkrótce kończy pan swoją misję jako rektor UMG. W jakim stanie zostawia pan uczelnię nowemu rektorowi? </b></strong>\n\nMoja kadencja zakończy się 31 sierpnia br. To były cztery lata ogromnych, fundamentalnych zmian: wdrażanie Ustawy 2.0, opracowanie nowego statutu, regulaminów i innych regulacji prawnych, rozwój uczelni poprzez włączenie Instytutu Morskiego, gruntowne remonty niezbędne do zapewnienia dalszego funkcjonowania, ale też komfortu pracy i estetyki. Oddaję uczelnię uporządkowaną, z transparentnymi zasadami funkcjonowania, w dobrej kondycji finansowej. Za trzy najważniejsze osiągnięcia tej kadencji uważam podniesienie statusu Akademii Morskiej do rangi Uniwersytetu Morskiego, integrację Instytutu Morskiego do struktur uniwersyteckich oraz Rejs Niepodległości. Z pewnością moich następców czeka dalszy systematyczny rozwój infrastruktury, asymilacja Instytutu Morskiego w struktury Uniwersytetu Morskiego oraz wzmacnianie UMG jako lidera – w Polsce i na świecie – w kształceniu i badaniach o morzu.\n<div class=\"signature\">\n\nRozmawiał Piotr Kieraciński\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\nProf. dr hab. inż. Janusz Zarębski jest od 2016 r. rektorem Uniwersytetu Morskiego w Gdyni. Wcześniej pełnił m.in. funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego AMG. Jest przewodniczącym Komitetu Naukowego Krajowej Konferencji Elektroniki, członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN oraz komitetów naukowych wielu czasopism i konferencji naukowych. Kierował realizacją 6 projektów badawczych KBN, MNiSzW oraz NCN, a także projektami realizowanymi na zlecenie podmiotów gospodarczych. Jego zainteresowania naukowe dotyczą modelowania, analizy i pomiarów właściwości przyrządów półprzewodnikowych i układów elektronicznych ze szczególnym uwzględnieniem zjawisk termicznych. Opublikował 500 prac naukowych, w tym ponad 90 pozycji indeksowanych w bazie Web of Science, kilka monografii naukowych i podręczników akademickich; jest autorem 13 patentów. Jako rektor prof. Zarębski przeprowadził procedurę zmiany nazwy Akademii Morskiej w Gdyni na Uniwersytet Morski, doprowadził do przyłączenia Instytutu Morskiego w Gdańsku do UMG oraz zorganizował Rejs Niepodległości „Darem Młodzieży” dookoła świata.\n\n</div>', 'Dziś jesteśmy jeszcze silniejsi ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 09:45:04', '2020-06-17 07:45:04', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/dzis-jestesmy-jeszcze-silniejsi%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2705, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Sto lat kształcenia morskiego w Polsce i Uniwersytetu Morskiego w Gdyni</h2>\nSkoro Polska uzyskała dostęp do morza, potrzebna była szkoła kształcąca kadry marynarskie dla polskiej floty cywilnej. Z inicjatywą jej powołania wystąpił wiceadmirał Kazimierz Porębski. Już wiosną 1920 r., a zatem tuż po objęciu przez Polskę fragmentu wybrzeża Bałtyku, komandor inżynier Antoni Garnuszewski, absolwent Szkoły Morskiej i Politechniki w Odessie, otrzymał zadanie przygotowania uruchomienia szkoły kształcącej marynarzy cywilnych. Został potem pierwszym, dyrektorem szkoły, którą kierował przez dziewięć lat. Jego imię otrzymał później jeden z uczelnianych statków.\n\nSzkołę Morską z siedzibą w Tczewie powołał gen. Józef Leśniewski, ówczesny minister spraw wojskowych, rozkazem z 17 czerwca 1920 roku. Już w październiku tego samego roku rozpoczęły się zajęcia, a 8 grudnia uroczyście zainaugurowano pierwszy rok szkolny. Na dwóch wydziałach, Nawigacyjnym i Mechanicznym, kształcenie podjęło 58 słuchaczy. Pierwszy rocznik absolwentów opuścił mury szkoły w 1923 r. Było to 16 nawigatorów i 14 mechaników. Przez 10 lat przez Szkołę Morską w Tczewie przewinęło się ok. 500 uczniów, a ukończyło ją ok. 200 absolwentów.\n\nRównocześnie z powzięciem myśli o kształceniu marynarzy w Polsce K. Porębski podjął inicjatywę zakupu dla przyszłej szkoły statku szkoleniowego. Odpowiednią jednostkę wyszukał kapitan żeglugi wielkiej Gustaw Kański, kierownik Wydziału Nawigacyjnego SM w Tczewie. Statek zakupiono już w lipcu 1920 roku. Potem przeszedł odpowiedni remont. Polską banderę na jednostce, której nadano nazwę „Lwów”, podniesiono 4 września 1921 roku. W 1923 r. jako pierwszy polski statek przekroczył równik podczas rejsu do Brazylii. Zakończył służbę w 1929 r. W tym samym roku tczewska szkoła uzyskała status szkoły wyższej typu zawodowego.\n\nNaprawdę przełomowy był dla uczelni rok 1930. Przeniesiono ją wówczas do Gdyni i zmieniono jej nazwę na Państwową Szkołę Morską. Uczelnia otrzymała specjalnie wybudowany nowy gmach przy ul. Morskiej (nazywa się tak również obecnie, choć w okresie komunizmu nosiła przejściowo nazwę Czerwonych Kosynierów!), który służy jej do dzisiaj. Także wtedy wysłużony „Lwów” został zastąpiony przez znacznie większy żaglowiec „Dar Pomorza”, istniejący do dziś jako muzeum. Jeszcze w tym samym roku w lipcu wyruszył w pierwszy rejs po Morzu Bałtyckim z 40 kandydatami do PSM na pokładzie.\n\n„Dar Pomorza” przełamał kolejną barierę w dziejach polskiej marynistyki: 16 września1934 r. wyruszył w podróż dokoła świata. Rejs zakończył się 5 września 1935 r. Był pierwszym statkiem pod polską banderą, który dokonał takiego wyczynu. „Darem” dowodził kpt. ż. w. Konstanty Maciejewicz. Na pokładzie oprócz niego było 10 oficerów (w tym lekarz i kapelan), 4 instruktorów, 20 członków załogi i służby, 11 uczniów II rocznika nawigacyjnego oraz 58 kandydatów do PSM.\n\nW 1938 roku w PSM powstał trzeci Wydział Transportu i Administracji Morskiej. W tym samy roku szkoła otrzymała krytą pływalnię. W przededniu wybuchu II wojny światowej w budynku PSM uruchomiono szpital polowy. „Dar Pomorza” był akurat w rejsie po Bałtyku ze 140 uczniami Wydziału Nawigacyjnego i 21 członkami załogi na pokładzie. Został na czas wojny zacumowany w neutralnym porcie w Sztokholmie w Szwecji pod nadzorem 7 członków załogi stałej. Reszta uczestników rejsu przepłynęła na statkach handlowych do Szkocji. W Wielkiej Brytanii prowadzono w różnych formach kursy szkoleniowe dla marynarzy i oficerów oraz wydawano podręczniki morskie.\n\nPo drugiej wojnie światowej już w 1945 r. w dawnych budynkach uczelni reaktywowano działalność PSM. W październiku spośród około tysiąca kandydatów przyjęto 67 osób na Wydział Nawigacyjny i 68 na Wydział Mechaniczny. Rok akademicki zainaugurowano 1 listopada 1945 r. Do kraju powrócił też „Dar Pomorza”, który niemal natychmiast został przekazany PSM. Podczas wojny zginęła prawie jedna czwarta spośród blisko 600 absolwentów uczelni z lat 1923-1945. W roku 1945 przypadało ćwierćwiecze polskiej uczelni morskiej.\n\nNiestety, już w kolejnym 1946 roku nazwa Państwowa Szkoła Morska na kilka lat zniknęła z krajobrazu polskich uczelni. Komunistyczne władze inaczej wyobrażały sobie kształcenie ludzi morza. Utworzono Państwowe Centrum Wychowania Morskiego, które uruchomiło roczną Szkołę Jungów oraz Szkołę Rybaków Dalekomorskich, przekształconą następnie w Państwową Szkołę Rybołówstwa Morskiego. W końcu na czele uczelni postawiono… kominiarza. Kształcenie nawigatorów przeniesiono do Szczecina, podobnie jak „Dar Pomorza”. PSM – szkołę wyższą – zastąpiono dwoma technikami morskimi: w Gdyni i Szczecinie. Wszystko to w ciągu zaledwie kilku lat.\n\nW 1953 r. wszystko zmieniło się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nawigację ponownie uruchomiono w Gdyni, a żaglowiec wrócił do gdyńskiego portu. W 1954 r. rozpoczęto kształcenie elektryków, dając podwaliny pod obecny Wydział Elektryczny, oraz przywrócono starą nazwę Państwowa Szkoła Morska; tym razem była to jednak szkoła pomaturalna. Status pomaturalnej uczelni technicznej PSM formalnie otrzymała w 1958 roku. Dziesięć lat później, po połączeniu z Państwową Szkołą Rybołówstwa Morskiego, przekształcono ją w Wyższą Szkołę Morską w Gdyni. Wcześniej, w 1967 roku, w PSM utworzono Wydział Służby Administracyjnej kształcący intendentów okrętowych (dziś jest to Wydział Przedsiębiorczości i Towaroznawstwa). W ten sposób uczelnia uzyskała obecną czterowydziałową strukturę. Od 2000 r. UMG należy do Międzynarodowego Stowarzyszenia Uniwersytetów Morskich (IAMU).\n\nNie można zapomnieć o zapleczu badań i szkoleń morskich. Charakterystycznym dla uczelni morskiej jego elementem są statki. Oprócz wspomnianego już „Lwowa” i Daru Pomorza”, flagowych żaglowców PSM, od 1982 r. uczelnia posiada (co ostatecznie rozstrzygnięto dopiero w XXI wieku) fregatę „Dar Młodzieży”, słynną z niezwykłych osiągnięć żeglarskich i sportowych. Dysponowała też flotyllą statków badawczo-szkoleniowych: „Horyzont”, „Zenit”, „Jan Turlejski”, „Antoni Garnuszewski”. Obecnie tę rolę pełni zwodowany w 2000 r. statek „Horyzont II”. Po przyłączeniu do UMG Instytutu Morskiego w skład floty uczelni wszedł statek badawczy „Imor”.\n\nOd roku 1977 uczelnia zaczęła nadawanie tytułu zawodowego magistra. Pierwsze uprawnienia do doktoryzowania uzyskała w 1998 roku w zakresie towaroznawstwa. W pierwszych dwóch dekadach nastąpił intensywny rozwój potencjału akademickiego uczelni, co już pod koniec 2001 r. przyniosło podniesienie jej statusu do rangi akademickiej, czemu towarzyszyła zmiana nazwy na Akademia Morska w Gdyni. Ukoronowaniem tego procesu było osiągnięcie kolejnego etapu akademickiego awansu uczelni i kolejna zmiana nazwy: 1 września 2018 r. stała się ona Uniwersytetem Morskim w Gdyni, co zawdzięcza uzyskaniu odpowiedniej liczby uprawnień akademickich. W 2019 r. miała miejsce kolejna ważna zmiana w strukturze uczelni – włączono do niej Instytut Morski w Gdańsku.\n\nW tym samym okresie miał miejsce Rejs Niepodległości, wielka wyprawa żaglowca „Dar Młodzieży” dookoła świata, mająca na celu upamiętnienie stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości i przywrócenie jej na polityczną mapę Europy i świata.\n<h1>Kartki z kalendarium UMG</h1>\n[caption id=\"attachment_2663\" align=\"alignnone\" width=\"276\"]<img class=\"wp-image-2663\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budynek-Szkoły-Morskiej-w-Tczewie-zdjęcie-powojenne-obecnie-liceum-ogólnokształcące.jpg\" alt=\"\" width=\"276\" height=\"180\" /> Gmach Szkoły Morskiej w Tczewie[/caption]\n<h3>„Dar Pomorza” w Tall Ships’ Races</h3>\nW 1972 r. „Dar Pomorza” po 34 latach przerwy i po raz pierwszy po wojnie wziął udział w rozgrywanych co 2 lata regatach The Tall Ships’ Races. 21 sierpnia o godzinie 8:24 jako pierwszy przeszedł linię mety zawodów. W 1980 r. wygrał dwuetapowe regaty The Tall Ships’ Races, a komendant (na żaglowcach tak tytułowano kapitanów)  kpt. ż. w. Tadeusz Olechnowicz otrzymał od królowej holenderskiej prestiżową nagrodę „Cutty Sark Trophy”.\n\n[caption id=\"attachment_2665\" align=\"alignnone\" width=\"278\"]<img class=\"wp-image-2665\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Horyzont-II-1.jpg\" alt=\"\" width=\"278\" height=\"180\" /> Statek badawczo-szkoleniowy Horyzont II w Arktyce[/caption]\n<h3>Papież w Gdyni</h3>\nW związku z wizytą papieża Jana Pawła II w Gdyni, decyzją władz politycznych, do „zabezpieczenia” trasy jego przejazdu ulicą Czerwonych Kosynierów (ob. Morską) od lotniska do wiaduktu Kwiatkowskiego wykorzystano 494 studentów Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Jak wynika z ówczesnych raportów Służby Bezpieczeństwa, miało to uniemożliwić im wzięcie udziału i reprezentowanie ludzi morza w zorganizowanej formie i w mundurach podczas mszy na Skwerze Kościuszki.\n\nMimo to w czasie spotkania z Janem Pawłem II delegacja Wyższej Szkoły Morskiej była wśród 10 składających dary papieżowi. Studenci Krzysztof Ziółkiewicz i Dariusz Ziemkiewicz z Wydziału Elektrycznego oraz Sławomir Półtorak z Wydziału Mechanicznego wręczyli mu bursztynowy różaniec.\n\n[caption id=\"attachment_2666\" align=\"alignnone\" width=\"240\"]<img class=\"wp-image-2666\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Zenit-2-1.jpg\" alt=\"\" width=\"240\" height=\"180\" /> Statek badawczo-szkoleniowy Zenit[/caption]\n<h3>150 żaglowców</h3>\nBlisko 4 mln ludzi oglądało największą na świecie paradę żaglowców i okrętów wojennych, jaka odbyła się 4 lipca 2000 r. na rzece Hudson w Nowym Jorku. Wśród 150 żaglowców z całego świata były „Dar Młodzieży” (czwarty pod względem wielkości) i „Pogoria”.