INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2052, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"clearImage size-full wp-image-2016\" style=\"display: block; float: unset; width: 100%;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2-1024x448.jpg\" alt=\"\" />\n\nMikroskop optyczny pozwalający na oglądanie struktur i komórek w nanoskopijnej skali ukrytych pod innymi komórkami stworzyli naukowcy z Wydziału Mechatroniki Politechniki Warszawskiej przy współpracy z University of Dundee w Wielkiej Brytanii i University of Technology Sydney w Australii.\n\nPod mikroskopem będzie można oglądać nawet obiekty o średnicy 0,2 mikrometra, przykryte tkanką o grubości równej 80 mikrometrów (0,08 milimetra). A to oznacza, że badany obiekt może być ponad 400 razy mniejszy niż grubość tkanki, która go przykrywa.\n\nW swoich badaniach naukowcy używają superrozdzielczego mikroskopu fluorescencyjnego z wymuszonym wygaszaniem emisji (STED). To aparat, w którym próbkę oświetla się światłem widzialnym (a więc nie np. elektronami czy promieniami rentgenowskimi). Takie urządzenie samodzielnie zbudował dr inż. Piotr Zdańkowski z Wydziału Mechatroniki PW, który twierdzi, że na świecie jest zaledwie kilka instrumentów o takiej optyce. Wraz z dr. inż. Maciejem Trusiakiem poszli o krok dalej i zaproponowali kolejne usprawnienia. Dzięki zastosowaniu elementów optyki adaptacyjnej, znanych i szeroko wykorzystywanych w astronomii, możliwe staje się oglądanie struktur dotąd niedostępnych dla ludzkiego oka. Stosując sprytne algorytmy odszumiania, można dodatkowo oddzielić ważne informacje od szumu. Aby uporać się z problemem zniekształcenia światła, badacze postanowili zastosować w swoim rozwiązaniu właśnie… aberrację. To sposób znany w korygowaniu astygmatyzmu – wtedy, żeby poradzić sobie ze zniekształceniem obrazu w oku pacjenta, daje się mu soczewki, które to zniekształcenie zerują.\n\nBadania zostały w części sfinansowane z grantów europejskich Marie Curie Actions (PHOQUS) i krajowych: OPUS Narodowego Centrum Nauki oraz NAWA.\n<div class=\"signature\">\n\nIzabela Koptoń-Ryniec\n\n</div>', 'Wyjątkowy mikroskop ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wyjatkowy-mikroskop%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:01:06', '2020-02-17 08:01:06', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wyjatkowy-mikroskop%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2097, 1, '2020-02-17 09:02:41', '2020-02-17 08:02:41', '', 'logo40 nowe', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo40-nowe', '', '', '2020-02-17 09:02:41', '2020-02-17 08:02:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-3.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2053, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Choć sąd zarejestrował organizację 17 lutego 1981 roku, to kluczowym momentem w historii jej powstania były wydarzenia rozgrywające się w Gdańsku sześć miesięcy wcześniej. 27 sierpnia 1980 roku, w ślad za żądaniami strajkujących robotników, swoje postulaty ogłosili także studenci. Chodziło m.in. o przywrócenie autonomii szkołom wyższym, ograniczenie cenzury i ilości zajęć w studium wojskowym oraz przede wszystkim powołania organizacji studenckiej, która połączy wszystkie regionalne komitety studenckie wspólnym statutem i będzie całkowicie niezależna od władzy państwowej.\n\nJuż 2 września 1980 r. powołany zostaje Tymczasowy Komitet Założycielski Niezależnego Zrzeszenia Studentów Polskich Uniwersytetu Gdańskiego. Ale za początek NZS uznaje się datę 22 września, kiedy na Politechnice Warszawskiej dochodzi do spotkania przedstawicieli regionalnych komitetów z całej Polski. Niespełna miesiąc później odbył się pierwszy Zjazd Delegatów Komitetów Założycielskich Niezależnych Organizacji Studenckich. Podczas niego uchwalono projekt statutu oraz wyłoniono Ogólnopolski Komitet Założycielski, w skład którego weszli: Mirosław Augustyn, Piotr Bikont, Wojciech Bogaczyk, Stefan Cieśla, Jacek Czaputowicz, Teodor Klincewicz, Barbara Kozłowska, Maciej Kuroń, Krzysztof Osiński, Leszek Przysiężny i Marek Sadowski.\n\nW styczniu 1981 r. „enzetesiacy” z Łodzi rozpoczęli najdłuższy strajk okupacyjny w Europie. Przez 29 dni zajmowali budynek Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, domagając się m.in. rejestracji NZS-u, zniesienia przymusu nauczania języka rosyjskiego i przedmiotów indoktrynacyjnych, zniesienia cenzury w wydawnictwach naukowych, prawa do swobodnego wyjazdu za granicę oraz uwolnienia więźniów politycznych i ukarania winnych stłumienia protestów robotniczych w grudniu 1970 r. „Solidarne czekanie”, w którym uczestniczyło 10 tys. osób, zmusiło władze komunistyczne do rejestracji NZS. W marcu 1981 roku duszpasterzem NZS został ksiądz Józef Maj, który pełni tę funkcję do dziś.\n\nPrzez siedem lat, od 1982 do 1989 roku, organizacja działała nielegalnie (do 1986 r. w podziemiu). Ponowna rejestracja nastąpiła 22 września 1989 roku. To właśnie w obawie przed władzami komunistycznymi w początkowych latach działalności nie zbierano danych o członkach NZS. Działalność w organizacji wiązała się z drastycznymi konsekwencjami, których studenci woleli uniknąć. Trudno więc oszacować, ilu z nich w ciągu tych czterech dekad posiadało legitymację NZS. Z archiwalnych danych wynika, że w maju 1981 roku do zrzeszenia należało 80 tys. osób. Aktualnie do NZS należy 1500 członków, a tysiąc kolejnych osób jest sympatykami. Liczba ta utrzymuje się od kilku lat.\n\nNa czele NZS stało dotąd 26 przewodniczących z 20 uczelni, najczęściej z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (4) i Uniwersytetu Warszawskiego (3). Pierwszym czteroosobowym Zarządem Krajowym kierował Jarosław Guzy z Uniwersytetu Jagiellońskiego, a jego zastępcami byli: Leszek Przysiężny, Teodor Klincewicz, Wojciech Walczak. W NZS rozpoczynali kariery m.in. Paweł Piskorski (przewodniczący w kadencji 1990/1991) czy Adam Bielan (1996–1998).\n\nNajliczniejszy, dziewięcioosobowy Zarząd Krajowy piastuje funkcje w obecnej kadencji 2019/20. Przewodniczącą jest Patrycja Serafin, studentka międzynarodowych stosunków gospodarczych drugiego stopnia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Gdańskiego. W trakcie roku Zarząd Krajowy obraduje średnio 60 razy. Wyliczono, że statystyczny członek władz NZS odbywa rocznie 13 wyjazdów, spędza 78 godzin w pociągu i – jak żartobliwie mówią w NZS – hoduje 102 siwe włosy.\n\nNZS działa obecnie na 29 uczelniach, w tym m.in. we wszystkich uniwersytetach ekonomicznych, jednym medycznym (w Białymstoku), dziewięciu uczelniach technicznych oraz w PWSZ w Tarnowie. Najwięcej aktywistów jest na Uniwersytecie Warszawskim (108 członków i 182 sympatyków), w Szkole Głównej Handlowej (125 + 104) oraz na Uniwersytecie Gdańskim (84 + 77).\n\nUczelniane NZS-y cieszą się dużą autonomią, co oznacza możliwość realizowania przez nie swoich projektów, ale nie brakuje także inicjatyw ogólnopolskich. Jedną z najstarszych jest Wampiriada (zainaugurowana w 2000 r., od 2002 r. jako projekt krajowy). W ostatniej, jesiennej, odsłonie akcji oddawania krwi na 20 uczelniach zebrano 3371 donacji, czyli 1517 litrów krwi.\n\nAkademickie Centrum Edukacji Ekologicznej przeprowadza akcję „Studenci Sadzą Las”. W trakcie kilku wyjazdów w roku akademickim 2018/2019 około 240 „enzetesiaków” posadziło ponad 13,5 tys. drzewek. Od chwili zainicjowania akcji w 2005 roku posadzono już ponad 202 tys. drzewek.\n\nOd 11 lat organizowany jest konkurs „Studencki Nobel”, którego celem jest uhonorowanie żaków wyróżniających się swoją ambicją i zaangażowaniem w dziewięciu kategoriach. W ub.r. napłynęło 150 zgłoszeń.\n\nNZS przeprowadza też KOnkurs KOnstrukcji Studenckiej KOKOS, wyłaniający najbardziej utalentowanych konstruktorów spośród studentów najlepszych polskich uczelni technicznych. W ubiegłorocznym startowało 36 projektów. Ponadto: Ogólnopolski Konkurs Fotografii Studenckiej, Drogowskazy Kariery – program edukacyjny podnoszący kompetencje studentów oraz ich konkurencyjność na rynku pracy, a także nieodpłatne spotkania, pokazy i warsztaty filmowe w ramach projektu „Prawie kino”. Organizacja dba też o integrację swoich członków. W 2003 i 2007 odbyły się pielgrzymki do Rzymu, a w ub.r. zorganizowano wycieczkę promem do Szwecji, w której uczestniczyło 250 osób.\n\nCztery lata temu NZS, wraz z PSRP, odegrał ważną rolę w ujawnieniu próby fałszerstwa podczas wyborów elektorów studenckich na Wydziale Zarządzania Politechniki Częstochowskiej.\n<div class=\"signature\">\n\nMariusz Karwowski\n\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2097\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-3.png\" alt=\"\" width=\"241\" height=\"98\" />\n\nObchody będą przebiegać pod hasłem „NZS – Pokolenia Przemian”. Zainauguruje je II Bal Alumnów (22 lutego w Arkadach Kubickiego). Przez cały luty na warszawskiej „Patelni” eksponowany jest mural przedstawiający historię i działania NZS. Obrazuje przemiany, jakie zaszły w Polsce od 1980 roku. Jedną z uwiecznionych postaci jest Staszek Pyjas, który stał się symbolem młodzieżowego ruchu opozycyjnego. Realizacją projektu Grzegorza Adacha zajęło się Good Looking Studio. Od kwietnia do czerwca na dworcach kolejowych większych ośrodków akademickich pojawi się objazdowa wystawa prezentująca historię NZS. Powstała przy wsparciu merytorycznym IPN. W październiku w Warszawie zaplanowano koncert wieńczący obchody. To trzecie takie wydarzenie zorganizowane z okazji rocznicy powstania NZS. Poprzednie, pięć i dziesięć lat temu, odbyły się na Rynku Głównym w Krakowie i na Placu Defilad w Warszawie. Zagrali wówczas m.in.: Fish Emade, The Dumplings, Maciej Maleńczuk, Elektryczne Gitary, Oddział Zamknięty, O.S.T.R., Organek.\n\n</div>', 'Rubinowy NZS ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rubinowy-nzs%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:03:34', '2020-02-17 08:03:34', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/rubinowy-nzs%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2098, 1, '2020-02-17 09:05:29', '2020-02-17 08:05:29', '', 'jakpowstal', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jakpowstal', '', '', '2020-02-17 09:05:29', '2020-02-17 08:05:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jakpowstal.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2054, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2><b>Patrycja Serafin</b>, przewodnicząca Zarządu Krajowego NZS</h2>\n[caption id=\"attachment_1988\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-1988\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020-1024x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"1024\" /> Fot. Agata Hułas[/caption]\n\nPrzez 40 lat NZS przeżył strajki na uczelniach i w zakładach pracy, stan wojenny, zmianę ustrojową oraz odzyskanie wolności, o którą walczył. Po tym wszystkim musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i znaleźć swoje miejsce w tak naprawdę innym świecie. Czemu nazywam to innym światem?\n\nW 1980 roku, kiedy powstawało Niezależne Zrzeszenie Studentów, cel naszej działalności był jasno określony. Studenci stawali przeciwko władzy komunistycznej. Walczyli o niezależną od władz państwowych organizację studencką, o przestrzeganie podstawowych swobód politycznych i praw człowieka oraz o poszanowanie polskich tradycji niepodległościowych. Dzięki ich staraniom NZS został zarejestrowany jako pierwsza niezależna od władzy organizacja studencka w bloku państw komunistycznych. W czasie stanu wojennego został zdelegalizowany, więc przeniósł swoją działalność do podziemia. Lata 80. i 90. były dla enzetesiaków czasem walki o prawa przysługujące im jako obywatelom. Był to czas buntu i wyrażania niezadowolenia.\n\nDziś członkowie NZS (i studenci w ogóle) mierzą się z innymi problemami. Martwi nas przyszłość planety i nasza własna, uczymy się i obserwujemy świat. Działamy na różnych polach. Czerpiąc z tradycji organizacji, zajmujemy się obroną praw studentów i poprawianiem ich sytuacji. Prowadzimy projekty kulturalne, ekologiczne, charytatywne, konkursy ogólnopolskie, które pozwalają zdobywać naszym członkom cenne doświadczenie. Jesteśmy patriotami – w związku ze zbliżającymi się wyborami prezydenckimi przygotowujemy akcję „Studiuję Głosuję”, w ramach której będziemy zachęcać młodych do pójścia w maju do urn oraz tłumaczyć programy wyborcze kandydatów.\n\nPodsumowując, naszym dzisiejszym celem jest rozwijanie się i tworzenie organizacji, która pozwala członkom na wymianę najróżniejszych, czasem nawet przeciwnych, opinii.\n\nZa nami stoi długa historia pełna pięknych chwil i wielu nauczek. Od roku 1980 wiele się zmieniło, jednak tym, co łączy dawnego studenta z obecnym jest chęć działania dla swojego otoczenia. Organizując obchody 40-lecia, chcemy stworzyć okazję do utrwalenia relacji między różnymi pokoleniami NZS-u. Co wyróżnia nasze Pokolenie Przemian? Bezkompromisowość i brak obojętności, zarówno w 1980, jak i w 2020 roku.', 'Bezkompromisowi i nieobojętni ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:19:27', '2020-02-17 06:19:27', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bezkompromisowi-i-nieobojetni%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2055, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Z <b>Jarosławem Guzym</b>, pierwszym przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów, rozmawia Mariusz Karwowski</h2>\n[caption id=\"attachment_1973\" align=\"alignnone\" width=\"729\"]<img class=\"size-full wp-image-1973\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3-729x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"729\" height=\"1024\" /> Fot. NZS[/caption]\n\n<strong><b>W jakich okolicznościach został Pan przewodniczącym NZS-u? </b></strong>\n\nPierwszy po rejestracji Zjazd NZS, na którym wybierano władze organizacji, odbywał się w moim rodzinnym Krakowie na początku kwietnia 1981 roku. Kończyłem wtedy na Uniwersytecie Jagiellońskim studia socjologiczne, a zaczynałem historyczne. Trzydniowe obrady toczyły się w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Byłem delegatem UJ na Zjazd, ale nie planowałem kandydowania na przewodniczącego. Koledzy, m.in. Jan Maria Rokita, pod koniec Zjazdu usilnie mnie jednak do tego namawiali i ostatecznie dałem się przekonać. Najpierw wybierano skład Krajowej Komisji Koordynacyjnej, w której uczelnie były reprezentowane na zasadzie proporcjonalności. Później, już wewnątrz Komisji, dokonano wyboru przewodniczącego. Były chyba trzy tury głosowań i ostatecznie niedużą większością stanąłem na czele NZS. Nie byłem zbyt aktywny podczas Zjazdu, bo w czasie obrad chorowałem. Ale, jak widać, lepiej było milczeć niż męczyć delegatów wystąpieniami. Wpływ mogło mieć to, że dołączyłem wcześniej do Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS i zdobyłem pewien autorytet prowadząc negocjacje w sprawie realizacji wystrajkowanych porozumień łódzkich. A może przeważyło niepisane prawo gospodarza? Trzeba pamiętać, że Kraków był wówczas bardzo silnym ośrodkiem NZS-u. W każdym razie nasze wybory nie były tak spontaniczne i dramatyczne, jak na robotniczych strajkach.\n\n<strong><b>Ośmielili was trochę, podpisując porozumienia sierpniowe? </b></strong>\n\nNie trzeba było nas ośmielać. Całe społeczeństwo było gotowe na bunt. Środowisko akademickie już przed Sierpniem wykazywało silną aktywność opozycyjną. Działał Studencki Komitet Solidarności, który powstał w Krakowie po zamordowaniu przez SB Staszka Pyjasa, potem kolejne, w innych miastach. Byłem związany z tym środowiskiem, m.in. kolportowałem bibułę. Jednym z postulatów SKS było powołanie niezależnej organizacji studenckiej. Idea więc była, a zwycięstwo robotników w stoczniach, kopalniach i innych zakładach pracy tylko stworzyło warunki do legalnej działalności. Nie było przypadkiem, że już na strajku w Stoczni Gdańskiej studenci podpisali się pod deklaracją powstania pierwszego NZS-u. Potem, jak grzyby po deszczu, w poszczególnych ośrodkach zaczęły wyrastać NZS-y (o powstaniu NZS na KUL czytaj na str. 13 – red). Nie trzeba było specjalnie nikogo zachęcać. Hasło „solidarność” dotyczyło przecież nie tylko związków zawodowych, ale całego ruchu, którego część stanowił NZS. Nasza organizacja była po prostu studencką „Solidarnością”. Pamiętam, jak spotykając się ze studentami w Krakowie, Marian Jurczyk, przywódca strajku w Szczecinie, powiedział: „To wszystko jest robione bardziej dla was niż dla nas, robotników. To wy wykształcicie się i skorzystacie z nowych możliwości, które dają przemiany”. I w dużym stopniu miał rację.\n\n<strong><b>Który z wysuwanych postulatów uważał Pan za najważniejszy? </b></strong>\n\nHasłem organizującym nasze działanie była wolność. W sprawach akademickich działaliśmy na dwóch frontach. Z jednej strony walczyliśmy o sprawy bieżące, z drugiej – horyzont wyznaczał projekt nowej ustawy o szkolnictwie wyższym, która miała m.in. zapewniać wpływ studentów i kadry naukowej na funkcjonowanie autonomicznej uczelni. Zmiany w tym projekcie, dokonane arbitralnie przez władze i ograniczające wolności akademickie, były zresztą zarzewiem strajków, które zaczęły się jesienią ’81 roku. Nałożyły się na to lokalne, prowokowane konflikty i w efekcie strajki: w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, gdzie łamiąc reguły demokracji wybrano nomenklaturowego rektora, czy w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa, której studenci-podchorążowie chcieli wyzwolić się spod kurateli MSW, aparatu represji. To było już preludium stanu wojennego, w WOSP wobec pokojowego strajku po raz pierwszy użyto siły. Paradoksalnie jednak z ustawą się udało. W pożądanym przez nas kształcie, z minimalnymi zmianami, przeszła przez PRL-owski sejm i dawała dużą swobodę uczelniom do połowy lat 80. Nam chodziło o zasadniczą reformę systemu kształcenia, m.in. o możliwość wyboru lektoratu, a nie uczenie się narzuconego języka rosyjskiego. Chcieliśmy się pozbyć tego peerelowskiego bagażu, który był koszmarem nie tylko dla studentów, ale i naukowców. Próbowaliśmy więc, obok walki o przemiany w całym kraju, zmieniać uczelnie wspólnie z pracownikami naukowymi i wybieranymi już także przez nas rektorami.\n\n<strong><b>Jak radziliście sobie organizacyjnie? Nie było przecież maili, komórek… </b></strong>\n\nPodstawowym urządzeniem obok telefonu był teleks, którym, zwłaszcza w czasie strajku, spływały uchwały, informacje, decyzje… Nie było Twittera, Facebooka czy Instagrama, ale dało się i bez tego. Obieg informacji to były dla nas gazetki, ulotki, książki… I osobiste kontakty. Działaliśmy po prostu tak, jakby wyłączono Internet. A decydowaliśmy z reguły kolegialnie, bo to był czas kwitnącej demokracji, często bezpośredniej. Oczywiście ktoś tym musiał kierować, reprezentować na zewnątrz, np. w rozmowach z władzą, Kościołem czy „S”, i to była m.in. moja rola jako przewodniczącego. Czułem na sobie tę odpowiedzialność. Ale o ogólnopolskim strajku studenckim jesienią 1981 roku decydowały tzw. konferencje strajkowe, które polegały na tym, że przedstawiciele uczelni zjeżdżali się, najczęściej na Politechnikę Warszawską. To w tym gronie, łącznie z Krajową Komisją NZS, inicjatorem strajku, toczyły się dyskusje, wypracowywano decyzje. Przy czym nawet jeśli konferencja ogłaszała zakończenie strajku, komitety strajkowe uczelni same decydowały o wprowadzeniu jej w życie. Na Uniwersytecie Warszawskim nawet odbywały się referenda i to na wszystkich wydziałach.\n\nNa takiej „zbuntowanej” konferencji zwolenników kontynuowania strajku, w Poznaniu, przeszedłem prawdziwy chrzest bojowy jako przewodniczący. Pojechałem tam przekonywać o konieczności zawieszenia protestu i uzgodnieniu dalszych działań z „Solidarnością”. Koledzy z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza chcieli kontynuować. Będąc w kontakcie z „S”, Episkopatem, zdawałem sobie sprawę że przed nami mur, którego sami już nie przebijemy. Oni nie przyjmowali tego do wiadomości. Kiedy więc udało mi się przekonać konferencję do zakończenia strajku, byli mocno poirytowani. Gdy wychodziłem rozwinięto przede mną czerwony dywan i obsypano złotówkami symbolizującymi Judasza, zdrajcę sprawy studenckiej. Dumnie, będąc przekonany do swoich argumentów, przeparadowałem po tym dywanie. W NZS różniliśmy się bardzo, ale ważne było to, co się z różnic wykluwało. NZS był szkołą demokracji. Osobiście przekonałem się, że prawdziwe demokratyczne przywództwo nie jest schlebianiem, ani uleganiem nastrojom. A procedur demokratycznych uczyliśmy się zewsząd, nawet z podręcznika wydanego jeszcze przed I wojną światową w… carskiej Rosji. Z niego dowiadywaliśmy się, czym jest votum separatum, a czym wniosek formalny, jak się go powinno zgłaszać… Przy wszystkich potknięciach, szanowaliśmy się nawzajem i przestrzegaliśmy reguł gry, które sami przyjęliśmy.\n\n<strong><b>Był Pan przewodniczącym NZS do czasu jego delegalizacji w styczniu 1982 roku… </b></strong>\n\nJedno z drugim nie ma nic wspólnego… O tym, że przestałem być przewodniczącym decydował czas i zmiany, jakie zaszły w NZS w podziemiu, a nie władze stanu wojennego. Nas rzeczywiście zdelegalizowano jako pierwszych, z „Solidarnością” woleli poczekać do października. Bardzo ich uwieraliśmy, szybko postanowili więc rozstrzygnąć sprawę. Byliśmy dumni, że zaraz po nas rozwiązano Konferencję Rektorów Szkół Wyższych. Powstała w 1981 roku, kiedy rektorów wybierali już w demokratycznych wyborach studenci i pracownicy naukowi. Były to osoby z ogromnym autorytetem – naukowym i osobistym, a potraktowano ich tak, jak „studenckich radykałów” z NZS. Po delegalizacji nasza organizacja dalej działała. Na przykład największy pod względem liczby oskarżonych proces w stanie wojennym odbył się w Białymstoku, gdzie wśród dwudziestu kilku osób kontynuujących działalność dominowali członkowie NZS. Te podziemne działania, m.in. mojego zastępcy, Teosia Klincewicza, obserwowałem już jednak z perspektywy Białołęki, gdzie mnie internowano.\n\n<strong><b>Jak dziś ocenia Pan kondycję 40-latka? </b></strong>\n\nZ podziwem i zaskoczeniem odbieram, że NZS jeszcze istnieje. W końcu dla organizacji studenckiej, gdzie następuje permanentna wymiana członków, funkcjonowanie przez 40 lat już samo w sobie jest fenomenem. Oczywiście zmiany, jakie przez ten czas się wokół dokonały sprawiają, że młodzi ludzie mają dziś przed sobą zupełnie innego rodzaju zadania niż my. Inaczej się dziś studiuje i nie mówię tylko o masowości, ale też o komforcie, braku barier, czy to w programach nauczania, zwłaszcza na kierunkach humanistycznych, społecznych, czy w wyjazdach zagranicznych… Przywileje, które dostępne były kiedyś tylko dla robiących kariery w aparacie władzy, np. działaczy Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, mają wszyscy. Poznając z upływem lat moich następców, starałem się nie mieć wobec nich przesadnych wymagań ani oczekiwań. Sami odpowiadają za to, co robią, dla mnie istotne jest, by trzymali się wartości, które leżały u podstaw powołania NZS.\n\n<strong><b>Kiedyś ideały, dziś interesy?  </b></strong>\n\nNie, tak nie można powiedzieć. Wartości, o które nam chodziło, były fundamentem i pewnym drogowskazem, walka o nie dawała szansę na realizację uzasadnionych interesów. Dbaliśmy przecież także o sprawy czysto przyziemne: przydział akademików, stypendia, warunki studiowania, możliwość wyboru programu studiów, dostępność publikacji naukowych na poziomie światowym, jakość żywienia w stołówkach, wyjazdy za granicę… Jednym słowem, zależało nam na normalności, a to oznaczało wyzwolenie się z gorsetu komunistycznej władzy, pozbycie się marksistowskiej ideologii, oczyszczenie z niej i peerelowskiej patologii studiów oraz publicznego życia. Zabawnym przykładem realizacji hasła „wolność” był konkurs, który ogłosiliśmy w ‘81 roku. Dotyczył ilości odmów paszportowych wśród studentów. Pamiętam, że wygrał kolega z Politechniki Krakowskiej, który na koncie miał ich kilkanaście. W nagrodę obiecaliśmy interwencję u władz. W jej wyniku udało mu się w końcu wyjechać na Zachód, z którego… już do PRL nie wrócił. Jego prawo. Nie walczyliśmy więc tylko o jakieś abstrakcyjne idee. One przekładały się na konkrety, które można realizować już w wolnej Polsce.', 'Byliśmy studencką „Solidarnością”  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:19:38', '2020-02-17 06:19:38', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bylismy-studencka-solidarnoscia-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2056, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"size-full wp-image-1992\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"683\" height=\"1024\" />\nPodpisanie 31 sierpnia 1980 w Gdańsku porozumienia przewidującego powołanie niezależnych od władzy politycznej związków zawodowych NSZZ „Solidarność” ośmieliło także inne środowiska. Na uczelniach, gdzie monopol należał dotychczas do kontrolowanego przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, zaczęły powstawać zaczątki niezależnej organizacji studentów. Także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, postrzeganym jako oaza wolności, już we wrześniu (sesja poprawkowa) powstał komitet założycielski przyszłego stowarzyszenia.\n\nWarto zauważyć, że wiele miesięcy wcześniej grupa studentów negocjowała z władzami KUL zgodę na powołanie samorządu studentów i udział w zarządzaniu uczelnią. Wydawało się, że jako przedstawiciele ogólnopolskiego związku studentów, korzystającego z autorytetu solidarnościowego ruchu społecznego, łatwiej osiągną ten cel. Po rozwiązaniu w latach siedemdziesiątych Zrzeszenia Studentów Polskich (oficjalnego poprzednika SZSP), na KUL-u nie było żadnej organizacji studenckiej. Uniwersytet, pomny fatalnych doświadczeń z niektórymi socjalistycznymi aktywistami tej organizacji (!), obronił się przed wpuszczeniem na swój teren SZSP. Zapewniono natomiast możliwość działania kół naukowych, grup artystycznych, PTTK. Trudno nie wspomnieć tu o rewelacyjnym corocznym Kullages – imprezie, o której wyobrażenie daje obecna lubelska Noc Kultury.\n\nInicjatorami powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów na KUL były osoby działające w tych formach studenckiej aktywności, zwłaszcza te, które już wcześniej starały się o powołanie Rady Studentów. Chwilę później dołączyła grupa studentów prowadzących działalność opozycyjną, często takich, którzy rok, dwa lata wcześniej zetknęli się z komunistycznymi represjami jeszcze jako uczniowie szkół średnich. Jedni i drudzy wyobrażali sobie, że legalna, masowa organizacja pozwoli im działać na naprawdę szeroką skalę. Jedni i drudzy nie darzyli się nawzajem sympatią, co czasami przeradzało się w wojnę podjazdową. „Opozycjoniści” uważali, że bawienie się w samorządy i studenckie imprezy to sabotaż w chwili, gdy trzeba wszelkimi siłami konfrontować się z komunistyczną władzą i budzić ducha narodu. My, „pozytywiści”, zarzucaliśmy im, że wykorzystują zainicjowany i rozwijany przez nas ruch studencki, aby coraz radykalniej prowokować bezpiekę do walki w sferze symbolicznej. Jako zapalony turysta prowadziłem w tamtym okresie spływy kajakowe pod egidą SZSP-owskiego Almaturu. Marzyłem o tym, aby studenci KUL mieli dostęp do podobnej bazy i budżetu we własnej organizacji.\n<img class=\"wp-image-2098 size-full alignright\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jakpowstal.png\" alt=\"\" width=\"408\" height=\"618\" />\nPrawdziwym problemem było jednak to, że idealizm, zapał i entuzjazm twórców kulowskiego NZS-u nie szedł w parze ani z dostatecznym doświadczeniem organizacyjnym, ani z wyczuciem potrzeb i oczekiwań ogółu studentów. Pamiętam wrześniowe, codzienne, wielogodzinne narady, w gęstych kłębach dymu papierosowego, z których nie ostawały się do dnia następnego żadne ustalenia. Potem naiwne oczekiwania, że władze uczelni ot tak sobie spełnią nasze postulaty. Rozczarowanie biernością większości studentów, gdy w całym kraju wrzała rewolucja „Solidarności”. I nie w tym rzecz, że do działania przystąpili kompletni amatorzy – ja miałem na przykład za sobą wiele lat pracy w niezależnym, antykomunistycznym harcerstwie. Jednak z tego rodzaju działalnością publiczną nikt z nas nie miał i w warunkach „demokracji ludowej” nie mógł mieć doświadczenia. Zresztą, patrząc z dzisiejszej perspektywy, większość naszych celów była nie do zrealizowania. Z tym większą satysfakcją wspominam przedsięwzięcia, które jednak się udały: pierwsze i drugie powszechne wybory do zarządu NZS, wiece, na które udawało się ściągnąć tłumy kolegów i koleżanek, niezapomniany bal NZS. Demokratyczne procedury poznawaliśmy i ćwiczyliśmy po raz pierwszy w życiu! Gdy wyciągam ze swojego prywatnego archiwum zachowaną fotografię afisza z listą kandydatów do zarządu, ze wzruszeniem przypominam sobie fantastycznych ludzi, z którymi miałem szczęście wtedy pracować. Tam i wtedy poznałem swoją żonę. Wielkie znaczenie miały, prowadzone ręka w rękę z władzami KUL, starania o przywrócenie Wydziału Nauk Społecznych. Dzięki temu psycholog po KUL-u miał w dyplomie napisane, że jest psychologiem, a nie, jak dotąd, „filozofem o specjalności psychologicznej”, co miało znaczenie przy poszukiwaniu pracy.\n<div class=\"signature\">\n\nJan Strojnowski\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\nJan Strojnowski, absolwent historii KUL, nauczyciel, urzędnik samorządowy. Henryka Strojnowska, absolwentka psychologii KUL, była wicewojewoda lubelska, polityczka, działaczka Kongresu Kobiet.\n\n</div>', 'Jak powstał NZS na KUL', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul', '', '', '2020-02-17 09:07:09', '2020-02-17 08:07:09', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/jak-powstal-nzs-na-kul/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2099, 1, '2020-02-17 09:08:09', '2020-02-17 08:08:09', 'Fot. Magdalena Wiśniewska-Krasińska', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020', '', '', '2020-02-17 09:08:14', '2020-02-17 08:08:14', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-4.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2057, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"size-full wp-image-2030\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020-682x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"682\" height=\"1024\" />\n\nPrace koncepcyjne nad utworzeniem szkoły doktorskiej w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu rozpoczęły się jesienią 2017 r. Po Narodowym Kongresie Nauki w Krakowie (19-20 września 2017 r.) było już niemal pewne, że nowy model kształcenia doktorantów oparty będzie na szkołach doktorskich. Satysfakcja była tym większa, że taki model kształcenia doktorantów opisaliśmy, wspólnie z prof. Beatą Mikołajczyk, w artykule Szkoły doktorskie i ich rola w kształceniu doktorantów, który ukazał się w „wydaniu kongresowym” czasopisma „Nauka i Szkolnictwo Wyższe”, nr 2(50) (2017). Rozpoczyna się on słowami: „System kształcenia doktorantów w Polsce wymaga gruntownej przebudowy. Najbardziej efektywnym rozwiązaniem może być system oparty o tzw. szkoły doktorskie, prowadzone przez najlepsze uniwersytety. Szkoły takie mogłyby przyczynić się do poprawy jakości doktoratów i dzięki temu stać się istotnym elementem budowania reputacji i prestiżu uniwersytetu”. Już podczas konferencji programowej Narodowego Kongresu Nauki pt. Doskonałość naukowa – jak równać do najlepszych, która odbyła się w UAM w dniach 23-24 lutego 2017 r., problem optymalnego modelu kształcenia doktorantów pojawiał się w wystąpieniach wielu mówców.\n\nPrace nad modelem szkoły doktorskiej UAM rozpoczęliśmy od przyjęcia kliku założeń: szkoła doktorska lub szkoły doktorskie powinny być dobrze wpasowane w nową strukturę organizacyjną uniwersytetu; powinna/y mieć zapewnioną odpowiednią autonomię, która pozwoli na najlepszą realizację jej celów i zadań.\n\nZa ważne uznaliśmy wypracowanie optymalnego modelu zarządzania szkołą doktorską (szef szkoły oraz rada naukowa szkoły) oraz najbardziej efektywnego sposobu obsługi administracyjnej. Musieliśmy też wypracować optymalny model współpracy z podmiotami doktoryzującymi. W ramach roboczych seminariów analizowaliśmy zagraniczne systemy kształcenia doktorantów i przyglądaliśmy się dobrym praktykom w Polsce, np. funkcjonowaniu szkoły doktorskiej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN.\n\nBraliśmy pod uwagę trzy możliwe modele: szkoła doktorska „ogólnouniwersytecka” – jednostka ogólnouczelniana bezpośrednio podporządkowana rektorowi lub właściwemu prorektorowi; kilka szkół doktorskich, niezależnych od siebie, korespondujących ze strukturą „szkół/wydziałów obszarowych”; szkoła doktorska ogólnouniwersytecka typu „umbrella company” z jedną wspólną strukturą zarządzania (jeden dyrektor, jedna rada naukowa, wspólna administracja, wspólny proces rekrutacji) i obejmująca kilka szkół-sekcji, dobrze korespondujących ze strukturą szkół/wydziałów obszarowych uniwersytetu.\n\nZa zalety ostatniego modelu uznaliśmy czytelną strukturę zarządzania (a także zarządczej odpowiedzialności), możliwość powołania jednej rady naukowej szkoły, niepowielanie struktur administracyjnych, jeden regulamin szkoły doktorskiej i spójne kryteria rekrutacji i wreszcie brak wewnętrznej, czyli na poziomie uniwersytetu, konkurencji pomiędzy szkołami doktorskimi.\n\nI na taki model szkoły doktorskiej zdecydowaliśmy się na UAM. Szkołą zarządza prorektor, z dobrze określonymi kompetencjami zarządczymi, wraz z kierownikami pięciu szkół-sekcji. Rada naukowa SD ma być gwarantem jej niezależności oraz stymulatorem działań projakościowych, zarówno w zakresie programu kształcenia, jak i badań naukowych i rozpraw doktorskich. Do uczestnictwa w Radzie zaprosiliśmy wybitnych naukowców z UAM oraz spoza uczelni, a także przedstawiciela doktorantów.\n\nSzkoła Doktorska Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu została utworzona zarządzeniem rektora UAM z dnia 19 czerwca 2019 r. W zarządzeniu tym stwierdza się: „Tworzy się Szkołę Doktorską Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w ramach której funkcjonują: Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk o Języku i Literaturze; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Humanistycznych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Społecznych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Ścisłych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Przyrodniczych”.\n\nSenat UAM przyjął Regulamin Szkoły Doktorskiej, w którym zapisano jej organizację, prawa i obowiązki doktoranta, sposób wyznaczania promotora lub promotorów, warunki przedłużenia terminu złożenia rozprawy doktorskiej, przebieg kształcenia w szkole doktorskiej, sposób przeprowadzenia oceny śródokresowej, tryb eksternistyczny oraz sposób dokumentowania przebiegu kształcenia. Zagwarantowano też szkołom-sekcjom oraz kierującym nimi kierownikom dużą autonomię programową.\n\nUznaliśmy, że rekrutacja ma umożliwić wyłonienie najlepszych kandydatów, a jej reguły są jednakowe dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od wybranej dyscypliny naukowej. Kandydaci ubiegali się o przyjęcie na 130 miejsc, podzielonych na 22 dyscypliny naukowe. Liczbę miejsc na poszczególne dyscypliny rozdzielono według algorytmu, który uwzględniał m.in. skład osobowy i potencjał naukowy poszczególnych dyscyplin oraz liczbę kandydatów i liczbę doktorantów na studiach doktoranckich, liczbę absolwentów oraz efektywność tych studiów i wreszcie jakość kandydatów. Rekrutację prowadziły zespoły kwalifikacyjne, odrębne dla każdej dyscypliny, których pracę nadzorowała Komisja Rekrutacyjna Szkoły Doktorskiej. Zespoły sprawdziły, czy wszyscy kandydaci spełniają wymagania formalne, następnie przyznały im punkty zgodnie z algorytmem zawartym w uchwale rekrutacyjnej. Ważnym elementem oceny kandydatów był przygotowany przez kandydatów projekt badawczy oraz rozmowa kwalifikacyjna. Minimalny próg przyjęcia ustalono na poziomie 60%.\n\nWe współpracy z Samorządem Doktorantów, a także z Samorządem Studenckim, opracowano ramowy program kształcenia, który obejmuje trzy moduły zajęć: obowiązkowe, obowiązkowe do wyboru (np. dwa z kilku propozycji) oraz dodatkowe (opcjonalne). Po każdym roku kształcenia doktoranci są zobligowani do aktywnego udziału w „forum doktoranckim”, na którym w formie konferencyjnej przedstawią swoje osiągnięcia naukowe.\n\nZa ważne uznaliśmy umiędzynarodowienie szkoły doktorskiej. Zatem priorytetami są: promowanie rozpraw doktorskich pisanych w językach obcych (szczególnie w języku angielskim), silne wsparcie publikowania wyników badań doktorantów w językach kongresowych, wskazanie bardzo dobrych uczelni zagranicznych, które wyrażą gotowość „współprowadzenia” szkoły doktorskiej wraz z wyłonieniem dyscyplin, które można będzie uwspólnić. W tym celu wykorzystamy środki na kształcenie doktorantów (międzynarodowe szkoły letnie, wyjazdy naukowe, wyjazdy studyjne, kwerendy biblioteczne, zapraszanie wykładowców) pozyskane w ramach dwóch projektów rozwojowych (Uniwersytet Jutra I i II) oraz projektu „Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza”.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Ryszard Naskręcki, prorektor UAM, dyrektor Szkoły Doktorskiej UAM\n\n</div>', 'Od koncepcji do skutecznego działania ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:20:18', '2020-02-17 06:20:18', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2161, 1, '2020-03-17 13:03:33', '2020-03-17 12:03:33', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:33', '2020-03-17 12:03:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2058, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2006\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2006\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2-1024x768.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"768\" /> Źródło: Wikipedia[/caption]<p>Szkołę Doktorską Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie powołał w maju ub. roku ks. prof. Wojciech Zyzak, rektor UPJPII. Jej dyrektorem został ks. prof. Robert Tyrała. Powołano też kierowników pięciu dyscyplin, w których uniwersytet ma prawo do doktoryzowania. Są to: nauki teologiczne, filozofia, historia, dziennikarstwo i komunikacja oraz nauki socjologiczne (dawniej nauki o rodzinie). UPJPII zaplanował przyjęcie do szkoły doktorskiej maksymalnie 5 osób w każdej z dyscyplin. Zmianę sposobu kształcenia doktorantów tak komentuje ks. prof. Tyrała: – Różnica pomiędzy kształceniem doktorantów na studiach doktoranckich i w szkołach doktorskich jest kolosalna. Na studiach doktoranckich realizowanych wg starego systemu na wszystkich wydziałach, we wszystkich dyscyplinach, które prowadzą studia doktoranckie, i które będą je prowadzić do ich wygaśnięcia, czyli do 2023 roku, na UPJPII kształci się niemal 500 doktorantów. Teraz, po zmianie systemu kształcenia doktorskiego, licząc 5 kandydatów w pięciu dyscyplinach, otrzymujemy maksymalnie 25 studentów w jednym roku. Po czterech latach zatem, czyli po pierwszym pełnym cyklu kształcenia w szkole doktorskiej i wygaśnięciu studiów doktoranckich na UPJPII, byłoby najwyżej setka doktorantów. </p><p>Wiadomo już, że w praktyce będzie mniej. Po dwustopniowym egzaminie – pierwszy etap to ocena projektu badawczego przedstawionego przez kandydata, a drugi rozmowa kwalifikacyjna – przeprowadzonym w pięciu komisjach przyjęto tylko 17 spośród 46 kandydatów. Widać zatem, że uczelnia postawiła przyszłym doktorom wysokie wymagania. Prezentowane przez kandydatów indywidualne plany badawcze oceniała komisja rekrutacyjna, wyłoniona przez dyrektora szkoły doktorskiej na wniosek kierowników dyscyplin. Aby projekt został zaakceptowany przez komisję, musiał przede wszystkim być oryginalny, wnosić coś nowego, rzucać światło na sfery dotychczas niebadane. Wskazane jest by był innowacyjny, by jego realizacja przyczyniła się do rozwoju społeczno-gospodarczego. Tylko pozytywnie oceniony projekt dawał możliwość przystąpienia do drugiego etapu rekrutacji, czyli rozmowy kwalifikacyjnej. Kolejnym etapem tego procesu był wybór promotora, którego powołuje dyrektor na wniosek doktoranta nie później niż 3 miesiące od podjęcia przez niego kształcenia w szkole doktorskiej. Warunkiem niezbędnym było pozytywne zaopiniowanie go przez radę dyscypliny. </p><p>Najprawdopodobniej w kolejnym roku akademickim limit przyjęć do Szkoły Doktorskiej UPJPII zostanie jeszcze bardziej ograniczony, maksymalnie do 3 osób w każdej z pięciu dostępnych dyscyplin. – Szukamy bowiem najlepszych kandydatów, chcąc im równocześnie zapewnić najwyższy poziom kształcenia – mówi dyrektor szkoły. – To jest zmiana myślenia o doktoratach, nade wszystko idąca w kierunku zapewnienia wysokiej ich jakości. </p><p>Na UPJPII wprowadzono też wewnętrzną ocenę doktorantów po pierwszym semestrze. Ma to dać pewność, że swoją pracę – realizację przedstawionego wcześniej projektu badawczego – traktują poważnie i rzetelnie wykonują. Właściwa ewaluacja, której wymóg zapisano w PSWN, będzie miała miejsce po dwóch latach. Wtedy doktorant będzie musiał udokumentować przebieg swoich działań naukowych, wykazać się publikacjami, udziałem w konferencjach itd. Na UPJPII została powołana rada szkoły doktorskiej z jej dyrektorem i kierownikami dyscyplin, do tego tworzona jest rada naukowa szkoły doktorskiej, do której zostają powołani specjaliści z danej dziedziny z całego świata. </p><p>Zdaniem dyrektora szkoły, jest to dobry kierunek, który nie tylko poprawi jakość doktoratów, ale też podniesie ich rangę. Ta forma kształcenia postrzegana jest jako kuźnia przyszłych kadr Uniwersytetu Papieskiego. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>Marta Mastyło</podpis></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Dotychczas na UPJPII stypendia doktoranckie w wysokości 1470 zł wypłacano 111 słuchaczom studiów doktoranckich. Ponadto 64 osoby dostawały stypendia projakościowe w wysokości od 900 do 1100 zł. W szkole doktorskiej wszyscy słuchacze otrzymują stypendia w wysokości ok. 2,5 tys. zł.</ramka></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Doktoraty na UPJPII:  Studia doktoranckie – 469 doktorantów (dane na dzień 31.12.2018), w tym z teologii 286 osób, z historii 73 osoby, z filozofii 58 osób + 5 osób w trybie niestacjonarnym, z nauk o mediach 30 osób, z nauk o rodzinie 17 osób. W Szkole Doktorskiej – 17 doktorantów, w tym z nauk teologicznych 4 osoby, z filozofii 2 osoby, z historii 5 osób, z dziennikarstwa i komunikacji 3 osoby, z nauk socjologicznych (dawne nauki o rodzinie) 3 doktorantów.</ramka></p></div>', 'Mniej, ale najlepszych ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'mniej-ale-najlepszych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/mniej-ale-najlepszych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2059, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Podczas posiedzenia plenarnego Polskiej Komisji Akredytacyjnej 8 stycznia wicepremier, minister szkolnictwa wyższego i nauki Jarosław Gowin przedstawił swoje uwagi dotyczące działalności Komisji.\n\nMinister nauki był gościem pierwszego posiedzenia plenarnego PKA nowej kadencji. Mniej niż połowa członków PKA to osoby, które uczestniczyły również w pracach poprzedniej kadencji. Większość jest w PKA po raz pierwszy.\n\n– Najważniejszą kwestią jest konieczność dalszej profesjonalizacji i standaryzacji prac Polskiej Komisji Akredytacyjnej, zarówno instytucji, jak i poszczególnych jej członków – mówił minister nauki. – W praktyce oznacza to poczucie odpowiedzialności członków PKA za jakość i funkcjonowanie systemu ocen szkolnictwa wyższego. To świadomość wpływania i kształtowania sytuacji konkretnego kierunku, dyscypliny, jak i wreszcie całej uczelni i grup uczelni. To również kwestia stosowania spójnych zasad oceny w ramach obowiązujących kryteriów przez poszczególne zespoły PKA. To także jednolita, ale i szeroka ocena dorobku osób, które „firmują” dany kierunek bez skupiania się na ocenie jego fragmentu, który jest bez większego znaczenia dla całości osiągnięć danej osoby. Wreszcie, to zarówno chęć, jak i umiejętność wypracowywania dobrych wzorców, które trzeba zbierać i propagować wśród uczelni – mówił minister Gowin. Jego zdaniem, dobrym krokiem w kierunku profesjonalizacji działań Komisji są szkolenia członków PKA i współpracujących z nią ekspertów. Nie obyło się bez serdecznych słów pod adresem szefa PKA, prof. Krzysztofa Diksa: – Macie państwo przewodniczącego, któremu też leży na sercu wzmocnienie skuteczności działań Polskiej Komisji Akredytacyjnej i który będzie was w tych działaniach wspierał i wam pomagał – mówił premier.\n\nOgromne znacznie ma mieć tzw. ocena kompleksowa. Wypracowanie jej kształtu, kryteriów i procedury to jedno z najważniejszych zadań PKA w tej kadencji – mówił minister szkolnictwa wyższego. To nie ma być nic nie znacząca laurka dla uczelni. Pozytywna ocena kompleksowa w określonej dziedzinie może skutkować nieprzeprowadzaniem ocen programowych w uczelni na kierunkach przyporządkowanych do dyscyplin pozytywnie ocenionej dziedziny nawet przez 8 lat. Adekwatne kryteria, a także prawidłowość przeprowadzenia tej oceny są warunkami niezbędnymi dla zapewnienia dobrej jakości kształcenia w uczelniach, które się jej poddadzą.\n\n– Nie ukrywam, że chciałbym, żeby w nieodległej przyszłości ocenie kompleksowej poddały się uczelnie będące laureatami pierwszego konkursu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Rozważamy przy tym możliwość wprowadzenia zmian w ustawie, które dodatkowo motywowałyby najlepsze polskie uczelnie do poddania się ocenie kompleksowej, a jej pozytywny wynik, w połączeniu z bardzo dobrymi wynikami ewaluacji działalności naukowej, mógłby skutkować znaczącymi ułatwieniami w prowadzeniu kształcenia, w tym interdyscyplinarnego – mówił Jarosław Gowin.\n\nMimo ogólnej wysokiej oceny wkładu PKA w kształtowanie i funkcjonowanie systemu szkolnictwa wyższego w Polsce, minister wyraził wątpliwości co do jej skuteczności w poszczególnych przypadkach. – Zaskakujący był dla mnie niewielki w ostatnich latach odsetek negatywnych ocen jakości kształcenia na poszczególnych kierunkach. Ten wskaźnik, wahający się w okolicach 1%, mógłby świadczyć o tym, że jakość kształcenia w polskich szkołach wyższych jest wręcz doskonała, a przecież wszyscy wiemy, że to nie do końca prawda – mówił. – Nie apeluję o bezwzględne zwiększenie liczby ocen negatywnych, natomiast jednoznacznie oczekuję, że formułowane oceny będą obiektywnie wskazywać, czy na danym kierunku zapewniona jest właściwa jakość kształcenia. Chciałbym, żeby uchwały Prezydium Komisji były dla ministra nauki i szkolnictwa wyższego jednoznaczną wskazówką co do podejmowania dalszych działań w ramach nadzoru nad uczelniami.\n\n– Nie mogę pominąć docierających do ministerstwa, ale też do mnie bezpośrednio, uwag dotyczących sposobu działania Komisji jako szeroko rozumianej zbiorowości: członków PKA, ekspertów i pracowników Biura PKA – mówił minister.\n\nZ sygnałów docierających z uczelni wynika, że poszczególne zespoły PKA mają odmienne podejście do wewnętrznych systemów zapewniania jakości, szczególnie do weryfikacji osiągania przez studentów zakładanych efektów uczenia się. Może to skutkować marginalizowaniem przez zespoły oceniające faktycznej realizacji przez uczelnie ich celów w obszarze jakości kształcenia i zastępowanie tego kontrolą sformalizowanych, kazuistycznych procedur, notatek z posiedzeń poświęconych procedurom i sprawozdań z wykonania tych procedur. Wątpliwości niektórych zespołów budzi weryfikacja osiągnięcia przez studentów zakładanych efektów uczenia się, przeprowadzana poprzez wystawienie przez nauczyciela akademickiego zaliczenia, pomimo że student był nieobecny na części zajęć z przedmiotu. Niektóre zespoły PKA stoją na stanowisku, że niemożliwe jest wówczas osiągnięcie efektów uczenia się. Tymczasem osiągnięcie efektów uczenia weryfikuje się zgodnie z opisem przedmiotu. Niektóre zespoły oceniające PKA oczekują, by nauczyciele sprawdzali obecność studentów na wszystkich zajęciach, w tym na wykładach, w których często bierze udział np. 200 lub więcej osób, i posiadali stosowną dokumentację tej czynności.\n\nW skład zespołu oceniającego kierunek studiów wchodzą zarówno członkowie PKA, jak i eksperci. I to właśnie wobec ekspertów współpracujących z Komisją formułowanych jest najwięcej uwag negatywnych dotyczących ich profesjonalizmu, aktualności wiedzy w zakresie obowiązujących przepisów, a czasem także niestety sposobu zachowania w trakcie wizytacji. – Najwyższy czas, by zweryfikować, a także zaktualizować listę ekspertów PKA – mówił J. Gowin. W ocenie ministerstwa powinien zostać przeprowadzony nowy nabór ekspertów, połączony z weryfikacją ich wiedzy, doświadczenia, a także możliwości i chęci faktycznego zaangażowania się w pracę. – Grupa tak wyłonionych ekspertów, zdecydowanie mniej liczna niż obecnie, powinna uczestniczyć w szkoleniach profesjonalizujących ich działalność – mówił minister. Niejednokrotnie w kontaktach z uczelniami na pytanie, dlaczego opracowywane są dokumenty, np. szczegółowe protokoły egzaminu, średnie ocen z przedmiotów, niewymagane przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, pojawia się odpowiedź: „bo PKA tego wymaga”. Drążąc temat, można się dowiedzieć, że wprawdzie żaden zespół oceniający nie stawiał takiego żądania, ale ekspert PKA doradził, że dobrze by takie dokumenty były w uczelni.\n\n– W ministerstwie od 2015 r. ogromny nacisk kładliśmy na odbiurokratyzowanie funkcjonowania uczelni. Nie chciałbym, żeby niewłaściwe „porady” ekspertów PKA niweczyły ten wysiłek, a także kładły się cieniem na ocenę działalności Komisji – mówił minister nauki.\n\nJarosław Gowin proponował też, by w przypadku, gdy zespół oceniający nie uwzględni uwag uczelni do raportu z oceny programowej, odpowiedź w tej sprawie była przekazywana wraz z argumentacją pisemną, co mogłoby się przyczynić do większej przejrzystości samej oceny. Sugerował też wykorzystywanie w większym stopniu narzędzi informatycznych do ocen, czyli opracowanie generatora raportów, korzystanie z platformy e-PUAP oraz podpisów elektronicznych, co mogłoby się przyczynić do skrócenia czasu trwania procedur, jak również stanowiłoby ułatwienie w realizacji obowiązków informacyjnych.\n\n– Kończąc chciałbym podkreślić, że moje wystąpienie, w niektórych miejscach może nazbyt szczegółowe i krytyczne, nie ma na celu przedstawienia czarnych barw systemu ocen w szkolnictwie wyższym. Chcę zwrócić państwa uwagę na to, jak Komisja jest odbierana i wskazać obszary, w których państwa działalność można doskonalić. Podkreślam jednoznacznie, że nie do przecenienia jest rola Polskiej Komisji Akredytacyjnej w kształtowaniu polskiego systemu szkolnictwa wyższego i dziękując za dotychczasowy wysiłek, proszę o więcej – mówił min. Gowin, zapewniając członków PKA, że dołoży wszelkich starań, by utrzymać harmonijną współpracę ministerstwa z Polską Komisją Akredytacyjną.\n<div class=\"signature\">\n\nOprac. Piotr Kieraciński\n\n</div>', 'Łyżka dziegciu w beczce miodu ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'lyzka-dziegciu-w-beczce-miodu%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 10:20:42', '2020-02-19 09:20:42', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/lyzka-dziegciu-w-beczce-miodu%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2114, 39, '2020-02-20 10:35:41', '2020-02-20 09:35:41', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-5', '', '', '2020-02-20 10:35:41', '2020-02-20 09:35:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2060, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<p>Liczba studentów międzynarodowych w naszym kraju przekroczyła 85 tys. i jest wyższa o 7 tys. od tej, którą podano w ostatnim raporcie Studenci zagraniczni w Polsce – ogłosił Waldemar Siwiński, prezes FEP, podczas konferencji Studenci zagraniczni w Polsce 2020, zorganizowanej w styczniu w Łodzi przez Fundację Edukacyjną Perspektywy, Konferencję Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz Politechnikę Łódzką w ramach projektu Study in Poland. Siwiński dodał, że gdyby nie nasze służby konsularne i dyplomatyczne, zapewne byłoby ich już 100 tys. Narzekania na utrudnienia czynione przez te służby, wsparte konkretnymi przykładami, są stałym elementem tych konferencji. Trudności dotyczą m.in. Dalekiego Wschodu i Afryki – obszarów bardzo perspektywicznych z punktu widzenia pozyskiwania przez polskie uczelnie studentów międzynarodowych. Dr Grażyna Żebrowska, dyrektor Departamentu Współpracy Międzynarodowej MNiSW, intensywnie konsultowała z uczestnikami sytuację studentów i pracowników polskich uczelni przebywających w Chinach bądź szykujących się do wyjazdu do tego kraju, w związku z pojawieniem się epidemii koronawirusa z Wuhan. Okazuje się, że jako pierwsza zgłosiła się z tym problemem do ministerstwa Politechnika Rzeszowska, utrzymująca wymianę z Huazhong University of Science and Technology w Wuhan.</p><p>Oprócz wykładów i paneli plenarnych, zorganizowano dyskusje specjalistyczne. Studenci i kadra akademicka przyjeżdzająca do Polski bywa dekodowana jako obcy, co może nadawać pejoratywny sens mobilności. Uczestnicy panelu Obcy na kampusie prowadzonego przez prezes Stowarzyszenia PR i Promocji Uczelni Polskich „PRom” Annę Kiryjow-Radzką, jednoznacznie wskazali, że obcość jest w zasadzie różnorodnością, która niesie w sobie potencjał ubogacenia polskiej akademii i stanowi element umiędzynarodowienia w domu. </p><p>Kampusy, jako pierwsze miejsce pobytu studentów z zagranicy, stają się coraz bardziej przyjazne: oznakowane w języku angielskim, dające aplikacje mobilne do poruszania się po terenie (i zastanej rzeczywistości) oraz organizujące wydarzenia prezentujące polską kulturę i tradycję. Kampusy są też miejscem, w którym studenci zagraniczni pokazują Polakom swoją tożsamość kulturową i prezentują obyczaje wyniesione z domu. Dzięki takim inicjatywom uczelnie otwarte na umiędzynarodowienie stają się tyglem kulturowym wzbogacającym lokalną i narodową tkankę społeczną. Wizja przedstawiona w tym panelu była nieco wyidealizowana. Niewiele kampusów spełnia opisane powyżej standardy. Mówi o tym prof. Sebastian Kołodziejczyk, szef Rady Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej (czyt. na str. 48). </p><p>Aleksy Borówka, przewodniczący Krajowej Reprezentacji Doktorantów, moderował panel Szkoły doktorskie szansą na umiędzynarodowienie polskiej nauki? Katalog dobrych praktyk przedstawiony przez KRD dotyczył rekrutacji, programu nauczania, organizacji kształcenia oraz działalności samorządu doktoranckiego. Doktoranci postulowali organizację rekrutacji w dwóch terminach: czerwcu i wrześniu, publikację informacji o procesie rekrutacji w formie internetowego, przystępnego samouczka oraz możliwość przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej za pomocą środków komunikacji na odległość. Dobre praktyki w obszarze programów kształcenia miałyby polegać na ograniczeniu do minimum wykładów na rzecz warsztatów, np. metodologicznych, organizacji kursów z pozyskiwania grantów i realizacji projektów badawczych czy laboratoriów pozwalających na wykorzystanie najnowszych technologii do pozyskiwania i analizy danych. Szczególnie istotna jest organizacja kształcenia – elastyczny dobór przedmiotów w semestrze i kumulowanie zajęć w jednym, maksymalnie dwóch dniach w tygodniu. Wśród dobrych praktyk działalności samorządu doktoranckiego KRD wymieniła wprowadzenie zagranicznych doktorantów w specyfikę działalności uczelni, doraźną pomoc w spełniania formalności administracyjnych czy próbę identyfikacji ogólnopolskich barier umiędzynarodowienia szkół doktorskich, do których w szczególności zaliczyli przewlekły proces wydawania wiz. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>AKR, AB, PK </podpis></p></div><div class=\"signature\"><p><podpis>Zdjęcia Jacka Szabeli na III stronie okładki</podpis></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Podczas konferencji wręczono nagrody Interstudent dla najlepszych studentów zagranicznych, a tytułami „Gwiazd umiędzynarodowienia” wyróżniono osoby zasłużone dla internacjonalizacji kształcenia wyższego w Polsce. Nagrodę Interstudent w kategorii studia licencjackie otrzymała Lien Chau Ton Nu z Wietnamu, kształcąca się w Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej na kierunku International Business. W kategorii studia magisterskie nagrodzono mówiącą pięknie po polsku Huiling Zhang z Chin, studiująca na II roku polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tytuł najlepszego doktoranta zagranicznego otrzymał Godlove Suila Kuaban z Kamerunu, pracujący w Zespole Mikroinformatyki i Teorii Automatów Cyfrowych w Instytucie Informatyki Politechniki Śląskiej. Nagrody specjalne za działalność na rzecz cudzoziemców oraz działalność charytatywną otrzymali Mikhail Urmich z Uzbekistanu (Politechnika Warszawska) – za aktywność społeczną i integrację zawodową oraz Yauheniya Barkun z Białorusi (Politechnika Białostocka) – za aktywności i zaangażowanie społeczne. Laureatami Nagrody „Gwiazdy Umiędzynarodowienia 2020” w poszczególnych kategoriach zostali: Research Star – prof. Grzegorz Mazurek (prorektor ds. współpracy z zagranicą Akademii Leona Koźmińskiego); Teaching Star – prof. Jacek Szepietowski (kierownik Katedry i Kliniki Dermatologii, Wenerologii i Alergologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu); Public Diplomacy Star – prof. Adam Jelonek, pełnomocnik rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ds. internacjonalizacji; Marketing Star – Marcin Witkowski z Centrum Wsparcia Współpracy Międzynarodowej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Management Star – dr Dorota Piotrowska z Centrum Współpracy Międzynarodowej Politechniki Łódzkiej; Rising Star – Wiktoria Herun, kierownik referatu umiędzynarodowienia Urzędu Miasta Lublin. Specjalną nagrodą „Distinguished Star” uhonorowano pośmiertnie prof. Marka Tukiendorfa, byłego rektora Politechniki Opolskiej, byłego przewodniczącego Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. <podpis>(MK)</podpis></ramka></p></div>', 'Gdyby nie wizy… ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'gdyby-nie-wizy%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/gdyby-nie-wizy%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2061, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2039\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2039\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2-750x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"1024\" /> Fot. Andrzej Jajszczyk[/caption]\n\nOd 21 do 23 października ubiegłego roku obradowali w Krakowie członkowie Rady Naukowej ERC. Europejska Rada ds. Badań Naukowych pełni rolę agencji grantowej Komisji Europejskiej, której roczny budżet przekracza dwa miliardy euro. ERC posiada bezprecedensową autonomię – wszelkie decyzje dotyczące strategii i programów działania, rodzajów i organizacji konkursów grantowych, podziału dostępnych środków oraz wyłaniania ekspertów oceniających wnioski o finansowanie projektów badawczych podejmuje dwudziestodwuosobowa Rada Naukowa. Jakkolwiek Komisja Europejska ma każdorazowo prawo weta, w ciągu ponad dwunastu lat istnienia agencji ani razu nie skorzystała z tego przywileju.\n\nCzłonków Rady, mianowanych przez Komisję Europejską na czteroletnie kadencje, proponuje niezależny, złożony z wybitnych naukowców, sześcioosobowy Komitet Identyfikujący. Wśród członków ERC są przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych z obszarów nauk: humanistycznych i społecznych, ścisłych i technicznych oraz nauk o życiu. To aktywni badacze pochodzący głównie z krajów europejskich, ale w obecnym składzie dwie osoby mają afiliacje w Stanach Zjednoczonych, na Uniwersytecie Harvarda i na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Jest w tym gronie już trzeci laureat Nagrody Nobla, a także laureat Breakthrough Prize. Członkowie Rady nie reprezentują krajów, z których pochodzą czy uprawianych przez siebie dyscyplin, a mają na względzie po prostu interesy nauki jako całości. Radę Naukową ERC wspiera i realizuje wyznaczone przez nią zadania znajdujące się w Brukseli biuro (ERC Executive Agency), zatrudniające około pięćset osób.\n\nGłówne decyzje Rady Naukowej zapadają na posiedzeniach plenarnych, odbywających się pięć razy w roku, najczęściej w siedzibie ERC w Brukseli. Niektóre z posiedzeń mają charakter wyjazdowy. Ich celem, poza realizacją bieżących zadań, są kontakty z przedstawicielami środowiska naukowego i politycznego wybranych krajów. W ostatnich latach posiedzenia takie odbyły się m.in. w Niemczech, Grecji, Portugalii, we Włoszech i na Malcie.\n\nGospodarzami 72. plenarnego posiedzenia Rady Naukowej ERC, które odbyło się w październiku ubiegłego roku, były Uniwersytet Jagielloński oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Poza dłużej już działającymi członkami Rady, na posiedzeniu pojawiły się nowo mianowane osoby: Geneviève Almouzni, biolog z Instytutu Curie w Paryżu, Mercedes Garcia-Arenal, historyk religii i kultury z Instytutu Języków i Kultur Śródziemnomorskich i Bliskowschodnich z Madrytu, Eystein Jansen, klimatolog z Uniwersytetu w Bergen, w Norwegii, oraz Duńczyk, biochemik Jesper Qualmann Svejstrup z University College London i Uniwersytetu w Kopenhadze. Gościem specjalnym naszego posiedzenia był Mauro Ferrari, który od stycznia 2020 r. objął funkcję przewodniczącego ERC. W obradach wzięło także udział kilkunastu pracowników biura ERC, z pełniącym obowiązki dyrektora Waldemarem Küttem.\n<h3>Tematyka obrad plenarnych</h3>\nJednym z głównych tematów dyskutowanych podczas krakowskiego posiedzenia Rady było zredefiniowanie paneli ewaluacyjnych. Zajmujemy się tym już od około roku, by odpowiedzieć na narastający od jakiegoś czasu problem nierównomiernego napływu wniosków o finansowanie do poszczególnych paneli, a w szczególności znacznego przeciążenia kilku z nich. Jednym z takich szczególnie przeciążonych jest panel PE8 (Products and Processes Engineering). Względny spadek liczby wniosków obserwuje się szczególnie w panelach z obszaru nauk o życiu, w tym w LS1 (Molecular Biology, Biochemistry, Structural Biology and Molecular Biophysics) oraz LS6 (Immunity and Infection). Rozważamy utworzenie nowych paneli i w związku z tym zmianę zakresu tematycznego pozostałych. Niektórzy proponują po prostu podział największych paneli na dwa podpanele o tej samej tematyce, obsługiwane przez osobne zespoły ekspertów. Analizujemy także możliwości dynamicznego definiowania paneli, tworzonych w zależności od liczby i tematyki napływających wniosków. Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety i wady. Staramy się starannie przemyśleć różne rozwiązania, by raczej ułatwić niż skomplikować życie aplikującym naukowcom, a także dobrze odpowiedzieć na wyzwania związane z pojawiającą się nową tematyką badań czy ich interdyscyplinarnością. Zdecydowanym priorytetem Rady jest utrzymanie wysokiej jakości procesu oceny wniosków grantowych. Wszystkie propozycje są przedmiotem starannych i wielostronnych symulacji wykonywanych przez pracowników biura ERC. Ewentualne zmiany weszłyby w życie dopiero w nowym programie ramowym Horyzont Europa.\n\nKolejny punkt obrad dotyczył otwartego dostępu do publikacji i wyników naukowych. Dyskutowaliśmy m.in. wyniki naszych wewnętrznych badań oceniających skuteczność polityki otwartego dostępu w projektach finansowanych przez ERC. Polityka ERC w tym zakresie jest coraz bardziej skuteczna. Już 92% publikacji wynikających z grantów ERC w ramach programu Horyzont 2020 ukazuje się w otwartym dostępie. Zastanawialiśmy się także nad dalszymi krokami w tym kierunku, w tym nad koordynacją działań ERC z innymi europejskimi inicjatywami dotyczącymi otwartego dostępu.\n\nObradowaliśmy też nad informacją na temat bieżącej obsługi trwających grantów. Obecnie są to 5044 projekty programu ramowego H2020 i 976 z 7. Programu Ramowego. Rozmawialiśmy także o zagadnieniach etycznych. Obecnie około 1200 wniosków jest ocenianych w ciągu roku pod kątem etycznym. Ocena trwa średnio 40 dni. Jednym z problemów jest znalezienie odpowiedniej liczby ekspertów do tego rodzaju oceny.