\n\n[caption id=\"attachment_2664\" align=\"alignnone\" width=\"263\"]<img class=\"wp-image-2664\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budowa-PSM-w-Gdyni-widok-na-budynek-główny-i-budynek-Wydziału-Mechanicznego.jpg\" alt=\"\" width=\"263\" height=\"180\" /> Gmach Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni[/caption]\n<h3>Rejs Niepodległości</h3>\nW niedzielę 20 maja 2018 r. „Dar Młodzieży” wyruszył w Rejs Niepodległości, historyczną podróż dookoła świata, upamiętniającą 100-lecie polskiej suwerenności, w której wzięło udział łącznie 948 młodych ludzi: studentów Uniwersytetu Morskiego w Gdyni, szkół morskich oraz laureatów konkursu zorganizowanego przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. W ciągu 313 dni żaglowiec pozostawił za rufą 38 tysięcy mil morskich, przepłynął 3 oceany oraz odwiedził 23 porty na 5 kontynentach. Wśród licznych spotkań tego rejsu 26 stycznia 2019 r. miała miejsce prywatna audiencja 40-osobowej delegacji uczestników u papieża Franciszka w Panamie podczas Światowych Dni Młodzieży. Żaglowiec powrócił do macierzystego portu w Gdyni 28 marca 2019 roku.', 'Z Tczewa na Bałtyk i na oceany ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-tczewa-na-baltyk-i-na-oceany%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 09:47:26', '2020-06-17 07:47:26', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-tczewa-na-baltyk-i-na-oceany%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2748, 1, '2020-06-17 09:50:40', '2020-06-17 07:50:40', '', '6Logo MNiSW_1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw_1-3', '', '', '2020-06-17 09:50:40', '2020-06-17 07:50:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/6Logo-MNiSW_1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2749, 1, '2020-06-17 09:55:51', '2020-06-17 07:55:51', '', 'kadry-przyszlosci-logo-02-753x424-1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kadry-przyszlosci-logo-02-753x424-1', '', '', '2020-06-17 09:55:51', '2020-06-17 07:55:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/kadry-przyszlosci-logo-02-753x424-1.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2751, 48, '2020-06-17 14:51:22', '2020-06-17 12:51:22', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-25', '', '', '2020-06-17 14:51:22', '2020-06-17 12:51:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-25/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2752, 106, '2020-06-17 19:30:05', '2020-06-17 17:30:05', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-22', '', '', '2020-06-17 19:30:05', '2020-06-17 17:30:05', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-22/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2753, 1, '2020-06-19 09:17:40', '2020-06-19 07:17:40', '', '20190627_194806', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '20190627_194806', '', '', '2020-06-19 09:17:40', '2020-06-19 07:17:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/20190627_194806.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2707, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<img class=\"size-full wp-image-2667\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/4O7A3059-fot.-Marcin-Rakowski-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h2>W klasyfikacji CSIC (Najwyższej Rady Badań Naukowych w Madrycie)  Uniwersytet Morski w Gdyni zajmuje drugie miejsce w Europie  i piąte na świecie wśród uczelni morskich.</h2>\nUniwersytet Morski w Gdyni ma stuletnią tradycję. Przez ten czas uczelnia przeszła wiele przeobrażeń – zmieniała siedzibę i kilkakrotnie nazwę – które doprowadziły ją do obecnej pozycji i pozwoliły zbudować uniwersytecki potencjał (o historii czytaj na str. 24).\n\nDziś trzon struktury uczelni tworzą cztery wydziały i niedawno włączony do uniwersytetu Instytut Morski. Oprócz klasycznego, typowo morskiego Wydziału Nawigacyjnego na UMG działają wydziały: Elektryczny, Mechaniczny oraz Przedsiębiorczości i Towaroznawstwa, które również prowadzą badania i kształcenie związane z gospodarką morską. W ostatniej kategoryzacji wszystkie wydziały uzyskały kategorię B, a IM – C. Uczelnia ma prawa doktoryzowania w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinach: automatyka, elektronika i elektrotechnika; inżynieria lądowa i transport oraz inżynieria mechaniczna, a także w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. Może też habilitować w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w zakresie automatyki, elektroniki i elektrotechniki oraz w dziedzinie nauk społecznych w naukach o zarządzaniu i jakości.\n\nStrukturę uczelni uzupełniają jednostki pozawydziałowe i ogólnouczelniane, w tym Biblioteka Główna UMG nosząca imię kpt. ż. w. Karola O. Borchardta – to tam mieści się Izba Tradycji UMG, oraz Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, Studium Języków Obcych, a także Centrum Szkoleniowo-Treningowe, którego zadaniem jest promocja uczelni i działanie na rzecz wychowania żeglarskiego i wodnego. To ostatnie jest realizowane poprzez uczestnictwo w różnego rodzaju zlotach, rajdach i regatach żeglarskich oraz organizowanie, koordynowanie i wspomaganie działalności żeglarskiej na uniwersytecie.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2668\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/P1180247.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h3>Kadra</h3>\nUMG zatrudnia dziś ponad 700 pracowników. Kadrę naukowo-dydaktyczną stanowi 371 osób, w tym 25 profesorów zwyczajnych, 48 profesorów nadzwyczajnych, 54 adiunktów i 105 asystentów. Wśród dydaktyków jest 66 starszych wykładowców, 15 wykładowców i jeden instruktor. Jest naturalne, że UMG posiada statki badawcze i szkoleniowe, a zatem zatrudnia też ich załogi – w sumie 56 osób. Administracja i obsługa liczy 330 pracowników, a w Bibliotece Głównej zatrudnionych jest 13 osób.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2669\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Budynek-UMG-3.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n\nBadacze z Uniwersytetu Morskiego do końca kwietnia br. zgłosili do uczelnianego repozytorium 435 prac opublikowanych w 2019 r. W tym samym roku realizowali 51 projektów naukowych o wartości ponad 39 mln zł. Większość środków pochodziła z Baltic Sea Region Programme 2014-2020. W poprzednich dziesięciu latach uczeni z UMG zrealizowali 130 projektów o wartości prawie 122 mln zł. Prawie co trzeci projekt naukowy UMG ma charakter międzynarodowy. Obecnie realizowane są m.in. projekty: Johanna (INTERREG POŁUDNIOWY BAŁTYK South Baltic Cross-border Co-operation Programme 2014-2020) o wartości 1,5 mln euro, z których do UMG trafi 423 tys., i Routing (Programu ERA-NET Cofund MarTERA) o wartości 415 tys. euro, w tym 106 tys. dla UMG. Oprócz środków międzynarodowych źródłem finansowania badań na UMG były też granty MNiSW, NCN i NCBR.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2605\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Inauguracja-UMG-2018-157.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h3>Studenci</h3>\nUniwersytet Morski w Gdyni kształci obecnie ponad 5 tys. studentów. Większość – 2967, w tym 57 cudzoziemców – wybrało tryb stacjonarny. Na studiach niestacjonarnych kształci się 1048 osób, w tym 16 cudzoziemców. Ponadto na studiach podyplomowych kształci się 12 słuchaczy, a na doktoranckich – 13, w tym 4 w trybie niestacjonarnym. Uczelnia oferuje swoim studentom 8 kierunków i 43 specjalności kształcenia. Studenci UMG kierunków pływających mają obowiązek odbycia praktyk morskich na fregacie „Dar Młodzieży” i szkoleń na statku nadawczym „Horyzont II”. Swoje zainteresowania studenci UMG realizują w 15 kołach naukowych (czytaj na str. 33), Kompanii Reprezentacyjnej (więcej na str. 36), sekcjach sportowych (czytaj na str. 38) i Legii Akademickiej. W ciągu stu lat mury uczelni (we wszystkich formach jej działalności) opuściło 24 165 absolwentów. UMG prowadzi także kursy uzupełniające, kwalifikacyjne i specjalistyczne dla oficerów i specjalistów gospodarki morskiej. Uczelnia jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Uczelni Morskich (IAMU) i spełnia światowe wymogi w zakresie kształcenia oficerów floty handlowej zgodnie z Konwencją STCW.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2670\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/P1180377.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"512\" />\n<h3>Infrastruktura</h3>\nRealizację misji uczelni zapewnia nie tylko odpowiednia kadra, ale także zaplecze. Kampus UMG położony jest w Gdyni między ulicami Morską, Kapitańską i Grabowo. Wydział Nawigacyjny ma siedzibę z dala od głównego kampusu, za to w bardzo naturalnym dla siebie miejscu – nad samym morzem, w pobliżu portu, z którego wypływają statki na półwysep Helski, w pobliżu zacumowanego żaglowca „Dar Pomorza”, niegdyś statku szkoleniowego uczelni, obecnie pełniącego rolę muzeum. Z kolei Instytut Morski mieści się w samym centrum Gdańska. UMG posiada 13 budynków, w tym planetarium i 3 akademiki. Ponad połowa obiektów uczelni powstała przed drugą wojną światową i ma charakter zabytkowy, w tym główny, historyczny gmach uczelni oraz jeden z akademików. UMG posiada trzy Studenckie Domy Marynarza – dwa w pobliżu głównego kampusu i jeden bliżej portu (to właśnie ten ma zabytkowy charakter) – które oferują w sumie 844 miejsca noclegowe. Latem pokoje wynajmowane są turystom. Obiekty uczelni mają w sumie ponad 105 tys. metrów kwadratowych powierzchni. Znajduje się tam 37 sal wykładowych, 35 pomieszczeń ćwiczeniowych i 136 laboratoryjnych. Ważną część zaplecza uczelni stanowi Biblioteka Główna. Jej specjalistyczne zbiory liczą ponad 100 tys. woluminów, w tym 12,8 tys. czasopism i 110 egz. zbiorów specjalnych.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2671\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Wydział-Nawigacyjny-Napis-Akademia-Morska-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"563\" />\n\nWażnym elementem infrastruktury szkoleniowej i badawczej są statki. UMG dysponuje fregatą „Dar Młodzieży”, na której realizuje się program morskich praktyk studentów, oraz statkiem szkoleniowo-badawczym „Horyzont II”. Instytut Morski posiada statek badawczy r/v IMOR przystosowany do badań strefy przybrzeżnej i płytkich wód zalewowych oraz kuter hydrograficzny IMOROS.\n\nW klasyfikacji CSIC (Najwyższej Rady Badań Naukowych w Madrycie) Uniwersytet Morski w Gdyni zajmuje drugie miejsce w Europie i piąte na świecie wśród uczelni morskich. W tym roku po raz pierwszy znalazł się na tzw. liście szanghajskiej w rankingu „by subject”. W dyscyplinie Marine/Ocean Engineering (inżynieria morska) sklasyfikowano go na 42 miejscu.', 'W stronę morza ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'w-strone-morza%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:45:04', '2020-06-17 06:45:04', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/w-strone-morza%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2708, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Będący w finalnej fazie specyfikacji technicznej system VDES powiększy poprzez segment satelitarny zasięg łączności oraz umożliwi szybką wymianę danych w morskim paśmie VHF, tworząc tym samym pole na nowe usługi zwiększające bezpieczeństwo i ochronę żeglugi.</h2>\nSpitsbergen, największa wyspa Svalbardu, to od dwudziestu lat częsty cel statku szkoleniowo-badawczego „Horyzont II”. Nierzadko są to pionierskie wyprawy w słabo poznane rejony archipelagu stanowiącego swoiste, niezwykle ważne laboratorium przyrodnicze. Należąca do Uniwersytetu Morskiego w Gdyni jednostka pełni także funkcje zaopatrzeniowe: dostarcza żywność, paliwo i sprzęt do stacji PAN w Hornsundzie. Obok polarników na pokład zabierani są studenci Wydziału Elektrycznego, którzy w trakcie kilkutygodniowych rejsów odbywają programową praktykę morską. To, co dla nich jest obfitującą w doznania wyprawą na daleką Północ, dla dowodzących statkiem stanowi duże wyzwanie. Wszystko z powodu ograniczeń technicznych systemów monitorujących ruch statków, które nie zapewniają pokrycia obszarów takich, jak Arktyka. Może się to zmienić za sprawą rozwiązania, nad którym pracują m.in. naukowcy z Zakładu Telekomunikacji Morskiej UMG w ramach międzynarodowych projektów finansowanych przez Europejską Agencję Kosmiczną i Unię Europejską.\n<h3>Wielki Brat na wodzie</h3>\nObecnie śledzenie ruchu na morzach i oceanach odbywa się w oparciu o systemy Automatycznej Identyfikacji Statków (AIS) oraz – w mniejszym stopniu – Long Range Identification and Tracking (LRIT). Każda jednostka wyposażona jest w dedykowany transponder, który co pewien czas rozgłasza informacje pozwalające na jej identyfikację, lokalizację, określenie prędkości i kursu, którym się porusza, a także rodzaju transportowanego ładunku. Dzięki temu, jeżeli w trakcie rejsu dojdzie do niebezpiecznej sytuacji, służby ratownicze dostają wszelkie informacje na temat tego, gdzie i w jaki sposób przeprowadzić akcję poszukiwawczo-ratowniczą oraz jakie środki w nią zaangażować.\n\n– Przy czym nie chodzi tu tylko o przybrzeżne jednostki ratownicze, ale także inne statki znajdujące się w danym regionie, które należy poinformować o zaistniałej sytuacji i skierować do miejsca zdarzenia – tłumaczy prof. dr hab. inż. Krzysztof Górecki, dziekan Wydziału Elektrycznego UMG.\n\nJak dodaje, system AIS od kilkunastu lat sprawdza się bez zarzutu w strefach przybrzeżnych, ale w związku z ograniczeniami fizycznymi nie jest w stanie odbierać danych na otwartych akwenach morskich czy w strefach polarnych. Odkąd ruch statków zaczął się tam zwiększać (szczególnie w rejonie tzw. przejścia północnego), rozwiązanie problemu ograniczeń systemów śledzenia i monitorowania ruchu morskiego nabrało priorytetowej rangi. Ale to nie wszystko. Rozbudowa systemu AIS o kolejne urządzenia i usługi doprowadziła w ostatnim czasie do znacznego obciążenia jego interfejsu radiowego, co destrukcyjnie wpływa na stabilność działania całości. Dało to impuls do podjęcia prac nad opracowaniem nowego systemu wymiany danych w morskim paśmie VHF – VHF Data Exchange System (VDES).\n<h3>Krótkie pakiety</h3>\nPodobnie jak inne systemy używane w cyfrowej łączności morskiej, tak i ten zapewni wymianę danych w trybie dupleksowym w relacjach ląd – statek, statek – statek czy statek – satelita. Aby nie doszło do wzajemnych zakłóceń między statkami, których tysiące będzie jednocześnie korzystało z systemu, transfer zaplanowano nie w trybie ciągłym, lecz w pewnych odstępach czasu. Każda jednostka będzie miała zapewnione jedynie krótkie „okno” transmisyjne do przekazania pakietu danych.\n\n– Następnie służby administracji morskiej odpowiedzialne za rejon, w którym znajduje się dany statek, otrzymają te informacje i w zależności od ich treści przystąpią do określonego działania – wyjaśnia prof. Górecki.\n\nZwraca przy tym uwagę, że nie ma mowy o zapewnieniu bezpiecznej żeglugi kosztem choćby bezpieczeństwa transmisji danych. Oba te elementy są w dzisiejszych czasach nierozłączne i wzajemnie na siebie wpływają. Przywołuje na dowód przykłady piractwa morskiego, które wbrew pozorom nie jest problemem historycznym. Statek uprowadzony u wybrzeży Nigerii, atak na inny płynący po wodach Zatoki Meksykańskiej, akty pirackie w rejonie rogu Afryki, porwanie marynarzy w Zatoce Gwinejskiej – to tylko kilka przykładów z ubiegłego roku.\n\nPiractwo to wszak nie jedyny problem, z jakim przychodzi się zmagać na morzu. W przypadku nagłego zagrożenia życia bądź zdrowia członków załogi lub pasażerów statku trzeba błyskawicznie skierować odpowiednią ekipę ratunkową albo udzielić choćby zdalnej konsultacji medycznej. Podobnie gdy dochodzi do awarii technicznej, której załoga nie jest w stanie samodzielnie usunąć. Wreszcie zdarzyć się może np. wyciek paliwa czy utrata kontenerów w trakcie sztormu.\n\n– Wówczas należy możliwie szybko raportować odpowiednim służbom oraz ostrzegać innych uczestników danego szlaku żeglugowego – opisuje dziekan Wydziału Elektrycznego.\n<h3>Titanic (byłby?) ocalony</h3>\nBędący w finalnej fazie specyfikacji technicznej system VDES powiększy poprzez segment satelitarny zasięg łączności oraz umożliwi szybką wymianę danych w morskim paśmie VHF, tworząc tym samym pole na nowe usługi zwiększające bezpieczeństwo i ochronę żeglugi. Być może, gdyby działał już przed z górą stu laty, udałoby się uratować Titanica – puszczają wodze fantazji pracownicy Zakładu Telekomunikacji Morskiej UMG.\n\nTo właśnie tu mgr inż. Marcin Waraksa i dr inż. Jerzy Żurek, współpracujący na co dzień m.in. z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Morskiego, Międzynarodową Organizacją Morską, a także instytucjami odpowiedzialnymi za definicję i standaryzację systemów telekomunikacyjnych oraz satelitarnych (Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny, Europejska i Polska Agencja Kosmiczna), opracowali zarówno segment satelitarny systemu AIS, jak i usługi możliwe do wdrożenia w systemie VDES, które pozwolą na dalszy rozwój aplikacji związanych bezpośrednio z bezpieczeństwem i ochroną żeglugi (także w obszarach podbiegunowych), ochroną środowiska morskiego i poprawą efektywności transportu morskiego.\n\nWdrożenie systemu VDES planowane jest w ciągu kilku najbliższych lat. Proces ten obejmuje opracowanie algorytmów i schematów modulacyjnych, które trzeba będzie zaimplementować w docelowych urządzeniach nadawczo-odbiorczych. Następnie na wybranych jednostkach zostaną wykonane niezbędne badania i testy. W kolejnym etapie trzeba uzyskać akceptacje organizacji międzynarodowych i towarzystw klasyfikacyjnych, które potwierdzą, że system działa poprawnie i nie zakłóca współistniejących na statkach i lądzie systemów łączności radiowej.\n\n– To jeszcze nie koniec. Trzeba pamiętać, że to proces znacznie dłuższy niż w przypadku systemów na powierzchni Ziemi. Każdy system satelitarny składa się bowiem z dwóch segmentów: tzw. naziemnego i kosmicznego. Ten drugi obejmuje konstelację od kilku do kilkunastu satelitów, które muszą się znaleźć na określonych orbitach i dopiero wtedy można mówić o sprawnym działaniu całości – sięga w przyszłość prof. Górecki.\n\nProjekt Jericho-VDES, wart 150 tys. euro, jest kolejnym po POL-SAT-AIS (30 tys. euro) i SAT-AIS-PL (200 tys. euro), który na Uniwersytecie Morskim w Gdyni realizowany jest we współpracy konsorcjów naukowo-przemysłowych z Europejską Agencją Kosmiczną. To kontynuacja wcześniejszego, czteroletniego przedsięwzięcia EfficienSEA o budżecie 7,7 mln euro, finansowanego ze środków UE w ramach programu Baltic Sea Region Programme 2007–2013.', 'Żegluga pod okiem satelity ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'zegluga-pod-okiem-satelity%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:46:09', '2020-06-17 06:46:09', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/zegluga-pod-okiem-satelity%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2709, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Nie sztuką jest uzyskać bardzo dobry wynik, ale jeszcze przekonać do tego świat.  Młodzi ludzie nie mają na początku tej świadomości, trzeba im wskazać drogę,  zająć się nimi, tak żeby za parę lat to oni byli mistrzami, którzy będą wprowadzali kolejne pokolenie do naukowej elity.</h2>\nNa Wydziale Elektrycznym UMG realizowany jest wart prawie 12 mln zł projekt Regionalnej Inicjatywy Doskonałości. Ma on na celu rozwój bazy badawczej i dorobku naukowego pracowników wydziału, a w efekcie podwyższenie kategorii naukowej w dyscyplinie automatyka, elektronika i elektrotechnika z B do B+ lub A. W ciągu czterech lat zaplanowano 17 zadań podnoszących kompetencje kadry, wśród których są m.in. szkolenia, kursy doskonalące, udział w konferencjach naukowych organizowanych przez Międzynarodowy Instytut Inżynierów Elektroników i Elektrotechników czy wyjazdy badawcze.\n\nWprowadzono także unikatowy mechanizm finansowania badań, który ma zachęcić profesorów do współpracy z osobami przygotowującymi się do habilitacji. Jeżeli zespół w takim składzie opublikuje wyniki swoich prac w renomowanym czasopiśmie, wówczas dla starszego stażem naukowca przewidziano dodatkowe comiesięczne wsparcie finansowe. Gdyby prowadził badania samodzielnie, na taki bonus nie miałby co liczyć.\n\n– Nie sztuką jest uzyskać bardzo dobry wynik, ale jeszcze przekonać do tego świat. Młodzi ludzie nie mają na początku tej świadomości, trzeba im wskazać drogę, zająć się nimi, tak żeby za parę lat to oni byli mistrzami, którzy będą wprowadzali kolejne pokolenie do naukowej elity. Musi ich ktoś tego nauczyć – przekonuje prof. dr hab. inż. Krzysztof Górecki, dziekan Wydziału Elektrycznego UMG.\n\nPodobny efekt ma przynieść system stypendiów dla doktorów przygotowujących się do wszczęcia postępowań habilitacyjnych. Mogą je otrzymać doktorzy zatrudnieni na stanowiskach badawczych lub badawczo-dydaktycznych, którzy w poprzednich dwóch latach opublikowali co najmniej dwa artykuły w czasopismach indeksowanych w JCR lub uzyskali 2 patenty lub opublikowali monografię naukową.\n\nW ub. roku pracownicy wydziału opublikowali 32 artykuły w czasopismach indeksowanych w JCR, z czego 8 w kwartylu Q1 wg Web of Science. Uzyskali ponadto 2 patenty krajowe i jeden europejski.\n\nW ramach projektu RID zakupiono też aparaturę naukową za 1,4 mln zł. Jednym z pozyskanych urządzeń jest programowalne źródło napięcia trójfazowego. Przydaje się ono w badaniach jakości energii elektrycznej. To zagadnienie bardzo na czasie. Na skutek występujących w sieci zniekształceń napięcia może dojść do poważnych awarii sprzętu. Naukowcy UMG wykazali, że nawet przy dopuszczalnym zniekształceniu napięcia sieci zasilenie nim silnika trójfazowego niewielkiej mocy może skutkować wzrostem temperatury uzwojenia o dodatkowe kilkanaście stopni Celsjusza, a w konsekwencji – uszkodzeniem maszyny.\n\n– Dzięki temu urządzeniu będziemy mogli przygotować nowe rekomendacje dla towarzystw żeglugowych, wskazujące, jakie warunki musi spełniać instalacja statkowa i które jej parametry mierzyć, by rozpoznać potencjalne problemy – tłumaczy prof. Górecki.\n\nInne z zakupionych urządzeń umożliwia charakterystykę właściwości optycznych i cieplnych źródeł światła. Gdyńska uczelnia jest jedną z pierwszych w Polsce, w której podjęto tę tematykę i opracowano szereg modeli takich źródeł i układów je zasilających. Dzięki nowej aparaturze będzie można mierzyć ich właściwości optyczne, czyli określać, jak zmienia się strumień świetlny i moc optyczna generowana przez to źródło w zależności od warunków sterowania, zasilania i rodzaju soczewek.\n\nZbudowano również stanowisko do badań wibrodiagnostycznych napędów elektrycznych zasilanych przez przekształtniki energoelektroniczne, które w nowoczesnej robotyce służą regulacji szybkości obrotowej silnika. Stanowisko pozwala badać naprężenia elementów mechanicznych takiej maszyny. To całkiem nowy kierunek badań na Wydziale Elektrycznym UMG.\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>', 'W kierunku doskonałości ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'w-kierunku-doskonalosci%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:45:17', '2020-06-17 06:45:17', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/w-kierunku-doskonalosci%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2710, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<img class=\"size-full wp-image-2672\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/ogolny-schemat-rozwiazania-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"650\" />\n<h2>Chcemy opracować metodę planowania trasy statku odpowiadającą potrzebom użytkownika. Uwzględni ona nie tylko prognozowane warunki meteorologiczne, ale również weźmie pod uwagę niepewność przetwarzanych danych.</h2>\nNa Morzu Północnym tonie cementowiec z ośmioma marynarzami na pokładzie. Jednostka regularnie przechodziła kontrole, była w dobrym stanie technicznym i nic nie wskazywało na jakiekolwiek usterki. Wśród najbardziej prawdopodobnych przyczyn eksperci wymieniają połączenie ryzykownych warunków pogodowych i stanu morza. Podobny los spotkał kilka lat wcześniej część pasażerów promu, który zatonął niedaleko wybrzeży Sumatry podczas szalejącego sztormu. Fale osiągały wysokość sześciu metrów. W tym samym mniej więcej czasie doszło w Rosji do katastrofy statku wycieczkowego, który zaczął tonąć po tym, gdy nagle popsuła się pogoda, zerwał się silny wiatr i spadł ulewny deszcz.\n<h3>Od Gdyni po Lizbonę</h3>\nROUTING to akronim międzynarodowego projektu kryjącego się pod nazwą „Ship Routing Accounting for Changeable Sea Conditions” (Routing statków uwzględniający zmienne warunki morskie). Oprócz UMG biorą w nim udział Uniwersytet w Lizbonie (lider), Politechnika Gdańska oraz firma NavSim. Gdyńska uczelnia koordynuje prace polskich partnerów.\n\n– Chcemy opracować metodę planowania trasy statku odpowiadającą potrzebom użytkownika. Uwzględni ona nie tylko prognozowane warunki meteorologiczne, ale również weźmie pod uwagę niepewność przetwarzanych danych. Ta druga kwestia pojawiła się w opracowaniach naukowych dopiero kilka lat temu, dlatego wciąż nie ma uniwersalnej metody modelowania i, o ile wiemy, nikt nie próbował dotąd opomiarowania statku w celu minimalizacji niepewności – mówi dr hab. Joanna Szłapczyńska, prof. UMG, z Katedry Nawigacji Wydziału Nawigacyjnego Uniwersytetu Morskiego w Gdyni.\n\nDo planowania tras statków, także długodystansowych, używa się dziś aplikacji komputerowych. Jeszcze do niedawna weather routing opierał się na wykreślno-obliczeniowej metodzie izochron, dzięki której możliwe było zminimalizowanie czasu podróży lub zużycia paliwa dla konkretnego modelu statku. Istotne ograniczenia tego klasycznego podejścia spowodowały rozwój innych metod optymalizacji tras, m.in. z wykorzystaniem programowania dynamicznego lub rachunku wariacyjnego. Jak zauważa moja rozmówczyni, większość tych metod, mimo dostępnej już mocy obliczeniowej, nie nadaje się do skutecznego rozwiązania problemu routingu statków, bo np. na trasie transatlantyckiej ich użycie wymagałoby długotrwałych obliczeń. Sprostać temu zadaniu mogą za to metody sztucznej inteligencji wykorzystujące podejście metaheurystyczne. Ich zastosowaniem do routingu statków, po to by szybciej znaleźć rozwiązanie optymalne lub zbliżone do niego, naukowcy zajmują się od mniej więcej półtorej dekady. Swój wkład w te badania wniesie również polsko-portugalskie konsorcjum.\n\n– Postawiliśmy na wielokryterialne algorytmy ewolucyjne, które rozwijamy już od dłuższego czasu. Uważamy, że nasze rozwiązanie będzie lepsze od innych pod względem zastosowanych metod optymalizacji oraz sposobu modelowania i uwzględniania niepewności danych – zapowiada prof. Szłapczyńska.\n\nDodaje, że prototyp będzie się składał z oprogramowania do planowania trasy oraz zestawu urządzeń pomiarowych i komunikacyjnych zainstalowanych na statku.\n<h3>Falowanie, wiatr i prądy</h3>\nPodobnie jak w większości stosowanych już systemów, w projekcie ROUTING brane pod uwagę będą parametry prognozy związane z falowaniem, wiatrem oraz prądami morskimi. To czynniki mające w warunkach oceanicznych największy wpływ na bezpieczeństwo oraz eksploatację statków. Opisywane mogą być m.in. przez zestawy prognoz meteorologicznych (ensemble forecast), które powstają np. poprzez quasi-losowe modyfikacje modelu numerycznego służącego do ich generowania. Każdy taki zestaw to zbiór prognoz (w tym przypadku 21-elementowy) dostarczanych przez amerykańską agencję NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration) w ramach modelu GWES (Global Wave Ensemble System). Jego atutem jest możliwość pobierania danych w postaci klasycznych prognoz lub w postaci wspomnianych wcześniej zestawów prognoz. Z tej drugiej opcji korzystają właśnie polscy naukowcy przy pobieraniu kluczowego z siedmiu parametrów – wysokości fali znacznej (significant wave height). Pozostałe to: okres fali (pomiędzy szczytami), średni kierunek fali, prędkość i kierunek wiatru oraz prędkość i kierunek prądów. Prognozy dla prądów morskich i oceanicznych pozyskiwane będą z Copernicus Marine Service w ramach modelu MetO-GLO-PHYS.