\n\nJak zwykle na posiedzeniach plenarnych wysłuchaliśmy i przedyskutowaliśmy raporty z prac poszczególnych stałych komitetów i grup roboczych, omówiliśmy zagadnienia operacyjne biura, w tym analizę procesu ewaluacji wniosków grantowych. Potem wysłuchaliśmy raportu z przebiegu ostatnio zakończonych bądź trwających konkursów grantowych. Na przykład w konkursie Starting Grant 2020 zgłoszono 3271 wniosków. We wszystkich panelach liczba wniosków wzrosła o 5,3% w stosunku do ubiegłego roku, przy czym wzrost ten wyniósł 8,7% w przypadku wniosków spoza Wielkiej Brytanii. Nastąpił natomiast spadek o 16% wniosków z UK. Z EU13, czyli nowych krajów Unii, było tylko 180 zgłoszeń (wzrost o 15%), przy czym najwięcej, aż 1/3 z Polski. W konkursie Advanced Grants 2019 spadek wniosków z Wielkiej Brytanii był nawet większy, bo wyniósł 24%. W konkursie Synergy Grants 2019 współczynnik sukcesu wyniósł 13,3%. Żaden główny wykonawca nie pochodził z polskiej instytucji naukowej, chociaż byli wykonawcy z innych krajów EU13: Węgier, Chorwacji, Czech i Bułgarii.\n\nDyskutowano także nad inicjatywą powołania „Stowarzyszenia beneficjentów grantów ERC” (Association of ERC grantees). Pewne kontrowersje w Radzie Naukowej ERC budził kiedyś nie sam fakt powstania takiego stowarzyszenia, ale raczej pomysły na jego rolę i sposób działania. Po długiej dyskusji zapaliliśmy zielone światło dla tej inicjatywy i przyjęliśmy związane z tym krótkie oświadczenie, w którym wyraziliśmy nadzieję, że stowarzyszenie będzie działało zgodnie z regułami ERC, w szczególności dotyczącymi przestrzegania zasad związanych z unikaniem konfliktu interesów i respektowania zasad etycznych. Oczekujemy również, że stowarzyszenie będzie na bieżąco informowało Radę Naukową ERC o swej działalności.\n\nPodjęliśmy też decyzję o wyborze nowego wiceprzewodniczącego Rady Naukowej ERC, odpowiedzialnego za obszar nauk społecznych i humanistycznych, w miejsce kończącego swoją kadencję Martina Stokhofa. W wyniku tajnego głosowania Rady stanowisko to objęła 1 stycznia 2020 roku prof. Eveline Crone z Uniwersytetu w Lejdzie, w Holandii. Eveline zajmuje się neurokognitywną psychologią rozwojową (neurocognitive developmental psychology). Jest m.in. autorką popularnej książki pt. The Adolescent Brain (Młodociany mózg), która rozeszła się w nakładzie ponad stu tysięcy egzemplarzy i którą przetłumaczono na siedem języków.\n<h3>Posiedzenia stałych komitetów i grup roboczych</h3>\nObrady plenarne Rady Naukowej ERC poprzedzają zazwyczaj spotkania stałych komitetów i grup roboczych. Tak też było i tym razem. Obradował m.in. stały komitet ds. konfliktu interesów, naruszeń dobrych obyczajów naukowych i etyki (Standing Committee on Conflict of Interest, Scientific Miconduct, and Ethics CoIME). Omawiano obowiązujące w ERC dobre praktyki postępowania z przypadkami nieuczciwości naukowej, a także dokonano przeglądu dziesięciu konkretnych przypadków wykrytych naruszeń zasad etycznych i sposobu reakcji na ich wystąpienie. Przypadki te obejmowały zgłoszenia wniosków o finansowanie, które były plagiatami innych wniosków, nieprawidłowości we współautorstwie publikacji naukowych, a także fałszowanie danych w badaniach finansowanych przez wcześniejsze granty spoza ERC czy manipulacje danymi i ponowne użycie opublikowanych już wcześniej wyników. Podkreślano zdecydowane i skuteczne działania instytucji, w których realizowane są granty ERC. Obradowały także: komitet ds. paneli ewaluacyjnych (Standing Committee on Panels) oraz komitet skoncentrowany na ocenie wyników działania programów grantowych ERC (Standing Committee on Program Impact and Evaluation).\n\nW czasie obrad grupy roboczej zajmującej się innowacjami i kontaktami z gospodarką (Working Group on Innovation and Relations with Industry) mówiono o trudnościach oceny wpływu grantów ERC na pojawiające się innowacje, a także prezentowano sposoby stosowane w próbach takiej oceny. Dyskutowano też funkcjonowanie grantów Proof-of-Concept. Spotkała się także grupa zajmująca się zwiększeniem udziału kobiet w grantach ERC (Working Group on Gender Balance).\n\nTradycyjnie odbyły się także trzy równoległe posiedzenia członków Rady Naukowej związanych z poszczególnymi obszarami nauki: naukami o życiu, naukami ścisłymi i technicznymi oraz naukami humanistycznymi i społecznymi. Omawiano na nich sprawy utworzenia nowych paneli ewaluacyjnych, a także stan rekrutacji członków poszczególnych paneli. Zwracano uwagę na zwiększenie udziału kobiet wśród ekspertów, a także lepsze zrównoważenie geograficzne paneli.\n<h3>Wydarzenia towarzyszące</h3>\nZ posiedzeniem plenarnym były powiązane spotkania mające na celu zapoznaniu z ERC naukowców pracujących w Polsce, a członków Rady z polskim środowiskiem naukowym. Swoje uczelnie przedstawili: prof. Bartosz Brożek, prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. Ryszard Naskręcki, prorektor ds. szkół doktorskich Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz prof. Marek Pawełczyk, prorektor ds. nauki i rozwoju Politechniki Śląskiej. Przewodniczący Rady Naukowej ERC Jean-Pierre Bourguignon krótko przedstawił zasady funkcjonowania agencji. Potem troje polskich laureatów grantów ERC – Michał Németh z Uniwersytetu Jagiellońskiego, Krzysztof Fic z Politechniki Poznańskiej i Magdalena Król ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie – opowiadało, jak wyglądała ich droga do złożenia wniosku grantowego w ERC oraz o swoich badaniach finansowanych z tych grantów.\n\nKolejna grupa prezentacji należała do młodych polskich naukowców, potencjalnych grantobiorców ERC: prof. Michała Horodeckiego z Uniwersytetu Gdańskiego, dr. Mikołaja Lewandowskiego z Centrum NanoBioMedycznego UAM, dr Agaty Karskiej z UMK w Toruniu, dr. hab. inż. Przemysława Daty z Politechniki Śląskiej, dr Anny Czarnej z Małopolskiego Centrum Biotechnologicznego UJ oraz dr. Błażeja Nikiel-Wroczyńskiego z UJ. Prof. Zbigniew Błocki przedstawił działalność Narodowego Centrum Nauki, wzorowanego w dużej mierze na ERC.\n\nOstatnim wydarzeniem, w którym wzięło udział kilku członków Rady Naukowej ERC, były Warsztaty ERC w Warszawie, zorganizowane 24 października przez Biuro Doskonałości Naukowej PAN.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. inż. Andrzej Jajszczyk,  członek Rady Naukowej ERC\n\n</div>', 'Rada Naukowa ERC w Krakowie ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:20:53', '2020-02-17 06:20:53', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/rada-naukowa-erc-w-krakowie%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2160, 1, '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 'maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2062, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2099\" align=\"alignnone\" width=\"427\"]<img class=\"wp-image-2099 \" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-4.jpg\" alt=\"\" width=\"427\" height=\"641\" /> Fot. Magdalena Wiśniewska-Krasińska[/caption]\n<h2>Prof. <b>Maciej Żylicz</b> komentuje wyniki ostatnich prac Zespołu ds. monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki</h2>\nJako zespół zajmujemy się wieloma sprawami, ostatnio przedstawiliśmy ministrowi nauki uwagi dotyczące statutów uczelni oraz sposobu oceniania indywidualnych nauczycieli akademickich (dokument obok).\n\nZespół jest bardzo zróżnicowany – są w nim byli i obecni rektorzy dużych i mniejszych uczelni, przedstawiciele środowiska naukowego, w tym m.in. związków zawodowych, studentów i doktorantów, czy przewodniczący Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego – zatem nasz ogląd spraw jest bardzo wszechstronny. Wielokrotnie różnimy się w poglądach na pewne zagadnienia. Na podstawie analizy przedstawionych przez uczelnie statutów stwierdziliśmy jednak wspólnie, że w niewielkim stopniu zmieniły one swoją strukturę, mimo, że dzięki Ustawie 2.0 miały w tym zakresie dużą swobodę. Dlaczego tak się stało? Przypuszczam, że jest to swego rodzaju gra części środowiska naukowego: zmienić się tak, by nic w rzeczywistości się nie zmieniło (podkreślam, że to moja osobista opinia). Czy taka strategia będzie się opłacać? Tego nie wiem. Domyślam się, że niektórzy rektorzy zdawali sobie sprawę z wadliwości dotychczasowych struktur uczelni oraz proponowanych nowych rozwiązań statutowych, ale nie potrafili przekonać społeczności akademickich do głębszych zmian. Może liczą, że teraz to Ministerstwo Nauki uchyli ewidentne niezgodności statutów z ustawą?\n\nDrugi element, na który zwróciliśmy uwagę, to ocena indywidualna pracowników naukowych. To rektor powinien ustalić reguły gry w tym obszarze. Niestety, w wielu uczelniach próbuje się przesunąć kompetencje w tym zakresie na inne organy, np. senaty uczelni, a dla oceny okresowej pracownika ustala się podobne zasady co do oceny dyscypliny naukowej. Narzekamy na „punktozę”, ale wprowadzamy ją dla oceny indywidualnej, gdzie nie tylko nie jest potrzebna, ale wręcz szkodliwa. Jako zespół wskazujemy zatem dobre praktyki w zakresie indywidualnej oceny pracownika, które można znaleźć choćby w Europejskiej Karcie Naukowca. Ponadto przypominamy, że Kodeks Pracy wskazuje, że pracownik może być oceniany jedynie z realizacji uprzednio wyznaczonych zadań.\n<div class=\"signature\">\n\nNotował Piotr Kieraciński\n\n</div>\n<h3>Uwagi Zespołu ds. monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki dotyczące statutów uczelni i oceny indywidualnej nauczycieli akademickich</h3>\nNa podstawie przeglądu statutów uczelni, a także zapoznania się z wynikami audytów przeprowadzonych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Zespół do spraw monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki stwierdza, że struktury uczelni niewiele się zmieniły. Ponadto niepokojące jest umieszczanie w statutach uczelni zapisów, które odbiegają od intencji przyświecającej tworzeniu Ustawy 2.0, albo są wręcz sprzeczne z jej przepisami:\n<ul>\n 	<li>w przypadku niektórych uczelni w składzie Senatu możliwa jest obecność osób nie pochodzących z wyboru. W nowym stanie prawnym nikt, poza rektorem uczelni, nie wchodzi w skład Senatu z mocy prawa. Niedopuszczalne jest, aby osoby powołane po 1 października 2019 na funkcje kierownicze automatycznie wchodziły w skład Senatu;</li>\n 	<li>osobom funkcyjnym narzuca się dodatkowe wymagania przy ich wyborze oraz kumuluje się ich niektóre funkcje (jednoczesne pełnienie funkcji organu uczelni i funkcji kierowniczej w uczelni, np. rektor, dziekan, prorektor). Za budzące wątpliwości uznaje się pełnienie przez rektora funkcji kierowniczej, na którą rektor musiałby sam siebie powołać. Uważamy, że zakaz kumulacji powinien ograniczyć się tylko do funkcji kierowniczej bezpośrednio podległej rektorowi, tak aby rektor nie podlegał bezpośrednio sam sobie. Nie jest też jasne, jakie skutki zaistniałyby w przypadku, gdyby nastąpiło odwołanie rektora jako organu;</li>\n 	<li>ogranicza się kompetencje rektora, w tym np. wskazywanie kierowników jednostek (wprowadzając na przykład wymaganie uprzedniego pozyskania pozytywnej opinii innego podmiotu);</li>\n 	<li>ogranicza się kompetencje niektórych ciał statutowych przewidzianych w ustawie, a w skrajnym przypadku Rada Uczelni pozbawiana jest możliwości wskazania kandydatów na rektora. Treść art. 18 ustawy, określająca uprawnienie do wskazywania kandydatów na rektora, skonfrontowana z art. 34 ust. 1 oznacza, że statut może określić inne podmioty (poza Radą) uprawnione do wskazywania kandydatów na rektora, ale nie może pozbawić Rady kompetencji wskazywania kandydatów na rektora;</li>\n 	<li>tryb odwołania rektora (art. 27 ustawy) powinien zostać rozwinięty w statucie uczelni lub w Zasadach Działania Rady. Można przewidzieć różne scenariusze: wniosek o odwoływanie rektora np. kwalifikowaną większością głosów Rady Uczelni lub/i wprowadzenie wymogu, aby Rada zasięgnęła opinii Senatu w tej sprawie;</li>\n 	<li>za niedopuszczalne na gruncie ustawy należy uznawać przeniesienie w statucie ustawowych kompetencji uczelni (całej uczelni) na jej wydzieloną część (jednostkę organizacyjną) i związane z tym przeniesienie części uprawnień rektora (wyłącznych) na inny podmiot (jednego z prorektorów), np. w zakresie polityki kadrowej;</li>\n 	<li>tryb przyjmowania statutów w niektórych przypadkach nie uwzględniał opinii Rady Uczelni lub/i związków zawodowych.</li>\n 	<li>Niepokojący jest także fakt tworzenia systemu oceny indywidualnej nauczycieli akademickich na podstawie zasad oceny dyscyplin naukowych. Zespół wskazuje, że jest to niewłaściwy, a przede wszystkim niezgodny z prawem pracy kierunek działania. Regulacje ustawowe i dobre praktyki (np. Europejska Karta Naukowca) wskazują na to, że indywidualna ocena pracownika powinna dotyczyć oceny wykonania zadań uprzednio wyznaczonych wspólnie z przełożonym w zakresie trzech obszarów (jeśli oceniany jest pracownik zatrudniony na etacie badawczo-dydaktycznym): nauki, dydaktyki i w innych ważnych dla uczelni i społeczeństwa obszarach działalności oraz wynikających z treści stosunku pracy. Jeśli ocena jest negatywna w obszarze nauki lub dydaktyki, końcowa ocena także powinna być negatywna. Zespół zwraca uwagę, że:</li>\n 	<li>niezgodne z ustawą jest ograniczanie, poprzez regulacje statutu uczelni, kompetencji rektora przez inny organ, najczęściej Senat, w zakresie ustalania zasad i kryteriów oceny nauczyciela akademickiego oraz ustalanie lub zmienianie kryteriów w trakcie trwania okresu oceniania i stosowanie ich z mocą wsteczną. Zgodnie z art. 128 ust. 3 ustawy kryteria oceny okresowej dla poszczególnych grup pracowników i rodzajów stanowisk oraz tryb i podmiot dokonujący oceny okresowej określa rektor, po zasięgnięciu opinii Senatu, związków zawodowych, samorządu studenckiego oraz samorządu doktorantów (…). Kryteria nie mogą dotyczyć obowiązku uzyskania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora. Kryteria przedstawia się nauczycielowi akademickiemu przed rozpoczęciem okresu podlegającego ocenie;</li>\n 	<li>za niewłaściwe należy uznać przeprowadzanie oceny dokonań naukowych nauczyciela akademickiego wg dokładnie tych samych kryteriów jak ustalone dla oceny dyscyplin naukowych. Nauczyciel akademicki jest oceniany za wykonywanie swoich zadań związanych z zakresem obowiązków, jakie obowiązują go na zajmowanym stanowisku. Muszą zatem także uwzględniać postawę i zaangażowanie pracownika, także wtedy, gdy prowadzone badania naukowe z przyczyn niezależnych od pracownika nie przyniosą zakładanych efektów. Kryteria oceny w uczelni muszą być takie same dla poszczególnych stanowisk i ich grup, bez względu na dyscyplinę naukową lub rodzaj jednostki organizacyjnej uczelni, w której zatrudniony jest oceniany nauczyciel akademicki;</li>\n 	<li>ocena indywidualna pracownika w zakresie zadań badawczych i nauki nie powinna być zawężona do wyników naukowych uzyskanych w zakresie deklarowanej przez pracownika dyscypliny badawczej, ale na podstawie oceny peer review najważniejszych osiągnięć naukowych (uzyskanych w okresie podlegającym ocenie) przedstawionych przez niego samego. Ocena ta nie może zależeć od punktów wygenerowanych przez dorobek pracownika w ramach oceny dyscyplin naukowych uprawianych w danej uczelni;</li>\n 	<li>za niewłaściwe należy uznać dokonywanie oceny nauczyciela akademickiego bez uwzględniania warunków (najczęściej finansowych i organizacyjnych), jakie powinien zapewnić mu bezpośredni przełożony (pracodawca) w celu umożliwienia realizacji jego obowiązków naukowych lub dydaktycznych.</li>\n</ul>', 'Błędy w statutach i zasadach oceny ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 10:01:02', '2020-02-17 09:01:02', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2116, 41, '2020-02-24 15:15:18', '2020-02-24 14:15:18', 'Dodane przez administratora', 'instytutsystematyki', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'instytutsystematyki', '', '', '2020-02-24 15:15:18', '2020-02-24 14:15:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/instytutsystematyki/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2106, 1, '2020-02-17 11:28:15', '2020-02-17 10:28:15', '<img class=\"clearImage alignnone wp-image-2108 size-full\" style=\"width: 100%; margin: 0; padding: 0;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk-1-scaled.jpg\" alt=\"\" />', 'Szkolenia i warsztaty dla pracowników uczelni', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-3', '', '', '2020-02-19 08:27:25', '2020-02-19 07:27:25', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu-3/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2108, 1, '2020-02-17 11:56:09', '2020-02-17 10:56:09', '', 'Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kalendarium_2020_205x285_0220_a_v1', '', '', '2020-02-17 11:56:09', '2020-02-17 10:56:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2109, 38, '2020-02-17 11:56:54', '2020-02-17 10:56:54', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-4', '', '', '2020-02-17 11:56:54', '2020-02-17 10:56:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-4/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2119, 44, '2020-02-25 17:25:32', '2020-02-25 16:25:32', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-6', '', '', '2020-02-25 17:25:32', '2020-02-25 16:25:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2120, 48, '2020-02-26 14:56:35', '2020-02-26 13:56:35', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-5', '', '', '2020-02-26 14:56:35', '2020-02-26 13:56:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2121, 48, '2020-02-26 14:55:44', '2020-02-26 13:55:44', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-6', '', '', '2020-02-26 14:55:44', '2020-02-26 13:55:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2122, 48, '2020-02-26 14:55:45', '2020-02-26 13:55:45', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-7', '', '', '2020-02-26 14:55:45', '2020-02-26 13:55:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2123, 51, '2020-03-02 14:27:26', '2020-03-02 13:27:26', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-6', '', '', '2020-03-02 14:27:26', '2020-03-02 13:27:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2124, 52, '2020-02-28 14:25:31', '2020-02-28 13:25:31', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-7', '', '', '2020-02-28 14:25:31', '2020-02-28 13:25:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2125, 53, '2020-03-02 10:40:04', '2020-03-02 09:40:04', 'Dodane przez administratora', 'arturmalina', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'arturmalina', '', '', '2020-03-02 10:40:04', '2020-03-02 09:40:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/arturmalina/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2128, 19, '2020-03-05 10:41:04', '2020-03-05 09:41:04', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-8', '', '', '2020-03-05 10:41:04', '2020-03-05 09:41:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2129, 56, '2020-03-05 16:19:09', '2020-03-05 15:19:09', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-7', '', '', '2020-03-05 16:19:09', '2020-03-05 15:19:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2107, 1, '2020-02-17 11:31:48', '2020-02-17 10:31:48', 'W ostatnich czasach coraz częściej mamy na uniwersytetach do czynienia z zakazem głoszenia różnego rodzaju poglądów. Najczęściej chodzi o zakaz organizacji wystąpień gości zapraszanych przez studentów. Zakaz zastąpił dyskusję. Na to zjawisko odpowiedziało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, proponując nowelizację ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Ma ona na celu zapewnienie wolności wypowiedzi na uczelniach.\n\nMin. Jarosław Gowin tłumaczy: – Nasila się ideologiczna cenzura na uniwersytetach. Tymczasem powinny być one miejscem nieskrępowanej debaty naukowej. Będę bronił prawa do głoszenia poglądów, tak gender, jak i przeciwstawnych. Przytoczył przykłady zakazu debaty na uczelniach w okresie swojej poprzedniej kadencji ministra nauki: raz chodziło o zakaz wykładu marksistowskiego, drugi – konferencji o charakterze konserwatywnym. Czarę goryczy przelało zwolnienie z pracy na Śląskim Uniwersytecie Medycznym oraz dyscyplinarka na Uniwersytecie Śląskim dla wykładowców, którzy na zajęciach ze studentami mówili, że rodzina to… rodzice, mama, tata i dzieci oraz krewni. Ciekawe, że inicjatorami skarg na wykładowców (skutkujących zwolnieniem wykładowcy i dyscyplinarką) byli studenci, słuchacze wykładów, których zbulwersował obraz zwykłej rodziny, przedstawiony przez wykładowców. O ile można usprawiedliwić studentów, o tyle trudno zrozumieć postawę władz uczelni.\n\n– Uniwersytet jest właściwą przestrzenią do wymiany poglądów, a nie cenzurowania osób i sposobów myślenia. Etos akademicki powinien być wystarczającą gwarancją wolności badań i wykładów. Jednak nie jest – mówił Jarosław Gowin. Przyznał też, że to wstyd, że musimy ustawowo regulować sprawy, które powinny wynikać z obyczaju środowiska akademickiego.\n\nMarcin Gubała, dyrektor Departamentu Legislacyjno-Prawnego MNiSW przypomniał, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce już reguluje kwestie wolności akademickiej. Raz w preambule („obowiązkiem władzy publicznej jest tworzenie optymalnych warunków dla wolności badań naukowych i twórczości artystycznej, wolności nauczania”), a drugi raz w art. 3 ust. 1. („Podstawą systemu szkolnictwa wyższego i nauki jest wolność nauczania, twórczości artystycznej, badań naukowych i ogłaszania ich wyników”). Te zapisy okazują się jednak niewystarczające. Dyr. Gubała zapowiedział, że ministerstwo nauki przygotuje własną nowelizację ustawy, a nie skorzysta z propozycji innych instytucji (Ordo Iuris). Nowelizacja ma polegać na korekcie art. 3, w którym zostanie zapisana wprost wolność wyrażania poglądów jako powiązana z wolnością nauczania i badań.\n\nPrzedstawiciele MNiSW przypomnieli, że celem nowelizacji jest ochrona tych, którzy mogliby być postponowani za swoje poglądy, ale nie danie immunitetu tym, którzy zechcą nadużywać wolności, łamiąc prawo czy promując treści sprzeczne z wynikami badań naukowych (chodzi o tzw. pseudonaukę, cokolwiek to znaczy). Nowelizacja ma wprowadzić obowiązek organów kierowniczych uczelni do zapewnienia warunków zachowania wolności.\n\nMinisterstwu chodzi też o umożliwienie osobom, których wolności zostaną naruszone, zwrócenie się z wnioskiem o ochronę. W tym celu ma powstać Komisja ds. wolności. Zostanie ona umocowana ustawowo. W jej skład wejdzie 9 osób, w tym 3 wskazane przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego, po jednej wskazanej przez Parlament Studentów RP i Krajową Reprezentację Doktorantów oraz cztery osoby wskazane przez ministra nauki. Komisja będzie powoływana na pięcioletnią kadencję. Ma sama stworzyć regulamin działania i odpowiednie procedury. Funkcji w komisji nie można będzie łączyć z innymi funkcjami akademickimi, w tym dyscyplinarnymi. Ministerstwo chciałoby, aby procedowanie nie trwało długo. Postępowania miałby kończyć się w ciągu dwóch tygodni wydaną przez komisję rekomendacją dla władz uczelni. Postępowania nie będą miały charakteru administracyjnego, a rekomendacja też nie będzie decyzją administracyjną. Będzie jednak ogłaszana, w wersji anonimizowanej, w Biuletynie Informacji Publicznej MNiSW. Uczelnia będzie musiała w ciągu 30 dni odpowiedzieć, jak ją zrealizowała.\n\nMinisterstwo nie przewiduje żadnych dodatkowych sankcji dla rektorów. One są już zapisane w art. 13 ustawy PWSN. – Może te przepisy wywołają pewną refleksję środowiska akademickiego – zastanawiał się minister nauki.\n\nKomisja miałaby rozpocząć działalność 1 października 2020 r. – W tym właśnie czasie nabiera pełnej mocy reforma nauki – mówił min. Gowin. – Tam, gdzie się knebluje usta, tam kończy się prawda, tam nie ma już uniwersytetu.\n<div class=\"signature\">\n\n(p)\n\n</div>', 'Wolnościowa nowelizacja', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu', '', '', '2020-02-19 08:07:43', '2020-02-19 07:07:43', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2063, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Prof. dr hab. <b>Grzegorz Kurzyński</b>, rektor Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2017\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"554\" height=\"554\" />\n\nCzwarta Rewolucja Przemysłowa stała się faktem, a jej poszczególne wyznaczniki (robotyka, sztuczna inteligencja, digitalizacja) dają o sobie znać w wielu obszarach ludzkiej działalności. Czy wpływa ona również na wyższe szkolnictwo artystyczne (muzyczne)? Poprzednie dwie rewolucje: druga, związana z zastosowaniem elektryczności, i trzecia, dotycząca komputeryzacji, przyczyniły się do najbardziej chyba radykalnych zmian w obszarze muzyki (jakkolwiek nie dotyczących jej merytorycznej istoty), a zwłaszcza technologii jej dostarczania i upowszechniania.\n\nW tak specyficznym obszarze, jakim jest muzyka, umiejętność dostosowania się do nowych realiów będzie wielkim wyzwaniem. Można przypuszczać, że wprowadzanie nowych technologii i cyfryzacja spowodują w najbliższych latach powstanie około 50 nowych zawodów, a wiele innych zaniknie; dotyczy to również muzyki. Jest więc bardzo prawdopodobne, że uczenie się osiągnie rzeczywiście wymiar lifelong – trwać będzie przez całe życie. Oznacza to, że absolwenci pojedynczego programu studiów nie będą mogli oczekiwać zatrudnienia na całe życie na „jednaj ścieżce kariery”. W przyszłości będą zatrudniani przez różnych pracodawców, czego rezultatem może być konieczność uzupełniania kwalifikacji poprzez uczestniczenie w szkoleniach dostarczających wiedzy w tzw. małych porcjach w postaci specyficznych konkretnych modułów albo krótkich programów wzbogacających ich obecne kompetencje. Dzięki nowym sposobom nauczania (m.in. Tutoring, Flipped Education, Problem Based Learning, Peer Learning, Case Learning) pewne obszary wiedzy będą mogły być przyswajane przez studentów w znacznie krótszym czasie. To, na co przeznaczamy w naszym wyższym szkolnictwie muzycznym dwa albo trzy lata, jest często opanowywane w czołowych uczelniach w znacznie szybciej, i wcale nie jest to wiedza powierzchowna.\n\nOprócz oczywistej potrzeby podniesienia świadomości studentów, że dyplom wyższej uczelni nie oznacza zakończenia ich edukacji, muszą być oni również przygotowani do stania się autonomicznymi, samodzielnie kształcącymi się jednostkami; muszą zrozumieć wagę ustawicznego uczenia się, a nie zadowalać „jednorazowym uczeniem się”, po którym następuje zatrudnienie.\n\nWiele wskazuje na to, że w obszarze muzyki już niebawem czekają nas istotne zmiany. Przykładem mogą być istniejące już przecież programy komputerowe mogące tworzyć muzykę na poziomie Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena czy innych wielkich twórców, na szczęście na razie tylko ją naśladujące. Ponadto zagrożony wydaje się wzorzec edukacji muzycznej bazującej na relacji mistrz – uczeń, one-to-one teaching. Istnieją przecież możliwości prowadzenia zajęć wręcz międzykontynentalnych na przykład z gry na fortepianie, w trakcie których dość niepozorny instrument, jakim jest Disklavier (konwencjonalny akustyczny fortepian, wyposażony jednak w elektroniczne czujniki do nagrywania i elektromechaniczne solenoidy do odtwarzania), przesyła sposoby działań na klawiaturze wybitnego mistrza do każdego innego miejsca na świecie, gdzie taki instrument się również znajduje, umożliwiając śledzenie ruchów klawiszy i pedału, oczywiście wraz z całą sferą audiowizualną.\n\nCyfryzacja nie powinna wpływać na tzw. ludzki wymiar szkolnictwa wyższego. Tymczasem nowe podejście do uczenia się i nauczania oraz do stosowania korzyści płynących z digitalizacji niesie z sobą ryzyko standaryzacji i dehumanizacji. Groźba dehumanizacji, tak często podkreślana przy charakteryzowaniu Czwartej Rewolucji Przemysłowej (w świecie, który w coraz większym stopniu zależy od robotyki i sztucznej inteligencji), jest coraz bardziej realna i wymaga podjęcia działań potrzebnych do stawienia jej czoła. I tu istotną rolę zaczyna odgrywać sztuka, która spełniając w dużym stopniu przesłanki Czwartej Rewolucji Przemysłowej, może służyć jako pewien moderator w zachodzących zmianach.\n\nJakkolwiek obecnie nie możemy określić, jakie konkretne umiejętności, kompetencje i wiedza będą potrzebne w obliczu zmian, jakie przyniesie Czwarta Rewolucja Przemysłowa, to jednak uczelnie powinny być przygotowane do szybkiego adaptowania się i tworzenia szerokiego spektrum możliwości kształcenia dla znacznie zróżnicowanej grupy studentów. Kluczowym pojęciem będzie w tym kontekście elastyczność i musi być ona postrzegana na wiele sposobów: programy powinny być bardziej elastyczne, aby dostosować się do zmian technologicznych i społecznych oraz do większej różnorodności studentów na rozmaitych etapach ich życia. Cały ten zakres zagadnień został dostrzeżony przez gremia odpowiedzialne za kierunki rozwoju edukacji muzycznej w Europie: European Music Council, European Association of Conservatoires (AEC), International Music Council (IMC) i European Association for Music in Schools.\n\nDokąd więc zmierza sztuka muzyczna? Powinna być ukierunkowana zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość. Oczywiście w żadnym wypadku nie możemy zaniedbać obecnej formuły kształcenia studentów na bazie muzyki klasycznej minionych epok, gdyż stanowi ona istotę naszego dziedzictwa kulturowego. Ale technologia, cyfryzacja umożliwiają teraz całkowicie nowe podejście do tzw. materii muzycznej. Jeśli chodzi o przyszłość muzyki – naszym obowiązkiem jest dotarcie z najnowszą muzyką do szerszego grona odbiorców, wykreowanie nowej publiczności, która tę muzykę będzie chciała odbierać. Było to zresztą jednym z postulatów programu European Agenda for Music sformułowanego przez Europejską Radę Muzyki (European Music Council).\n\nBezsprzecznie więc można stwierdzić, że gigantycznym skarbem muzyki jest jej różnorodność, charakteryzująca się wielością stylów, gatunków i idiomów, co zarówno zobowiązuje, jak i inspiruje do dalszego rozwoju oraz ciągłego aktualizowania naszych programów kształcenia. To aktualizowanie wymaga definitywnej zmiany sposobu myślenia pozwalającego na umiejętne wykorzystanie obszarów udostępnionych przez zachodzącą obecnie rewolucję cyfrową. Poprzednie innowacyjne trendy w muzyce – serializm, punktualizm, muzyka aforystyczna, muzyka konkretna, aleatoryzm, muzyka stochastyczna, muzyka mikrotonowa, minimalizm, muzyka spektralna, w których obok istniejących już instrumentów (albo wobec ich braku) używano sporadycznie również elektroniki – powoli stają się przeszłością.\n\nW dzisiejszej dobie cyfryzacji muzyka szuka sobie ciągle nowych obszarów i musimy być na to przygotowani. Dobrym przykładem są tu realizacje Stanford Laptop Orchestra, działającej na słynnym Uniwersytecie Stanforda, osadzone w wymiarze interdyscyplinarnym, łączące muzykę z baletem i sztukami wizualnymi (co zresztą nie jest już obecnie żadną nowością, jednak podkreślmy, że wymieniony zespół robi to w sposób mistrzowski).\n\nPodjęcie działań mających na celu ustanowienie nowych programów i specjalizacji, w szczególności o charakterze interdyscyplinarnym (także międzyuczelnianym), wymaga ukierunkowania na: • wspieranie procesów adaptacyjnych w obszarze zmian kulturowych zachodzących w Europie i poza nią (Kulturalne i Kreatywne Szkolnictwo Wyższe); • zwiększenie społecznego wpływu edukacji muzycznej; • wspieranie różnorodności muzycznej i kształtowanie nowych odbiorców; • wdrażanie programów nauczania, które wyposażają studentów i absolwentów w wiedzę i umiejętności umożliwiające im zatrudnienie na międzynarodowym rynku pracy.