\n\n– Danymi wejściowymi dla jądra systemu będą z jednej strony prognozy pogody, a z drugiej – zagregowane pomiary z czujników zamontowanych na statku. Wyniki pomiarów, zarówno aktualnych warunków pogodowych, jak również zachowania statku, regularnie gromadzone i wysyłane na ląd, pozwolą na kalibrację modelu odpowiedzi statku na warunki hydrometeorologiczne – wyjaśnia prof. Szłapczyńska i podkreśla, że z perspektywy użytkownika obsługa systemu nie sprawi najmniejszych problemów.\n\nNajpierw użytkownik (najczęściej kapitan statku) wskaże w aplikacji punkt początkowy i docelowy trasy oraz poda planowany termin wypłynięcia i swoje preferencje odnośnie do zużycia paliwa, czasu dotarcia do celu i bezpieczeństwa. Po zatwierdzeniu tych danych na serwerze uruchomiony zostanie proces wyszukiwania, a propozycje tras pojawią się na ekranie, dzięki czemu użytkownik będzie mógł je przeglądać i wybrać najbardziej korzystną z jego punktu widzenia. Co więcej, trasy będą cyklicznie aktualizowane. Niezależnie od tego na pokładzie statku w sposób niemal ciągły (periodycznie, ale z dużą częstotliwością) realizowane będą pomiary dotyczące aktualnych parametrów statku (np. pozycja GPS, prędkość itp.) oraz bieżących warunków meteorologicznych. Po odpowiednim przetworzeniu i zagregowaniu informacje te będą co pewien czas trafiały na serwer, co pomoże dostroić model zachowania się statku, z którego korzysta proces optymalizacji tras, ale pozwoli też zareagować na zmieniające się warunki meteorologiczne. Jak podkreśla badaczka z UMG, system wprawdzie nie będzie sygnalizował statkowi nagłego załamania pogody, ale w przypadku gdy realne warunki albo rzeczywista na nie odpowiedź statku będą odbiegały od przyjętych wcześniej założeń, ich korekta będzie możliwa właśnie po przesłaniu na serwer zagregowanych danych, które zostaną naniesione podczas cyklicznego uaktualniania rekomendowanych tras.\n\nO ile aplikacja kliencka, moduł optymalizacyjny i moduł obsługi danych pogodowych będą uniwersalne, o tyle czwarty element – model odpowiedzi statku – opracowywany jest pod kątem konkretnej jednostki pływającej. Uczestnicy projektu myślą też o opracowaniu w przyszłości metamodelu, który byłby dostrajany na podstawie wyników pomiarów prowadzonych na bieżąco na statku. Wtedy proponowany system byłby w pełni uniwersalny, a przeniesienie go z jednej jednostki na drugą nie stanowiłoby problemu.\n<h3>Dostawcy prognoz</h3>\nDo sprawnego działania całego systemu niezbędne jest spełnienie kilku podstawowych warunków. Z odpowiednim skalibrowaniem wszystkich urządzeń pomiarowych oraz zapewnieniem niezawodnej internetowej komunikacji między statkiem a lądem inżynierowie sobie poradzą, ale problem stanowi sprawdzalność prognoz. Ponieważ znaczenie tego czynnika dla funkcjonalności proponowanego rozwiązania jest niezwykle ważne, starano się wybrać takich dostawców, którzy gwarantują sprawdzalność na wystarczająco wysokim poziomie.\n\n– Mamy nadzieję, że nasz system, po ewentualnym wdrożeniu, przyczyni się do redukcji zużycia paliwa przez statki i w konsekwencji wpłynie również na zmniejszenie emisji zanieczyszczeń. Dodatkowo opracowane oprogramowanie powinno zwiększyć bezpieczeństwo statków oraz ich załóg. Dzięki niemu będzie można uniknąć niekorzystnych warunków atmosferycznych na trasie, stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa statku i załogi – zaznacza prof. Szłapczyńska, która zagadnieniami wielokryterialnej optymalizacji tras statków zajmuje się od blisko piętnastu lat. Już myśli o kolejnym projekcie, który dotyczyłby procesu planowania tras dla statków autonomicznych. Ten, który obecnie realizuje, będzie jednym z kilku systemów zainstalowanych na statku, wspierających podejmowanie decyzji. Projekt stanowi kontynuację jej badań z zakresu weather routingu prowadzonych w ramach rozprawy doktorskiej (obronionej w 2009 r.) oraz dotychczasowej współpracy naukowej Uniwersytetu Morskiego w Gdyni ze spółką NavSim. Firma ta udostępnia swoje aplikacje do budowy części klienckiej oprogramowania ROUTING, obsługuje proces zbierania i scalania prognoz pogody, a także dostarcza inteligentny system dostępu do internetu na pokładzie statku. Z kolei w Politechnice Gdańskiej implementuje się zaprojektowaną i testowaną w UMG część kliencką oprogramowania. Obie uczelnie współdzielą także tworzenie kodu związanego z jądrem optymalizacyjnym systemu oraz wdrażanie modelu odpowiedzi statku, przygotowywanego przez Uniwersytet w Lizbonie. Portugalski zespół zajmuje się także opomiarowaniem statku.\n\nBudżet trzyletniego projektu ROUTING, realizowanego w ramach programu ERA-NET Cofund MarTERA-1, wynosi 415 tys. euro. Polską część, w wysokości 1 095 844 zł, sfinansowało Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Zakończenie prac planowane jest na przyszły rok.', 'Bezpiecznie i na czas przez oceany ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bezpiecznie-i-na-czas-przez-oceany%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:46:18', '2020-06-17 06:46:18', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bezpiecznie-i-na-czas-przez-oceany%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2711, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<img class=\"size-full wp-image-2647\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-lwow-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"497\" />\n<h3>„Lwów”</h3>\nPierwszym żaglowcem szkoleniowym polskiej uczelni morskiej – Szkoły Morskiej w Tczewie – był „Lwów”. Zbudowany w 1869 r. w Wielkiej Brytanii jako fregata „Chinsura”, pływał do Indii i Australii. W 1883 roku przeszedł pod banderę włoską i otrzymał nazwę „Lucco”, a w 1915 roku holenderski armator przetaklował go na bark o nazwie „Nest”. Polską banderę podniesiono na nim 21 lipca 1920 r. 4 września 1921 roku „Lwów” uroczyście poświecono i pod dowództwem komendanta Tadeusza Ziółkowskiego wyszedł w pierwszy rejs po Bałtyku. W 1923 r. wyruszył w podróż do Brazylii i 13 sierpnia jako pierwszy statek pod polską banderą przekroczył równik. Jako żaglowiec szkolny służył do 1929 r. Przepłynął pod polską banderą 65 tys. mil morskich.\n\n„Lwów” był trzymasztowym barkiem o powierzchni żagli 1,5 tys. m2. Miał stalowy kadłub, długość 85,1 m, szerokość 11,4 m i zanurzenie 6,9 m oraz pojemość 1293 BRT. Zabierał na pokład 175 osób, w tym 35 członków załogi i 140 studentów.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2646\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-pomorza2-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"478\" />\n<h3>„Dar Pomorza”</h3>\nZbudowany w Hamburgu w 1909 r. Po pierwszej wojnie światowej został przekazany Francji w ramach reparacji wojennych. Pomorski Komitet Floty Narodowej i wspierające go organizacje kupiły go w 1929 r. z myślą o Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni, dokąd dotarł w czerwcu 1930 r. Już 13 lipca został poświęcony i 20 lipca pod dowództwem kpt. ż. w. Konstantego Maciejewicza-Matyjewicza wyruszył w pierwszy szkolny rejs po Bałtyku. W latach 1934-35 jako pierwszy polski statek handlowy opłynął świat, a 2-3 marca 1936 r. opłynął przylądek Horn. W czasie wojny był internowany w Sztokholmie. Od 1930 do 1982 r. „Dar Pomorza” odbył 102 rejsy, przepłynął pół miliona mil morskich (jest to odległość równa około 25 rejsom dookoła świata), był na czterech kontynentach (oprócz Australii i Antarktydy), 319 razy zawinął do zagranicznych portów, dwukrotnie wygrał The Tall Ships’ Races, w 1980 roku zdobył „Cutty Sark Trophy”, a przez jego pokład przewinęło się 13,5 tys. słuchaczy szkół morskich. W sierpniu 1982 r. statek wycofano ze służby i przekazano Muzeum Morskiemu w Gdyni. Został otwarty dla zwiedzających 27 maja 1983 r.\n\n„Dar Pomorza” to trzymasztowa fregata o powierzchni żagli 2,1 tys. m 2, pojemności 1561 BRT i wyporności 2,5 tys. ton. Napęd uzupełnia silnik wysokoprężny o mocy 430 KM. Żaglowiec ma długość 80,3 m (93 m z bukszprytem), szerokość 12,6 m i zanurzenie 5,7 m. Zabierał na pokład 189 osób, w tym 29 członków stałej załogi i ponad 150 praktykantów.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2645\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/zaglowce-szkoleniowe-umg-dar-mlodziezy-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"599\" height=\"750\" />\n<h3>„Dar Młodzieży”</h3>\nTrzeci – obecnie w służbie – żaglowiec WSM/UMG to „Dar Młodzieży”, zbudowany w Polsce w 1981 r. Biało-czerwoną banderę podniesiono na nim 4 lipca 1982 roku, a już 10 lipca wypłynął w dziewiczy rejs pod dowództwem kpt. ż. w. Tadeusza Olechnowicza, ostatniego dowódcy „Daru Pomorza”. Już w tym samym roku żaglowiec wziął udział w Tall Ships’ Races, wygrywając je, mimo czterogodzinnej straty, która pojawiała się w związku z podjętą przez statek akcją ratunkową na Atlantyku. „Dar Młodzieży” już w następnym roku zyskał sławę za sprawą brawurowego wejścia pod pełnymi żaglami do portu w Osace (Japonia). W latach 1987-1988, pod dowództwem kpt. ż. w. Leszka Wiktorowicza, okrążył Ziemię drogą wokół przylądka Horn. Podczas tego rejsu zdobył nagrodę „Boston Tea Pot” za najdłuższy, nieprzerwany przelot pod żaglami (1241 Mm). Wziął też udział w uroczystościach 200-lecia osadnictwa w Australii, gdzie wsławił się śmiałym przejściem pod żaglami pod mostem w Sydney. „Dar Młodzieży” jest pierwszym żaglowcem oceanicznym polskiej konstrukcji i budowy, jaki wyszedł poza Morze Bałtyckie, przeciął równik i opłynął świat. Brał udział w regatach Tall Ships’ Races: 1982, 1984, 1986, 1995-1996, 2001-2009. W latach 2018-19 po raz kolejny okrążył Ziemię podczas Rejsu Niepodległości.\n\n„Dar Pomorza” to trzymasztowa fregata z 26 żaglami o powierzchni 3015 m2. Oprócz tego dysponuje silnikami diesla o mocy 2 x 750 KM. Ma 108,8 m długości wraz z bukszprytem, szerokość 14 m i zanurzenie 6,6 m. Jego pojemność to 2384,85 BRT, a wyporność 2946 ton. Zabiera na pokład prawie 200 osób, w tym około 40 członków stałej załogi i ok. 150 praktykantów.', 'Żaglowce szkoleniowe UMG ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'zaglowce-szkoleniowe-umg%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:46:28', '2020-06-17 06:46:28', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/zaglowce-szkoleniowe-umg%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2712, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', 'Ciekawość od zawsze inspirowała miłośników wiedzy do poznania złożoności świata i mechanizmów nim rządzących, a także do poszukiwania nowych czy udoskonalania już istniejących rozwiązań. W kołach naukowych funkcjonujących na Uniwersytecie Morskim w Gdyni to właśnie ciekawość stanowi punkt wyjścia do eksploracji zastanej rzeczywistości. Dzięki twórczej atmosferze i profesjonalnej opiece specjalistów studenci mogą zgłębiać tajniki pracy naukowo-badawczej, rozwijając przy okazji osobiste kompetencje.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2615\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-szkuner-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"563\" />\n<h3>Morski Klub Łączności SZKUNER</h3>\nW najstarszym kole naukowym na UMG (działa od 1995 roku) studenci realizują projekty oraz eksperymenty z zakresu szeroko pojętej radiokomunikacji. Prowadzą działalność przy użyciu technik oraz rozwiązań funkcjonujących w amatorskiej służbie radiokomunikacyjnej, eksplorując obszary łączności kosmicznej oraz radiokomunikacji morskiej, krótkofalowej i ultrakrótkofalowej. Kierowana przez dr. inż. Krzysztofa Januszewskiego grupa, licząca obecnie 23 członków, zaprojektowała i wykonała eksperymentalną mikrofalową stację naziemną do łączności z wykorzystaniem satelity Es’hail 2 wystrzelonego na orbitę w 2018 roku. W ramach wyróżnionego podczas IV Ogólnopolskiej Sesji Studenckich Kół Naukowych projektu „Per radio ad astra”, którego celem jest umożliwienie młodzieży licealnej nawiązania kontaktu z techniką kosmiczną, zaprojektowali i zbudowali naziemną stację odbiorczą. Pozwala ona odbierać słabe sygnały emitowane przez sztuczne satelity (ze szczególnym uwzględnieniem satelity studenckiego PW-SAT2), a następnie przekazywać je za pośrednictwem internetowego łącza uczniom III LO w Gdyni. W ramach programu ARISS przeprowadzili dwustronny kontakt z załogą Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, dzięki któremu studenci Polskiej Akademii Dzieci mogli zadawać pytania przebywającemu na pokładzie ISS astronaucie Luce Parmitano. Przy realizacji projektów naukowych z zakresu łączności kosmicznej współpracują z NASA, Europejską Agencją Kosmiczną, Centrum Badań Kosmicznych, Katedrą Radioastronomii Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Politechniką Warszawską. Dwukrotnie zdobyli mistrzostwo Polski (2016 i 2017) stacji klubowych pracujących emisją RTTY.