\n\nTak więc w niedalekiej przyszłości czeka nas dostosowanie obecnych efektów uczenia się do potencjalnie nowych wymagań, a także istotne zmiany w mechanizmach zapewnienia jakości, które w obecnej formie mogą stanowić przeszkodę dla innowacji w projektowaniu programów kształcenia. Należy rozwiązać tę sprzeczność analizując obecne przepisy, standardy, wytyczne i upewnić się, że mechanizmy zapewnienia jakości pomagają reagować na różne nowe rodzaje wymagań.', 'Wyższe szkolnictwo artystyczne a Czwarta Rewolucja Przemysłowa', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa', '', '', '2020-02-17 07:21:16', '2020-02-17 06:21:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2064, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<p>Senat Uniwersytetu Warszawskiego powołał Zespół roboczy ds. wyjaśnienia publicznie sformułowanych zarzutów dotyczących wywierania wpływu na funkcjonowanie uczelni. Mogą się do niego zgłaszać osoby posiadające informacje na temat działań Pawła „Pabla” Piwowara, do niedawna p.o. kierownika Sekcji Promocji i Informacji Wydziału Prawa i Administracji UW. </p><p>To efekt artykułu Pawła Lenartowicza Pablo – szara eminencja, jaki opublikowaliśmy w styczniu na naszym portalu. Autor, działacz Uniwersytetu Zaangażowanego i student ekonomii, a wcześniej Kolegium MISH na UW, opisał w nim działania Piwowara. Określił go mianem szarej eminencji Wydziału Prawa i Administracji. „Choć formalnie nie sprawuje on żadnej funkcji uzasadniającej spotkania ze studentami, to właśnie w jego gabinecie senatorom studenckim przekazywane są dyspozycje, w jaki sposób głosować podczas posiedzeń Senatu UW. Posiedzenia odbywają się za zamkniętymi drzwiami, jednak jeden z obecnych studentów jest «zobowiązany» do prowadzenia transmisji na żywo” – opisywał Lenartowicz. </p><p>Z jego informacji wynika, że spotkania ze studentami dotyczą także Samorządu Studentów UW, zwłaszcza ustawiania głosowań na najważniejsze funkcje w samorządzie, w szczególności te związane z reprezentowaniem studentów w organach uczelni. „Paweł Piwowar ma opinię bardzo wpływowej osoby, nie tylko na WPiA, lecz także na wydziałach, które mają zbieżne z WPiA interesy w polityce senackiej. W czasie zbierania materiału do artykułu słyszę o sytuacji, w której miało dojść do groźby: «uważaj, bo twój egzamin może źle pójść». Dowiedziałem się od kilku osób, że byłemu studentowi WPiA, zajmującemu ważną funkcję w Samorządzie Studenckim, uniemożliwiono podejście do obrony pracy magisterskiej, a tym samym ukończenie studiów”. Autor zarzucił bohaterowi nie tylko ustawianie głosowań, ale także zastraszanie i przemoc. „Po jednym ze spotkań Piwowar, jak mówią świadkowie, wpadł do siedziby samorządu, wrzeszczał, groził przewodniczącemu, że «odwoła go z funkcji» oraz naruszał przestrzeń osobistą znajdujących się tam osób. Pretekstem do wszczęcia awantury była niechęć zarządu Samorządu Studentów do wspierania kandydatury osoby, której powołania oczekiwał Pablo”.  </p><p>Po tym, jak artykuł pojawił się na naszej stronie internetowej, od razu zareagowały władze uniwersytetu. Rektor prof. Marcin Pałys zapowiedział, że „sprawa musi być bezwzględnie wyjaśniona. Studenci UW mają prawo do samorządności!”. Z kolei prorektor ds. naukowych, prof. Maciej Duszczyk określił zarzuty jako „bardzo poważne” i przyznał, że „należy za wszelką cenę zadbać, aby najgorsze praktyki z polityki nie przenikały na UW”. Na posiedzeniu Senatu UW, 23 stycznia, powołano zespół, który ma zająć się wyjaśnieniem zarzutów sformułowanych w tekście. W jego skład weszli przewodniczący stałych komisji senackich: prof. dr hab. Ewa Czerniawska, prof. dr hab. Paweł Kulesza, prof. dr hab. Roman Kuźniar, prof. dr hab. Zbigniew Marciniak (przewodniczący), dr Mariola Zalewska, prof. dr hab. Tomasz Żylicz. </p><p>Jak informuje Anna Korzekwa-Józefowicz, rzecznik UW, jeszcze tego samego dnia rektor wysłał do dziekana WPiA pismo w tej sprawie. „Zważywszy, że wątki sprawy wiążą się z wykonywaniem bądź zaniechaniem obowiązków pracowniczychw, oczekuję, że w ramach sprawowanego nadzoru nad organizacją i porządkiem pracy na Wydziale Prawa i Administracji dokona Pan stosownych ustaleń i zastosuje odpowiednie środki porządkowe i dyscyplinujące” – napisał prof. Pałys, dodając, że chce być informowany na bieżąco „o poczynionych wyjaśnieniach, a w przypadku ustalenia ewidentnych naruszeń lub zaniedbań, o podjętych krokach dyscyplinujących”. </p><p>Na publikację zareagował również sam Paweł Piwowar. Najpierw złożył rezygnację ze studiów doktoranckich (kopia decyzji o skreśleniu go ze studiów dotarła do sekretariatu rektora 28 stycznia), a następnie złożył wymówienie z pracy z dniem 31 stycznia (wpłynęło do Biura Spraw Pracowniczych). Jak zapewnia rzecznik UW, rezygnacja ta nie kończy sprawy. Zadaniem senackiego Zespołu jest bowiem prześledzenie mechanizmu opisanego w artykule i wypracowanie rekomendacji na przyszłość, by takie sytuacje nie mogły mieć miejsca. </p><p>– Zespół będzie chciał się spotkać m.in. z autorem artykułu, Pawłem Lenartowiczem, i senatorami studenckimi. Otwarty jest też na informacje od innych członków naszej społeczności. Wszystkie osoby, które mają więcej informacji w tej sprawie i chciałyby o tym opowiedzieć, mogą się zgłaszać do zespołu – informuje Anna Korzekwa-Józefowicz. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>PL, MK</podpis></p></div>', 'Pablo – szara eminencja ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'pablo-szara-eminencja%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/pablo-szara-eminencja%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2065, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Chcemy w 2020 r. zamiast zwiększenia subwencji przekazać uczelniom obligacje skarbowe, ale o statusie nieograniczonej rozporządzalności. To znaczy, że już pierwszego dnia, gdy uczelnie je otrzymają, będą mogły zamienić je na gotówkę. Postanowiliśmy, co ważne, przekazać uczelniom badawczym o 10% więcej środków niż przewidywała ustawa.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-1999\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2-1005x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1005\" height=\"1024\" />\n\n<strong><b>Jak ocenia pan reformę po roku od wejścia w życie nowej ustawy, po zapoznaniu się z opiniami zespołu monitorującego jej wdrażanie? </b></strong>\n\nUważam, że wdrażanie reformy przebiega harmonijnie, nie rodzi większych napięć ani perturbacji dla uczelni. Obserwujemy jednak, że uczelnie, jeśli chodzi o rozwiązania statutowe, na ogół bardzo zachowawczo podchodzą do możliwości skorzystania z szerszej autonomii. Mamy wstępną analizę. Wydaje się, że większość uczelni postanowiła zachować dotychczasową strukturę, tj. podział na wiele stosunkowo wąsko definiowanych wydziałów, co w ocenie ministerstwa nie zawsze jest najlepsze dla dalszego ich rozwoju. Jednocześnie są takie uczelnie, i to nie tylko w gronie tych, które brały udział w konkursie na uczelnie badawcze lub nie znalazły się w dziesiątce laureatów, które przeprowadzają zmiany dużo śmielsze. Wśród tych ostatnich wymieniłbym Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach czy Uniwersytet Rzeszowski. Wśród uczelni badawczych wyróżnia się statut Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.\n\n<strong><b>Czy zadowolony jest pan z poziomu finansowania, jaki udało się zapewnić tej reformie?</b></strong>\n\nNa pewno poziom finansowania szkolnictwa wyższego i nauki, w tym nakładów budżetowych na B+R, jest wciąż za niski, ale w 2019 roku uzyskaliśmy ze środków budżetowych dodatkowe 5 miliardów złotych, a w roku 2020 projekt budżetu przewiduje wzrost nakładów o kolejne 4,2 miliarda. Z tej kwoty 800 milionów zostanie przeznaczone na wzrost płac w szkolnictwie wyższym – jest to 6% funduszu wynagrodzeń uczelni. Znaczna część środków zostanie przeznaczona na finansowanie programu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Chciałbym przeznaczyć też dodatkowe środki między innymi na wzrost finansowania Sieci Badawczej Łukasiewicz oraz Narodowego Centrum Nauki.\n\n<strong><b>Czy to prawda, że zamiast pieniędzy uczelnie badawcze dostaną obligacje?</b></strong>\n\nNa wstępie podkreślę, że w grudniu ubiegłego roku uczelnie badawcze podległe naszemu resortowi otrzymały dodatkowe środki w wysokości 202 milionów złotych, czyli niemal połowę środków przewidzianych dla nich z tytułu programu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Środki te powinny być traktowane jako swego rodzaju dodatkowa „wyprawka” dla laureatów konkursu. Rzeczywiście chcemy w 2020 r. zamiast zwiększenia subwencji przekazać uczelniom obligacje skarbowe, ale o statusie nieograniczonej rozporządzalności. To znaczy, że już pierwszego dnia, gdy uczelnie je otrzymają, będą mogły zamienić je na gotówkę. Postanowiliśmy, co ważne, przekazać uczelniom badawczym o 10% więcej środków niż przewidywała ustawa. Na przykład Uniwersytet Jagielloński zamiast zwiększenia subwencji o 78,1 mln zł otrzyma obligacje skarbowe o wartości nominalnej ok. 85,9 mln zł, a Uniwersytet im. Adama Mickiewicza zamiast 49,2 mln zł, otrzyma ok. 54,1 mln zł. Przypomnę, że w ubiegłym roku do uczelni oraz Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej trafiło w tej formie (tj. obligacji skarbowych) 3 miliardy złotych, żeby zwiększyć ich możliwości inwestycyjne. Zarówno forma finansowania, jak i wysokość otrzymanego dofinansowania, zostały generalnie dobrze przyjęte przez środowisko akademickie.\n\n<strong><b>Czy ten dziesięcioprocentowy wzrost środków dotyczy także uczelni, które brały udział w konkursie, ale nie znalazły się w gronie laureatów?</b></strong>\n\nNie. Te uczelnie otrzymają subwencję zwiększoną o 2%. Chcę podkreślić, że międzynarodowy zespół ekspercki, który oceniał wnioski złożone w konkursie IDUB, przedstawił szczegółowe rekomendacje dotyczące także drugiej dziesiątki, sugerując wsparcie szczególnie ambitnych elementów programu uczelni, które statusu laureata nie uzyskały. Będę szukał w budżecie ministerstwa środków na realizację tych planów, o ile zobowiążą się one do ich wypełnienia. Na pewno zagwarantuję środki na projekt Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, bo ten wniosek został oceniony przez ekspertów jako wyraźnie się wyróżniający, choć potencjał naukowy młodej i niewielkiej uczelni spowodował, że nie znalazła się ona w gronie uczelni badawczych. Będę szukał wsparcia u ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego.\n\n<strong><b>O ile uczelnie badawcze dostają dość duże finansowanie, to zostaje ogromna większość uczelni publicznych, które mogą wziąć udział jedynie w Regionalnej Inicjatywie Doskonałości. Jakie ma pan plany wobec tego programu?</b></strong>\n\nOceniam RID bardzo pozytywnie. Wspólnie z Komitetem Polityki Naukowej przeprowadziliśmy wstępną ocenę pilotażowej edycji programu, realizowanej jeszcze na podstawie uchylonej już ustawy o zasadach finansowania nauki. Widać, że na większości uczelni, w których realizowane są projekty RID, program zadziałał jako znakomite narzędzie projakościowe. Poziom finansowania projektów wydaje się wystarczająco wysoki. Pewnym problemem są natomiast ograniczenia natury formalnej, które uniemożliwiły realizację potencjalnie dobrych projektów, zwłaszcza w regionach, w których była największa konkurencja. Zamierzamy zasady programu uelastycznić, dzięki czemu w kolejnym konkursie moglibyśmy sfinansować większą liczbę projektów. W przyszłości chcemy zatem zwiększyć nakłady na cały program.\n\n<strong><b>Jak pan ocenia działalność Sieci Łukasiewicz po niemal roku od jej utworzenia?</b></strong>\n\nZ zadowoleniem obserwuję tempo prac nad osiągnięciem pełnej możliwości działania Sieci Badawczej Łukasiewicz. Jak w przypadku każdej nowej organizacji, pewne działania organizacyjne muszą zostać przeprowadzone, aby w pełni korzystać z potencjału badawczego instytutów Łukasiewicza. Cieszy mnie również rosnące zainteresowanie Łukasiewiczem przedsiębiorców, zarówno polskich, jak i zagranicznych. Efektem prowadzonych z biznesem rozmów są już realizowane, na różnym stopniu zaawansowania, projekty badawcze z firmami, które są liderami w swoich segmentach rynku, z Grupą Azoty, KGHM, PKP czy globalnymi markami, jak Amgen i LG.\n\n<strong><b>A jaki będzie los pozostających poza nią instytutów? </b></strong>\n\nIch los jest w rękach ministrów, którzy je nadzorują. Zachęcam ich do włączania instytutów do sieci, ale każdy ma wobec podległych placówek własne plany. Z pewnością korzyści z konsolidacji są zauważalne, chociażby z uwagi na synergię wynikająca ze wspólnych działań na rzecz interdyscyplinarnych projektów, optymalizację kosztów i maksymalizację wykorzystania zaplecza badawczego. Wiem, że minister rolnictwa planuje konsolidację podlegających mu jednostek.\n\n<strong><b>Wciąż słychać narzekania na system POLon. Co z informatyzacją nauki?</b></strong>\n\nPrace nad systemem trwają. Zdaję sobie sprawę z tego, że nastręcza on uczelniom trudności. Analizujemy ustawę pod kątem tego, czy nie nałożyła na jednostki naukowe zbyt dużych obowiązków sprawozdawczych. Jeśli dojdziemy do takiego wniosku, nie wykluczam odpowiedniej nowelizacji ustawy. Należy jednak pamiętać, że dane z POLonu służą do realizacji bardzo ważnych procesów, w tym podziału subwencji i dotacji, a także ewaluacji. Do tej pory co cztery lata jednostki musiały przygotowywać ankiety, w których przekazywały dane. Teraz będą one pochodziły z POLonu.\n\n<strong><b>W przyszłym roku nastąpi bardzo ważny element reformy – ewaluacja nauki. Nie obawia się pan, że perturbacje związane z przygotowaniem ewaluacji i terminami publikacji jej zasad sprawią, że nie będzie ona miarodajna?</b></strong>\n\nUbolewam, że w kryterium odnoszącym się do publikacji zasady punktacji artykułów w czasopismach naukowych opublikowanych w latach 2017-2018 są zupełnie odmienne od reguł dotyczących artykułów w kolejnych dwóch latach okresu objętego ewaluacją. To jest rozwiązanie wprowadzone w parlamencie, moim zdaniem niefortunne. W rozporządzeniu w sprawie ewaluacji udało się zawrzeć rozwiązanie, dzięki któremu dorobek publikacyjny z pierwszych dwóch lat „nie przepada” w kontekście ewaluacji. Nie ma natomiast żadnych przesłanek, aby uważać, że jej wynik będzie wypaczony. Wprost przeciwnie, uważam, że to będzie o wiele bardziej miarodajna ewaluacja niż którakolwiek z wcześniejszych. Będzie też inna, bo oceniane będą dyscypliny, a nie jednostki organizacyjne.\n\n<strong><b>Wspominał pan kiedyś, że tracimy na unijnym budżecie nauki, tj. nie odzyskujemy w grantach tego, co wkładamy do unijnej puli środków na badania.</b></strong>\n\nDwa lata temu byliśmy 7 miliardów złotych na minusie. Dzisiaj ta kwota jest pewnie wyższa.\n\n<strong><b>Jakie są pomysły na zmianę tej sytuacji? </b></strong>\n\nPodniesienie poziomu wykorzystania przez polskich uczonych środków w programie Horyzont Europa jest priorytetem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w najbliższych latach. Tego zadania podjął się wybitny uczony, ekspert Komisji Europejskiej i wielu innych międzynarodowych gremiów, prof. Grzegorz Wrochna, który został podsekretarzem stanu w MNiSW. Pierwszą, kluczową zmianę mogę już zapowiedzieć: chodzi o zasady wynagradzania polskich uczonych w grantach Horyzontu Europa. W Horyzoncie 2020 polscy badacze, ale także naukowcy z pozostałych krajów tzw. nowych członków UE, zarabiali znacząco mniej niż ich koledzy ze starej Unii. Nowe zasady umożliwią zwiększenie wynagrodzeń beneficjentów unijnych grantów. Wymaga to jednak wprowadzenia przez uczelnie i instytuty naukowe systemowych rozwiązań motywacyjnych w sposobie wynagradzania uczonych. Finalizujemy też przeniesienie KPK do NCBR, co powinno usprawnić działanie tej instytucji.\n\n<strong><b>Czy to znaczy, że Krajowy Punkt Kontaktowy będzie częścią struktury NCBR?</b></strong>\n\nTak. Prace są bardzo zaawansowane. To działanie jest zgodne z rekomendacjami ekspertów Komisji Europejskiej, którzy uważają, że włączenie KPK do centrum umożliwi punktowi dostęp do ogromnego zasobu danych, którymi dysponuje NCBR i choćby w ten sposób podniesie możliwości KPK. Chcę podkreślić, że bardzo wysoko oceniamy jakość pracy osób zatrudnionych w KPK i wszystkie one otrzymały propozycję zatrudnienia w NCBR.\n\n<strong><b>Wróćmy do wynagradzania naukowców w programach europejskich.</b></strong>\n\nZasady Horyzontu Europa przewidują, że uczeni uzyskujący granty mają być finansowani w sposób systemowo zgodny z rozwiązaniami funkcjonującymi w danym kraju. Jeżeli zatem chcemy, aby polscy badacze byli wynagradzani analogicznie do badaczy z krajów zachodnich, musimy wprowadzić system projakościowy, dający gwarancje, że naukowcy uzyskujący granty europejskie będą wynagradzani w odpowiedni sposób. Ministerstwo przedstawi wkrótce rozwiązanie modelowe, które może służyć uczelniom jako inspiracja, wzór. Część instytutów PAN i niektóre uczelnie już takie systemy opracowało. Musi to jednak stać się powszechne. Chodzi z grubsza biorąc o to, że podstawowe wynagrodzenie badaczy pozostanie na poziomie krajowym, ale w momencie uzyskania grantu europejskiego przysługiwać będzie badaczowi zwiększone wynagrodzenie, w całości pokrywane ze środków unijnych. Uczelnie i instytuty zyskają na tym potrójnie: unijne finansowanie wynagrodzenia naukowca odciąży budżet uczelni, od wyższych wynagrodzeń uczelnia otrzyma wyższe środki na koszty pośrednie, większa liczba naukowców zachęconych zwiększeniem wynagrodzeń pomnoży dwa pierwsze efekty.\n\n<strong><b>Kto będzie miał granty europejskie, dobrze zarobi. </b></strong>\n\nTak. Chodzi nam o to, aby te wynagrodzenia były konkurencyjne i aby budowały prestiż badacza i czytelny system w instytucji.\n\n<strong><b>Proszę powiedzieć, jakie są plany dotyczące reformy Polskiej Akademii Nauk? Wiem, że dostał pan co najmniej dwie koncepcje ustawy o PAN.</b></strong>\n\nTak i są to bardzo odmienne propozycje. Widać, że w środowisku akademii ścierają się różne poglądy na temat jej przyszłości. W najbliższych tygodniach rozpoczniemy konsultacje w tej sprawie, nie tylko ze środowiskiem PAN – akademia jest zbyt ważnym elementem systemu nauki, aby w konsultacjach pominąć opinie środowiska uczelni.\n\n<strong><b>A jakie jest pana zdanie w tej sprawie? </b></strong>\n\nGdybym teraz przedstawiał moje zdanie, to konsultacje uznane zostałyby za iluzoryczne. Tak jak w przypadku Konstytucji dla Nauki ministerstwo jest otwarte na różne rozwiązania pod warunkiem, że nie będą one petryfikowały status quo, zwłaszcza w kontekście dynamicznych zmian zachodzących w środowisku uczelni, w tym wyłonienia uczelni badawczych, które stają się poważną konkurencją dla instytutów PAN w obecnym kształcie.\n\n<strong><b>W tej chwili instytuty PAN są niemal zupełnie niezależne od korporacji i zarządu akademii.</b></strong>\n\nWydaje się, że obecny kształt relacji między korporacją a instytutami jest dysfunkcjonalny. Jednym z podstawowych mankamentów obowiązującej ustawy o PAN jest brak precyzyjnego określenia nadzoru i relacji między władzami PAN a dyrektorami instytutów PAN. Potwierdziły to wyniki kontroli NIK dotyczącej wynagrodzeń, przeprowadzonej w 2018 r. w akademii i pięciu instytutach naukowych PAN. Pracując nad reformą PAN będziemy się wspólnie ze środowiskiem naukowym zastanawiać, czy zwiększyć nadzór prezydium Akademii nad instytutami, jak zalecił NIK w zaleceniach pokontrolnych, czy wręcz przeciwnie – rozdzielić te ciała.\n\n<strong><b>Zapowiedział pan też reformę dydaktyki. O co chodzi? </b></strong>\n\nLikwidacja minimów kadrowych już przynosi rezultaty. Np. w uczelniach zawodowych pozwoliło to na wykorzystanie w znacznie większym stopniu niż dotychczas kadr z gospodarki. Możliwość swobodnego kształtowania pensum dydaktycznego sprawia, że coraz większa liczba uczelni decyduje się na obniżanie liczby zajęć ze studentami najbardziej twórczym naukowo pracownikom. Te rozwiązania traktujemy jako zdecydowanie pozytywne. Czeka nas wypracowanie zasad oceny kompleksowej, którą przeprowadzała będzie Polska Komisja Akredytacyjna. Pracujemy też nad zwiększeniem autonomii najlepszych uczelni, w tym badawczych, jeżeli chodzi o proces dydaktyczny, aby wyłączyć je spod rygorów obecnych przepisów. Rozważamy zniesienie obowiązku wskazywania w programie studiów dyscypliny wiodącej, by wzmocnić interdyscyplinarność. Myślimy też nad umożliwieniem uczelniom swobodnego tworzenia studiów poza siedzibą. Mamy w ministerstwie poczucie, że o ile w przypadku nauki wprowadziliśmy wiele rozwiązań projakościowych, to w przypadku podstawowej misji uczelni, jaką jest dydaktyka, zarówno nam, jak i środowisku akademickiemu zabrakło pomysłów na to, jak proces kształcenia udoskonalać.\n\n<strong><b>Mam wrażenie, że programy zajęć wciąż kształtowane są ze względu na zasoby kadrowe uczelni, a nie potrzeby studentów czy kierunku studiów.</b></strong>\n\nNie mamy w ministerstwie instrumentów, które by pozwoliły zweryfikować takie wrażenia, w związku z tym trudno mi to oceniać. Gdyby tak było, to byłoby to zjawisko zdecydowanie negatywne. Obserwuję działania uczelni, które zdecydowały się na śmielsze reformy i tam takich zjawisk negatywnych ubywa.\n\n<strong><b>O ile wypracowaliśmy i doskonalimy metody ewaluacji nauki, to z ewaluacją dydaktyki jest znacznie gorzej.</b></strong>\n\nZ ewaluacją procesu dydaktyki ma problem cały świat. Nigdzie nie udało się tego zrobić. Trzeba udoskonalać narzędzia, które w międzynarodowym środowisku akademickim uznawane są za miarodajne, czyli działalność Polskiej Komisji Akredytacyjnej.\n\n<strong><b>Czy planuje pan powołanie zespołu, który wypracowałby kryteria oceny dydaktyki, inne niż Ekonomiczne Losy Absolwentów?</b></strong>\n\nKDN przewiduje wspomnianą przed chwilą ocenę kompleksową. W jej ramach uczelnia będzie oceniona całościowo w zakresie działań na rzecz zapewnienia najlepszej jakości kształcenia. Kryteria tej oceny będą wypracowane w ciągu najbliższych miesięcy przez powołany przeze mnie zespół ekspercki działający we współpracy z PKA.\n\n<strong><b>Dlaczego trzeba zmienić ustawę o Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, zrobić wyjątek w systemie finansowania uczelni? </b></strong>\n\nDlatego, że przy obecnych zasadach finansowania trudno będzie zapewnić tej uczelni stabilny rozwój. Tymczasem jest ona bardzo ważna, bo kształci elity mniejszości religijnych w Polsce. Uważam, że obowiązkiem państwa jest zagwarantowanie takiej uczelni stabilności finansowej. To jest element wspierania przez państwo wewnętrznego pluralizmu, w tym przypadku zarówno naukowego, jak i pluralizmu wartości.\n\n<strong><b>Dyskutujemy o miejscu polskiej nauki w świecie i oceniamy ją bardzo nisko. Tymczasem są dane, które pokazują, że miejsce nauki jest wyższe, niżby to wynikało ze stanu polskiej gospodarki.</b></strong>\n\nTo prawda. Głosy krytyczne na temat funkcjonowania polskich uczelni wyrastają z różnych przesłanek. Z jednej strony mamy wskaźnik liczby cytowanych publikacji, który sytuuje nasz kraj wyżej, niż to by wynikało z pozycji polskiej gospodarki mierzonej wielkością PKB. Z drugiej jednak strony lokaty zajmowane przez najlepsze polskie uczelnie w międzynarodowych rankingach są zdecydowanie zbyt niskie, biorąc pod uwagę nasz naukowy potencjał. Problem polega na tym, że w polskim systemie szkolnictwa wyższego i nauki jest wiele barier. Ich usunięcie doprowadziłoby do szybkiego wzrostu rozpoznawalności polskiej nauki i polskich uczelni na świecie. Pouczające są rekomendacje zespołu ekspertów, który rozstrzygał konkurs na uczelnie badawcze. Byli oni pod wrażaniem niektórych osiągnięć polskich uczonych, ale też wskazali trzy główne bariery rozwoju. Pierwszą jest kolegialny model zarządzania, co Konstytucja dla Nauki pozwala zmienić. Kolejną są rozwiązania utrudniające rozwój kadry naukowej, zwłaszcza utrzymywanie habilitacji, szczególnie że w systemie oprócz niej jest profesura belwederska. Trzecia bariera to nadmierne rozproszenie potencjału. Zwrócili oni uwagę, że np. uniwersytet powstały w wyniku konsolidacji Uniwersytetu Gdańskiego, Politechniki Gdańskiej i Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego byłby jednym z najbardziej znaczących ośrodków naukowych w Europie.\n\n<strong><b>Prezydent podpisał ustawę o ustanowieniu 19 lutego, dnia urodzin Mikołaja Kopernika, świętem państwowym – Dniem Nauki Polskiej. Nie wzięto pod uwagę opinii wyrażonych przez środowisko akademickie w konsultacjach społecznych. </b></strong>\n\nNie wykluczam realizacji w przyszłości propozycji prezesa PAN, profesora Jerzego Duszyńskiego, aby ustanowić specjalne Stypendia Rzeczpospolitej dla wybitnych badaczy. Co do uwagi przewodniczącego KRASP, że lepiej byłoby uchwalić ustawę o zwiększeniu finansowania nauki, podzielam przekonanie środowiska akademickiego, że wzrost poziomu finansowania nauki powinien być szybszy, aczkolwiek chcę zauważyć, że system grantowy w Polsce – nie jest to zasługa obecnego rządu, ale także poprzednich – dobrze funkcjonuje i jest wysoko oceniany w Europie.\n\n<strong>Czy Dzień Nauki Polskiej będzie dniem wolnym na polskich uniwersytetach i w instytutach naukowych?</strong>\n\nNie przewidujemy takiego rozwiązania. Uważam, że najlepszym sposobem na świętowanie dorobku polskiej nauki będzie jego pomnażanie, także w dniu samego święta. Uczcimy je dodatkowo, wręczając wybitnym badaczom nagrody ministra nauki i nagrody Prezesa Rady Ministrów podczas specjalnej uroczystości, w tym akurat roku w Toruniu.\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Rozmawiał Piotr Kieraciński</em></p>\n\n<div class=\"frame\">\n\nDr <b>Jarosław Gowin</b> (ur. w 1961 r.) jest filozofem i politologiem, absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach osiemdziesiątych był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz „Solidarności”. Był stypendystą Uniwersytetu Cambridge. Był redaktorem naczelnym miesięcznika „Znak”. Był założycielem i rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. W latach 2011-2013 pełnił funkcję ministra sprawiedliwości. Od 2015 r. jest wicepremierem i ministrem nauki i szkolnictwa wyższego. Jako minister nauki zrealizował reformę szkolnictwa wyższego i nauki. Był senatorem RP, jest posłem na Sejm RP.  Współpracuje z Fundacją św. Mikołaja, działającą na rzecz tworzenia domów samotnych matek i hospicjów, a także ze stowarzyszeniem SIEMACHA. Zasiada w Radzie Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia ks. Józefa Tischnera.\n\n</div>', 'Likwidujemy bariery w rozwoju nauki ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'likwidujemy-bariery-w-rozwoju-nauki%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 09:30:16', '2020-02-19 08:30:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/likwidujemy-bariery-w-rozwoju-nauki%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2066, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone  wp-image-2103\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg\" alt=\"\" width=\"516\" height=\"516\" />Nagrody Prezesa Rady Ministrów za wyróżnione rozprawy doktorskie i habilitacyjne oraz działalność naukową zostały ustanowione w 1994 roku z inicjatywy Prezesa Polskiej Akademii Nauk. Wypełniły lukę powstałą po zlikwidowaniu nagród państwowych i nagród Sekretarza Naukowego PAN. Gremium kwalifikującym do nagród jest Zespół ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów, powołany przez premiera na pięcioletnią kadencję. Przewodniczy mu prof. Tomasz Giaro, prawnik z Uniwersytetu Warszawskiego.\n\nW rozporządzeniu określono trzy kategorie nagród: za wyróżnione prace doktorskie, za wysoko ocenione osiągnięcia będące podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego oraz za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, w tym twórczości artystycznej lub działalności wdrożeniowej.\n\nDo konkursu w 2019 r. nadesłano 224 wnioski, z których 129 dotyczyło doktoratów, 75 osiągnięć będących podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego i 20 osiągnięć w zakresie działalności naukowej. Najwięcej wniosków – 91 – dotyczyło prac i osiągnięć w dziedzinach nauk ścisłych i technicznych. Nauk humanistycznych, społecznych i artystycznych dotyczyło 79 wniosków, a 54 nauk przyrodniczych i medycznych.\n\nW danym roku premier może przyznać nie więcej niż 45 nagród, z tego do 25 nagród za rozprawy doktorskie, do 10 nagród za habilitacje oraz do 10 nagród za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej. W 2019 r., zgodnie z sugestią Zespołu, Prezes Rady Ministrów postanowił uhonorować swoją nagrodą autorów: dwunastu rozpraw doktorskich, dziesięciu osiągnięć habilitacyjnych oraz dwóch osiągnięć z zakresu działalności naukowej.\n<div style=\"text-align: center;\"><strong>Nagrody Prezesa Rady Ministrów w roku 2019 </strong></div>\n<div></div>\n<table>\n<tbody>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej w tym twórczości artystycznej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>Prof. dr hab. Danuta Kisielewska</td>\n<td>Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>Prof. dr hab. Ewa Kula-Świeżewska</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za wysoko ocenione osiągnięcia będące podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Przemysław Jerzy Błyszczuk, prof. UJ</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Wojciech Brzezicki</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Janusz Marcin Dąbrowski</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Miłosz Paweł Giersz</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jerzy Kaliszuk</td>\n<td>Instytut Historii Nauki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Tomasz Klimsiak</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Małgorzata Elżbieta Kopytko</td>\n<td>Wojskowa Akademia Techniczna</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Agata Lucyna Starosta</td>\n<td>Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Joanna Urban-Ciećko</td>\n<td>Instytut Biologii Doświadczalnej PAN im. M. Nenckiego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Arkadiusz Wudarski</td>\n<td>Uniwersytet Zielonogórski</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za wyróżniającą się rozprawę doktorską</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Anna Andrzejewska</td>\n<td>Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. M. Mossakowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Łukasz Bola</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Michał Lesiuk</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Mateusz Jan Olbromski</td>\n<td>Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Agnieszka Pęska-Siwik</td>\n<td>Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Urszula Helena Piotrowska</td>\n<td>Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny w Radomiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Tomasz Smoleński</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Mariusz Tadeusz Szkoda</td>\n<td>Politechnika Gdańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Wojciech Piotr Włoskowicz</td>\n<td>Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Marcin Wrochna</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Ewa Zawojska</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Adam Zieliński</td>\n<td>Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie</td>\n</tr>\n</tbody>\n</table>', 'Nagrody Prezesa Rady Ministrów ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nagrody-prezesa-rady-ministrow%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:21:30', '2020-02-17 08:21:30', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nagrody-prezesa-rady-ministrow%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2133, 1, '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 'inteligentne-leki-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'inteligentne-leki-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/inteligentne-leki-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2134, 1, '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', '6Logo-MNiSW', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw-3', '', '', '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/6Logo-MNiSW.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2135, 1, '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', '6Logo-MNiSW_1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw_1-2', '', '', '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/6Logo-MNiSW_1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2136, 1, '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', '84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o', '', '', '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2093, 1, '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}\n\n.articlePost table{ \n	border-spacing: 0; \n	width: 100%;\n} \n.articlePost table tr td, .articlePost table tr th{ \n	border-style: solid; \n	border-color: #ddd; \n	border-width: 0 1px 1px 0; \n	padding: 4px; \n} \n.articlePost table tr td:last-child, .articlePost table tr th:last-child{\n	border-right: 0;\n}', 'rso_theme', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1672-revision-v1', '', '', '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', '', 1672, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1672-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(2149, 1, '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 'gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2067, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone  wp-image-2103\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"478\" />Zespół doradczy do oceny wniosków o przyznanie nagród ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dokonał w 2019 r. oceny merytorycznej wniosków o przyznanie Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Dorobek prezentowany w aplikacjach obejmował dwa lata działalności naukowców.