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2609\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-cargo-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"498\" />\n<h3>Cargo</h3>\nSzacowanie i ocena towarów spożywczych i przemysłowych to główny obszar działalności Naukowego Koła Towaroznawstwa „Cargo”. Dwudziestu studentów pod opieką dr. hab. inż. Przemysława Dmowskiego bada autentyczność oraz identyfikowalność dostępnych w sprzedaży produktów. Zorganizowali pięć ogólnopolskich konferencji „Studenckie Dni Jakości”, gromadzących około 300 uczestników z kilkunastu ośrodków akademickich, kształcących w zakresie nauk o jakości. Motywem przewodnim ponad 150 wygłoszonych referatów było towaroznawstwo. Prelegenci analizowali obecne w tym obszarze koncepcje, jego perspektywy i kierunki rozwoju, przyglądali się także wpływowi, jaki wywiera towaroznawstwo na kształtowanie rynku. W przyszłości studenci planują aranżację wydarzenia o szerszym zasięgu, który uwzględni współczesne rozumienie towaroznawstwa jako nauki o zarządzaniu i jakości. W styczniu tego roku podczas interdyscyplinarnej konferencji „Knowledge-Key to Success” Marcelina Wilczak otrzymała główną nagrodę za artykuł Freeganizm: antykonsumpcyjny styl życia czy chwilowa moda? Od Polskiego Towarzystwa Towaroznawczego członkowie koła otrzymali wyróżnienie (2019) oraz pierwsze miejsce i dyplom (2018) za wartość poznawczą i aplikacyjną pracy. Od momentu powstania w 2012 roku wzięli udział w 33 konferencjach krajowych i międzynarodowych, podczas których przedstawili 74 prezentacje i zdobyli 17 nagród. Opublikowali też 26 prac w czasopismach punktowanych. Regularnie włączają się w akcje charytatywne. Tradycją stał się już ich udział w balu dla dzieci w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Żukowie, podczas którego w okolicznościowych przebraniach zabawiają i przytulają najmłodszych uczestników.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2611\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-hmi-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h3>Human Machine Interface</h3>\nDwudziestu członków istniejącego od marca 2018 roku koła zajmuje się przemysłowymi rozwiązaniami z zakresu sterowników PLC (Programmable Logical Control) oraz wizualizacją procesów sterowania. Mogą się już pochwalić konkretnymi dokonaniami, m.in. odtworzeniem w stopniu laboratoryjnym procesu technologicznego wykorzystującego „podnośnik” i taśmociąg. Pod opieką dr inż. Moniki Rybczak studenci podejmują kolejne próby odczytywania wartości analogowych, programowania sekwencyjnego, a także sterowania obiektami rzeczywistymi, czyli siłownikami oraz silnikami AC i DC. W przyszłości chcieliby stworzyć linię produkcyjną, której parametry byłyby identyczne z właściwościami charakteryzującymi profesjonalne urządzenia działające w halach dużych przedsiębiorstw przemysłowych. W ubiegłym roku dwaj członkowie koła okazali się najlepsi w konkursie PLC Mistrzostwa Polski w programowaniu. W kategorii nauka triumfował inż. Kamil Podgórski, a w kategorii pasja zwyciężył inż. Michał Ponikiewski.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2612\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-istl-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"477\" />\n<h3>Koło Innowacyjnych Systemów Transportowo-Logistycznych</h3>\nNagrodzone w 2017 roku tytułem najlepszego koła naukowego na Uniwersytecie Morskim w Gdyni ISTL od ośmiu lat promuje i popularyzuje wiedzę z obszaru transportu, spedycji oraz logistyki, dba także o dobre imię polskiej gospodarki morskiej. Znane jest z zaangażowania w organizację cyklicznej ogólnopolskiej konferencji Forum Transportowe Młodych (FTM), podczas której studenci prezentują wyniki swoich badań i spotykają się z liderami branży TSL. Dzięki nawiązanej w ub.r. współpracy z Centrum Nowych Kompetencji członkowie koła (obecnie 29 osób) ćwiczą na symulatorze suwnicy bramowej RTG. To nowoczesne urządzenie znajduje się w Porcie Gdańsk, w pierwszym w Polsce centrum szkoleniowym, gdzie w wirtualnej rzeczywistości wyselekcjonowani kandydaci przysposabiani są do zawodu operatora suwnic portowych. Podopieczni dr. inż. Adama Kaizera biorą udział w trzecim etapie konkursu grantowego organizowanego przez Port Gdańsk „Kierunek Port – morze możliwości”, w ramach którego budują innowacyjne urządzenie badające stan techniczny części podwodnej nabrzeża portowego. W 2018 r. dostali nominację do finałowego etapu konkursu o nagrodę „Czerwonej Róży”, która od blisko półwiecza przyznawana jest najlepszym studentom i kołom naukowym na Pomorzu.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2613\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-nawigator-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"499\" />\n<h3>NaWigator</h3>\nRoyal Greenwich Observatory, Maritime Museum, siedziba Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej w Monaco i Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego EMSA w Lizbonie – do tych miejsc dotarli studenci z koła naukowego „Nawigator”. W maju 2018 r. odwiedzili Międzynarodową Organizację Morską IMO, łącząc pobyt z udziałem w uroczystości 70-lecia podpisania deklaracji o powołaniu tej organizacji. Celem ich wypraw naukowych jest zdobycie wiedzy i praktycznego doświadczenia. Wyróżnieni w 2010 r. nagrodą „Czerwonej Róży” dla najlepszego studenckiego koła naukowego na Wybrzeżu, od początku działalności przyciągają ambitnych studentów, pragnących wyjść poza standardowy program nauczania. Co dwa lata najlepsi z nich stają się współgospodarzami organizowanej przez Wydział Nawigacyjny UMG oraz The Nautical Institute Międzynarodowej Konferencji Naukowej „TransNav on Marine Navigation and Safety of Sea Transportation”, która za każdym razem gromadzi ponad 300 uczestników z ponad 50 krajów. Uczestniczą też w konferencji studenckiej IAMU-S. Wydarzenie odbywające się w ramach General Assembly of the International Association of Maritime Universities (IAMU) organizują kolejno poszczególne uczelnie morskie z całego świata, m.in. z Warny, Barcelony, Odessy czy Tokio. Pod wodzą założyciela i opiekuna, prof. dr. hab. inż. kpt. ż. w. Adama Weintrita, współorganizowali też konferencję „Testament RMS Titanic – 100 lat po tragedii”.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2614\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-seainnovation-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"563\" />\n<h3>Seanovation</h3>\nBadania olejów silnikowych, smarowych, a także alternatywnych paliw i pirolizy niskotemperaturowej – to tylko niektóre projekty realizowane przez istniejące od 2015 roku i liczące 15 członków Koło Naukowe Siłowni Okrętowych Przyszłości „Seanovation”. Studenci analizują, w jaki sposób dodanie do paliwa gazu Browna oddziałuje na emisję szkodliwych tlenków do atmosfery. W odróżnieniu od wielu badaczy z całego świata, którzy skupiają się na niewielkich silnikach samochodowych, na UMG pod lupę bierze się wpływ dodatku określonej substancji na okrętowe silniki tłokowe. Do tego celu zakupiono zespół prądotwórczy z silnikiem Leyland SW400 wyposażony w system monitoringu podstawowych parametrów pracy. Pod wodzą Małgorzaty Malinowskiej studenci organizują wiele specjalistycznych szkoleń, w tym kurs projektowania przy użyciu Catia V5 – jednego z najbardziej rozbudowanych i wszechstronnych programów wspomagających prace inżynierskie. Doskonale sprawdza się zarówno przy projektowaniu wyrobów AGD, kompozytów, jak i linii produkcyjnych. W październiku ub.r. długoletni prezes koła Stanisław Czmyr wygrał trzeci konkurs Polskiego Związku Przedsiębiorstw Żeglugowych na najlepszego absolwenta uczelni morskiej. Z kolei do trzeciego etapu konkursu grantowego „Kierunek Port – morze możliwości” dotarł projekt instalacji służącej do utylizacji wybranych odpadów organicznych ze statków przy zastosowaniu metody pirolizy niskotemperaturowej.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2610\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-ebiznes-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"584\" />\n<h3>Naukowe Koło E-biznesu</h3>\nSkupia studentów interesujących się biznesem elektronicznym: aktualnymi technologiami internetowymi, nowinkami oraz innowacjami w branży IT. Z ich inicjatywy na mapie cyklicznych wydarzeń pojawiło się Sympozjum Morskie Kół Naukowych Uniwersytetu Morskiego. Impreza gromadząca młodych naukowców zainteresowanych tematyką morską (szósta konferencja planowana jest w tym roku) współorganizowana jest z kołami „Translog” i ISTL. W dotychczasowych odsłonach dominowały zagadnienia związane z trendami w obszarze nowych technologii. Członkowie koła wygłosili m.in. referaty o technologii druku 3D oraz możliwościach kolonizacji Marsa według wizji Elona Muska. W ub.r. uczestniczyli w oryginalnej olimpiadzie, Just Join Olympics-Sopot, podczas której rywalizowano w tak nietypowych konkurencjach, jak pchnięcie monitorem, rzut dyskiem twardym czy bieg na 100 m z laptopem. Pod opieką Pawła Szymana kilkuosobowa grupa organizuje praktyczne warsztaty dla studentów z zakresu projektowania stron mobilnych WWW. Chętnie włączają się też w działalność charytatywną – w ostatnich miesiącach drukowali przyłbice ochronne przeznaczone dla pracowników służb medycznych, którzy w codziennej walce z koronawirusem potrzebują szczególnej asekuracji.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2616\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/konstruuja-eksperymentuja-pomagaja-translog-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"581\" height=\"750\" />\n<h3>Translog</h3>\nKoło naukowe Transportu i Logistyki „Translog” przyciąga studentów zainteresowanych szeroko pojętą logistyką. Co roku organizuje ogólnopolską „Student Maritime Conference”, poświęconą tematyce sektora TSL. Pomysł, który narodził się w 2008 roku, przekształcił się w przedsięwzięcie każdorazowo przyciągające ponad 200 reprezentantów kół naukowych z całej Polski. Czekają na nich wykłady z zakresu logistyki morskiej, lądowej i lotniczej oraz konkurs na najlepszy referat. Specjalną atrakcją jest odbywająca się na pokładzie promu Stena Line płynącego z Gdyni do Karlskrony integracja, której zwieńczeniem jest całodzienne zwiedzanie szwedzkiego miasta. Miłośnicy historii ucieszą się z wizyty w powojennych bunkrach, a dla łasuchów pozostanie uczta w słynnej lodziarni Glassiaren, gdzie czekają porcje naprawdę imponującej wielkości. Funkcjonujące od 2003 roku koło współpracuje też przy organizacji rokrocznych Sympozjów Morskich Kół Naukowych Uniwersytetu Morskiego w Gdyni odbywających się w kaszubskich Sznurkach. Wśród 47 jego członków, kierowanych przez dr. Sławomira Skibę, znajdują się stypendyści ministra gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej. W najbliższej przyszłości planują zorganizować największą w kraju studencką konferencję z obszaru logistyki.', 'Konstruują, eksperymentują,  pomagają… ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'konstruuja-eksperymentuja-%e2%80%a8pomagaja%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:46:36', '2020-06-17 06:46:36', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/konstruuja-eksperymentuja-%e2%80%a8pomagaja%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2713, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>W Kompanii Reprezentacyjnej panuje pełne równouprawnienie. Każdy, kto ma do tego indywidualne predyspozycje, bez względu na płeć, może zostać dowódcą. Wszyscy członkowie mają też takie same prawa i obowiązki, a za niedopełnienie tych ostatnich grozi wydalenie ze służby.</h2>\nSą piękni, młodzi, wysportowani i do tego niezwykle uzdolnieni. Nie dziwi więc, że na ich widok wzdychają kobiety, mężczyźni i dzieci, które marzą, by w przyszłości móc założyć granatowy mundur i z dumą paradować w nim przed licznie zgromadzoną publicznością. Starsi z kolei, patrząc na ich rytmiczny marsz oraz precyzyjną sekwencję ruchów wykonywaną z gracją i szykiem, mogą tylko westchnąć z żalu, wspominając młodzieńcze lata…\n\n<img class=\"size-full wp-image-2639\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/tylko-dla-wytrwalych1-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h3>Wzrost, prezencja i… wytrzymałość</h3>\nWszystko zaczęło się od niewielkiego grona studentów z wyznaczonego, umundurowanego rocznika, którzy delegowani byli do udziału w oficjalnych uroczystościach. Jako że nie każdy z nich odnajdował się w tej roli, powstała formalna grupa, do której przystępują już wyłącznie zainteresowani pełnieniem tego rodzaju służby. Wybrani spośród najlepszych tworzą Kompanię Reprezentacyjną Uniwersytetu Morskiego w Gdyni. Jednostka, którą 17 stycznia ub.r. powołał do życia rektor prof. dr hab. inż. Janusz Zarębski, od początku stanowić miała wizytówkę uczelni, zapewniając nie tylko asystę dla jej sztandaru, będącego symbolem tradycji, patriotyzmu i wierności Polskiej Banderze, ale także idealne miejsce do szkolenia profesjonalnej kadry mundurowej. Do zadań tej elitarnej jednostki należy uświetnianie różnego rodzaju uroczystości organizowanych przez uczelnię oraz wydarzeń o randze państwowej, miejskiej czy o charakterze patriotyczno-religijnym.\n\n– Do tej pory kompania wzięła udział w inauguracji roku akademickiego, święcie szkoły, obchodach Święta Niepodległości, Urodzinach Gdyni czy Dniach Morza. Wystawiliśmy posterunek honorowy oraz asystę przy składaniu wieńców podczas ceremonii odsłonięcia tablicy poświęconej załodze statku El Faro zaginionego w 2015 roku podczas rejsu z Jacksonville na Florydzie do portu San Juan na Puerto Rico. Na pokładzie w chwili katastrofy znajdowało się pięciu Polaków – opowiada odpowiedzialny za kompanię Michał Kołodziejczak z Biura ds. Marketingu UMG.\n\nZasilić szeregi kompanii nie jest łatwo. Dobre chęci to za mało, by można było marzyć o rozpoczęciu kariery. Formalne wymogi są bowiem mocno wyśrubowane. Wzrost w granicach od 170 do 185 cm, nienaganna prezencja, bardzo dobry stan zdrowia i wytrzymałość nie występują równocześnie u każdego. Zwłaszcza ta ostatnia, która okazuje się niezbędna do wytrwania podczas przyjmowania pozycji stojącej przez dłuższy czas. Kiedy już się okaże, że kolana i plecy są w stanie sprostać fizycznemu reżimowi, przychodzi czas na sprawdzenie poczucia rytmu. Oczywiście nie chodzi o to, by odkryć w sobie od razu talent na miarę Barysznikowa, ale pewną gracją trzeba jednak dysponować, szczególnie że przy wykonywaniu skomplikowanych układów, złożonych z wielu elementów, wymagana jest dobra koordynacja całego ciała. Wszyscy, którym do tej pory w tańcu nie przeszkadzała muzyka, muszą obejść się smakiem.\n\nJeśli już ochotnikowi uda się przejść przez gęste sito wymagań komisji rekrutacyjnej, zostaje uznany za kandydata zdolnego do pełnienia służby i skierowany na miesięczny okres próbny. Po tym czasie rozpoczyna się już prawdziwa służba. A ta wymaga wielu wyrzeczeń i poświęceń. Panowie, którzy hołdowali aktualnej modzie, upodabniając się z wyglądu do norweskiego drwala, zrezygnować będą musieli z wypielęgnowanego bujnego zarostu. W kompanii dopuszczalna jest bowiem wyłącznie krótko przystrzyżona broda lub takież same wąsy. Ci natomiast, którym po drodze było z długowłosymi bohaterami, zawołają do fryzjera: „Na krótko, proszę!”. Panie są w lepszej sytuacji. W ich przypadku wystarczy bowiem upiąć włosy w taki sposób, by ściśle przylegały do głowy. Gorzej niestety mają miłośniczki kolorowych lakierów do paznokci czy wyrazistego makijażu – w kompanii stawia się jednoznacznie na delikatność i subtelność. Fanatyków biżuterii zadowolić musi noszenie zegarka, obrączki, sygnetu lub pierścionka, a wszyscy ci, którym wytatuowany smok oplata plecy, mogą zostać przyjęci pod warunkiem wszakże, że jego ogon… nie będzie wystawał spod garderoby. W takiej dyscyplinie wytrzymać trzeba co najmniej przez rok. Kadencja członka kompanii, którym – co ważne – zostaje wyłącznie pełnoprawny student Uniwersytetu Morskiego w Gdyni, trwa od 1 marca do końca lutego następnego roku, a rezygnacja w trakcie jest możliwa jedynie w wyjątkowych przypadkach.\n\n<img class=\"size-full wp-image-2640\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/tylko-dla-wytwalych3-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n<h3>Trening czyni mistrza</h3>\nBez ogromnego wysiłku nie jest możliwe osiągnięcie sukcesu – potwierdzi każdy, kto kiedykolwiek próbował sił w jakiejkolwiek dyscyplinie. Bezbłędne opanowanie niezbędnych umiejętności wymaga wielu godzin pracy i poświęcenia. Wiele na ten temat powiedzieć też mogą członkowie kompanii. Nie bez kozery każdej zakończonej przez nich sesji szkoleniowej towarzyszy recytowana przez wszystkich formułka: „i tym optymistycznym akcentem kończymy tę nierówną walkę”.\n\n– Perfekcyjnego wykonania zwrotu w prawo przy użyciu równocześnie obcasa buta prawej nogi i czubka buta nogi lewej, połączonego z koordynacją reszty ciała, nie da się nauczyć bez wielokrotnego powtarzania tych samych ruchów. Dlatego trenujemy co tydzień, po dwie godziny lub więcej, w zależności od potrzeb – tłumaczy Michał Kołodziejczak.\n\nJak dodaje, problemem nie jest w tym przypadku brak zaangażowania, bo tego członkowie zespołu mają aż nadto, lecz organizacja zajęć w taki sposób, by w jednym czasie zgromadzić wszystkich. Przy zróżnicowanym grafiku zajęć akademickich studentów stanowi to nie lada sztukę i wyzwanie organizacyjne. Zdarza się więc, że ćwiczenia trwają aż do późnych godzin wieczornych. Takie problemy nie istnieją w trakcie organizowanych cyklicznie zgrupowań, podczas których cała grupa funkcjonuje według identycznego harmonogramu. Każdy dzień szkoleniowy rozpoczyna zaplanowana na godzinę 6:30 pobudka, po niej zbiórka i poranna zaprawa, a potem praca nad elementami musztry indywidualnej, zespołowej oraz synchronizacja układów musztry paradnej. Obecność na tego rodzaju obozach nie kończy się wyłącznie na powtarzaniu wypracowanych układów. Można też zaimponować innym wytrzymałością, widoczną nie tylko na sali ćwiczeń. Pobyt w Bieszczadach, które Marek Hłasko uczynił tłem akcji jednej ze swoich książek, przeszedł do kompanijnych legend jako czas zdobywania szczytów. Pokonanie w deszczu czerwonego szlaku w drodze na Smerek czy zdobycie Tarnicy wzmocniły z pewnością pozytywnego ducha zespołu. Bieszczadzki tour w ogóle obfitował w wiele zaskoczeń.\n\n– Jednym z przyjemniejszych było przejście umundurowanej kompanii przez Wetlinę. Miło było patrzeć na uśmiechających się na nasz widok mieszkańców, strażaków i policjantów, a także przebywających tam turystów, którzy entuzjastycznie pozdrawiali maszerującą kolumnę, zadając sobie jednocześnie pytanie: co robią marynarze 800 km od Bałtyku? Czy morze przeniesiono w góry? – wspomina Kołodziejczak.\n<h3>Sea is not the limit!</h3>\nW Kompanii Reprezentacyjnej panuje pełne równouprawnienie. Każdy, kto ma do tego indywidualne predyspozycje, bez względu na płeć, może zostać dowódcą. Wszyscy członkowie mają też takie same prawa i obowiązki, a za niedopełnienie tych ostatnich grozi wydalenie ze służby. Katalog przewin skutkujących odwołaniem znajduje się w regulaminie, ale – jak do tej pory – nie trzeba było do niego sięgać. Zgodnie z jego zapisami liczba członków Kompanii Reprezentacyjnej UMG nie może przekroczyć 55, zaś organizatorzy dbają, by nie spadła poniżej 35. Jest to o tyle ważne, że w przypadku grupy, która musi być zgrana, wypadnięcie nawet jednego ogniwa dezorganizuje pracę całości. Obecnie kompania liczy 40 studentów, którzy wywodzą się ze wszystkich wydziałów uczelni.\n\nZnaleźć się w elitarnym gronie to marzenie wielu. Na tych, którzy chcą ciężko i wytrwale pracować, czeka na końcu nie tylko splendor i podziw. Dzięki opanowaniu trudnej sztuki musztry indywidualnej i zespołowej, nauki dowodzenia oraz umiejętności pracy w zespole, można w życiu bezpiecznie przepłynąć przez najgłębsze wody. Sea is not the limit!', 'Tylko dla wytrwałych ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tylko-dla-wytrwalych%e2%80%a9', '', '', '2020-06-17 08:46:45', '2020-06-17 06:46:45', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tylko-dla-wytrwalych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2714, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>W żeglarstwie, podobnie jak w życiu, ważne są dyscyplina, szacunek do siebie i innych, porządek i odpowiedzialność. Zaszczepiając te cechy za młodu, trener próbuje udowodnić, że każdego da się w ten sposób wyprowadzić na dobrą drogę.</h2>\nNie sposób wyobrazić sobie sportu bardziej oddającego ducha morskiej uczelni niż żeglarstwo. Samodyscyplina, wytrwałość, otwarta głowa, a do tego sprawność na najwyższym poziomie – na łódce bez tego ani rusz. Na Uniwersytecie Morskim w Gdyni chodzi o coś jeszcze. Reaktywowana po sześcioletniej przerwie sekcja żeglarska przy Studium Wychowania Fizycznego i Sportu ma do wypełnienia szczególną misję. Jej członkowie trenują w ośrodku w Rewie prowadzonym przez Janusza Frąckowiaka. Ten były trener kadry i pasjonat żagli swoim zapałem potrafi zarazić wszystkich dookoła. Szczególną opieką otacza dzieci z okolicznych tzw. trudnych rodzin. Wspomagając rodziców w procesie wychowawczym, pokazuje, że w żeglarstwie, podobnie jak w życiu, ważne są dyscyplina, szacunek do siebie i innych, porządek i odpowiedzialność. Zaszczepiając te cechy za młodu, próbuje udowodnić, że każdego da się w ten sposób wyprowadzić na dobrą drogę.\n\nWciągnął w to studentów UMG, którzy mają wspierać adeptów żeglarstwa z Wejherowa, Gdyni czy Redy w ich edukacji. W końcu sport może odegrać w życiu istotną rolę, ale podstawą musi być nauka. Korzyść jest obopólna, bo studenci mogą w zamian nieodpłatnie korzystać z żaglówek. Długo nie trzeba było ich namawiać. Odtąd stali się godnymi naśladowania nie tylko na wodzie, ale i w codziennym życiu. Odrabianie polskiego, matematyki czy chemii nigdy nie przynosiło dzieciom większej radości. Wszyscy mają frajdę, gdy w szkole czy na wodzie ktoś odniesie sukces. Żacy zaimponowali w ubiegłym roku, zajmując pierwsze miejsce w klasyfikacji drużynowej Akademickich Mistrzostw Pomorza. Miesiąc później na Akademickich Mistrzostwach Polski w Wilkasach stanęli na najniższym stopniu podium wśród uczelni społeczno-przyrodniczych.\n\n[caption id=\"attachment_2673\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2673\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/sport-z-misja1-fot-radoslaw-czaja-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" /> Rektor na drążku[/caption]\n<h3>Rektor na drążku</h3>\nWskrzeszona przed ledwie dwoma laty sekcja żeglarska nie jest najmłodszą w portfolio UMG. W tym samym mniej więcej czasie zaczęli trenować unihokeiści, a ledwie parę miesięcy temu także piłkarze ręczni. Wystarczyło wyjść z inicjatywą, dać ogłoszenie o naborze i w okamgnieniu powstała drużyna, której – jak pozostałym – kupiono stroje z uczelnianym logo. Determinacji i siły woli można im pozazdrościć.\n\n– Staramy się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom studentów. Coraz więcej z nich przejawia chęć do sportowej aktywności. Powstają więc nowe sekcje, odradza się życie sportowe na uczelni. Nie bez znaczenia jest tu nastawienie rektora, który daje zielone światło, promując wszelkie tego typu inicjatywy – przekonuje dr Anna Konieczna, kierownik Studium Wychowania Fizycznego i Sportu UMG.\n\nW tym co mówi, nie ma ani krzty przesady. Dla stojącego na czele uczelni prof. dr. hab. inż. Janusza Zarębskiego sport jest nieodzowną dziedziną życia. Sam regularnie dba o kondycję, a o efektach można się przekonać choćby podczas zainicjowanego przez niego Festynu Sportowego o Puchar Rektora (a wcześniej dziekana Wydziału Elektrycznego). I nie dla wszystkich jest to moment chwały. Ani siłowanie na rękę, ani rzut oszczepem, ani sztafeta na ergometrach wioślarskich, strzelanie z łuku czy przeciąganie liny nie wzbudzają takiej ekscytacji, jak podciąganie na drążku z udziałem rektora. Przyglądając się jego wyczynom, wielu szybko traci rezon.\n\n– Mam zanotowane dokładne wyniki, ale nie będę ujawniać, żeby nie zawstydzać studentów – śmieje się dr Konieczna.\n\nTakie przedsięwzięcia motywują do aktywności również pracowników uczelni. Festyn odbywa się wprawdzie raz do roku, ale na co dzień mają do wyboru pilates, program „Zdrowy kręgosłup”, pływanie czy nordic walking urokliwymi trasami Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Specjalna oferta dla pracowników stanowi jeden z trzech filarów, na których oparto funkcjonowanie SWFiS.\n\n[caption id=\"attachment_2675\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2675\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/Panicz-Aleksander.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"473\" /> Aleksander Panicz[/caption]\n<h3>Asany najpopularniejsze</h3>\nPodstawą są zajęcia dydaktyczne prowadzone przez siedmiu zatrudnionych w studium wykładowców. Do niedawna korzystano z hali sportowej, ale kiedy podjęto decyzję o jej wyburzeniu i postawieniu w tym miejscu nowoczesnego obiektu z pełnowymiarowymi boiskami do gier zespołowych, siłownią i salą gimnastyczną (oddanie planowane jest za dwa lata), do dyspozycji sportowców jeszcze przez jakiś czas pozostanie jedynie pływalnia. Jest obowiązkowa dla wszystkich, którzy nie mają przeciwwskazań lekarskich. Ci zaś mają do wyboru zajęcia korekcyjne lub jogę. Pozostali, choć nie muszą wiązać swojej przyszłości z pływaniem na statkach (na UMG są również kierunki lądowe), przechodzą 60-godzinny program nauki pływania i ratownictwa. W ciągu trzech pierwszych semestrów doskonalą technikę pływania, w czwartym uczą się technik ratowniczych: skoku, holowania, w jaki sposób się obchodzić z osobą przytomną, a jak z nieprzytomną itp. Każdy może poradzić się instruktora, poprosić o odpowiedni trening albo po prostu popływać.\n\nW SWFiS działają także sekcje sportowe i rekreacyjne. Jest ich obecnie czternaście. Studenci, oprócz już wymienionych, mogą trenować także siatkówkę, koszykówkę, piłkę nożną, trójbój siłowy, sporty walki, pływanie i jogę. Ta ostatnia cieszy się największym powodzeniem. W tym roku zapisało się siedemdziesięciu uczestników.\n\n– Jest jeszcze sekcja ogólnorozwojowa dla osób, które nie są na takim poziomie, by reprezentować uczelnię na zawodach, ale chcą przyjść, poruszać się dla czystej przyjemności. Sami wyznaczają sobie zakres aktywności – mówi dr Konieczna.