\n\nW skład zespołu powołano 31 członków reprezentujących środowisko szkolnictwa wyższego i nauki oraz stosowne dziedziny i dyscypliny nauki bądź sztuki, a pracom zespołu przewodniczył profesor Bogdan Szlachta, prawnik i filozof polityki z Uniwersytetu Jagiellońskiego.\n\nNagrody przyznawane są w 5 kategoriach, za: całokształt dorobku, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności dydaktycznej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności wdrożeniowej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej.\n\nMinister podjął także decyzję o przyznaniu z inicjatywy własnej nagród za znaczący wkład w działania podejmowane na rzecz szkolnictwa wyższego i nauki, w tym dla członków Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów oraz członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\n\nOcenie zespołu poddanych zostało 129 wniosków. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podjął decyzję o przyznaniu 88 nagród w wymienionych wcześniej kategoriach, w tym 75 indywidualnych i 13 zespołowych. Do szkół wyższych trafiły 54 nagrody, 10 do instytutów PAN, 13 wzięli reprezentanci Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, 10 członkowie Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, a jedną prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Łącznie minister nauki nagrodził 138 naukowców. Warto zauważyć obecność przedstawicieli uczelni niepublicznych wśród nagrodzonych. Reprezentują oni SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny (2 osoby), Akademię WSB i Dolnośląską Szkołę Wyższą.\n<div style=\"text-align: center;\"><strong>Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w roku 2019 </strong></div>\n<table>\n<tbody>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Tadeusz Kaczorek</td>\n<td>Politechnika Białostocka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Stanisław Jadach</td>\n<td>Instytut Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Bogusław Buszewski</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr dr h.c. Oded Stark</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Juliusz Pernak</td>\n<td>Politechnika Poznańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Jacek Franciszek Gieras</td>\n<td>Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Edward Chlebus</td>\n<td>Politechnika Wrocławska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Aleksandra Łuszczyńska</td>\n<td>SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Maciej Żylicz</td>\n<td>Fundacja na rzecz Nauki Polskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Włodzimierz Bolecki</td>\n<td>Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Józef Marecki</td>\n<td>Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. n. med. Marcin Przemysław Mycko</td>\n<td>Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marcin Wodziński</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jacek Zaucha, prof. UG</td>\n<td>Uniwersytet Gdański</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Edyta Rudawska, prof. US,\ndr hab. Ewa Frąckiewicz, prof. US,\ndr Małgorzata Wiścicka-Fernando</td>\n<td>Uniwersytet Szczeciński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Katarzyna Piórkowska, prof. UE</td>\n<td>Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Katarzyna Pernal,\ndr inż. Ewa Pastorczak, dr Michał Hapka</td>\n<td>Politechnika Łódzka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Jacek Mariusz Żmojda, prof. PB</td>\n<td>Politechnika Białostocka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Marcin Chrząszcz</td>\n<td>Instytut Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Agnieszka Piwkowska, prof. IMDiK,\ndr hab. Dorota Rogacka, dr Irena Audzeyenka,\nmgr Patrycja Rachubik, prof. dr hab. Stefan Angielski</td>\n<td>Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. Mirosława Mossakowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Dariusz Doliński</td>\n<td>SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Roman Józef Szczęsny</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Joanna Ida Sułkowska</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Wanda Ziemba</td>\n<td>Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Dariusz Andrzej Kaczorowski</td>\n<td>Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych im. Włodzimierza Trzebiatowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Andrzej Ślebarski</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Paweł Jacek Kras</td>\n<td>Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Dorota Gryko</td>\n<td>Instytut Chemii Organicznej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Konstantin V. Tretiakov</td>\n<td>Instytut Fizyki Molekularnej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Radwan</td>\n<td>Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Piotr Szymon Żuchowski, prof. UMK</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności dydaktycznej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Janusz Jurczak</td>\n<td>Instytut Chemii Organicznej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Wiesław Alejziak, prof. AWF, dr hab. Jadwiga Berbeka, prof. UEK, dr hab. Katarzyna Czernek-Marszałek, prof. UE, dr Małgorzata Kryczka, dr Łukasz Nawrot, dr Karolina Nessel, dr hab. Renata Seweryn, prof. UEK, mgr Paweł Stelmach, dr Bartosz</td>\n<td></td>\n</tr>\n<tr>\n<td>Szczechowicz, dr hab. Robert Wojciech Włodarczyk, prof. UEK, dr hab. Piotr Zmyślony, prof. UEP, mgr Witold Zych, dr Danuta Żylak</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Stanisław Marek Samborski, prof. SGGW, dr hab. inż. Dariusz Gozdowski, dr inż. Jan Szatyłowicz, dr hab. inż. Tomasz Gnatowski, dr inż. Michał Stępień, dr hab. Rafał Pudełko, dr inż. Anna Nieróbca, dr hab. Jerzy Kozyra</td>\n<td>Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jarosław Burczyk</td>\n<td>Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Kazimierz Darowicki</td>\n<td>Politechnika Gdańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Wiesław Wątorek, dr Justyna Ciuraszkiewicz, dr Elżbieta Gocek, dr Marta Kołodziejczak</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. n. med. Jacek Józef Pietrzyk, prof. dr hab. n. med. Przemko Kwinta</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Małgorzata Rott-Pietrzyk</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Tomasz Zalega, prof. UW</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Barbara Muszyńska</td>\n<td>Dolnośląska Szkoła Wyższa</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności wdrożeniowej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Andrzej Rokita, prof. AWF, dr Ireneusz Cichy, dr Tadeusz Rzepa, Marek Nowicki</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aneta Ptaszyńska, prof. UMCS, prof. dr hab. Wanda Małek, prof. dr hab. Małgorzata Cytryńska, dr hab. Agnieszka Zdybicka-Barabas, prof. dr hab. Wiesław Mułenko</td>\n<td>Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Dariusz Arkadiusz Bartocha, prof. PŚ,dr inż. Czesław Baron</td>\n<td>Politechnika Śląska w Gliwicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Karol Bardowski</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aleksandra Anna Radtke, dr hab. Piotr Franciszek Piszczek, prof. UMK, prof. dr hab. n. med. Waldemar Jędrzejczyk</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Bogumił Kamiński, prof. SGH, dr Przemysław Aleksander Szufel</td>\n<td>Szkoła Główna Handlowa w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Łukasz Drewniak, prof. UW, mgr Martyna Ciężkowska, dr hab. Łukasz Dziewit, mgr Tomasz Krucoń, mgr Pola Łomża, mgr Katarzyna Piątkowska, mgr Krzysztof Poszytek, prof. dr hab. Aleksandra Skłodowska, mgr Witold Uhrynowski</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Niedzielski</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej (nagroda indywidualna I stopnia)</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Marcin Maciejczyk, prof. AWF</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jan Klimek, prof. SGH</td>\n<td>Szkoła Główna Handlowa w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. arch. Magdalena Małgorzata, Żmudzińska-Nowak, prof. PŚ</td>\n<td>Politechnika Śląska w Gliwicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Agata Karska</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Robert Musiałkiewicz</td>\n<td>Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa we Włocławku</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Agnieszka Smarzewska</td>\n<td>Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Kazimierz Pająk</td>\n<td>Państwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>ks. dr Wit Eugeniusz Pasierbek</td>\n<td>Akademia Ignatianum w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Anna Machnikowska, prof. UG</td>\n<td>Uniwersytet Gdański</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jarosław Górniak</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Zbigniew Marciniak</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Kazimierz Furtak</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej (nagroda indywidualna II stopnia)</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Łukasz Krzysztof Wróblewski</td>\n<td>Akademia WSB</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aldona Izabela Wiktorska-Święcka, prof. UWR</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. n. med. Dorota Tarnawska, prof. UŚ</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Dorota Łucja Piotrowska</td>\n<td>Politechnika Łódzka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Arkadiusz Żukowski</td>\n<td>Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. arch. Krzysztof Koszewski</td>\n<td>Politechnika Warszawska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Wiesław Banyś</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Szapiro</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jan Szambelańczyk</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Janusz Żmija</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Bronisław Marciniak</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Gruza</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Andrzej Harla</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Zbigniew Ciekanowski, prof. ucz.</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Lech Kruś</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Jarosław Pytka, prof. PL</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Mirosław Murat</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Wiktor Adamus, prof. UJ</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marek Stanisław Szczepański</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Schramm</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marek Kazimierz Ratajczak</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Maria Hanna Romanowska</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Grzegorz Władysław Węgrzyn</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Tomasz Jan Borecki</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Zbigniew Jan Florjańczyk</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Roman Bolesław Barlik</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Kossut</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n</tbody>\n</table>', 'Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nagrody-ministra-nauki-i-szkolnictwa-wyzszego', '', '', '2020-02-17 09:21:52', '2020-02-17 08:21:52', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nagrody-ministra-nauki-i-szkolnictwa-wyzszego/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2101, 1, '2020-02-17 09:15:07', '2020-02-17 08:15:07', '12 grudnia 2019 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda wręczył akty nominacyjne nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki.\n\nNAUKI INŻYNIERYJNO-TECHNICZNE: <b>Janina Adamus</b> (PCz), <b>Jan Danielewicz</b> (PWr), <b>Mariusz Dudziak</b> (PŚ), <b>Katarzyna Gawdzińska</b> (AMSz), <b>Bożena Hoła</b> (PWr), <b>Jarosław Jakubowicz</b> (PP), <b>Bogdan Kaźmierczak</b> (IPPT PAN), <b>Anna Kucaba-Piętal </b>(PRz), <b>Julian Plewa</b> (UŚ), <b>Bartosz Powałka</b> (ZUT), <b>Wiesław Rokicki</b> (UW), <b>Edward Rój</b> (INSCh), <b>Aleksandra Sas-Bojarska </b>(PG), <b>Dariusz Skibicki</b> (UTP), <b>Anna Snakowska</b> (AGH), <b>Sławomir Sujecki</b> (PWr),<b> Tomasz Szolc </b>(IPPT PAN)\n\nNAUKI HUMANISTYCZNE: <b>Jolanta Daszyńska</b> (UŁ), <b>Adam Dobaczewski </b>(UMK),<b> Ilona Dobosiewicz</b> (UO), <b>Irena Dżurkowa-Kossowska</b> (UMK), <b>Andrzej Fabianowski</b> (UW), <b>Maciej Franz</b> (UAM), <b>Paweł Grata</b> (URz), <b>Ryszard Gryglewski</b> (UJ), <b>Paweł Kawalec</b> (KUL), <b>Ryszard Kulesza</b> (UW), <b>Wacław Lewandowski</b> (UMK), <b>Jolanta Małecka-Kukawka</b> (UMK), <b>Henryk Mamzer</b> (IAiE PAN), <b>Arkadiusz Morawiec</b> (UŁ), <b>Danuta Okoń</b> (USz), <b>ks. Jacek Pawlik</b> (UWM), <b>Andrzej Pelisiak</b> (URz), <b>Bożena Rozwadowska</b> (UWr),<b> Andrzej Szczerski </b>(UJ), <b>Ewa Szczęsna</b> (UW)\n\nNAUKI MEDYCZNE I O ZDROWIU: Wioletta Barańska-Rybak (GUMed), <b>Krzysztof Błaszyk</b> (UMP), <b>Magdalena Bujalska-Zadrożny</b> (WUM), <b>Marzanna Cechowska-Pasko</b> (UMB), <b>Leszek Kalinowski</b> (GUMed), <b>Małgorzata Kołodziejczak</b> (Szpital św. Elżbiety Warszawa), <b>Radosław Lenarczyk</b> (SUM), <b>Bartosz Molik</b> (AWF Warszawa), <b>Wojciech Naumnik</b> (UMB), <b>Monika Podhorecka</b> (UML), <b>Nafis Rahman</b> (UMB), <b>Teresa Sierpińska</b> (UMB), <b>Przemysław Sikora</b> (UML), <b>Ewa Słomińska</b> (GUMed), <b>Beata Stanisz</b> (UMP), <b>Piotr Suwalski </b>(CSK MSWiA), <b>Edyta Szurowska</b> (GUMed), <b>Piotr Szymański</b> (CMKP, CSK MSWiA), <b>Barbara Thiem</b> (UMP), Beata Zakrzewska-Pniewska (WUM)\n\nNAUKI ROLNICZE: <b>Jarosław Bystroń</b> (UPWr), <b>Wojciech Jagusiak</b> (URK), <b>Paweł Janiszewski</b> (UWM), <b>Aleksandra Platt-Samoraj</b> (UWM), <b>Edyta Skrzypek</b> (IFR PAN), <b>Urszula Wachowska</b> (UWM)\n\nNAUKI SPOŁECZNE: <b>Mirosław Bączyk</b> (UMK), <b>Anna Giza-Poleszczuk</b> (UW), <b>Beata Łaciak</b> (UW), <b>Jerzy Sielski </b>(UHPJD)\n\nNAUKI ŚCISŁE I PRZYRODNICZE: <b>Jarosław Chojnacki</b> (PG), <b>Joanna Kałużna-Czaplińska</b> (PŁ), <b>Grzegorz Karbowiak</b> (IP PAN), <b>Leszek Kolendowicz</b> (UAM), <b>Marcin Łukaszewicz </b>(UWr), <b>Arkadiusz Nowak</b> (UO), <b>Marcin Solarz</b> (UW), <b>Mariusz Zdrojek</b> (PW)\n\nNAUKI TEOLOGICZNE: <b>ks. Marek Tatar</b> (UKSW)\n\nSZTUKA: <b>Ewa Braun</b> (ASP), <b>Robert Kaja</b> (ASP Gdańsk), <b>Mariusz Wideryński </b>(ASP Warszawa), <b>Artur Winiarski </b>(ASP Warszawa), <b>Irena Żarnowska-Kuszewska</b> (AMuz Bydgoszcz)', 'Nowi profesorowie', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-2', '', '', '2020-02-17 09:16:34', '2020-02-17 08:16:34', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2103, 1, '2020-02-17 09:20:48', '2020-02-17 08:20:48', '', 'GNP_podstawowe_kontra+gold_kolor_RGB', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gnp_podstawowe_kontragold_kolor_rgb', '', '', '2020-02-17 09:20:48', '2020-02-17 08:20:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2148, 1, '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 'erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020', 'Fot . Andrzej Jajszczyk', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 10:38:17', '2020-03-18 09:38:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2068, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2019\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\n<h2>Okazuje się, że fusy po kawie to wysokoenergetyczny produkt, który w formie brykietów doskonale nadaje się do kominka czy na grill. Jego spalanie jest zeroemisyjne, zatem do powietrza dostaje się mniej śmieci, które wdychamy, a przy okazji oszczędzamy lasy.</h2>\nUniwersytecki Ośrodek Transferu Technologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Centrum Współpracy i Dialogu tej uczelni wspólnie z Centrum Zarządzania Innowacjami i Transferem Technologii Politechniki Warszawskiej organizują Klub Innowacji PLUS. 16 stycznia 2020 odbyło się kolejne spotkanie klubu, tym razem poświęcone kwestiom związanym z magazynowaniem energii i szeroko rozumianym zagadnieniom ochrony środowiska. W trakcie spotkania prezentowały swoje pomysły i osiągnięcia akademickie start-upy UW i PW.\n<h3><img class=\"alignnone wp-image-2023\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />Tylko wyobraźnia ogranicza</h3>\nNasze potrzeby energetyczne rosną, istotna jest więc kwestia nie tylko efektywnego wykorzystywania energii, lecz także jej pozyskiwanie. Uniwersytecki start-up KLAB zaprezentował ciekawe rozwiązanie, które w skrócie można określić jako nowe życie starego urządzenia. Chodzi o akumulator. Znamy tradycyjny, kwasowo-ołowiowy, ale z drugiej strony… Twórcy pomysłu wyszli z założenia, że zanim będziemy mieć super wydajne i powszechne w użyciu rozwiązania litowo-jonowe, warto skorzystać z rozwiązań starych, ale w nowym wydaniu. Zaproponowany przez nich kompozytowy akumulator ołowiowo-kwasowy ma o 50% większą pojemność niż dotychczas używany. Potrzeba do jego budowy na razie o 20%, docelowo zaś o 30% mniej ołowiu, który – przypomnijmy – jest surowcem dostępnym w Polsce i recyklingowanym w 100%. Akumulator można wykorzystywać zarówno w małych gospodarstwach domowych, firmach, jak i większych przedsiębiorstwach. Pozwala na zmagazynowanie czterokrotnie większej ilości energii niż dotychczas stosowane.\n\nJeśli ktoś ma wyrzuty sumienia, że pije zbyt dużo kawy, istnieje rozwiązanie – wprawdzie nie tylko dla kawiarzy – które przedstawił politechniczny start-up EcoBean. W skrócie: to drugie życie kawy, a ściślej pozostałych po jej zaparzeniu fusów. Okazuje się, że to wysokoenergetyczny produkt, który w formie brykietów doskonale nadaje się do kominka czy na grill. Jego spalanie jest zeroemisyjne, zatem do powietrza dostaje się mniej śmieci, które wdychamy, a przy okazji oszczędzamy lasy. Ba, z fusów kawowych można także otrzymywać polimer, a z niego np. tacki na grill albo łatwo degradowalne kubki do kawy – zamykając niejako cały proces. Takie trochę kawowe perpetuum mobile.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2021\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />Jeśli jednak nasze fusy nie trafią na linię technologiczną do ponownego wykorzystania, tylko wraz ze ściekami spłyną do wód, to warto się zainteresować innym ciekawym rozwiązaniem zaprezentowanym przez RDIS z UW, jakim są filtry gruntowe do oczyszczania wód ściekowych wykorzystujące rośliny i mikroorganizmy. To rozwiązanie znacznie tańsze niż tradycyjne, proste, łatwe w obsłudze, a co ważniejsze, zwłaszcza przy gospodarstwach domowych, pozbawione przykrych zapachów. Jego wadą może być to, że wymaga od 2 do 5 metrów kwadratowych powierzchni na użytkownika, ale woda tym sposobem odzyskana może być ponownie wykorzystana np. do podlewania ogródka.\n\nTo taka zielona chemia i z nią wiąże się kolejny wynalazek zaprezentowany przez Inelco – stopy, które mogą być wykorzystywane np. do ogniw paliwowych, na powłoki antykorozyjne. Mają lepsze właściwości niż obecnie powszechnie używane i tę zaletę, że są tańsze, mniej wykorzystują bowiem drogie metale szlachetne. W ich procesie produkcyjnym zużywa się mniej wody, są też łatwiejsze do recyklingu. Można je także nakładać na każdą powierzchnię, od śrubki poczynając do… – jak się zdaje tylko wyobraźnia jest ograniczeniem.\n<h3>Z uwagi na jakość życia</h3>\n<img class=\"alignnone wp-image-2020\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\nElektromobilność – to hasło coraz częściej pojawia się w naszej rzeczywistości. Wprawdzie jest raczej pieśnią przyszłości, ale eRoute, za pomocą sztucznej inteligencji, proponuje rozwiązanie do budowy sieci ładowania pojazdów elektrycznych. Sieć będzie dostosowana do pór roku i zmieniającej się pogody, a stacja ładowania może się dostosować do potrzeb użytkownika i zapamiętać, że np. przez sześć dni w tygodniu przemieszcza się on na dłuższych trasach, a w niedzielę tylko na obiad do teściowej. Podpowie, kiedy i jak długo ładować pojazd. Ba, może być wykorzystywana także w pojazdach komunikacji miejskiej, które w sytuacjach kryzysowych mogą stanowić źródło energii np. dla domu pomocy społecznej, w którym jest awaria zasilania. W istocie ma to być sieć rozproszonych stacji ładowania w mieście, lecz inteligentnie i elastycznie dostosowująca się do potrzeb użytkowników.\n\nOstatni prezentujący się na spotkaniu start-up Zdrochem to w istocie konsorcjum start-upów UW, które zajmują się czujnikami wykonującymi pomiary powietrza. To rozwiązanie dotyczy zarówno czujników stacjonarnych, jak i urządzeń mobilnych – zaopatrzonych w czujniki dronów, przy pomocy których można wyławiać trucicieli powietrza. Czujnik umieszczony w naszej okolicy dzięki aplikacji podpowie, czy wyjść na spacer z dzieckiem, czy raczej zamknąć szczelnie okna. Zdrochem ma także w ofercie mobilne laboratorium do pomiaru jakości powietrza.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2022\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\n\nWszystkie te rozwiązania warte są nie tylko uwagi, lecz przede wszystkim wdrożenia w jak najszerszym zakresie, z uwagi na jakość naszego życia.', 'Z energią dla klimatu ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:25:07', '2020-02-19 07:25:07', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-energia-dla-klimatu%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2156, 1, '2020-03-17 13:03:26', '2020-03-17 12:03:26', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020', 'Fot . Paulina Mozolewska', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 09:45:40', '2020-03-18 08:45:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2157, 1, '2020-03-17 13:03:28', '2020-03-17 12:03:28', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020', 'Autorka nagrodzona w XII konkursie FA „Skomplikowane i proste” z ministrem J . Gowinem i prof . J . Woźnickim\n', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 09:46:12', '2020-03-18 08:46:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2069, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Analizując tak zwany wskaźnik asymetrii czołowej, czyli to, jak duża aktywacja ma miejsce w lewym płacie w stosunku do prawego, możemy przewidywać, jaką decyzję podejmie osoba robiąca właśnie zakupy</h2>\n[caption id=\"attachment_1979\" align=\"alignnone\" width=\"915\"]<img class=\"size-full wp-image-1979\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3-915x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"915\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nSiedzisz w niewielkim białym pomieszczeniu. Szum klimatyzatora wprowadza cię w delikatny letarg. Zauważasz wokół siebie gąszcz kabelków, których kolorowe nitki prowadzą do twojej twarzy, głowy, a nawet palców. Za niewielkim parawanem kobieta o kamiennej twarzy wpatruje się w przemieszczające się po ekranie zygzakowate wykresy. Wykrzywiasz się w lekkim zdziwieniu. W tym samym momencie jeden z zygzaków gwałtownie się wychyla, powodując drgnięcie powieki również u dziwnej postaci zza parawanu. Zastanawiasz się przez chwilę, czy być może grasz główną rolę w nowym sezonie serialu Black Mirror? Tylko dlaczego każą się wpatrywać w pojawiające się na ekranie zdjęcia szamponów, płatków śniadaniowych i płynów do mycia naczyń? W tym momencie sobie przypominasz. Zwabiony świeżutkim bonem do Empiku, zgodziłeś się wziąć udział w badaniach do mojej pracy doktorskiej. Na szczęście, jak na badania psychofizjologiczne, nie trwają one aż tak długo i już niebawem opuścisz to ascetyczne, pachnące płynami dezynfekującymi pomieszczenie. I bez obaw – wszystkie użyte w badaniu metody są całkowicie bezinwazyjne. A strzykawka leżąca na półce służy jedynie do aplikacji żelu indukcyjnego, który ułatwi zebranie sygnału z powierzchni twojej głowy.\n\nNo dobrze, obejrzałeś już dość dużo produktów, za każdym razem zadeklarowałeś też, czy chciałbyś je kupić, czy nie. Tylko do czego to wszystko ma prowadzić? Skoro podczas całego badania nie wypowiedziałeś ani słowa, to czego ciekawego mogłam się dowiedzieć na twój temat? Już wyjaśniam.\n\nKolorowe elektrody podłączone w różnych miejscach do skóry głowy to nic innego jak elektroencefalograf, czyli EEG. Zwykle w badaniach medycznych używany jest on do diagnozowania zaburzeń o podłożu neuronalnym, takich jak epilepsja. Jednak, jak się okazuje, może mieć dużo szersze zastosowanie. Już ponad trzydzieści lat temu psycholog Richard Davidson odkrył, że za pomocą tego narzędzia można ocenić, czy dana osoba przeżywa aktualnie pozytywne, czy też negatywne emocje. Osoby doświadczające radości wykazywały większą aktywność w lewym płacie czołowym (obszarze w przedniej części mózgu), natomiast te, które były smutne, charakteryzowały się większą aktywnością prawego płata. Późniejsze badania pozwoliły uściślić, że asymetryczna aktywacja jest nie tyle związana z pozytywnością czy negatywnością emocji, ile raczej z wymiarem dążenia i unikania. Zatem u arachnofobika na widok pająka z pewnością uaktywni się prawy płat czołowy – będzie on chciał jak najszybciej uniknąć kontaktu z włochatym zwierzem. Z kolei u głodnego człowieka na widok krwistego steku najprawdopodobniej uaktywni się płat lewy (o ile nie jest on wegetarianinem).\n\nParę lat temu badacze związani bliżej z marketingiem doszli do wniosku, że podobna zależność może mieć miejsce w kontekście dokonywania zakupu. Jeśli coś kupujemy, to dążymy do kontaktu z tą rzeczą, a jeśli nie decydujemy się na zakup, to w pewnym sensie unikamy kontaktu. Intuicja ta znalazła potwierdzenie w badaniach. Jak się okazuje, analizując tak zwany wskaźnik asymetrii czołowej, czyli to, jak duża aktywacja ma miejsce w lewym płacie w stosunku do prawego, możemy przewidywać, jaką decyzję podejmie osoba robiąca właśnie zakupy. No dobrze, ale czy nie prościej byłoby po prostu zapytać, czy dany produkt się tej osobie podoba? Tak byłoby prościej, ale niekoniecznie lepiej. Wyniki dotychczasowych badań wskazują na to, że dane psychofizjologiczne, takie jak wskaźnik asymetrii czołowej, pozwalają na uzyskanie bardziej precyzyjnych danych niż wtedy, gdy się opieramy na samych deklaracjach. Jak często zresztą mówimy, że ważne jest dla nas zdrowe odżywianie, po czym sięgamy po baton? Albo jak często ludzie deklarują, że rzucą palenie, po czym plan spala na panewce? Deklaracje nie zawsze mają wpływ na późniejsze zachowania, natomiast kiedy przyjrzymy się temu, co się dzieje na poziomie neuronalnym, mamy szansę dotrzeć do bardziej obiektywnych danych. Obiektywnych w takim znaczeniu, że nie są one zaburzone przez świadomą chęć wywarcia określonego wrażenia na rozmówcy czy też zwyczajnie przez ograniczenia związane z możliwością zwerbalizowania własnych intencji i potrzeb.\n<h3>Co się dzieje u patrzącego na płatki?</h3>\nNo dobrze, EEG to jedno, a co z resztą kabelków? Elektrody przyczepione do twarzy to tak zwany elektromiograf, czyli w skrócie EMG. Pozwala on na pomiar aktywności mięśni. Kiedy się uśmiechamy, pojawia się napięcie elektryczne w mięśniu jarzmowym większym, czyli tym, który podnosi kąciki ust. Z kolei kiedy jesteśmy zdenerwowani lub napawa nas obrzydzenie, aktywuje się mięsień marszczący brwi. Łatwo się domyśleć, jak objawia się jego aktywność. Znów się okazuje, że bezpośredni pomiar aktywności tych mięśni może pozwolić na uzyskanie bardziej precyzyjnych rezultatów niż wtedy, gdy tylko obserwujemy czyjąś twarz lub pytamy o przeżywane aktualnie emocje. Co więcej, dzięki sygnałom elektrycznym możemy się dowiedzieć z dokładnością do milisekundy, kiedy dokładnie dana emocja wystąpiła. Korzystając z kwestionariuszy często trudno przywołać konkretny moment o wysokim natężeniu emocjonalnym. Elektrody ponadto wyłapują nawet tak delikatne sygnały z mięśni, które nie wywołują widocznych gołym okiem zmian ekspresji twarzy.\n\nKolejny zestaw kabli, tych przyczepionych do palców, to galwanometr, w skrócie GSR. Aktywność elektrodermalna, którą mierzy, wynika z pobudzenia gruczołów potowych. W sytuacjach o silnym ładunku emocjonalnym gruczoły potowe się uaktywniają i nawet jeśli subiektywnie nie odczuwamy ich działalności (tzn. ręce nie są mocno spocone), to elektrody wychwytują delikatne zmiany w oporności skóry. Jak bowiem pamiętasz z lekcji fizyki, prąd rozchodzi się inaczej w środowisku wodnym, a to przede wszystkim z wody składa się ludzki pot.\n\nPodczepiliśmy elektrody do wszystkich interesujących miejsc, ale czego jeszcze chcielibyśmy się dowiedzieć o tym, co się dzieje u człowieka patrzącego na płatki śniadaniowe? No właśnie – patrzącego! Do zestawu elektrod dodaję więc okulograf czy z angielskiego eyetracker. Pozwala on na uzyskanie ponad pięćdziesięciu różnych wskaźników związanych z ruchami oczu, takich jak średnia długość pojedynczej fiksacji (czyli jednego spojrzenia), ich częstotliwość, długość mrugnięć, miara dyspersji, czyli rozproszenia wzroku, i wiele, wiele innych.\n\nChoć wszystkie wspomniane wyżej metody pomiaru, czyli EEG, EMG, GSR i eyetracking w różnych badaniach okazały się pozwalać na przewidywanie decyzji zakupowych, do tej pory nie trafiłam na badanie, w którym wykorzystano by je naraz. To pozwoliłoby porównać, w jakim stopniu każda z nich umożliwia wyjaśnienie ostatecznej decyzji. Mówiąc bardziej precyzyjnie, dałoby to możliwość oszacowania, jaki procent wariancji zmiennej, którą jest decyzja o zakupie, wyjaśnia każda zmienna psychofizjologiczna. Mogłoby się na przykład okazać, że metody te pokrywają się wzajemnie w pewnej mierze i co za tym idzie, wykorzystanie jednej z nich daje taki sam efekt, jak wykorzystanie kilku.\n\n[caption id=\"attachment_1978\" align=\"alignnone\" width=\"840\"]<img class=\"size-full wp-image-1978\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3-840x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"840\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n<h3>Opakowania i reklamy wideo</h3>\nJednocześnie może być tak, że zależnie od tego, co konkretnie badamy, na przykład reklamę telewizyjną, radiową czy drukowaną, inne metody okazują się przydatne. Moje badania skupiały się wokół dwóch form przekazu marketingowego: reklam telewizyjnych oraz opakowań produktów. Są to najczęściej analizowane w badaniach fokusowych elementy mające zachęcać do zakupu. Okazało się, że pewne moje intuicje znalazły potwierdzenie w empirii.\n\nOtóż istotnie, zależnie od tego, czy badane były opakowania czy reklamy wideo, inne metody miały znaczenie przy przewidywaniu decyzji. W przypadku bodźca dynamicznego, jakim jest wideo, to aktywność elektrodermalna najlepiej wyjaśniała ostateczną gotowość zakupu produktów. Mówiąc dokładniej, im więcej „piknięć” w sygnale, tym większa szansa, że dana osoba zrobi zakupy w reklamowanej sieci. A więc reklama wideo powinna być przede wszystkim angażująca emocjonalnie. Bardziej dogłębna analiza sygnału może też pozwolić na wyodrębnienie ujęć, które były najskuteczniejsze i odrzucenie mniej skutecznych. Co ciekawe, odpowiedzi uczestników badania na pytanie „Jak bardzo podobała ci się zaprezentowana właśnie reklama?” nie miały żadnego wpływu na późniejsze decyzje zakupowe.\n\nNieco inaczej było w przypadku opakowań. Tutaj aktywność elektrodermalna nie pozwalała formułować trafnych przewidywań. Ale opakowania zazwyczaj po prostu nie są angażujące emocjonalnie. Bardziej odpowiednimi w tej sytuacji metodami pomiaru okazały się EEG i eyetracking. To właśnie wskaźnik asymetrii czołowej oraz kilka wskaźników okulograficznych, jak średnia długość fiksacji i częstotliwość mrugnięć, odegrały tu istotną rolę. Jednym słowem, większa aktywność lewego płata czołowego, której towarzyszyły dłuższe pojedyncze spojrzenia na produkt i tym samym rzadsze mrugnięcia, była silną przesłanką za tym, że osoba ta jest zainteresowana zakupem.\n\nChoć te i inne badania to dopiero początek przygody związanej z niezbadanym jeszcze dokładnie obszarem neuropredykcji, to dostarczają one obiecujących danych. Co ciekawe, okazuje się, że na podstawie danych związanych z aktywnością mózgu i reszty organizmu można nie tylko przewidywać intencje i decyzje konkretnej, badanej właśnie osoby, ale można formułować też pewne przewidywania odnośnie do zachowań większej populacji. Tego typu badania, okraszone angielskim mianem neuroforecasting, prowadzone są na szeroką skalę przez Briana Knutsona, pioniera w tym obszarze nauki. Czy zatem niedługo w trakcie badań konsumenckich uczestnicy nie będą musieli wypełniać długich ankiet i odpowiadać na rozbudowane pytania, gdyż wszystkie potrzebne informacje przepłyną kabelkami prosto do badacza? Z pewnością daleko jeszcze do takiego etapu, a sam proces analizy danych bywa bardzo niejednoznaczny. Jednocześnie, choć dane neuropsychologiczne pozwalają formułować pewne predykcje, to nigdy nie dają one stuprocentowej pewności – zazwyczaj około 60, 70-procentową. W tej chwili stanowią one zatem raczej uzupełnienie metod tradycyjnych.\n\nZ drugiej strony rozwój w obszarze uczenia maszynowego i analizy dużych zbiorów danych daje nadzieję na prowadzenie w przyszłości bardziej efektywnych czy informatywnych badań z konsumentami i co za tym idzie, tworzenie lepszego przekazu marketingowego. Pozostaje nam czekać z nadzieją, że dzięki temu reklamy będą już tylko wywoływać przyjemną aktywację w lewym płacie.\n<div class=\"signature\">\n\nDr Aneta Disterheft, magister kognitywistyki i doktor nauk o zarządzaniu.  Dotychczas związana z Laboratorium Badań Konsumenckich UEP,  w którym prowadziła projekty badawcze z zakresu neuromarketingu  i neuronauki konsumenckiej. Zwolenniczka badań interdyscyplinarnych  i łączenia nauki z praktyką gospodarczą.\n\n</div>', 'Elektrody – droga do prawdy o konsumentach?', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach', '', '', '2020-02-19 08:25:13', '2020-02-19 07:25:13', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2070, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Nie ma co opowiadać bajek: to jest kasacja zawodowego kształcenia bibliotekarzy na wszystkich poziomach i we wszystkich formach. W perspektywie zatem kiełkuje też zanik porządnego bibliotekarstwa akademickiego oraz każdego innego. Diabli wiedzą, dlaczego akurat i wyłącznie w Polsce.</h2>\n[caption id=\"attachment_1989\" align=\"alignnone\" width=\"615\"]<img class=\"size-full wp-image-1989\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020-615x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"615\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nKomunikowanie edukacyjne oraz naukowe niemal od samego początku było wielojęzykowe, czyli po dzisiejszemu multisemiotyczne. Na dłużej niż długo utrwaliła się zwłaszcza dominująca transmisja treści w trybie werbalnym, więc lekcji oraz wykładów, a także w formie pisemnej: podręczników i monografii. Inne warianty przekazu miały charakter wspomagający. Ale do czasu. Oto bowiem szturm przypuściła digitalna komunikacja sieciowa i powstało nieliche zamieszanie.\n<h3>Zamieszanie</h3>\nOkazało się otóż nagle, że istnieje jeszcze jeden skuteczny sposób rozległego rozpowszechniania treści (nie tylko) naukowych, właśnie przez elektroniczną sieć. To rozwiązanie, użytkowo rzeczywiście świetne, zostało jednak od zarania obarczone bezzasadną sugestią, że jest w komunikacji absolutnie uniwersalne, zatem może być jedyne. No i taka właśnie apologia wyłączności zaczyna teraz (nie wszędzie, ale u nas owszem) brać górę oraz podpowiada rozwiązania praktyczne.\n\nZarówno bowiem zmasowane, obiegowe opinie naukowe, jak też ogólnonaukowe procedury praktyczne, zaczęły podporządkowywać się hipotezie, że digitalna formuła transmisji treści jest już w tej chwili dla nauki najlepsza (chociaż brak potwierdzenia psychologicznego), w przyszłości zaś może albo nawet musi być wyłączna. Przechył postępowania w takiej intencji oraz w tym kierunku jest dostrzegalny, chociaż w różnych krajach niekoniecznie tak samo. Czasami wyraźnie, a niekiedy mniej. U nas akurat nadwyraźnie, nie wiadomo jednak, czy to aby dobrze. Nie jesteśmy bowiem liderem światowej nauki, toteż nieostrożność może być ryzykowna.\n\nNamnożonych wątpliwości dałoby się zapewne w znacznym stopniu uniknąć i uciec od zamieszania, przyjmując, że żadna komunikacja – więc naukowa też nie – jednorodna semiotycznie wcale być nie musi, a nawet nie może. W rozmaitych wariantach, a co najmniej w werbalnym, pisemnym i w digitalnym, powinna funkcjonować równolegle, obok, we wzajemnym uzupełnieniu. Bez żadnej dla siebie szkody, a wręcz odwrotnie: z wielkim pożytkiem. Z takiej mianowicie przyczyny, że procesy nadania, transmisji oraz odbioru treści nie są w żadnym z tych systemów komunikowania identyczne ani tożsame, a nieraz bywają nawet mało zbieżne. Nie każdy więc sposób rejestracji oraz dostarczania powiadomień sprawdza się podobnie w dokumentowaniu, a tym bardziej w przejmowaniu treści, zwłaszcza naukowych.\n\nDlatego bogactwo form transmisji powiadomień znajduje uzasadnienie na różnych poziomach złożoności. Więcej: to jedno z najważniejszych osiągnięć współczesnej komunikacji. Także naukowej. Ale pod rygorem funkcjonowania w pełnej skali istniejących wariantów. Zatem mnożące się coraz liczniej praktyki redukowania tych wariantów i jednostronnych preferencji semiotycznych wyglądają na szkodliwe.\n<h3>Kierunek: redukcja</h3>\nW tej chwili wygląda to tak, jakby komunikacyjna różnorodność – mimo że niewyuzdana przecież – niejednemu wydała się jednak nadmierna i zbytnio uciążliwa, kłopotliwa oraz czasochłonna. Słuchać, klikać i ponadto jeszcze czytać? Bez przesady.\n\nW rezultacie, z przyczyn niedookreślonych i zapewne trzeciorzędnych, spontaniczna(?) euforia przypisała wszystkie transmisyjne możliwości i zalety wyłącznie komunikacji digitalnej. Sugerując tym samym ograniczenie, albo nawet zanik, użyteczności pozostałych form naukowego komunikowania.\n\nNiepodważalnym świadectwem jest w nauce autorytarna hegemonia ewaluacyjna postHirschowych wskaźników indeksacyjnych (np. indeks h, indeks g), kreowanych prawie wyłącznie na podstawie cytowań internetowych. Taka punktoza jest wygodna dla okołonaukowej administracji, ale dla samej nauki – nie całkiem.\n\nWygląda to tak, że jeżeli przywołują cię z sieci i w sieci, to w nauce jakoś istniejesz, lepiej albo gorzej, o czym decyduje indeks. Lecz jeżeli nie – to już niekoniecznie. Drukowana monografia naukowa zatem to jest twoje ryzyko osobiste.\n\nNa razie to wszystko wygląda na fazę wstępną mało wymyślnej i niesprawdzonej opinii, że digitaliami da się w końcu wypełnić bez reszty wszystkie powinności edukacyjne oraz naukowe. Ale z takiej właśnie presupozycji wyłania się z kolei przyszła koncepcja zredukowania komunikacji naukowej do jednosemiotycznego wariantu digitalnego. Nie do przyjęcia.\n\nOstatnimi laty piśmiennictwo naukowe zaczyna być u nas kierowane na tory niszowe – już nawet zdarzają się 25-egzemplarzowe nakłady książek naukowych – niewykluczone więc, że i trendy w pełni likwidacyjne też ujawnią się niebawem. Inny zaś, możliwy później krok, to redukcja werbalnych objaśnień i wykładów naukowych do roli instrukcji używania. Wprawdzie nikt jeszcze takich skrajności nie deklaruje wprost, ale nieśmiałe przebąkiwania już są.\n\nBywają też namacalne skutki, akurat u nas wyraźniejsze aniżeli za granicą. Kurczy się mianowicie obieg – a co z autorytetem? – naukowych monografii drukowanych. Mało komu chce się (o ile nie musi) ślęczeć przez kilka lat nad monograficznym wywodem naukowym, jeżeli w wyniku punktozy pozyska lepszą ocenę oraz opinię za kilka internetowych półproduktów. Jednocześnie zaś niekoniecznie liczna jest publiczność czytająca sążniste drukowane tomiska. Skoro wystarczy trochę poklikać…\n\nNiestety nikła jest świadomość, że zgodnie z globalnym prawem autorskim żadna biblioteka i w ogóle nikt nie ma uprawnień do digitalizacji na własną rękę drukowanych publikacji bieżących i retrospektywnych – w uproszczeniu: do 70 lat od śmierci autora. A to przecież zasadniczo zmienia postać rzeczy.\n\nTak więc obecnie najkonkretniejszym, mimo że chyba nieoczekiwanym, a w dodatku wyjątkowo kiepskim, rezultatem takiej sytuacji jest – w Polsce jak nigdzie indziej – dramatyczny kryzys bibliotekarstwa akademickiego oraz agonia nauki o bibliotekarstwie (bibliologii, bibliotekoznawstwa). W konsekwencji zaś zagrożenie dotyczy całego naszego bibliotekarstwa. W innych krajach aż tak źle nie jest.\n<h3>Bibliotekofobie</h3>\nBiblioteki, przesadnie i w niezgodzie z rzeczywistością kojarzone głównie z samym tylko piśmiennictwem, niemal natychmiast rozeznały bogate możliwości komunikacji digitalnej i włączyły ją w obszar własnej oferty, przełamując przeszkody techniczne i bariery finansowe. Z tym jednak, że na zasadzie wielosemiotycznej równoległości wobec innych form przekazu (więc nie zamiast), a także kontynuując regułę nieodpłatności obsługi. I nastąpiło to zarówno w wymiarze ogólnym, powszechnym (biblioteki publiczne), jak też w sferze wsparcia edukacji (biblioteki szkolne i pedagogiczne) oraz nauki (biblioteki akademickie.\n\nDzisiejsze biblioteki to wielokomunikacyjne konsorcja i w dodatku na tyle ze sobą wzajemnie powiązane, że prawie każdemu mogą zapewnić dostęp (w skali globalnej) do niemal całej podaży naukowej, edukacyjnej, informacyjnej oraz literackiej, w każdej obecnie istniejącej formie. No i są jedyne, które wszystko oferują za darmo. Czy ktoś policzył, jakie indywidualnie należałoby ponosić koszty? A jednak to nie wystarczyło do przezwyciężenia swoistego odium ani powstrzymania marginalizacji bibliotekarstwa.\n\nGórę wzięło i trzyma bałamutne hasło, że sieć elektroniczna dostarczy wszystkim wszystko, czego potrzebują, a gdyby nie, to w odwodzie pozostaje jeszcze telewizja. O jakości takiej dostawy, o zakresie ani o wydatkach z tego tytułu dżentelmeni nie rozmawiają. Jak też: kto miałby to robić. Wychodzi jednak na to, że w rezultacie rozpoczął się jednokierunkowy proces sekowania bibliotek. U nas szczególnie intensywny i na skalę nigdzie indziej nienotowaną.\n\nPolikwidowanych – z bezrefleksyjnej woli różnych burmistrzów i wójtów oraz ich przybocznych rad – bibliotek publicznych da się w Polsce w ostatnich latach policzyć ponad tysiąc.\n\nSieć nietypowych w europejskiej praktyce bibliotek pedagogicznych skurczyła się o połowę. Ile padło bibliotek akademickich, w bezpośrednim lub pośrednim następstwie ustawy 2.0, tego jeszcze nie wiadomo. A o losy około pięciu tysięcy bibliotek (dawniej) gimnazjalnych, nikt nawet nie zechciał spytać. Nie ma ich i już.\n\nJednak systemowa degrengolada naszego bibliotekarstwa zaczęła się na dobre od centralnej decyzji w sprawie otwierania niektórych zawodów, w tym najbardziej licznego: właśnie bibliotekarskiego (co najmniej 60 tys. osób). Definicja otwartości oznacza powszechne prawo uprawiania zawodu bez żadnych wymagań kwalifikacyjnych. W ten sposób profesja bibliotekarska została zrównana jakościowo z zajęciem babci klozetowej albo brzuchomówcy. Ze stosownym wyzerowaniem autorytetu i z pauperyzacją zarobków. W ślad za otwarciem zawodu nastąpiła urzędowa likwidacja form pomaturalnego kształcenia zawodowego bibliotekarzy, dotychczas w Polsce całkiem przyzwoitego. Te bibliofobijne rozwiązania spowodowały, że w tej profesji (teraz paraprofesji?) prawie nikt się już nie widzi. Chyba, że musi albo brakuje mu wyobraźni. Lecz na tym jeszcze nie koniec.\n<h3>Ciąg dalszy: kiepski</h3>\nNie mogło to bowiem pozostać bez niekorzystnego wpływu na biblioteczną obsługę nauki oraz oczywiście na obsługujące ją bibliotekarstwo akademickie, w którym nie wszyscy zatrudnieni muszą mieć zawodowe kwalifikacje magisterskie. Wystarczy, że wielotysięczny biblioteczny personel obsługowy zna się odpowiednio na swoich powinnościach głównych i należycie wykonuje wszystko, co tak właśnie wykonywać powinien. Ale ktoś musi tego nauczyć. No więc teraz niespodzianka: wkrótce nikogo takiego nie będzie.\n\nOraz zabraknie też wyższej kategorii specjalistów z zakresu bibliotekarstwa. Nie będzie mianowicie w Polsce osób z magisterskim wykształceniem bibliotekoznawczym, ponieważ bibliologia (bibliotekoznawstwo), tak jak i nauka o informacji (informatologia), z czyjejś woli przestała być dyscypliną naukową. Wyłącznie w Polsce! Zbieżność tych różnych rozwiązań wyklucza sprawstwo przypadku.\n\nZ dwunastu ośrodków magisterskiego kształcenia bibliotekoznawców w Polsce trzy już całkowicie wyzerowano. Kolejne cztery uległy katedralizacji: weszły w skład jednostek ogólniejszych, więc mało który kandydat na studia kierunkowe zdoła je zidentyfikować. Dalsze trzy pozostają na razie w stadium metamorfoz, ale skoro dyscyplina nie istnieje, to na co można liczyć? No i jeszcze dwa uchowały się jako instytuty, ale informacji naukowej. Tymczasem nauka o informacji ma się tak do bibliotekarstwa, jak sznurowadła do butów: bez nich nie pochodzisz, ale spróbuj maszerować w samych sznurówkach.\n\nNie ma co więc opowiadać bajek: to jest kasacja zawodowego kształcenia bibliotekarzy na wszystkich poziomach i we wszystkich formach. W perspektywie zatem kiełkuje też zanik porządnego bibliotekarstwa akademickiego oraz każdego innego. Diabli wiedzą, dlaczego akurat i wyłącznie w Polsce. No bo wszak nie może istnieć, poprawnie funkcjonować i rozwijać się zawód, specjalność, zespół umiejętności przy całkowitej eliminacji rodzimego, teoretycznego i naukowego zaplecza koncepcyjnego. Chyba, że na zasadzie cudu.\n\nPoza tym jest jeszcze coś. Oto spośród 32 polskich naukowych czasopism bibliologicznych oraz informatologicznych, z przyznanymi przez resort nauki punktami uchowało się raptem siedem, z czego zresztą pięć to roczniki. Przypisano im minimalną wartość po 20 punktów; wszystkim, z wyjątkiem jednego. Ten wyjątek, to rocznik „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne”, który załapał się był na 40 punktów. Nikt chyba nie wątpi, że z przyczyn wyłącznie merytorycznych. Na wszelki wypadek nie zaszkodzi dopowiedzieć, że powołany do ewaluacji tych periodyków podzespół nie miał w tym zakresie nic do gadania. Złożone, nieliczne zresztą, wnioski kwalifikacyjne zostały całkowicie zignorowane.\n\nW dalszym etapie odbiblioteczniania naszych uczelni następuje teraz likwidacja – niezbyt licznej, ale ważnej – elity tutejszego bibliotekarstwa akademickiego, mianowicie bibliotekarzy dyplomowanych. Na świecie jest taka, wysoko ceniona, kategoria specjalistów, którzy razem z bibliotekarzami dziedzinowymi (u nas takich nie ma), zapewniają pracownikom nauki oraz studentom optymalne warunki śledzenia całego dorobku naukowego w wymiarze globalnym, jak też archiwizacyjnego utrwalania dokonań na półkach i w chmurze (czy ktoś zrobi to sam?) oraz rozległego rozpowszechniania informacji naukowej. Rzeczywiście wszędzie tak jest, ale u nas zanosi się na odstępstwo. Nie upieram się, że to dobrze.\n\nW tych dramatycznych okolicznościach daje ponadto o sobie znać – w złym sensie – istniejące od dawna rozwiązanie organizacyjne. Mianowicie wśród uczelnianych, merytorycznych decydentów funkcyjnych jedynie dyrektor biblioteki głównej nie obejmuje stanowiska w trybie elekcyjnym. Powołuje go i odwołuje szef uczelni według swojego uznania. Co to ma do rzeczy? Otóż, jeżeli osoba kierująca główną biblioteką uczelnianą zacznie zgłaszać ostrzeżenia oraz mnożyć opory i kontrargumenty, to… Niby nic, ale tak się jakoś porobiło, że o dramatycznych kolejach losu naszego bibliotekarstwa akademickiego publicznych wypowiedzi nie ma. Wszystko ma swoje przyczyny.\n<h3>Z innej bajki</h3>\nPora jednak na antraktowy odskok od tej jeremiady, więc na krok ku innej bajce, w dodatku realnej oraz konkretnej. To coś więcej, aniżeli światełko w tunelu: już raczej silny reflektor. Ale z ograniczonym zasięgiem autonomicznym. Zatem całej sytuacji oczywiście nie zmienia.\n\nOtóż od dłuższego czasu funkcjonuje i rozbudowuje się ogólnodostępna biblioteka digitalna Polona, licząca aktualnie ponad trzy miliony obiektów już w sieci, a każdego dnia dochodzą kolejne dwa tysiące. W ciągu ostatnich trzech lat doskanowano okrągły milion jednostek, za kwotę 82 milionów złotych, głównie z kasy Funduszy Europejskich oraz naszego resortu kultury – w ramach projektu o nazwie Patrimonium. To jest rzadkość nawet w skali europejskiej, a w kontekście smutnego portretu naszego bibliotekarstwa wydaje się wyczynem wręcz niewiarygodnym. A jednak to prawda i w dodatku prawda imponująca.\n\nRealizacja jest dokonaniem dwóch książnic: Biblioteki Narodowej (resort kultury – dyrektor dr Tomasz Makowski) oraz Biblioteki Jagiellońskiej (resort nauki – dyrektor prof. Zdzisław Pietrzyk). Jak widać, z niekoniecznie kochających się dwóch metropolii oraz z odmiennych obszarów resortowych. Tak więc niekiedy, jeżeli jest taka wola, udaje się przełamać najrozmaitsze przeszkody, poczynić skuteczne zabiegi (takie pieniądze nie leżały i nie leżą na ulicy), przetrzymać gehennę przetargów i wdać się w przedsięwzięcia, które od samego początku wymagają wymyślenia od zera i koncepcyjnego opracowania. Ani bowiem u nas, ani gdzie indziej, nie ma odpowiednio przygotowanych biblio-informatyków (informatologia to zupełnie nie ta specjalność). Potrzebne więc było także kreatywne samouctwo – niektórzy z wykonawców to… muzykolodzy – ale nade wszystko niezbędny okazał się spontaniczny entuzjazm. No i gołym okiem widać, że był oraz jest.\n\nPrzedsięwzięcie obejmuje skanowanie i digitalizację oraz powszechną dystrybucję (przez sieć) wybranych materiałów bibliotecznych: drukowanych książek, czasopism, starodruków, rękopisów oraz innych dokumentów. Ale uwaga: tylko dopuszczonych do domeny publicznej! Zatem niedawnych, nowych i najnowszych już nie. Kto myśli, że tak można postępować ze wszystkim, ten nie ma pojęcia, o czym mówi. Materiały wprowadzone do Polony są niezwykle ważne dla niektórych procesów naukowych oraz dla części przedsięwzięć ogólnopoznawczych. Lecz przedmiotowo i zakresowo ograniczonych oraz głównie retrospektywnych.\n\nZatem jest to jasny, ale tylko fragment naszej bibliotecznej rzeczywistości. Jak grządka trawy na lodowcu albo bajoro na pustyni. Nie zmienia natomiast smutnej sytuacji całego bibliotekarstwa w Polsce, w tym zwłaszcza bibliotekarstwa akademickiego.\n<h3>Czas regresu</h3>\nTo zdumiewające, jak łatwo można – bez żadnego powodu i sensu – zdemolować coś, co przynosi pożytek oraz funkcjonuje dobrze, a przynajmniej poprawnie. W dodatku psujów nikt nie powstrzymuje, nie staje przeciw nim w obronie, nawet w swoim własnym interesie. Wszystko odbywa się w ciszy. Oczywiście plamę dali oraz nadal dają sami bibliotekarze. Wszak bezgłośna, milcząca zgoda kilkudziesięciu tysięcy osób na kasację własnej profesji to jest szokujący mariaż samobójstwa z obstrukcją. Istnieje przecież kilka stowarzyszeń bibliotekarskich, lecz żadne w tej sprawie nie kiwnęło palcem. Najwyraźniej wszystkim amputowano kciuki. Dopiero niedawno kilka osób podjęło próbę powołania zrzeszenia bibliotekarzy akademickich, żeby powstrzymać postępujący regres. Teraz? Za późno co najmniej o trzy lata. Zanim coś takiego uzyska możliwość – przecież tylko wypowiadania się, nie będzie już za czym optować.\n\nJednak bibliotekarstwo nie istnieje samo dla siebie ani też jedynie po to, żeby bibliotekarze mieli zajęcie. W Polsce, tak jak wszędzie, wielomilionowa publiczność korzysta z bibliotek nie z tego powodu, że tak mamusie kazały, ale dlatego, że chce i ma taką potrzebę. Jej reakcji na psucie na razie nie ma, głównie z braku stosownego rozeznania. Ale w końcu sprawa się wyda.\n\nKonkretnie zaś: bibliotekarstwo akademickie jest potrzebne (albo nie?) pracownikom nauki oraz studentom. Bez bibliotek trudno wyobrazić sobie efektywność naukowych przedsięwzięć oraz uniwersyteckiego kształcenia. Zagrożenia więc wyglądają wysoce niepokojąco. Mimo zaawansowanej biurokratyzacji naszego życia akademickiego pracownicy nauki wciąż mają na uczelniach niemałe wpływy, uprawnień decydenckich nie wykluczając. Z ich ewentualną pomocą nasze bibliotekarstwo akademickie zdołałoby jeszcze przezwyciężyć skutki fatalnych rozwiązań i decyzji oraz przetrwać czas regresu. Z szansami w przyszłości na regenerację.\n\nAle warunkiem jest aktywne i jednoznaczne wsparcie ze strony społeczności akademickiej. Trudne do pozyskania w wymiarze wspólnoty, bo w epoce powszechnej smartfonizacji coś takiego jak opinia publiczna ulega zamazaniu. Lecz przecież w rzeczywistości nie znika. Trzeba ją jednak zaktywizować. Natomiast przy biernej obojętności oraz przeświadczeniu, że elektroniczna sieć wszystko zagwarantuje sama, nie ma na co liczyć. Regres połknie to, co połknąć zdoła.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. em. Jacek Wojciechowski, Kraków\n\n</div>', 'Bibliotekarstwo w odwrocie  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:31', '2020-02-19 07:26:31', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bibliotekarstwo-w-odwrocie-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2159, 1, '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 'logo-facebook-fa-03-2019', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-3', '', '', '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/logo-facebook-fa-03-2019.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2071, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Aby poprawić postrzeganie zawodu bibliotekarza, studiów bibliotekoznawczych i tym samym przyczynić się do wzrostu zainteresowania kandydatów studiami w tym zakresie, nie wystarczy jednak modernizacja programów studiów. Potrzebne jest szerokie społeczne wsparcie.</h2>\n[caption id=\"attachment_1991\" align=\"alignnone\" width=\"825\"]<img class=\"size-full wp-image-1991\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020-825x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"825\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nW swoim tekście prof. Jacek Wojciechowski poruszył bardzo ważny problem obecnej sytuacji w polskim bibliotekarstwie. Przedstawiony w nim stan jest nie tylko prawdziwy, lecz wręcz przerażający, jeśli na poważnie myślimy o przyszłości naszych dzieci, o ich roli w dorosłym życiu.\n\nPrzede wszystkim konieczne jest przypomnienie oczywistej, wydawałoby się, sprawy, że biblioteki to nie tylko zbiory, lokal i wyposażenie, ale w głównej mierze ludzie w nich pracujący, od których zależy i wizerunek, i efektywność tych placówek. I zastanawiając się nad sytuacją polskiego bibliotekarstwa, nie wolno nie dostrzegać czy pomijać sprawy związane z bibliotekarzami, ich kwalifikacjami i kompetencjami.\n\nNa początek należy zwrócić uwagę na powody, które doprowadziły do widocznej dziś zapaści polskiego bibliotekarstwa. Dopiero analiza związków przyczynowo-skutkowych pozwoli na rozpoznanie tych zależności, złożoności problemu i będzie podstawą do wyznaczenia dalszych działań, które mogłyby doprowadzić do poprawy tej niedobrej i niebezpiecznej sytuacji oraz przysłuży się do odbudowy kształcenia kadr do bibliotek.\n\nWydaje się, że podstawową przyczyną złej kondycji bibliotekarstwa w Polsce jest negatywny stosunek społeczeństwa do edukacji, w której ważną rolę odgrywa czytanie i kontakt ze słowem pisanym, upowszechnianie się bylejakości, brak rzetelnej wiedzy, promowanie wzorców obywateli znających się na wszystkim i na niczym, chodzących „na skróty” i robiących karierę bez niezbędnych kwalifikacji i kompetencji. Choć w profesjonalnych kręgach podkreśla się znaczenie czytania w rozwoju człowieka, to w szerszym odbiorze mało kto rozumie i dostrzega, że poziom czytelnictwa przekłada się (jak pokazują to np. badania przeprowadzone w Danii) na wyniki gospodarcze i stan demokracji w państwie. Warto przypomnieć, że w bliskich nam geograficznie krajach skandynawskich wskaźnik czytelnictwa jest najwyższy na świecie. Czytelnictwo rozwijają tam przede wszystkim biblioteki publiczne. Prężnie działające biblioteki innych sieci, np. naukowe czy narodowe, mają inne zadania do spełnienia, choć oczywiście włączają się w różne akcje popularyzujące książkę i inicjują przedsięwzięcia w tym zakresie. Tym samym czytelnictwo, a także kształcenie obywateli i przygotowanie ich do życia, są silnie powiązane z działaniami bibliotek. I nie ma tam potrzeby tłumaczyć mieszkańcom, jaka jest rola bibliotek. Są one bowiem obecne w codziennym życiu, w pełni urzeczywistniają koncepcję amerykańskiego socjologa Raya Oldendurga o bibliotece jako trzecim miejscu, neutralnej przestrzeni, w której mogą się uczyć, zdobywać różnorodne informacje potrzebne do codziennego funkcjonowania, a także rozwijać swoje pasje i służyć rozrywce.\n\nNie są to tylko ładnie brzmiące stwierdzenia. Badania Europejskiego Biura Stowarzyszeń Bibliotek i Dokumentacji (EBLIDA) pokazują, że Finowie w przeliczeniu na liczbę mieszkańców należą do najaktywniejszych użytkowników bibliotek. Znaczenia tych placówek dowodzą także wyniki badań PISA (Programme for International Student Assessment), prowadzone przez OECD. Wynika z nich, że poziom alfabetyzacji i czytelnictwa w Finlandii jest jednym z najwyższych na świecie. Władze oświatowe Finlandii skomentowały wprost, że wynik zawdzięczają sprawnie działającym bibliotekom publicznym i profesjonalnym bibliotekarzom rozwijającym czytelnictwo. Warto podkreślić, że biblioteki publiczne uznawane są przez Finów za najbardziej lubiane instytucje kultury, a Szwedzi, tak użytkownicy, jak i organizatorzy bibliotek, uważają je za dobry społecznie biznes. Potwierdzeniem pozytywnego stosunku do bibliotek jest także otwarcie w 2019 r. w Helsinkach, w centrum miasta, nowoczesnej biblioteki Oodi, traktowanej jako prezent dla narodu z okazji uczczenia niepodległości Finlandii. Ma ona symbolizować fińskie ideały cywilizacyjne, ale również podkreśla wyjątkowy stosunek władz i społeczeństwa do bibliotek. To właśnie mieszkańcy zadecydowali, aby środki pochodzące z budżetu partycypacyjnego przeznaczyć na tę bibliotekę. W przeszłości również, kiedy z powodu kryzysu ekonomicznego pojawiały się myśli o likwidacji niektórych z nich, społeczeństwo skutecznie stanęło w ich obronie.\n\nPodobna sytuacja ma miejsce w innych krajach skandynawskich. Mieszkańcy i władze rozumieją, że zaniedbanie czytelnictwa jest groźne dla demokracji, ogranicza kształtowanie się świadomego społeczeństwa obywatelskiego, aktywnie uczestniczącego w życiu publicznym. Dostrzegają, że czytelnictwo korzystnie wpływa na poziom innowacyjności obywateli, poszerza ich horyzonty, ale także łagodzi obyczaje i zwiększa empatię.\n\nW Polsce nie zauważa się korelacji między poziomem czytelnictwa, jakością życia i demokracją a stanem bibliotek. Choć wielokrotnie wypowiadane są stwierdzenia o znaczeniu czytania dla rozwoju człowieka, często w powiązaniu z informacjami o spadku czytelnictwa w naszym kraju (ok. 60% Polaków nie czyta), to niestety bardzo rzadko wiąże się poziom i stan czytelnictwa z bibliotekami, ich sytuacją, efektywnością pracy i zatrudnionymi w nich bibliotekarzami.\n<h3>Niezbędni ludzie odpowiednio wykształceni</h3>\nKonieczne jest dostrzeżenie u nas, tak jak w przywoływanych przykładach skandynawskich, znaczenia bibliotek, także cyfrowych, dla wyrównywania poziomu kształcenia i zmniejszania dystansu w dostępie do wiedzy i informacji w małych ośrodkach, środowiskach osób wykluczonych, co pozwoli na ujednolicenie szans dla wszystkich w dostępie do osiągnięć naukowych, myśli technologicznych i zwiększenie szans na rynku pracy także w skali globalnej. Dobrym wzorcem zaczerpniętym z krajów o wysokiej kulturze bibliotecznej może być rozwijanie bibliotek jako lokalnych centrów informacji, odpowiednio wyposażonych, także technologicznie, umożliwiających dostęp do różnorodnych zasobów, zapewniających pomoc w odrabianiu lekcji, realizacji swoich zainteresowań i pasji.\n\nNiezbędni są zatem ludzie odpowiednio wykształceni, bibliotekarze mogący twórczo realizować i organizować narodowe programy rozwoju czytelnictwa (drukowanego i cyfrowego), rozumiejący długofalowe dobroczynne i społeczne skutki czytelnictwa. Potrzebujemy nowocześnie wykształconych kadr, które będą rozumiały i potrafiły wykorzystać synergię połączonego potencjału różnych instytucji kultury, bibliotek, także cyfrowych, bo to także biblioteki. Ktoś musi wiedzieć, jak skutecznie prowadzić dystrybucję „cyfrowych plików”, by miały wagę informacyjną, treściową, zostały zauważone, mogły być wykorzystane. Bibliotekarz-amator i odbiorca-amator to groźna sytuacja. Może warto przypomnieć nadal aktualną, choć rzadko dziś przywoływaną sentencję z czasu pierwszych komputerów „Garbage In – Garbage Out”? Profesjonalnie przygotowani bibliotekarze potrafili oczyścić obszary aktywności użytkowników, czytelników z tych „śmieci”. Nie na darmo mówi się dziś o potopie czy przeciążeniu informacyjnym, którego przyczyną nie jest jedynie masowa produkcja informacji, lecz także, a może przede wszystkim, brak indywidualnych zdolności do selekcjonowania informacji i niewystarczające wsparcie ze strony zbyt małej liczby dobrze przygotowanych do zawodu bibliotekarzy i pracowników informacji.\n\nTaki profil wykształcenia zapewniały tylko studia bibliotekoznawcze, szczególnie dobrze przyjmowane i oceniane przez studentów – czynnych zawodowo bibliotekarzy. Zawisła nad nami groźba wygaszenia tych studiów w całym kraju, podczas gdy w innych krajach bibliotekarstwo i bibliotekoznawstwo przeżywa renesans powodowany i technologiami informacyjnymi, i rozwojem społeczeństw obywatelskich, i potrzebą stymulowania innowacyjności.\n\nSzkodliwe dla zawodu, samych bibliotek i akademickiego kształcenia bibliotekarzy jest publiczne ośmieszanie zawodu, także prezentowanie wypaczonego wizerunku bibliotekarzy/ bibliotekarek (siwa, zaniedbana, zazwyczaj starsza pani w okularach i przydeptanych kapciach), podczas gdy np. w fabularnych filmach amerykańskich biblioteka jest często obecna w życiu różnych społeczności (też zakładów karnych), podkreślana jest ich przydatność do rozwoju osobowości, ale także jako forma spędzania wolnego czasu, jako miejsce w którym bywanie nie jest wstydliwie ukrywane, lecz uważane za sprawę zupełnie naturalną.\n<h3>Program odbudowy społecznego wizerunku</h3>\nPozycji i prestiżowi zawodu bibliotekarza nie sprzyja także bardzo niskie uposażenie bibliotekarzy, kształtujące się często poniżej średniej krajowej. W zawodzie pozostają wielcy pasjonaci lub ci, którzy nie mają możliwości znalezienia innej pracy z różnych powodów, czy też mają bogatych współmałżonków, tolerujących zawodowe „fanaberie” partnera.\n\nDziś należałoby stworzyć program odbudowy społecznego wizerunku i prestiżu bibliotek i bibliotekarzy, zaczynając od bibliotekarstwa publicznego, jego udziału w budowaniu kapitału społecznego wokół bibliotek, partnerstwa lokalnego itp. To jest zadanie i wyzwanie na przykład dla Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich.\n\nW Polsce na biblioteki zbyt często patrzy się stereotypowo i przez pryzmat pewnej, niewielkiej liczby przykładów negatywnych. I trzeba walczyć z tym stereotypem. W warunkach polskich, w wyniku deregulacji zawodu, do pracy w bibliotekach trafiają w zasadzie wszyscy, którzy chcą tam podjąć pracę – bez znaczenia, czy mają kompetencje, czy też nie, bo panuje przekonanie, że do wykonywania obowiązków bibliotekarskich mogą się przyuczyć szybko i przyswoić to, co się składa na kompetencje bibliotekarza, uprawniające go do zajmowania określonego stanowiska.\n\nTrudno oprzeć się wrażeniu, że praca w bibliotekach, zwłaszcza w dużych, czy to naukowych, czy publicznych, stała się często synekurą dla osób niemających przygotowania bibliotekarskiego, możliwością znalezienia pracy „cichej, miłej i przyjemnej, w dodatku w pobliżu domu”. I w wielu bibliotekach panuje wśród dyrekcji przekonanie, że każdy do wykonywania tej pracy będzie się nadawał, jeśli nawet nie na początku, to nauczy się tego szybko.