\n\nSekcje otwarte są więc dla każdego, ale już podczas pierwszych zajęć instruktorzy starają się wyłapać „brylanty”, które dobrze rokują. Wiadomo, że w krótkim okresie studiów nie da się od podstaw stworzyć sportowca, za to łatwo można w tym czasie zaprzepaścić czyjś potencjał. By do tego nie dopuścić, w SWFiS idą na rękę każdemu, kto chce kontynuować rozpoczęte wcześniej pasje. Z uwagi na skromną obecnie bazę – brak własnej siłowni, hali, boisk – studenci mają możliwość trenowania poza uczelnią, w klubach sportowych. Tak jest choćby z najjaśniej ostatnio świecącą gwiazdą, Agnieszką Kaszubą, studentką III roku Wydziału Nawigacyjnego, która w lutym w halowych Mistrzostwach Polski w Toruniu sięgnęła po złoty medal w skoku o tyczce, uzyskując rekord życiowy 4,30 m. Była też najlepsza w ostatnich Akademickich Mistrzostwach Polski w Łodzi. Na wydziale tym studiuje także Aleksandra Chmielewska, która w lutym na jeziorze Oresjon w Szwecji zdobyła brąz w bojerowych Mistrzostwach Europy, a w Mistrzostwach Świata juniorek do podium zabrakło jej jednego punktu. Ich kolegą jest Aleksander Panicz, trzeci w MP w karate olimpijskim w konkurencji kata drużynowe i w MP Japan Karate Association DPD w kata indywidualnym. „Nawigatorzy” byli też bezkonkurencyjni w sztafetach na ostatnich międzywydziałowych zawodach pływackich, organizowanych co roku z okazji Święta Szkoły.\n\nAle osiągnięć nie brakuje i na innych wydziałach. W sportach siłowych brylują „elektrycy”, a wśród nich Marcin Lange – najlepszy w Pucharze Polski w wyciskaniu leżąc w kategorii open juniorów do lat 23, a do tego brązowy medalista AMP w trójboju siłowym i w MP w wyciskaniu leżąc. Sporty walki to domena głównie Wydziału Przedsiębiorczości i Towaroznawstwa. Jedną z „gwiazd” jest pięściarka Natalia Snadna, wicemistrzyni Polski AZS w boksie olimpijskim. Z kolei wśród „mechaników” najwięcej jest biegaczy, którzy startując w niezliczonej ilości imprez – od najkrótszych pięciokilometrowych, przez dwukrotnie dłuższe, aż po półmaratony – z pewnością prędzej czy później zrealizują marzenia o sukcesach.\n\n[caption id=\"attachment_2674\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2674\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/sport-z-misja2-fot-adam-kowalski-fa-06-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"501\" /> Agnieszka Kaszuba[/caption]\n<h3>Sportowe dylematy</h3>\nW ostatnich dwóch edycjach Akademickich Mistrzostw Polski UMG plasował się w okolicach 70 miejsca. Jak przyznaje dr Konieczna, na aspekt wyczynowy trzeba jednak patrzeć przez pryzmat specyfiki takiej uczelni, jaką jest Uniwersytet Morski. Przede wszystkim UMG nie jest tak duży jak klasyczne uniwersytety czy politechniki. Poza tym z praktykami na statkach wiąże się konieczność kilkumiesięcznego nawet wyjazdu. Potrafi to zaburzyć przygotowania, zwłaszcza w sportach drużynowych, i nieuchronnie zmniejsza szanse w rywalizacji z drużynami z innych szkół wyższych.\n\n– Tamte zespoły mają dużo więcej czasu na zgranie, ustawienie każdego na boisku na optymalnej pozycji, my z kolei nie możemy być pewni, że skład będzie utrzymany do następnych zawodów – tłumaczy dr Konieczna, przywołując niedawny Rejs Niepodległości, w którego ostatnim etapie brał udział jeden z członków uczelnianego teamu pływackiego. Traf chciał, że dzień po zakończeniu rejsu zaplanowano zawody. Zawodnik był zdeterminowany, by w nich wystartować, ale kilkutygodniowy pobyt na statku – choć wspomnień z niego przywiózł co niemiara – zrobił swoje. O dobrym wyniku można było zapomnieć. Moja rozmówczyni dostrzega jednak i plusy tej sytuacji.\n\n– W równej mierze co podstawowych zawodników wychowujemy też młodszych, którzy wiedząc, że w każdej chwili mogą wskoczyć na zastępstwo, od początku przygotowywani są do roli reprezentantów uczelni.\n\nUMG to uczelnia morska, ale pamięta się w niej również o pasjonatach gór. Organizowane przez SWFiS obozy narciarskie sięgają tradycją pół wieku wstecz. Wtedy wyjeżdżano do Szklarskiej Poręby, Korbielowa i Zwardonia. Później celem był Turbacz. Od kilkunastu lat odbywają się w Białce Tatrzańskiej. Na stoku – w zależności od stopnia zaawansowania – ćwiczy się upadki, sposoby wstawania, jazdę na krawędziach czy jazdę synchroniczną. Studenci nie odmawiają sobie też radosnej zabawy na śniegu. Punktem kulminacyjnym jest zawsze długo potem wspominana impreza sylwestrowa.', 'Sport z misją', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', '2714-2', '', '', '2020-06-17 08:46:53', '2020-06-17 06:46:53', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/2714-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2743, 1, '2020-06-17 07:52:13', '2020-06-17 05:52:13', 'Zrównoważony rozwój na obszarach chronionych Tłumaczona na pięć języków platforma edukacyjna skierowana do decydentów, rolników, gospodarstw agroturystycznych, przedsiębiorców, instytucji i organizacji pozarządowych powstanie w ramach międzynarodowego projektu badawczego, w którym bierze udział Państwowa Wyższa Szkoła Informatyki i Przedsiębiorczości w Łomży.\n\nW projekt zaangażowanych jest pięć państw: Niemcy, Hiszpania, Rumunia, Litwa i Polska, które tworzą konsorcjum SDGimp. Ma on wypełnić lukę pomiędzy teorią i praktyką poprzez stworzenie długofalowych rekomendacji na rzecz obszarów chronionych przyrodniczo (parków narodowych, parków przyrodniczych, biosfer). Chodzi o to, aby kapitał przyrodniczy tych miejsc, ich indywidualna specyfika, były systemowo chronione. Naukowcy z osobami zarządzającymi obszarami chronionymi wymodelują wspólny przekaz edukacyjny. Zostanie on udostępniony na wirtualnej i powszechnie dostępnej platformie, za której przygotowanie techniczne odpowiada strona litewska.\n\n– Zrównoważony rozwój jest centralnym dążeniem wielu rządów, instytucji gospodarczych i naukowych.Uświadamiamy sobie, że nasza więź z przyrodą, dbałość o nią, są po prostu priorytetowe – mówi dr Monika Surawska, psycholożka z PWSIiP w Łomży, która jest uczelnianym koordynatorem projektu.\n\nDo partnerstwa w nim uczelnia zaprosiła Narwiański Park Narodowy w Kurowie, który obejmuje cenny przyrodniczo obszar rozlewisk i bagien górnej Narwi.\n\n– Do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku ten piękny obszar tworzony i chroniony był ręką stwórcy i ciężką pracą okolicznych rolników, był efektem ekstensywnej gospodarki, dziesięcioleci naturalnego wykaszania i wypasania łąk. Ludzie współtworzyli bioróżnorodność doliny Narwi. Ten proces się załamał, krowy zniknęły z polskiego pejzażu, łąki zarastają trzcinami i krzakami. Ekonomicznie nieopłacalne jest ich wykaszanie. Obecnie samodzielnie wykaszamy ponad tysiąc hektarów trzcin. Zachęcamy do tego rolników, są też specjalne programy rolno-środowiskowe. Świadomość ekologiczna rolników jest naprawdę wysoka, ale umiejętność tradycyjnego wykaszania mokradeł kosą posiadają tylko starsi gospodarze, którzy mawiają, że „kombajn to i profesor obsłuży, ale do kosy trzeba specjalisty…” – mówi Ryszard Modzelewski, od 15 lat dyrektor Narwiańskiego Parku Narodowego.\n\nTymczasem naturalne wykaszanie łąk i rozlewisk sprawia, że powstają lęgowiska dla ptactwa wodno-błotnego, w tym błotnika stawowego, będącego symbolem Narwiańskiego Parku Narodowego. Sam park zlokalizowany jest przede wszystkim na gruntach prywatnych, ze sporym rozdrobnieniem struktury własności.\n\n– To kilkanaście tysięcy drobnych działek, które układają się w poprzek Doliny Narwi, z czego ok 65% stanowi własność prywatna. Prowadzenie ochrony w takich warunkach jest utrudnione. Dotychczas wykupiliśmy ok. tysiąca hektarów nieużytków. Ważna jest edukacja i spójny przekaz do właścicieli działek, do polityków, żebyśmy lepiej rozumieli specyfikę przyrody i dbali o nasze dziedzictwo przyrodnicze, byśmy mogli oddać następnym pokoleniom to, co od nich wypożyczyliśmy – podkreśla Modzelewski.\n\nPrzedsięwzięcie pt. „System wspomagania decyzji dla wdrożenia celów zrównoważonego rozwoju na obszarach chronionych” realizowane jest w ramach programu ERASMUS+. Jego wartość to ponad 260 tys. euro, z czego blisko 30 tys. przeznaczone jest na działania polskiej strony.\n\n<em>(wl)</em>', 'Zrównoważony rozwój na obszarach chronionych', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu', '', '', '2020-06-17 08:44:29', '2020-06-17 06:44:29', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tytul-artykulu/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2715, 1, '2020-06-17 07:45:32', '2020-06-17 05:45:32', '<h2>Jeżeli badania proof of concept przyniosą sukces, to ich kontynuacja powinna być finansowana przez fundusze typu venture capital. W polskich realiach skalę finansową niezbędną do skutecznego działania takiego funduszu może zapewnić tylko duża instytucja publiczna, np. dla poszczególnych instytutów PAN mogłaby to być zreformowana PAN.</h2>\nDo napisania tego artykułu skłoniły nas niedawne informacje prasowe na temat odkrycia nowego antybiotyku przez naukowców z MIT, reportaż w TVN o wyprowadzaniu publicznych funduszy przez inkubatory przedsiębiorczości, a także najnowsze doniesienia na temat nieprawidłowości w NCBR.\n\nNa początku zastrzeżenia. Po pierwsze, nie przedstawiamy poniżej ani oficjalnego stanowiska Polskiej Akademii Nauk, ani Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN, w którym pracujemy, a jedynie nasze prywatne opinie. Po drugie, piszemy po części we własnym interesie, ponieważ sami odkryliśmy cząsteczki aktywne względem lekoopornych bakterii, w tym osławionego szczepu New Delhi, o wyższej aktywności i szerszym spektrum działania niż te opublikowane przez naukowców z MIT. Założyliśmy też start-up mający rozwinąć i skomercjalizować nasze odkrycia, ale od kilku lat nie możemy znaleźć źródła finansowania badań. Znaleźliśmy się w przysłowiowej Dolinie Śmierci. Dla Narodowego Centrum Nauki są zbyt „wdrożeniowe”, a dla Narodowego Centrum Badań i Rozwoju zbyt „podstawowe”.\n\nWyjaśnienie dla osób niezorientowanych: warunkiem koniecznym do uzyskania grantu NCN jest złożenie deklaracji, że wyniki projektu nie będą miały bezpośredniej przydatności praktycznej, a warunkiem koniecznym do uzyskania grantu NCBR jest finansowanie wyłącznie badań bezpośrednio aplikacyjnych. Sytuacje pośrednie nie mieszczą się w wyobrażeniu architektów i realizatorów systemu finansowania badań w Polsce. Twierdzimy, że ten system, tworzony i umacniany przez kolejne rządy RP, jest bezpośrednio odpowiedzialny za to, że pod względem innowacyjności polska gospodarka pozostaje na szarym końcu w Unii Europejskiej. Często można spotkać się z opinią, że za tę sytuację odpowiedzialny jest wyłącznie śmiesznie niski poziom nakładów na naukę w Polsce. Przez długi czas podzielaliśmy ten pogląd. Jednak bogatsi o własne doświadczenia stwierdzamy obecnie, że dosypanie dowolnych środków finansowych do obecnej struktury finansowania niewiele zmieni.\n<h3>Żarówka i świeca</h3>\nJest tak dlatego, że owe pożądane „innowacje” i „wdrożenia” nie są realnym celem badań naukowych. Ich celem jest odkrywanie świata. Obowiązkiem naukowca nie jest bycie wdrożeniowym czy innowacyjnym, ale odkrywczym. Źródłem postępu technicznego, ekonomicznego i społecznego jest nieskrępowana swoboda twórcza uczonych i wynalazców. Istotne „innowacje” i „wdrożenia” są przeważnie produktem ubocznym odkryć czysto naukowych. Tak też było w naszym przypadku. Na początku badań nigdy nie wiadomo, czy i do jakich „innowacji” badania te doprowadzą, dlatego wolność badań naukowych jest tak ważna. Ale bez najlepszych i najbardziej odkrywczych badań nie będzie żadnych innowacji. Żeby uprzedzić polemistów, wyjaśnijmy tutaj, że chodzi nam o innowacje przełomowe, dające przewagę cywilizacyjną, a nie inkrementalne poprawki znanych rozwiązań. Jak stwierdził jeden z naszych poprzedników, żarówka nie powstała w wyniku prac rozwojowych nad świecą.\n\nZ drugiej strony, jeśli odkrycie mogłoby doprowadzić do zysków komercyjnych, to podatnicy mają prawo oczekiwać, że ich środki nie zostaną zmarnowane, ale pomnożone. Dlatego należy stworzyć system, w którym potencjał „innowacyjności” polskiej nauki nie byłby marnowany, tak jak działo się dotąd i dzieje się obecnie. Kluczowe jest stwierdzenie, że naukowcy są kształceni i szkoleni, żeby zajmować się badaniami naukowymi, a nie wdrożeniami. Zapisy obowiązującej obecnie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tzw. Ustawy 2.0, zwłaszcza rozdział 6 tej ustawy, zachęcają naukowców do tego i chętnym powinno się umożliwić rozwijanie własnych firm. Nieliczni spośród nas objawiają wybitne talenty biznesowe. Ale podstawowym warunkiem efektywności jest przypisanie zadań do kompetencji. W tym wypadku chodzi w pierwszej kolejności o otoczenie odkrywców odpowiednią infrastrukturą: zespołami ludzi kompetentnych w dziedzinie identyfikowania i ochrony własności intelektualnej o potencjale „wdrożeniowym”, tak by można było udostępniać na warunkach komercyjnych (licencjonować) tę własność intelektualną z zyskiem dla społeczeństwa i w celu dalszego finansowania badań naukowych.\n\nW obecnym systemie role te mają pełnić m.in. inkubatory wynalazczości, fundusze Bridge-alfa i tym podobne struktury współfinansowane ze środków publicznych przez NCBR i PARP. Jak wiadomo, m.in. w wyniku kontroli NIK, struktury te tylko w małym stopniu realizują pożądany cel, nie mówiąc już o działalności wątpliwie legalnej, opisanej we wspomnianym reportażu, a szerzej w dostępnym publicznie raporcie NIK (Małe efekty za duże pieniądze. NIK o wykorzystaniu środków publicznych na innowacje, publikacja na stronie www.nik.pl w dn. 30 lipca 2018 07:00) i w serwisie PAP „Nauka w Polsce” (NIK: pieniądze na innowacje źle wydawane, dostały je np. solaria i dyskoteka, naukawpolsce.nik.pl, aktualizacja 11.04.2019).\n\nWażne są nie tylko środki. Przysłowie „czas to pieniądz” nie wzięło się znikąd. W naszym systemie, jeżeli naukowcy odkryją coś niespodziewanego, to obecnie muszą napisać wniosek do jednej z niewielu agencji grantowych, potem dostać grant i zacząć prowadzić badania, które są odmienne od ich standardowej ścieżki (przypominamy, że tylko odkrycia nieprzewidywalne podlegają ochronie patentowej, która jest warunkiem sine qua non komercjalizacji). W najlepszym wypadku to minimum dwa lata, a potem następuje poszukiwanie od zera środków na rozwój. System grantów Tango (wspólna inicjatywa NCN i NCBR mająca rozwiązać ten ostatni problem) jest tak sztywny i powolny, że niczego nie rozwiązuje. W tym czasie ktoś inny na świecie może wpaść na podobny pomysł. Nauka nie jest polska i niepolska. Jest jedna, globalna. W dodatku niestety poufność nieopartej na zgłoszeniu patentowym własności intelektualnej we wnioskach grantowych jest iluzoryczna, pomimo odpowiednich klauzul, zastrzeżeń i paragrafów (znów mówimy na podstawie własnego doświadczenia). A ochrony patentowej nie można uzyskać bez twardych danych. Powstaje błędne koło, którego doświadczamy obecnie sami.\n<h3>A jak to jest gdzie indziej?</h3>\nNajbardziej innowacyjne uczelnie świata, takie jak Harvard, Stanford, MIT czy ETH w Zurichu, posiadają własne środki na rozwijanie pomysłów o potencjale komercyjnym. Na przykład z uniwersytetu Stanforda wypączkowały już tysiące firm, które nie tylko płacą opłaty licencyjne uniwersytetowi, ale co ważniejsze, tworzą nowe miejsca pracy i rozwijają gospodarkę. Spora część tych środków pochodzi z zysków z wcześniejszych wdrożeń. Ponieważ polskie uczelnie i instytuty PAN nie mają takich środków, a rodzimy przemysł jest innowacyjny w stopniu znikomym, to taki kapitał początkowy może pochodzić jedynie ze środków publicznych, obecnie ewidentnie marnotrawionych przez NCBR (w sensie skuteczności działań; nie zarzucamy tu nikomu i w żadnym wypadku działalności kryminalnej).\n\nTo uczelnie i nieobecne praktycznie w świadomości społecznej Instytuty Polskiej Akademii Nauk (35% wyników naukowych przy 7% udziału w strukturze zatrudnienia w nauce polskiej) powinny dysponować środkami na tworzenie innowacji. Po pierwsze, należy sfinansować wspomnianą wyżej infrastrukturę wynalazczości, czyli zatrudnić fachowców zajmujących się identyfikowaniem potencjału komercyjnego, analizą środowiska patentowego itp. Takie osoby muszą rezydować w danym instytucie lub uczelni, tak by mogły uczestniczyć we wszystkich wykładach i seminariach, a także oceniać potencjał komercyjny publikacji przed ich wysłaniem do publikacji (by zgodnie z obowiązującym prawem nie stracić możliwości uzyskania ochrony patentowej). Należy też udostępnić w sposób systematyczny, a nie w przypadkowo organizowanych konkursach, środki na ochronę patentową. Obecny stan prawny umożliwia co prawda instytucjom nauki tworzenie spółek celowych do rozwoju i komercjalizacji danego odkrycia. Samo stworzenie takich spółek celowych jednak nie wystarczy, co wynika z kolejnego raportu NIK (NIK: Spółki tworzone przez jednostki naukowe nie sprawdziły się dotychczas jako skuteczne narzędzie pozwalające na transfer wyników badań naukowych lub prac rozwojowych do gospodarki; publikacja na stronie www.nik.pl w dn. 11 stycznia 2019 07:00). Spółki te muszą dysponować realnymi funduszami do finansowania tych przedsięwzięć, zanim przyniosą one zyski. Z doświadczenia wiemy, że w dziedzinie nauk przyrodniczych przeprowadzenie badań typu proof of concept (sprawdzenie danego pomysłu) musi kosztować 50–100 tysięcy złotych na projekt. Istotna część tych przedsięwzięć upadnie lub nie doprowadzi do komercjalizacji, nie ma więc szans, by inwestorzy lub rynki finansowe były zainteresowane takimi inwestycjami. W przysłowiowo lukratywnej dziedzinie badań nad nowymi lekami sukces odnosi nie więcej niż 1% takich przedsięwzięć.\n\nJeżeli jednak jednostka badawcza miałaby fundusze na proof of concept, to można by te badania zacząć prowadzić od razu, a nie po kilku latach wypełnionych głównie czekaniem na decyzje o kolejnych transzach finansowania. Jeżeli badania proof of concept przyniosą sukces, to ich kontynuacja powinna być finansowana przez fundusze typu venture capital (VC). W polskich realiach skalę finansową niezbędną do skutecznego działania takiego funduszu (czyli zachowanie rentowności pomimo ryzykowności poszczególnych projektów) może zapewnić tylko duża instytucja publiczna, np. dla poszczególnych instytutów PAN mogłaby to być zreformowana PAN (prace nad szeroką reformą tej instytucji są obecnie prowadzone). Stworzenie funduszu venture capital dedykowanego instytutom PAN mogłoby być częścią tej reformy. Jak wspomnieliśmy wyżej, naukowcy, którzy będą chcieli się zająć osobiście wdrażaniem wynalazku, powinni mieć możliwość wsparcia przez macierzystą jednostkę, np. poprzez założenie spółki typu spin-off z pomocą jednostki, działającej poprzez swoją spółkę celową (ramy prawne takiego rozwiązania są zapewnione w Ustawie 2.0). W realiach Unii Europejskiej instytuty i uczelnie są traktowane jako duże przedsiębiorstwa, więc mając na uwadze europejski system grantów dla małych i średnich przedsiębiorstw, udział macierzystej jednostki nie powinien przekraczać 10%. Mając prawa własności intelektualnej i udziały w spółce swoich naukowców, instytucja naukowa może kontrolować, jak wydawane są publiczne pieniądze, a w dalszej perspektywie czerpać zyski z przychodów spółki, by finansować kolejne badania i innowacje, zachowując swoją misję badawczą.\n\n[caption id=\"attachment_2754\" align=\"alignnone\" width=\"372\"]<img class=\"wp-image-2754\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/KD-image-scaled.jpg\" alt=\"\" width=\"372\" height=\"540\" /> Dr Krzysztof Drabikowski, Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Jak zostanie przyjęty ten model?</h3>\nWiele projektów z dziedziny nauk przyrodniczych i technicznych wymaga milionowych inwestycji sprzętowych. Prywatny inwestor (niezależnie od tego, że obecny model finansowania sprawia, iż za sprawą NCBR polski prywatny inwestor inwestuje przeważnie publiczne pieniądze) nie jest chętny do tak dużych inwestycji. Bardziej zyskowne (dla przedsiębiorcy, nie dla społeczeństwa) i łatwiejsze jest inwestowanie w sektor np. gier komputerowych. Jeżeli jednak inwestycje sprzętowe będzie prowadzić spółka celowa instytutu bądź uczelni, to wzmocniona zostanie kontrola nad wydawanymi środkami publicznymi. W przypadku powodzenia przedsięwzięcia i sprzedaży technologii, ale i w przypadku niepowodzenia, to nie spółka pozostaje z niepotrzebnym już sprzętem, ale to sprzęt pozostaje w gestii instytucji nauki, gdzie może być wykorzystany do innych celów badawczych. Z drugiej strony nieuczciwi pseudowynalazcy nie będą mogli kupować wielkich telewizorów plazmowych jako urządzeń do wyświetlania obrazu, które po zamknięciu spółki ustawią w swoich domach (zasłyszany przykład z życia).\n\n[caption id=\"attachment_2753\" align=\"alignnone\" width=\"304\"]<img class=\"wp-image-2753\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/20190627_194806-scaled.jpg\" alt=\"\" width=\"304\" height=\"540\" /> Prof. Wojciech Bal. Fot. Arch. prywatne[/caption]\n\nZlokalizowanie spółek-córek danego instytutu czy uczelni na terenie macierzystej jednostki pozwoli też znacznie zminimalizować koszty logistyczne przedsięwzięcia, gdyż w wielu takich projektach jest potrzeba jedno– lub kilkurazowego skorzystania z danego urządzenia, które znajduje się w jednostce.\n\nJasne jest, że proponowany przez nas model, choć logiczny, oparty na faktach i w dużej mierze wzorowany na sprawdzonych rozwiązaniach zagranicznych, zostanie przyjęty nieufnie. Może mu być przypisana łatka „rozdawnictwa”, „szastania środkami publicznymi”. Pomijając fakt, że system obecny, jakoby zbudowany na szlachetnych przesłankach swobodnej konkurencji i niewidzialnej ręki rynku, jest w sposób oczywisty moralnym i materialnym bankrutem, możemy zaproponować pilotaż naszej propozycji. Pierwsze fundusze na badania proof of concept i na większe inwestycje mogłyby dostać jednostki, które już wprowadziły innowacje na rynek lub/i są posiadaczami międzynarodowych patentów (pomimo wszystko są takie). Po kilkunastu latach (to znaczy bardzo szybko) ta maszyna będzie się sama napędzać, sama finansować i kreować w Polsce gospodarkę opartą na wiedzy, a nie na taniej sile roboczej.\n<div class=\"frame\">\n\nZrównoważony rozwój na obszarach chronionych Zrównoważony rozwój na obszarach chronionych Tłumaczona na pięć języków platforma edukacyjna skierowana do decydentów, rolników, gospodarstw agroturystycznych, przedsiębiorców, instytucji i organizacji pozarządowych powstanie w ramach międzynarodowego projektu badawczego, w którym bierze udział Państwowa Wyższa Szkoła Informatyki i Przedsiębiorczości w Łomży. W projekt zaangażowanych jest pięć państw: Niemcy, Hiszpania, Rumunia, Litwa i Polska, które tworzą konsorcjum SDGimp. Ma on wypełnić lukę pomiędzy teorią i praktyką poprzez stworzenie długofalowych rekomendacji na rzecz obszarów chronionych przyrodniczo (parków narodowych, parków przyrodniczych, biosfer). Chodzi o to, aby kapitał przyrodniczy tych miejsc, ich indywidualna specyfika, były systemowo chronione. Naukowcy z osobami zarządzającymi obszarami chronionymi wymodelują wspólny przekaz edukacyjny. Zostanie on udostępniony na wirtualnej i powszechnie dostępnej platformie, za której przygotowanie techniczne odpowiada strona litewska. – Zrównoważony rozwój jest centralnym dążeniem wielu rządów, instytucji gospodarczych i naukowych.Uświadamiamy sobie, że nasza więź z przyrodą, dbałość o nią, są po prostu priorytetowe – mówi dr Monika Surawska, psycholożka z PWSIiP w Łomży, która jest uczelnianym koordynatorem projektu. Do partnerstwa w nim uczelnia zaprosiła Narwiański Park Narodowy w Kurowie, który obejmuje cenny przyrodniczo obszar rozlewisk i bagien górnej Narwi.  – Do lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku ten piękny obszar tworzony i chroniony był ręką stwórcy i ciężką pracą okolicznych rolników, był efektem ekstensywnej gospodarki, dziesięcioleci naturalnego wykaszania i wypasania łąk. Ludzie współtworzyli bioróżnorodność doliny Narwi. Ten proces się załamał, krowy zniknęły z polskiego pejzażu, łąki zarastają trzcinami i krzakami. Ekonomicznie nieopłacalne jest ich wykaszanie. Obecnie samodzielnie wykaszamy ponad tysiąc hektarów trzcin. Zachęcamy do tego rolników, są też specjalne programy rolno-środowiskowe. Świadomość ekologiczna rolników jest naprawdę wysoka, ale umiejętność tradycyjnego wykaszania mokradeł kosą posiadają tylko starsi gospodarze, którzy mawiają, że „kombajn to i profesor obsłuży, ale do kosy trzeba specjalisty…” – mówi Ryszard Modzelewski, od 15 lat dyrektor Narwiańskiego Parku Narodowego. Tymczasem naturalne wykaszanie łąk i rozlewisk sprawia, że powstają lęgowiska dla ptactwa wodno-błotnego, w tym błotnika stawowego, będącego symbolem Narwiańskiego Parku Narodowego. Sam park zlokalizowany jest przede wszystkim na gruntach prywatnych, ze sporym rozdrobnieniem struktury własności. – To kilkanaście tysięcy drobnych działek, które układają się w poprzek Doliny Narwi, z czego ok 65% stanowi własność prywatna. Prowadzenie ochrony w takich warunkach jest utrudnione. Dotychczas wykupiliśmy ok. tysiąca hektarów nieużytków. Ważna jest edukacja i spójny przekaz do właścicieli działek, do polityków, żebyśmy lepiej rozumieli specyfikę przyrody i dbali o nasze dziedzictwo przyrodnicze, byśmy mogli oddać następnym pokoleniom to, co od nich wypożyczyliśmy – podkreśla Modzelewski. Przedsięwzięcie pt. „System wspomagania decyzji dla wdrożenia celów zrównoważonego rozwoju na obszarach chronionych” realizowane jest w ramach programu ERASMUS+. Jego wartość to ponad 260 tys. euro, z czego blisko 30 tys. przeznaczone jest na działania polskiej strony. (wl)\n\n</div>', 'Dolina śmierci  ma się dobrze,  ale można ją pokonać ', '<img class=\"alignnone size-medium wp-image-2754\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/06/KD-image-207x300.jpg\" alt=\"\" width=\"207\" height=\"300\" />\n\n„Odkryliśmy cząsteczki aktywne względem lekoopornych bakterii, w tym osławionego szczepu New Delhi, o wyższej aktywności i szerszym spektrum działania niż te opublikowane przez naukowców z MIT” – piszą autorzy artykułu. Nie o szczegółach odkrycia chcą jednak poinformować czytelników, lecz o pomyśle na zmianę modelu finansowania badań. Na czym on polega, to właśnie treść artykułu.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'dolina-smierci-%e2%80%a8ma-sie-dobrze-%e2%80%a8ale-mozna-ja-pokonac%e2%80%a9', '', '', '2020-06-25 17:13:57', '2020-06-25 15:13:57', '', 2688, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/dolina-smierci-%e2%80%a8ma-sie-dobrze-%e2%80%a8ale-mozna-ja-pokonac%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