\n\nI tu znów należy powtórzyć, że w bibliotekach od zawsze istniały stanowiska, które wymagały innego niż bibliotekarskie przygotowania zawodowego. I jest to prawidłowość, której nikt poważnie myślący o bibliotekach, o ich organizacyjnej sprawności, nie zamierza kwestionować. Wykorzystanie specjalistycznych kwalifikacji odpowiadających specyfice danej biblioteki, danego działu (np. przy opracowaniu zbiorów), realizacji specjalnych zadań będzie tylko poprawiało jakość i efektywność pracy danej biblioteki. Jednak na stanowiskach bibliotekarskich powinny pracować osoby mające kwalifikacje bibliotekarskie. A specjaliści z innymi niż bibliotekarskie (akademickie) kwalifikacjami w bibliotekach nie powinni stanowić dominującej większości, funkcjonującej obok tych właśnie profesjonalnych bibliotekarzy. I taka sytuacja ma miejsce na świecie, a szczególnie to widać w krajach, które są w czołówce światowego bibliotekarstwa, jak kraje skandynawskie, Holandia czy kraje Ameryki Północnej. Także wypowiedzi i prezentacje na dorocznych kongresach IFLA pokazują, że nawet w krajach azjatyckich, np. w Malezji, aby zostać zatrudnionym na stanowisku bibliotekarza, trzeba mieć właściwe do tego przygotowanie, czyli ukończone studia bibliotekoznawcze. Także przy ubieganiu się o stanowisko kierownika/dyrektora biblioteki wymagane jest wykształcenie kierunkowe lub – w przypadku innego niż bibliotekoznawcze – konieczne jest uzupełnienie go o stosowne studia podyplomowe czy kursy z tego zakresu o przepisowej liczbie godzin.\n<h3>Jeszcze mamy od kogo się uczyć</h3>\nNależy się także zastanowić nad interesem społecznym związanym z przyuczaniem do zawodu osób bez kwalifikacji, czy nie marnujemy czasu i naszych społecznych pieniędzy na przygotowanie nowych adeptów do zawodu. Dziś w bibliotekach jeszcze mamy od kogo się uczyć: od tych starszych stażem bibliotekarzy, których już za chwilę nie będzie, gdy odejdą na emeryturę. Jeśli zależy nam, nie tylko w sferze werbalnej, na jakości życia społeczeństwa i przyszłości naszych dzieci, to wykształconych bibliotekarzy nie może zabraknąć. I trudno zgodzić się z głosem, że „wykształcony bibliotekarz to oksymoron”, bo może być nim każdy, kto ma wykształcenie co najmniej średnie i przeciętny poziom inteligencji.\n\nMyślę, że warto zadać sobie, nam, retoryczne pytanie: jak w bliższej lub dalszej przyszłości biblioteki polskie będą współpracować z bibliotekami innych krajów UE i państw spoza niej, jeśli nie będziemy potrafili z powodu braku profesjonalistów włączyć się w międzynarodowy dialog, nie będziemy znali i zachowywali norm i standardów, jeśli nasi bibliotekarze z powodu braku fachowej wiedzy nie będą rozumieli płynącego do nich przekazu itd. To jeszcze jeden obszar, w którym jako państwo spychamy się na obrzeża życia wspólnotowego. Czy w którymkolwiek państwie UE, poza Polską, zawód bibliotekarza jest „uwolniony”? Nie każdy, kto pracuje w bibliotece, jest bibliotekarzem, ale każdy, kto jest bibliotekarzem, musi legitymować się wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami typowymi dla tego zawodu. Studia bibliotekoznawcze (z całą świadomością ułomności studiów w ogóle) były formą nabywania i weryfikacji wiedzy i umiejętności profesjonalnych. Egzaminy państwowe także. Obecnie zmierzamy w kierunku modelu, w którym nie ma sformalizowanych sposobów nabywania wiedzy ani weryfikacji wiedzy nabytej w innych warunkach. Wsobne uznawanie kwalifikacji jest nietransparentne i nieporównywalne.\n\nSzukając przyczyn zapaści w polskim bibliotekarstwie, należy się także zastanowić nad tym, czy my, środowisko bibliotekarzy, nauczycieli akademickich, organizacji pozarządowych o charakterze zawodowym czy naukowym, robimy wszystko, aby promować ten zawód, pokazywać jego społeczną misję i użyteczność dla rozwoju naszego społeczeństwa, budowy dobrobytu, podnoszenia naszych szans na rynkach pracy czy dla zachowania naszego kulturowego dziedzictwa. Czy sami nie deprecjonujemy tego kierunku studiów, czy walczymy o niego, lobbujemy w celu uzyskania wsparcia władz uczelni, wydziału, samorządu, państwa, czy z dużą łatwością na bazie dotychczasowych zasobów kadrowych w dawnych instytutach (katedrach) kształcących bibliotekarzy nie tworzymy nowych kierunków dających iluzoryczne wrażenie, że przygotowują kandydatów do zawodu bibliotekarza, choć nie ma w nich treści przydatnych do pracy bibliotekarza, raczej dla specjalisty-niebibliotekarza, jak to wynika np. z opisu sylwetki absolwenta. A rozmowy z dyrektorami bibliotek pokazują, iż coraz częściej dostrzegają oni potrzebę zatrudniania bibliotekoznawców, a nie jakichkolwiek absolwentów studiów magisterskich czy licencjackich na stanowiska bibliotekarskie.\n<h3>Opracowanie programu studiów bibliotekoznawczych</h3>\nW efekcie przedstawionych przyczyn obserwujemy wśród potencjalnych kandydatów spadek zainteresowania podejmowaniem studiów na kierunku bibliotekoznawstwo. Zdajemy sobie sprawę z potrzeby modyfikacji programów nauczania, tak by odpowiadały potrzebom i oczekiwaniom bibliotek, ale również, aby były atrakcyjne dla kandydatów, a zawód oferowany po ich ukończeniu cieszył się prestiżem. Czasem pojawiają się głosy, że uczelnie wyposażają absolwentów w mało przydatną wiedzę teoretyczną, ale tu właśnie potrzebne jest sprzężenie zwrotne, doskonalenie praktyk zawodowych dla studentów, organizowanych przez biblioteki i pokazujących arkana pracy bibliotecznej, aby mogli teorię łączyć z praktyką. Choć w 2013 pojawiła się próba wypracowania pożądanych od bibliotekarzy kwalifikacji i kompetencji, to z różnych przyczyn nie przyniosła ona spodziewanych rezultatów. Tym samym w niewielkim stopniu przyczyniła się do modernizacji kształcenia, zwłaszcza że w wielu uczelniach kierunki informacji naukowej i bibliotekoznawstwa po prostu przestały istnieć. Konieczna jest jednak intensywniejsza współpraca z władzami bibliotek i środowiskiem, by artykułowały swoje potrzeby, a uczelnie przygotowały spełniające je programy. To może sprawić, że społeczeństwo będzie lepiej postrzegało zawód i studia w tym zakresie.\n\nJest to także moment, by państwo polskie zechciało choćby w jednej uczelni, na przykład na Uniwersytecie Warszawskim, „zamówić” opracowanie programu studiów bibliotekoznawczych na europejskim poziomie, może we współpracy z jakimś ośrodkiem akademickim w UE? Mamy cotutelle (doktorat międzynarodowy, pisany na dwóch uniwersytetach) na poziomie studiów trzeciego stopnia, dlaczego w dobie wzajemnego uznawania kwalifikacji nie pomyśleć o czymś na wzór cotutelle na poziomie studiów pierwszego czy drugiego stopnia?\n\nAby poprawić postrzeganie zawodu, studiów bibliotekoznawczych i tym samym przyczynić się do wzrostu zainteresowania kandydatów studiami w tym zakresie, nie wystarczy jedynie modernizacja programów studiów. Potrzebne jest szerokie społeczne wsparcie. Samych bibliotekarzy bowiem nikt nie posłucha i nie ujmie się za zawodem, kondycją i stanem bibliotek. Nikogo nie wzruszy, i tym samym nie przyniesie żadnego efektu, np. protest czy strajk bibliotekarzy, zwłaszcza że w naszym kraju nie jest to dobry czas dla bibliotek, a podaż kandydatów (z kwalifikacjami czy bez) chętnych do pracy jest większa niż popyt. Myślę, że również powrót do regulacji zawodu, a także poprawienie sytuacji ekonomicznej bibliotekarzy przyczyniłyby się w istotny sposób do przyciągnięcia na studia kandydatów do zawodu bibliotekarza.\n\nW tej krótkiej wypowiedzi na temat sytuacji w zakresie bibliotekarstwa i kształcenia bibliotekoznawczego starałam się ukazać różne istotne związki zachodzące między rozmaitymi przyczynami, by pokazać źródło obecnej sytuacji a także złożoność problemu. Ich rozwiązanie, przy aktywizacji środowiska, ale koniecznie przy społecznym zrozumieniu społeczeństwa i władz, może przynieść efekt w postaci rozkwitu polskiego bibliotekarstwa, podniesienia poziomu edukacji i dostępu do kultury, wzrostu czytelnictwa i wszystkich tych osiągnięć, o których była mowa w kontekście skandynawskim. Wówczas także będzie duża szansa na odrodzenie akademickiego kształcenia bibliotekarzy.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Elżbieta Barbara Zybert, bibliolog.  Przez dwie kadencje dziekan Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego,  obecnie kierownik Katedry Badań nad Bibliotekami i Innymi Instytucjami Kultury  Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii UW\n\n</div>', 'Jak odrodzić kształcenie bibliotekarzy ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:37', '2020-02-19 07:26:37', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2158, 1, '2020-03-17 13:03:31', '2020-03-17 12:03:31', '', 'ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:31', '2020-03-17 12:03:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2072, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Wiele zależy od tego, jak wiekowy profesor funkcjonował wcześniej, jaką miał i ma pozycję naukową, doświadczenia i przyzwyczajenia, a przede wszystkim jaką miał i ma osobowość. Wyróżnię dwa typy wiekowych profesorów, tj. profesora „uwolnionego” i profesora „uzależnionego”.</h2>\n[caption id=\"attachment_2013\" align=\"alignnone\" width=\"707\"]<img class=\"size-full wp-image-2013\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020-707x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"707\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nMinęły czasy, gdy starców usuwano z plemiennej wspólnoty w taki sposób, aby nie mogli sięgać łyżką do kotła, skoro nie byli w stanie do niego dołożyć. Jednak coś z tych obyczajów pozostało nawet w środowisku akademickim. Potwierdzeniem są m.in. zapisy Ustawy 2.0 ograniczające uprawnienia 67-latków+. Do zabrania głosu w tej kwestii ośmielają mnie pojawiające się głosy sprzeciwu wobec tego ograniczenia. Sprawa jest dyskusyjna. Spróbuję spojrzeć na ten problem z różnych punktów widzenia. Nie twierdzę przy tym, że moje uwagi są w pełni obiektywne.\n<h3>Punkty widzenia obrońców wykluczenia</h3>\nPrezentowane były one nie tylko podczas środowiskowych dyskusji nad projektem Ustawy 2.0, ale także w komisjach parlamentarnych i bronione tak skutecznie, że od tego swoistego „muru” odbijały się wszystkie argumenty krytyków wykluczania z uwagi na wiek. Niestety nie udało mi się znaleźć żadnego przekonywującego argumentu za jego utrzymaniem. Pozostaje mi zatem zdanie się na domysły.\n\nByć może autorzy zapisu wychodzili z założenia, że Polska jest lub wkrótce będzie potęgą naukową w grupie młodszych pracowników naukowych i może sobie pozwolić na ograniczenie udziału w życiu akademickim wiekowych profesorów; a stanowią oni przecież sporą część akademickiej społeczności (nie od dzisiaj wiadomo, że średnia wieku tytularnego profesora jest w naszym kraju wysoka). Takie myślenie świadczyłoby jednak o słabej znajomości realiów naszego środowiska.\n\nNie można także wykluczyć, że autorzy wychodzili z założenia, iż generalnie środowisko to jest na „nie” wobec rządzących w naszym kraju, a główną siłą napędową sprzeciwu są różnego rodzaju „lewacy”, w tym tzw. postkomuniści. Do takiego przypuszczenia skłaniają mnie wypowiedzi niektórych polityków. O ile jednak w przypadku polityków takie mówienie może mieć pewne uzasadnienie (rzecz jasna, polityczne), to w przypadku osób sprawujących władzę nad nauką i szkolnictwem wyższym w Polsce jest ono trudne do obrony. W każdym razie stanowi zbyt daleko idące uogólnienie. Natomiast w części dotyczącej postkomunistów jest zasadniczo nietrafne. Osoby te bowiem powinny wiedzieć, że w środowisku akademickim występuje duże zróżnicowanie opcji światopoglądowych i ideowych, a postkomuniści stanowią w nim gatunek na wymarciu (i nie bardzo widać chętnych do jego obrony). Niedowiarkom sugerowałbym lekturę książki Marii Libiszowskiej-Żółtkowskiej Wiara uczonych; przyznam, że również byłem zaskoczony tym, jak tradycjonalistyczne są wierzenia zdecydowanej większości polskich profesorów.\n\nNie można w końcu również wykluczyć, że autorzy tego zapisu przyjmowali założenie nie o bogactwie polskiej nauki, lecz o jej biedzie, i uznali, że skoro „bochenek” jest tak mały i nie da się go cudownie rozmnożyć, to należy go pozostawić do podziału przede wszystkim młodym, aby ewentualnie w przyszłości coś pożytecznego zrobili dla nauki. To założenie wydaje mi się prawdopodobne. Jednak jest ono stosunkowo najbliższe wspomnianym na wstępie plemiennym praktykom.\n<h3>Punkty widzenia młodych uczonych</h3>\nOdpowiedź na pytanie, kto jest, a kto nie jest młodym uczonym, nie jest i nie może być na tyle jednoznaczna, aby nie wywoływała dyskusji. Nawet ministerialni urzędnicy mają z tym pewien kłopot. Jeszcze do niedawna w świetle ich rozporządzenia była to osoba, która nie ukończyła 35. roku życia, a obecnie oznacza osobę, której nie upłynęło osiem lat od obrony doktoratu; a można go przecież bronić nawet w zaawansowanym wieku. Dyskusyjne jest również przyjęcie kryterium młodego samopoczucia i zachowania, jakby się miało legitymację do wypominania wiekowym profesorom, że w gruncie rzeczy nie ma z nich w nauce wielkiego pożytku. Zdarza się, że młodzi lub względnie młodzi uczeni mówią to profesorom niemal otwarcie; np. poprzez publiczne przedstawienie takiego wykazu osiągnięć naukowych, z którego wynika, że efektywność profesury radykalnie spada po przekroczeniu określonego wieku (członkowie senatu mojej uczelni zapewne się orientują, o kim myślę). Mają oni jednak wiele innych okazji, aby dać to do zrozumienia, np. pokazując nieporadność profesury w poruszaniu się po internetowych stronach lub w budowaniu pozycji naukowej poprzez podwyższanie wskaźnika Hirscha.\n\nW czasach gdy rządy sprawowała tylko jedna „słuszna” partia i tylko jedna „prawdomówna” telewizja, pojawiło się powiedzenie, że jeśli coś nie jest pokazywane, to jakby nie istniało. Dzisiaj przez niejednego z młodych uczonych podobnie traktowany jest internet i kreowanie wspomnianego wskaźnika cytowań. Wypowiadałem się szerzej na temat takiego podejścia do nauki i uczonych przy innych okazjach. Dopowiem zatem jedynie, że w nauce (i nie tylko zresztą w niej) nie można żyć wyłącznie lub głównie wirtualną rzeczywistością. Nie tylko dlatego, że istnieje nie mniej ciekawy od niej świat rzeczywisty, ale także, a nawet przede wszystkim dlatego, że zadaniem nauki jest badanie w pierwszej kolejności rzeczywistego świata.\n<h3>Punkty widzenia wiekowych profesorów</h3>\nPostrzeganie i ocenianie ustawowego ograniczenia 67-latków+ przez samych profesorów jest mi stosunkowo bliskie. W końcu zawodowe funkcjonowanie przez kilkadziesiąt lat w środowisku akademickim robi swoje i daje okazję do niejednej obserwacji. Co najmniej jedna kwestia wydaje mi się bezdyskusyjna: wiekowi profesorowie różnie postrzegają i oceniają ograniczenie wiekowe. Są tacy, którzy nie tylko potrafią w tym znaleźć strony pozytywne, lecz także dojść do wniosku, że przeważają one nad negatywnymi. Są jednak również tacy, którzy znajdują w nim wyłącznie lub głównie negatywy. Wiele zależy od tego, jak wiekowy profesor funkcjonował wcześniej, jaką miał i ma pozycję naukową, doświadczenia i przyzwyczajenia, a przede wszystkim jaką miał i ma osobowość.\n\nWyróżnię dwa typy wiekowych profesorów, tj. profesora „uwolnionego” i profesora „uzależnionego”.\n<h3>Profesor „uwolniony”</h3>\nJest to profesor, który na mocy Ustawy 2.0 „uwolniony” został nie tylko od sprawowania funkcji kierowniczych na uczelni, ale także od zabiegania o przychylność i poparcie tych, od których zależy powierzanie mu tych obowiązków. Dla jednych może to stanowić powód do zmartwień, natomiast inni wręcz przeciwnie – mogą uznać, że w końcu nie muszą się tłumaczyć, dlaczego nie podejmują tych obowiązków. Takich profesorów można znaleźć m.in. wśród zawdzięczających naukowe osiągnięcia przede wszystkim sobie, tj. swojej pomysłowości, pracowitości, odporności na zniechęcenia i pokusy lekkiego życia, stosunkowo niedużej wrażliwości na słowa uznania i komplementy ze strony bliższego i dalszego otoczenia. Lista cech osobowościowych nie jest kompletna. Jednak nawet te wskazane mogą budzić powątpiewanie, czy tacy profesorowie w ogóle istnieją, lub też podejrzenie, że są to „oryginały”, które wywołują wprawdzie zaciekawienie otoczenia, ale raczej nie stanowią wzorca do naśladowania dla przeważającej części akademickiej społeczności. Z tym ostatnim zresztą się zgadzam.\n\nProblem jednak nie tyle w masowości występowania profesorów „uwolnionych”, co w korzyściach, które osiągają oni z kultywowania przez lata cech osobniczych. Ponieważ dla takiego profesora ustawowe ograniczenie może być faktycznie uwolnieniem od wykonywania obowiązków, w których wypełnianiu nie znajdował zawodowej satysfakcji. Jaką bowiem można mieć przyjemność z podpisywania tylu dokumentów, że nawet nie ma czasu na zapoznanie się z ich treścią, czy też z wysiadywania na posiedzeniach rad naukowych i komisji, gdy dyskutowane są mało interesujące kwestie.\n\nDla tego typu profesora powodem do zadowolenia mogłoby być również uwolnienie od obowiązku opiniowania wniosków w procedurach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego (niestety, mało kiedy osób legitymujących się dorobkiem naukowym z najwyższej półki). Nie ma jednak tak dobrze. Regulacje prawne bowiem nie tylko nie dopuszczają takiego rozwiązania, ale nawet skracają do kilku tygodni okres, w którym powinna być sporządzona ocena dorobku i przewidują sankcje za niewywiązanie się z tego obowiązku. Jest w tym nawet pewna logika. Skoro bowiem profesor został pozbawiony pełnoprawnego uczestnictwa w radach naukowych i pełnienia uczelnianych funkcji kierowniczych, to powinien mieć motywację do wykazania pożyteczności w postępowaniach awansowych. Ta logika opiera się jednak na dyskusyjnym założeniu, że profesor „uwolniony” wybierze taki sposób wykazywania swojego pożytku w nauce lub skusi go finansowa gratyfikacja.\n<h3>Profesor „uzależniony”</h3>\nDo tego typu profesorów zaliczam nie tylko uzależnionych mentalnie od pełnienia funkcji kierowniczych czy udziału w różnego rodzaju radach i komisjach, lecz także uzależnionych w swojej naukowej karierze od pomocy przełożonych i współpracowników. Ten sposób pokonywania kolejnych progów kariery zawodowej generuje różnorakie zobowiązania, a także więzi międzyosobowe, które można nazwać „sztafetą pokoleń”. Teoretycznie „pałeczka” w „sztafecie” powinna być przekazywana bezproblemowo. Jednak w praktyce zdarza się, że profesorowie zasłużeni w osiągnięciach „sztafety”, ale z uwagi na wiek zmuszeni do przekazania „pałeczki” młodszym, mocno się przed tym bronią. Podejmę próbę wskazania przynajmniej niektórych motywacji takiej postawy oraz odpowiem na pytanie o pożytki z nich dla nauki.\n\nMotywacje mogą być i bywają różne: począwszy od prozaicznych, jak wynagrodzenie za pracę na dotychczasowym stanowisku, a skończywszy na drażliwych, jak kwestia prestiżu i liczenia się z opinią wiekowego profesora. Istotne jest przy tym, aby miał on możliwość przedstawienia swojej opinii, aby brano ją poważnie pod uwagę i aby miała ona wpływ na decyzje w kwestiach istotnych dla nauki.\n\nNie chodzi wyłącznie o tzw. swobodę wypowiedzi. Ta bowiem w praktyce występuje, a nawet czasami wystawia na próbę cierpliwość słuchaczy. Byłem świadkiem sytuacji, w których wiekowy profesor zabierał głos na spotkaniach naukowych, a audytorium zmuszone było wysłuchać długiej mowy (ponoć gadulstwo przychodzi z wiekiem), jednak bez zainteresowania. Natomiast prowadzący obrady coraz częściej spoglądał na zegarek i bezskutecznie apelował o dyscyplinę czasową. Jedynie nieliczni uczestnicy spotkania słuchali wypowiedzi profesora uważnie; przypuszczam, że byli to jego współpracownicy lub liczący się z tym, że może on być opiniodawcą w ich procedurze awansowej.\n\nNie chcę powiedzieć, że w gruncie rzeczy nie ma poważniejszych pożytków z wystąpień wiekowych profesorów. Większe widziałbym jednak w koncentrowaniu się na pracy badawczej i publikowaniu wyników w książkach, które nie są kolejną wersją kilku poprzednich. Być może dla niektórych młodych pracowników naukowych będzie pewnym zaskoczeniem, że wiekowi i aktywni naukowo profesorowie jeszcze istnieją. Znam dwóch takich. Jestem jednak przekonany, że jest ich znacznie więcej.\n<div style=\"text-align: center;\">* * *</div>\nZastanawiałem się, do którego typu profesorów mógłbym zaliczyć siebie. Chciałbym oczywiście należeć do pierwszego, bowiem wypada on lepiej niż drugi. Jednak moje krytyczne wypowiedzi (zresztą nie pierwsze) na temat ustawowego ograniczenia uprawnień wiekowych profesorów wskazywałyby na przynależność w większym stopniu do typu profesorów „uzależnionych” niż „uwolnionych”. Przyznam, że próbuję zachować również niektóre cechy tych drugich. Jednak nie jest to łatwe.', 'Wiekowi profesorowie „z ograniczeniem”  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:25:24', '2020-02-19 07:25:24', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2155, 1, '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2073, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Autorka tej książki oddaje głos doktorantom (również sobie samej), by mogli samodzielnie wyrazić niekiedy dość stanowcze, brutalnie szczere opinie na temat osobistych doświadczeń w środowisku akademickim.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2035\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"709\" height=\"1015\" />\n\nKsiążka <em>Koszmar doktoratu</em> (Łódź 2020) porusza tematykę patologii na studiach doktoranckich w polskich uczelniach. Poza przedmową i posłowiem stanowi zbiór szesnastu niedługich wywiadów z osobami, które podczas własnych studiów doktoranckich zetknęły się z różnego rodzaju nadużyciami ze strony promotorów, utrudniającymi lub uniemożliwiającymi zdobycie stopnia, a w niektórych przypadkach naruszającymi dobra osobiste rozmówców. Ich personalia zostały zmienione, a jeden wywiad to zakamuflowana historia samej autorki.\n\nNadużycia na uczelniach często stanowią w środowisku tajemnicę poliszynela, nieznaną jednak szerzej poza światem akademickim. Koszmar doktoratu wyciąga niektóre niepochlebne sprawy na światło dzienne, przedstawiając szerszej publiczności arkana życia akademickiego. Doktorat w założeniu jest wstępem do kariery naukowej, inicjacją w specyficznym środowisku naukowców z danej dziedziny. Powinien być więc ambitnym i wymagającym wyzwaniem, tak by jego obrona stanowiła potwierdzenie przynależności do stosunkowo wąskiej elity intelektualnej. Jak jednak pokazują historie opisane w książce, owa inicjacja często przebiega w sposób wypaczający jej opisany w poprzednim zdaniu sens. O osiągnięciu stopnia naukowego, a zarazem możliwości kontynuacji kariery naukowej często decydują nie tyle przymioty intelektualne oraz wysiłek włożony w pracę nad naukowym projektem, ile czynniki zupełnie pozamerytoryczne, niekiedy wychodzące poza granice przyzwoitości lub prawa. O przyznaniu lub odmowie przyznania stopnia, miast obiektywnej oceny pracy, decydują często osobiste układy promotora z doktorantem i kolegami w środowisku akademickim.\n<h3>Poczuć ducha wymiany korespondencji</h3>\nDobrą ilustrację stanowi przedmowa. Po ogólnym przedstawieniu celu książki został tam przedstawiony problem roli promotora. Jest to dość skomplikowane zagadnienie zasługujące na szerszą dyskusję, autorka jednak, po krótkim omówieniu słownikowej definicji, zdecydowała się zaprezentować osobistą historię, na podstawie cytowanej korespondencji e-mailowej z promotorem, z komentarzami opisującymi kontekst. Historia ta pokazana jest w przedmowie od strony czysto formalnej, naukowej, przy czym autorka zaznacza, że przyczyny takiego, a nie innego zachowania promotora miały charakter nieformalny, osobisty. Od tej drugiej strony historia opowiedziana jest w sposób anonimowy w jednym z wywiadów.\n\nUważam przytoczenie korespondencji za kapitalny pomysł, bezpośrednio ukazujący, jak wyglądają relacje między doktorantem a promotorem występującymi w ich formalnych rolach. Jest to bardzo dobry wstęp do dalszych historii, w których temat tych relacji, zarówno od strony formalnej, jak i nieformalnej, zostanie rozszerzony. Aby w pełni poczuć ducha wymiany korespondencji między doktorantem a promotorem, trzeba się samemu znaleźć w tej pierwszej roli, jednak komentarze autorki wyjaśniające kontekst, niekiedy dwuznaczność przekazu i treści między wierszami, stanowią dobre wprowadzenie, objaśnienie jak ta komunikacja wygląda.\n\nZasadniczą część książki stanowią wywiady z doktorantami. Zwykle zaczynają się one od omówienia motywacji osób, które zdecydowały się na podjęcie studiów doktorskich. Mamy tam przekrój historii, postaw oraz osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, tych, które zdobyły tytuł doktorski, oraz tych, którym się to nie udało, przedstawicieli nauk humanistycznych i przyrodniczych. Czytamy historie straszne i śmieszne, odkrywając różne podejścia rozmówców – o różnym charakterze i odporności psychicznej – do tego, co ich spotkało. Mamy historię ludzi, którzy przeszli przez tytułowy „koszmar” z sukcesem i z powodzeniem kontynuowali karierę, oraz takich, którzy w czasie powstawania książki dopiero ten „koszmar” przechodzili, a także tych, dla których zakończył się on życiową tragedią.\n\nPrzekrój patologii ze strony promotorów jest też różny, od zwykłej dokuczliwości, po historie kryminalne. Wspólnym ich jednak mianownikiem jest nadużywanie pozycji przez promotorów, osoby o wyższym statusie w hierarchii społeczności naukowej. Nadużywanie to może przyjmować postać wykorzystywania doktorantów do prywatnych celów, podkradania dorobku naukowego podopiecznych, jak i prób wymuszeń pieniędzy lub określonej posady w formie łapówki czy molestowania seksualnego, a nawet w jednej historii – gwałtu dokonanego na kobiecie zamężnej, co zrodziło kolejne problemy w jej życiu. Inne zaś opowiadanie dotyczy doktoranta, którego promotor nie tylko zmuszał do ciągłych zmian koncepcji pracy, lecz także do wożenia samochodem na różne konferencje, aż w końcu doszło do tego, iż promotor zamieszkał przez dłuższy okres w mieszkaniu doktoranta.\n\n[caption id=\"attachment_2034\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2034\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"682\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n<h3>Czasem dla osobistej zemsty</h3>\nBardzo częstym motywem jest również brak zainteresowania promotora tematyką badawczą doktoranta, brak wiedzy na dany temat oraz pomocy podopiecznemu. Dominuje za to postawa przeciwna, mniej lub bardziej otwarte szkodzenie podopiecznemu, czasem w celu osobistej zemsty.\n\nJedna historia dotyczy doktorantki pochodzącej z ubogiej, pełnej konfliktów rodziny, dla której doktorat miał być szansą na lepsze życie. Niestety promotorka w sadystyczny sposób okazywała wyższość nad doktorantkami. Z trzech osób pod jej opieką przynajmniej dwie, w tym i bohaterka wywiadu, bardzo szybko zrezygnowały. Wielu doktorantów prawdopodobnie mogłoby się identyfikować z bohaterką tego wywiadu w jej opisie reakcji stresowych przed kolejnym spotkaniem z promotorem.\n\nŻycie osobiste i grzechy powszednie promotorów, których mimowolnymi świadkami są doktoranci, pojawiają się w kilku opowiadaniach. W takiej sytuacji doktorant często nie może zajmować postawy neutralnej, stawiany jest bowiem w sytuacji dylematu pomiędzy przyzwoitością a lojalnością; ceną może być dalsza kariera. Jako przykład niech posłuży historia pewnego doktoranta chemii. Dobrze układająca się współpraca badawcza z promotorem została nagle przerwana, gdy ten na pewnej imprezie wyznał doktorantowi po pijanemu, że kiedy sam był doktorantem, to z promotorem wprowadzali na czarny rynek narkotyki. Gdy, już na trzeźwo, doktorant zwrócił na to uwagę, współpraca z promotorem nagle się urwała, uniemożliwiając dokończenie przewodu i obronę pracy doktorskiej. Na tego typu przykładach widać, że często kariera naukowa zależy nie tyle od własnych zdolności, ile od dość dramatycznych wyborów. Mechanizm ten niekiedy preferuje osoby, które odpowiedniego wyboru dokonały i posiadają przymioty, by przetrwać cudzym kosztem w środowisku pełnym patologii, ale niekoniecznie stanowić wzór dla nowej generacji badaczy.\n<h3>Nie należy uogólniać</h3>\nBardzo istotną sprawą jest to, że na podstawie wywiadów zawartych w książce można ułożyć wzór, pewien standardowy sposób ukazywania rzekomej niższości intelektualnej doktorantów przez promotorów. Pokazuje on, na czym w praktyce polega hipokryzja ludzi, którzy „inicjację” już kiedyś przeszli i funkcjonują jako ekskluzywna grupa o określonej pozycji. To moim zdaniem najistotniejsza lekcja, jaką można wynieść z lektury książki.\n\nZ drugiej jednak strony należy być ostrożnym z wyciąganiem jednoznacznych wniosków. Mamy tu przedstawione jedynie anonimowe historie doktorantów, nie wysłuchano drugiej strony, stanowiska promotorów. Także opowiadania, niemożliwe do potwierdzenia, mają charakter anegdotyczny. Ich liczba (16) jest również za mała, by ukazać statystyczny obraz sytuacji na polskich uczelniach. Przy czym oczywiście są to historie ludzi, do których autorce udało się dotrzeć, i którzy doświadczyli sytuacji patologicznych, co już na wstępie wprowadza pewną selekcję i rodzi problem, na ile tego typu sytuacje są powszechne. Ze słów autorki wynika, że wybrała ona z kilkudziesięciu historii te, które miały stanowić mniej lub bardziej reprezentatywny przekrój sytuacji doświadczanych przez doktorantów.\n\nOcena niektórych spraw niekoniecznie musi być jednoznaczna; trudno, szczególnie w przypadku nieobronionych doktoratów, opiniować np. w jakim stopniu niska ocena kompetencji naukowych doktoranta przez promotora ma oparcie w rzeczywistości, a w jakim jest rezultatem osobistych uprzedzeń. Także niektóre obyczaje przytaczane w książce, np. zwyczaj fundowania na koszt doktoranta, po zakończonej sukcesem obronie, obiadu dla członków komisji, mogą być niezrozumiałe dla laików, którzy nie podejmowali studiów doktoranckich. Autorka oraz niektórzy jej rozmówcy również podkreślają, że nie należy uogólniać, że nie jest to całościowa ocena środowiska akademickiego w Polsce.\n<h3>Analiza czy reportaż?</h3>\nW posłowiu zostały jeszcze raz przedstawione motywacje autorki do napisania książki. Mają one dość osobisty charakter, brak szerszej analizy przeprowadzonych wywiadów. Taką formę przedstawienia problemu trudno ocenić bez znajomości wstępnych założeń na temat celów pracy. Czy miała być ona naukową analizą problematyki patologii w kręgach akademickich, czy przybrać bardziej reporterski charakter przedstawienia „od środka” tegoż środowiska? Czy jest przeznaczona dla świata akademickiego, czy także dla ogółu społeczeństwa, które ten problem też ma poruszyć? Od tego zależy też dobór stosowanych środków retorycznych i stylu, tak by książka mogła osiągnąć zamierzony cel; w przypadku analizy – raczej chłodnego, obiektywnego języka, w przypadku reportażu – swobodniejszej narracji, zogniskowanej na przedstawieniu najistotniejszych przykładów. W pierwszym przypadku szczegółowa analiza jest niezbędna, w drugim należy ją, i wyciąganie wniosków, pozostawić czytelnikowi (podsuwając najwyżej w formie pytań najważniejsze problemy do rozważenia). Wydaje się, że książka bardziej odpowiada formie reporterskiej. Autorka oddaje głos doktorantom, również sobie samej, by mogli samodzielnie wyrazić niekiedy dość stanowcze, brutalnie szczere opinie na temat osobistych doświadczeń w środowisku akademickim.\n\nDość mocny nacisk w posłowiu kładzie autorka również na potępienie praktyk wykorzystywania seksualnego doktorantek przez promotorów, a dopiero później przyznaje, że molestowanie jest tylko jednym z przejawów wykorzystywania wyższej pozycji i związanego z tym poczucia wyższości. W moim odczuciu lepiej byłoby zastosować odwrotną kolejność, od ogółu do szczegółu, najpierw opisując „korzeń zła”, jakim jest poczucie wyższości nad drugą osobą (jako przyczynę problemu), a dopiero później, przechodząc do przykładów, potępić szczególnie haniebną praktykę molestowania, wynikającą z uprzywilejowanej pozycji.\n\nPraca Katarzyny Dawidowicz stanowi bardzo istotną pozycję, przełamującą tabu i otwierającą dyskusję na temat sytuacji doktorantów w relacjach z promotorami w środowisku akademickim. Jest to wstęp do dyskusji, bo wielu kwestii jeszcze nie poruszono lub poruszono pobieżnie. Wydaje się jednak, że mogą one zostać opracowane w ewentualnych kolejnych wydaniach lub innych pracach autorki w zakresie tejże tematyki.', 'Patologie w akademickim światku ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:55', '2020-02-19 07:26:55', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/patologie-w-akademickim-swiatku%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2074, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Kolejni sędziowie nie widzieli różnicy między radą wydziału a radą instytutu. Zeznający przed sądem rektor Bojarski, profesor prawa karnego, nie pamiętał dokładnie, co obiecywał…</h2>\n[caption id=\"attachment_2028\" align=\"alignnone\" width=\"728\"]<img class=\"size-full wp-image-2028\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020-728x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"728\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nNa Uniwersytecie Wrocławskim nie pracuję etatowo już od ośmiu lat, ale ostatnie zaliczeniowe wpisy w indeksach uczyniłam trzy lata temu. Te wpisy głoszą, że w latach 2011-2016 przeprowadziłam 700 godzin seminarium doktoranckiego, jeśli na seminariach liczyć wszystkich troje doktorantów jednocześnie, choć z przyczyn niezależnych (praca zarobkowa podopiecznych) umawiałam się z każdym z nich oddzielnie.\n\nW internetowym spisie pracowników figurowałam wtedy jako „nieetatowy pracownik naukowy”. Żadne czynności, które w tym czasie wykonywałam, nie zostały jednak pokwitowane wynagrodzeniem za pracę, z czym zresztą zgodził się wrocławski sąd pracy (rejonowy, a potem apelacyjny), do którego swoje pretensje skierowałam. W sentencji wyroku pojawia się wszak nuta współczucia, że okoliczności tej brzydko pachnącej sprawy (moje określenie) miałam prawo odczuwać jako krzywdę.\n\nChodzi tu o Instytut Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, placówkę oddaloną od uniwersyteckiego centrum, co upośledza jej kontakt z codziennym życiem uczelni. Pracowałam tam od roku 1990, w ostatnich dziesięciu latach na stanowisku profesora nadzwyczajnego, cały czas będąc kierownikiem, najpierw Studium Języka i Kultury Czeskiej, a potem Zakładu Bohemistyki, który za mego kierownictwa rozwijał się nader obiecująco.\n\nW latach 2008–2010 zostałam odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem za Długoletnią Służbę, wystąpiono też o tytuł profesora, który otrzymałam, i o nagrodę Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego za książkę <em>Historia literatury czeskiej. Zarys</em> (Zakład Narodowy im. Ossolińskich 2010), którą otrzymałam. Tymczasem osiągnęłam wiek upoważniający do emerytury i dowiedziałam się, że rówieśniczki na Wydziale Filologicznym powszechnie łączą status pracownika z jej pobieraniem. Podczas wizyty na Radzie Wydziału Filologicznego w maju 2011 rektor Marek Bojarski zakomunikował nam o tej możliwości i objaśnił, jakie pisma złożyć, zaznaczając, że przy udzielaniu zgody na dalsze zatrudnienie będzie się kierował opinią tu obecnego ciała zbiorowego, czyli Rady Wydziału Filologicznego.\n<h3>Źle napisane podanie</h3>\nPrzedwakacyjne terminy posiedzeń mnie poganiały, tego samego dnia złożyłam więc dwa odręczne pisma według tej instrukcji. Tymczasem dominujący w Instytucie Filologii Słowiańskiej rusycyści (zwłaszcza dziekan Wydziału Filologicznego dr hab. Michał Sarnowski i dyrektor instytutu dr hab. Anna Paszkiewicz) podjęli szykanującą mnie kampanię (mobbing), z której rozpiętości nie zdawałam sobie sprawy. Powodem mogły być pogłoski, że chcę oderwać bohemistykę od rusycystów, co oczywiście z merytorycznego punktu widzenia i z uwagi na wyraźnie drugorzędną pozycję tego kierunku w instytucie byłoby całkowicie uzasadnione, ale to tylko spekulacje. M.in. decydenci-rusycyści pozbawili mnie kierownictwa Zakładu Bohemistyki, choć byłam na urlopie naukowym, a zakładem kierował ktoś inny.\n\nNa drugi dzień po złożeniu podań zadzwoniła do mnie sekretarka instytutu Aldona Rogula (prywatnie zaprzyjaźniona z panią dyrektor) z informacją, że moje podanie jest „źle napisane”, i z ofertą, że przyśle mi jego poprawny tekst, który „wystarczy podpisać”. Wyjeżdżałam właśnie na Uniwersytet w Brnie, w dobrej wierze podpisałam i przekazałam do sekretariatu. Kilka dni później odbyła się Rada Instytutu Filologii Słowiańskiej. Dziekan Sarnowski, obecny jako członek tejże rady, kierował do mnie złośliwe uwagi, posiedzenie zaś pod jakimś pretekstem rozpoczęło się wypiciem toastu szampanem (gdybym znała dalszy ciąg, wezwałabym policję dla skontrolowania trzeźwości obecnych). Atmosfera była dziwna, ukradkowe spojrzenia itp., ale zwyczajowo wyszłam na początku, bo głosowano nad „moją sprawą”. Ze względu na potwierdzone medalami zasługi i spodziewany tytuł profesorski wynik głosowania wydawał mi się oczywiście pozytywny. Nie wiedziałam, że dyrektor Paszkiewicz dzwoniła już do członków rady i „konsultowała” z nimi tę sprawę. Głosowanie w instytucie niestety przegrałam. Tego wieczoru dzwoniły do mnie dwie koleżanki i obie radziły jak najszybsze wycofanie podania, które w dobrej wierze podpisałam.\n\nNa drugi dzień rano odwiedziłam Dział Osobowy, ale ani przybyła właśnie pani Rogula, ani pani kierownik działu nie chciały mi oddać podania. Napisałam więc pisma wycofujące je i zostawiłam w rektoracie (rektora ponoć nie było) i w kilku innych miejscach. Po tygodniu udało mi się dostać do rektora Bojarskiego (było ze mną dwóch kolegów-bohemistów, zatroskanych o los kierunku), który przyjął mnie raczej przyjaźnie i telefonicznie umówił na rozmowę z dziekanem Sarnowskim. Kiedy zbieraliśmy się do wyjścia, rektor poradził, żebym się przed dziekanem Sarnowskim… rozpłakała, bo kobiece łzy działają na mężczyzn. Z kilku przyczyn przyjęłam to jako nie najlepszy żart.\n<h3>Nie, nie, nie!</h3>\nZależało mi na pracy na uczelni, miałam różne rozległe i ambitne plany (m.in. byłam wtedy na rocznym urlopie naukowym w celu napisania książki), miałam długi staż dydaktyka uniwersyteckiego w Polsce i w Czechach, i dobrą opinię, wybrałam się więc na spotkanie z Sarnowskim. Ówczesny dziekan prawie nie dopuścił mnie do głosu, powtarzając poirytowanym głosem: nie, nie, nie! Po dwóch tygodniach dostałam pismo od rektora Bojarskiego, w którym przyjmuje moją prośbę o emeryturę, ale nie zgadza się na ponowne zatrudnienie. O opinii Rady Wydziału Filologicznego, o której mówił na majowym posiedzeniu, nie wspomniał wcale (sprawa zatrudnienia mnie w ogóle tam nie stanęła). Na moje odwołanie od decyzji odpowiedział mi nie adresat, lecz dr hab. Sarnowski, dodając, że rektor myśli tak samo. Koleżanka z instytutu zwróciła mi jednak uwagę na zastanawiającą okoliczność, że w ostatnim okresie rektor Bojarski otrzymał cztery doktoraty h.c. w krajach byłego Związku Radzieckiego. Niezbadane są wyroki Opatrzności (czytaj: wzajemne powiązania).\n\nDodam, że w następnym roku akademickim IFS UWr stracił czworo samodzielnych pracowników naukowych: oprócz mnie odszedł również bohemista i słowacysta Jaroslav Lipowski (obecnie profesor tytularny), jedna z rusycystek wybrała wczesną emeryturę (nikomu nie podpadła, lecz mierziły ją stosunki w IFS), a jedyna serbistka z habilitacją przeniosła się na uniwersytet do innego miasta. Po roku na moje miejsce zatrudniono czeskiego fachowca od literatury polskiej na Zaolziu, który z Opawy do Wrocławia dojeżdża co dwa tygodnie, ale zajęć ma tak wiele, że można z nich wykroić dwa etaty (jako native speaker prowadzi też lektoraty na studiach magisterskich, bo nie ma tam lektora tego języka).\n<h3>Rektor i sędziowie</h3>\nJako pokrzywdzona sytuacją zasięgnęłam rady prawników. Okazało się, że rektor, reprezentujący uniwersytet jako „firmę”, miał prawo postąpić, jak chciał, nie musiał konsultować tego z nikim, mógł się nie zgodzić na wycofanie mego pisma o emeryturę. Doradzono mi akcentowanie w pozwie, że faktycznie wciąż pracuję na Uniwersytecie Wrocławskim, m.in. prowadzę zajęcia z doktorantami i troszczę się o ich postępy, piszę artykuły, uczestniczę w konferencjach, zabieram głos na radach wydziału itp. Jednak ani rejonowy sąd pracy, ani apelacyjny nie potwierdziły mego stanowiska. Kolejni sędziowie nie widzieli na przykład różnicy między Radą Wydziału Filologicznego a Radą Instytutu (to ciało zbiorowe, i to ciało). Zeznający przed sądem rektor Bojarski (profesor prawa karnego) nie pamiętał dokładnie, co obiecywał (kierowniczka sekretariatu nie ujęła w protokole jego przemówienia na majowej radzie). Argumentując przeciw mnie sędziowie i adwokat UWr sięgali raz do przepisów prawa pracy, raz do ustawy o szkolnictwie wyższym. Usłyszałam np., że pracę się świadczy „pod nadzorem przełożonego”, a mnie nikt nie nadzorował, że na konferencje naukowe dyrektor musi posłać pracownika, bo inaczej to nie jest praca. Za seminaria doktoranckie ponoć nie przysługuje żadne wynagrodzenie. Co prawda etatowym pracownikom odlicza się je od pensum albo płaci nadliczbówki, ale to nie dotyczy innych (nieetatowych?) pracowników uczelni. Dodam, że wyniosłam jednak z tego pewną satysfakcję. Rektor Bojarski mianowicie potwierdził, że doradził mi rozpłakanie się przed Sarnowskim „jak kobieta”. Obecne panie (trzy w składzie sędziowskim i adwokatka uniwersytetu) to przełknęły, ale na ich twarzach odbiło się zmieszanie.\n\nZastanawiam się jednak, gdzie w tym świecie mieszczą się studenci? Czy w ogóle liczy się ich dobro? Już po tych wydarzeniach kilkakrotnie udzielałam konsultacji domowych i e-mailowych zdezorientowanym i niedouczonym studentom tego kierunku, pożyczałam im książki (prócz zajęć i wsparcia dla doktorantów), pisali do mnie listy, prosząc o pomoc czy nawet interwencję. Listy, odpowiedzi i komentarze umieszczałam na blogu „Bohemistyka”, ale przed kilkunastoma miesiącami z niejasnych przyczyn został on odgórnie zamknięty. Większość treści tego blogu jest na stronie: habilitacja.eu.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Zofia Tarajło-Lipowska, bohemistka, Wyższa Szkoła Filologiczna we Wrocławiu\n\n</div>', 'Nieetatowy pracownik naukowy', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy', '', '', '2020-02-19 08:27:01', '2020-02-19 07:27:01', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nieetatowy-pracownik-naukowy/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2154, 1, '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2075, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Nie jesteśmy krajem, który pozwala na miękkie wejście w życie codzienne. Przybysz nie odczuwa przyjazdu do Polski i na nasz uniwersytet jako czegoś bezproblemowego i komfortowego; napotyka wciąż za dużo trudności, formalności. Im więcej ich stwarzamy, tym szybciej przyjezdni się zniechęcają.</h2>\n[caption id=\"attachment_2003\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2003\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2-1024x780.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"780\" /> Fot. NAWA[/caption]\n\n<strong><b>Jak jest skonstruowana Rada NAWA? </b></strong>\n\nRada Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej jest organem ustawowym. Ustawa z 2017 r. określa zarówno jej skład, jak i funkcje. Tworzy ją dziesięć osób: przewodniczący i dziewięciu członków. Przewodniczący i jego zastępca są przedstawicielami ministra nauki i szkolnictwa wyższego. Mamy też w składzie przedstawicieli środowiska akademickiego: Rady Głównej, KRASP, Parlamentu Studentów RP i Krajowej Reprezentacji Doktorantów, a dodatkowo ministerstw: spraw zagranicznych, rozwoju, finansów i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.\n\n<strong><b>Kto wyłania przewodniczącego? </b></strong>\n\nJest powoływany przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego po konsultacjach środowiskowych.\n\n<strong><b>Jakie są relacje Rady NAWA z dyrekcją NAWA? </b></strong>\n\nRada ma kilka uprawnień. Zasadnicze związane jest z opiniowaniem planu finansowego i planu działania NAWA na rok następny oraz opiniowaniem sprawozdania z działalności za rok poprzedni. Opinie rady muszą być przedłożone MNiSW. To właśnie one są fundamentem rozumienia działań rady. W nich dokonuje się ewaluacja dotychczasowej pracy agencji oraz rewizja jej planów i sposobów działania. W 2019 roku mieliśmy po raz pierwszy do czynienia z sytuacją, gdy opiniowany był pełny rok działalności NAWA. Sprawozdanie za cały rok 2018 i nasza opinia były podstawą wskazanych przez ministerstwo rekomendacji dla agencji, głównie dotyczących konsolidacji oferty programowej, wyraźniejszego profilowania oferty i jej powiązania z programami MNiSW oraz ofertami innych agencji grantowych.\n\n<strong><b>Co jest podstawą działania NAWA? </b></strong>\n\nUstawa oraz zarys strategii. Wprawdzie ewaluatorzy dotychczasowej działalności NAWA wskazywali konieczność przygotowania strategii właściwej, niemniej jeszcze rok temu jej stworzenie byłoby nieodpowiedzialne. Polska nauka i szkolnictwo wyższe są w procesie reform i wdrażania nowych programów. W tej sytuacji tworzenie w 2018 lub 2019 roku strategii, która miałaby determinować działalność NAWA na lata 2020-25, byłoby nieroztropne. Zarys strategii wystarczająco określa kierunek działania agencji, a wynika z zapotrzebowania i analiz, jakie mieliśmy do dyspozycji w czasie, gdy NAWA powstawała. W tej chwili jesteśmy już w trakcie prac nad strategią. Proces ten jeszcze potrwa, ponieważ wciąż spływają do nas dane na temat różnych wskaźników, które są ważne z punktu widzenia zadań i stylu działania NAWA, a przede wszystkim środowiska i instytucji akademickich.\n\n<strong><b>Ciekawi mnie pozycja Rady NAWA w stosunku do dyrekcji agencji, a to w kontekście tego, jak są umocowane i jak odmienne pełnią role rady NCN i NCBR.</b></strong>\n\nJesteśmy pośrodku kompetencji rad tych dwóch agencji. Dyrektor NAWA nie jest zależny personalnie od rady. Nasz wpływ na proces jego wyłaniania jest minimalny – to przede wszystkim udział w procesie konsultacji. Ustawa o powołaniu Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej określa wyraźnie, że dyrektora nominuje premier na wniosek ministra ds. nauki i szkolnictwa wyższego. Jak mówiłem, Rada NAWA posługuje się opiniami. Nasze opinie są częścią procesu kształtowania oferty programowej i regulaminów poszczególnych programów, a także działań wewnętrznych agencji. Zgodnie z uprawnieniami rada może zwrócić się w każdej chwili o informacje dotyczące bieżącej działalności agencji, by poddać analizie i przedyskutować aktualny stan. To niezwykle silny instrument oddziaływania na funkcjonowanie agencji także w sensie organizacyjno-zarządczym. Rada wychodzi też z inicjatywą programową. W tej chwili pracujemy nad programem STER wspomagającym szkoły doktorskie. Ujrzy on światło dzienne w okolicach marca, kwietnia. Program zapewni wielostronne wsparcie dla szkół doktorskich, począwszy od programu stypendialnego, w tym dla cudzoziemców, a skończywszy na wsparciu mobilności międzynarodowej doktorantów i realizacji doktoratów na poziomie międzynarodowym. W tym programie znajdą się budżety wyjazdowe oraz środki na udostępnianie wyników badań.\n\n<strong><b>Jaki budżet tego programu państwo przewidują? </b></strong>\n\nWstępna propozycja zakłada milion złotych na dwa lata dla jednej szkoły. Przewidujemy, że laureatami pierwszego konkursu zostanie dziesięć szkół – a mamy ich w kraju ponad sto, a więc będzie to około 8% całej infrastruktury kształcenia doktorantów w Polsce. Co więcej, po dwóch latach można będzie przedłużyć udział w programie na kolejne dwa lata. Takie rozwiązanie powiązane jest ze ścieżką kształcenia i oceny doktoranta: po dwóch latach musi przejść on obowiązkową ocenę okresową. My też po dwóch latach będziemy ewaluować program w kontekście konkretnego beneficjenta i decydować, czy powinien być dalej realizowany.\n\n<strong><b>Co jest we wspomnianym zarysie strategii NAWA i jak sobie pan wyobraża docelową strategię?</b></strong>\n\nZarys strategii opiera się na czterech punktach: wzmocnieniu doskonałości naukowej, umiędzynarodowieniu polskich uczelni i instytucji naukowych, promocji Polski jako kraju atrakcyjnych możliwości edukacyjnych i naukowych oraz promocji języka polskiego i kultury polskiej. Podstawowe jej filary to umiędzynarodowienie kształcenia i doskonałość naukowa. Wokół tego ogniskujemy nasze działania. Pamiętajmy też, że NAWA nie powstała w próżni instytucjonalnej. W odniesieniu do programów studenckich kontynuuje działalność Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej. NAWA rozwija ofertę dla szerszej grupy studentów zagranicznych. W obszarze dydaktyki dużą rolę odgrywają uczelnie, które wspieramy w tworzeniu programów kształcenia w języku angielskim oraz z partnerami zagranicznymi (program KATAMARAN).\n\nWarto zauważyć przy tej okazji, że różne kraje pełnią różne funkcje w kształceniu akademickim: jedne są krajami docelowymi, na pewno takie role pełnią brytyjskie Oksford czy Cambridge, a inne krajami transferowymi. Jedne są atrakcyjne na poziomie studiów pierwszego stopnia, inne gdy chodzi o studia zaawansowane i kształcenie doktorantów. Niezwykle istotne jest to, by odpowiedzieć sobie na pytanie, gdzie jest umiejscowiony nasz system i nasze uczelnie. Czy mamy na to pomysł? Czy znamy już nasze miejsce, a może potrzebujemy je określić? Nie ulega wątpliwości, że potrzebny jest nam pogłębiony raport na temat potencjału kształcenia na poziomie międzynarodowym. To umożliwi podjęcie decyzji w co warto zainwestować ograniczone przecież środki. NAWA dzisiaj wspiera swoimi programami studenckimi młodzież polonijną oraz osoby, które chcą studiować nauki techniczne (programy Łukasiewicza i Banacha). W tych ostatnich z pewnością mamy olbrzymie sukcesy w kształceniu. Pytanie brzmi, czy w innych obszarach – naukach o życiu, naukach społecznych i humanistycznych – też możemy odnosić sukcesy i kształcić efektywnie studentów z zagranicy.\n\nW sumie to samo dotyczy działalności naukowej. Truizmem jest twierdzenie, że państwo polskie nie jest tak bogate, by inwestować jednakowo we wszystkie ponad 40 dyscyplin. Powstaje więc pytanie o kryteria selekcji. Oczekiwałbym, że w wyniku działania programu IDUB i RID dojdzie do wzmocnienia poszczególnych dyscyplin (choć we wnioskach wprost się o tym nie wspomina). NAWA zdecydowanie będzie współtworzyć warunki do wzmocnienia dziedzin i dyscyplin.\n\n<strong><b>Jak można to zrobić, mając tak niewielki budżet? </b></strong>\n\nTo są środki, które wspierają, uzupełniają, ale nie zastępują. Uczelnie muszą sobie z tego zdać sprawę. Czasami nie trzeba wiele, aby uzyskać znacznie więcej.\n\n<strong><b>Sugeruje pan, że korzyści z NAWA będą niewspółmiernie duże w stosunku do zainwestowanych środków?</b></strong>\n\nStwierdzenie, że „niewspółmiernie duże”, jest podchwytliwe. Paradoks polega na tym, że te skutki już są. Część uczelni ma dziś środki z inicjatyw doskonałości – badawczej i regionalnej. We wnioskach musiały wpisać umiędzynarodowienie. Z mojej perspektywy jest jasne, że są tam pieniądze na to zadanie, a my tylko dokładamy coś do budżetów uczelnianych. To wygląda inaczej niż w przypadku badań naukowych, gdzie praktycznie całe środki płyną z zewnątrz. Agencja nie zastępuje strumieni finansowych, ale je uzupełnia. Ostatecznym odbiorcą naszych środków i programów jest badacz albo student określonej instytucji akademickiej, a w programach instytucjonalnych – uczelnia. Nie ulega wątpliwości, że suma środków tych instytucji oraz NAWA może stworzyć nowe możliwości.\n\n<strong><b>Jakie to są możliwości? </b></strong>\n\nOlbrzymim sukcesem okazał się Program Akademickie Partnerstwa Międzynarodowe. Jest to program o dużej elastyczności, gdy chodzi o możliwe do sfinansowania zadania, i jednocześnie silnie stawiający na tworzenie międzynarodowych sieci badawczych, wspólne aktywności akademickie, publikowanie, kształcenie. Mamy też mniejszy program, np. im. Stanisława Ulama dla postdoków. Od początku bardzo go wspierałem. Nasze programy powstają w wyniku interakcji, dyskusji, jaka odbywa się między środowiskiem akademickim i ministerstwem a NAWA, i właśnie tak było w przypadku programu Ulama. Pierwsza, nieliczna grupa obcokrajowców ze stopniem doktora daje polskim uczelniom wyraźny sygnał dotyczący zmiany struktury zatrudnienia oraz wdrażania do naszego systemu obcokrajowców. Cały świat funkcjonuje na postdokach i jest to system efektywny. Nasze uczelnie też już tego potrzebują, mimo że wciąż pokutuje przekonanie o potrzebie stałego zatrudnienia. Patrząc na program Ulama, wiem, że w ciągu trzech-czterech lat ta grupa będzie liczyła kilkaset osób. O ile w skali kraju nie wydaje się to znaczącą liczbą, o tyle w poszczególnych jednostkach zmieni się postrzeganie tego rodzaju zatrudnienia, przyjmie się pewien charakter pracy, sposób myślenia o nauce, o efektywności naukowej, o roli języka angielskiego.\n\n<strong><b>Uderzyła mnie bardzo rozbudowana oferta w ciągu raptem dwóch lat istnienia NAWA.</b></strong>\n\nTo zdanie zawiera dwie przesłanki: negatywną i pozytywną. Z jednej strony sugeruje rozproszenie środków, a z drugiej – różnorodność oferty. W tej chwili NAWA ma ok. 200 mln zł rocznego budżetu, łącznie ze środkami europejskimi z Programu Operacyjnego Wiedza, Edukacja, Rozwój. Dzięki tym pieniądzom możemy sprofilować różne potrzeby. Przez pierwszy okres chcemy je diagnozować. Ankiety nie wystarczą do tego, żeby z pewnością wiedzieć, co jest potrzebne. Lepiej zaproponować różnorodne programy i rozpoznać pole bojem. Zatem mamy bardzo szeroką ofertę dzięki POWER, głównie nastawionemu na ofertę kształceniową i wsparcie instytucji akademickich.\n\n<strong><b>Kiedy poznamy wyniki tego testu? </b></strong>\n\nPerspektywa unijna zamyka się nam wkrótce. Podsumujemy wtedy ten eksperyment i zastanowimy się, czy dalej inwestować środki w niektóre programy. Dziś wiemy, że uczelnie są z tych pieniędzy zadowolone. Pytanie brzmi jednak, czy nie czas na to, by uczelnie przejęły w całości odpowiedzialność finansową za pewne działania, które dziś finansujemy z NAWA.\n\n<strong><b>Kto wymyślił nazwy programów? </b></strong>\n\nPracownicy NAWA. Zmierzamy do ich modyfikacji. Nazwy odimienne pozostaną, ale będą dopełnieniem nazw opisujących program od strony celu. Beneficjent musi wiedzieć, co to za program, do czego służy. Nazwa związana z postacią jest istotna z punktu widzenia promocji polskiej nauki, ale nie z punktu widzenia istoty wsparcia finansowego. Nastąpią zatem pewne zmiany w nazewnictwie, ale nie zerwiemy z nazwiskami słynnych polskich uczonych. Nazwa musi nieść informację.\n\n<strong><b>Program Polskie Powroty kojarzy mi się z FNP. </b></strong>\n\nRzeczywiście. Nie odkryliśmy Ameryki, nie zrobiliśmy niczego nowego, tylko przejęliśmy pewien dobry i potrzebny pomysł. Są na jego temat różne opinie; jakość tych wniosków się poprawia. Na początku mieliśmy pewne zastrzeżenia. Mamy też poczucie, że następuje nasycenie. Jednak jeszcze przez kilka lat program pozostanie w ofercie i będziemy go uważnie obserwować. Warto powiedzieć o rzeczy, która rzadko się przebija. To dotyczy wszystkich programów, w których beneficjent przyjeżdża z zagranicy. Decydującym, wręcz krytycznym elementem jest otoczenie – sytuacja osobisto-społeczna obcokrajowca po przyjeździe do Polski. Niestety, nie jesteśmy krajem, który pozwala na miękkie wejście w życie codzienne. Przybysz nie odczuwa przyjazdu do Polski i na nasz uniwersytet jako czegoś bezproblemowego i komfortowego; napotyka wciąż za dużo trudności, formalności. Im więcej ich stwarzamy, tym szybciej przyjezdni się zniechęcają. Sposób załatwiania spraw na uczelniach, w urzędach, wynajęcia mieszkania, zdobycia prawa jazdy – to wszystko jest bardzo trudne, a w przypadku prawa jazdy wręcz absurdalnie trudne. A przecież nasi goście z zagranicy chcą żyć normalnie. Człowiek zderza się z bezdusznym, niezrozumiałym systemem. My się przyzwyczailiśmy, ale obcokrajowcy to dostrzegają. A przecież nie chcemy myśleć o tych ludziach jako kimś, kto się pojawi i zniknie. To są osoby o najwyższym statusie intelektualnym i kulturowym, które niosą w świat wiedzę o naszym kraju, rekomendują go lub nie – do pracy, do zdobywania wykształcenia. Ich dobre doświadczenia mogą nam bardzo pomóc, a złe bardzo zaszkodzić.\n\n<strong><b>Kiedy NAWA dostanie strategię? </b></strong>\n\nJeszcze w tym roku. Jak tylko otrzymamy dane, które pozwolą ją sensownie zbudować.\n\n<strong><b>Co jeszcze czeka agencję w najbliższym czasie? </b></strong>\n\nKonsolidacja programów. Po testach spróbujemy przeanalizować kategorie beneficjentów i inne wskaźniki. Na tej podstawie ograniczymy liczbę programów tak, aby system był klarowny, ale żeby nie ograniczyć możliwości, które dają polskiej nauce i szkolnictwu wyższemu.\n\n<strong><b>Czy budżet NAWA powinien wzrosnąć? </b></strong>\n\nTo pytanie retoryczne. Pieniądze trzeba jednak wydawać sensownie. Paradoksalnie – można też przeinwestować.\n\n<strong><b>Do jakiego poziomu powinno wzrosnąć finansowanie? </b></strong>\n\nDziś już widzimy, że chodzi o 300 milionów w perspektywie czterech, pięciu lat.\n<div class=\"signature\">\n\nRozmawiał Piotr Kieraciński\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\nDr hab. <b>Sebastian Tomasz Kołodziejczyk</b>, prof. UJ (ur. w 1973 r.), jest szefem Zakładu Ontologii w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kieruje także Szkołą Doktorską Nauk Humanistycznych UJ. Od 01 października 2017 roku jest przewodniczącym Rady Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej. Należy do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Polskiego Towarzystwa Kognitywistycznego, Polskiego Towarzystwa Filozofii Religii, jest zastępcą przewodniczącego Central European Society for Philosophy of Religion (był przewodniczącym w latach 2008-2011 i 2012-2013). Studiował filozofię oraz teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, Papieskiej Akademii Teologicznej i na University of Bristol (UK). Od roku 2000 do 2002 na studiach doktorskich w University of Bristol, a potem w University of Oxford. W latach 2008-2011 przebywał na stażach podoktorskich w City University of New York oraz Universite de Geneve. Na stronie UJ tak napisał o sobie: „Jestem doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w zakresie filozofii, której jestem wielkim entuzjastą, podobnie jak i idei Uniwersytetu jako instytucji badawczej, dydaktycznej i wychowawczej. Moimi Mistrzami są prof. Władysław Stróżewski, prof. Jan Woleński, prof. C.J.F. Williams. Jestem autorem licznych publikacji, redaktorem serii «Przewodniki po filozofii» i czasopisma «Polish Journal of Philosophy» (…). Lubię muzykę Bacha, Mozarta i Chopina, ale też Queen, King Crimson i The Police. Kibicuję kolarzom szosowym (i piłkarzom oraz siatkarzom) i sam próbuję swych sił na bicyklu. Jestem amatorem fotografii (bez retuszu) i średniowiecznej historii Polski”.\n\n</div>', 'Między marzeniem a rzeczywistością ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:27:08', '2020-02-19 07:27:08', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2153, 1, '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 'jak-alternatywnie-oczyscic-scieki-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-alternatywnie-oczyscic-scieki-fa-02-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/jak-alternatywnie-oczyscic-scieki-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2076, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Wokół planów nowelizacji Ustawy 2.0.</h2>\n[caption id=\"attachment_2014\" align=\"alignnone\" width=\"678\"]<img class=\"size-full wp-image-2014\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020-678x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"678\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n<h2>O tym, że osoby o poglądach konserwatywnych czy bardziej religijne mogą się czuć wyobcowane na polskich uczelniach, przekonaliśmy się również prowadząc badania nad psychologicznymi konsekwencjami obecności symboli religijnych w przestrzeni publicznej.</h2>\n„W ostatnich miesiącach nasila się zjawisko, którego nie waham się nazwać ideologiczną cenzurą na uczelniach. (…) Tam, gdzie się knebluje usta, tam się kończy prawda. Tam już nie ma miejsca na uniwersytet. Tam po prostu pojawia się przestrzeń do dyktatu” – ogłosił na styczniowej konferencji prasowej minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin, prezentując założenia nowelizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W projektowanej nowelizacji wśród podstaw systemu szkolnictwa wyższego i nauki dodano „wolność wyrażania poglądów” oraz nałożono na rektorów obowiązek zapewnienia ochrony wolności słowa. Na straży wolności słowa na uczelni ma stać komisja ds. wolności w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, w której składzie największą liczbę członków powołać ma minister nauki (cztery osoby), a pozostałych powołują reprezentacje środowiska naukowego (trzy osoby), studentów (jedna osoba) i doktorantów (jedna osoba).\n\nUzasadnieniem proponowanych zmian w ustawie była niedawna procedura dyscyplinarna na Uniwersytecie Śląskim, którą wszczęto na wniosek rzecznika dyscyplinarnego tej instytucji po otrzymaniu informacji o tym, że wykładowczyni tej uczelni przedstawiała w trakcie zajęć wypowiedzi o charakterze homofobicznym i dyskryminującym. Minister Gowin zapowiedział zmiany w ustawie w trakcie trwania procedury dyscyplinarnej, jednocześnie wyrażając swoje zaniepokojenie samym faktem wszczęcia takiej procedury. Podobne wypowiedzi z ust ministra pojawiły się już wcześniej – w trakcie procedury wyjaśniającej w sprawie zbliżonych zarzutów o homofobię, sformułowanych wobec wykładowcy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W obu wypadkach publiczne wystąpienia ministra miały miejsce przed orzeczeniem jakichkolwiek kar przez komisje dyscyplinarne.\n<h3>Urażanie konkretnej grupy mniejszościowej</h3>\nZarówno publiczne wypowiedzi, jak i działania ministra nauki w ostatnich tygodniach zdają się opierać na przekonaniu, że na polskich uczelniach istnieją poważne ograniczenia wolności głoszenia poglądów konserwatywnych. W obu przypadkach mieliśmy jednak do czynienia z procedurami dyscyplinarnymi, których przedmiotem nie był konserwatywny charakter wypowiedzi, lecz urażanie konkretnej grupy mniejszościowej, jaką są osoby nieheteroseksualne. Studenci Uniwersytetu Śląskiego przytaczali takie wypowiedzi wykładowczyni jak: „normalna rodzina zawsze składa się z mężczyzny i kobiety” czy „osoby homoseksualne to coś gorszego”, natomiast w artykule toruńskiego naukowca, który stał się podstawą postępowania wyjaśniającego, nazywano orientację nieheteroseksualną (LGBT) „tęczową zarazą”, porównując do śmiertelnych chorób zakaźnych.\n\nKwestia wykluczenia głosów konserwatywnych na współczesnych uczelniach nie jest problemem wydumanym. Dotyczy to w szczególności nauk społecznych i humanistycznych, w których pluralizm światopoglądowy jest szczególnie istotny. Różnorodność polityczna, obecność rozmaitych – czasem stojących ze sobą w konflikcie – światopoglądów i opcji politycznych sprzyja złożoności myślenia i zdolności do przyjmowania perspektywy innego człowieka. Badania przebiegu dyskusji grupowych na amerykańskich uczelniach wykazały, że największą zdolność do złożonego myślenia wykazywały te zespoły, które były zróżnicowane zarówno rasowo (pracowali w nich studenci biali i czarni), jak i światopoglądowo (byli w nich konserwatyści i liberałowie). Badania z zakresu psychologii organizacji zdają się sugerować, że różnorodność światopoglądów ma jeszcze większy wpływ na efektywność organizacji aniżeli różnorodność w jakimkolwiek wymiarze demograficznym – dotyczy to raczej organizacji nastawionych na rozwój i poznanie, niż takich, w których celem jest wykorzystanie istniejących rozwiązań określonych problemów.\n\nProblem niesprzyjającego konserwatystom klimatu na wydziałach nauk społecznych, o którym wspominał minister Gowin, był często przedmiotem refleksji badaczy, np. w 2015 roku poświęcono mu specjalny numer czasopisma „Behavioral and Brain Sciences”. Po przeprowadzeniu systematycznej analizy grup niedoreprezentowanych wśród kadry akademickiej amerykańskich uczelni, Musa Al-Gharbi z Uniwersytet Columbia wykazał, że na uczelniach jest zdecydowanie mniej kobiet, czarnych, Latynosów, ale też chrześcijan i konserwatystów, niż w ogólnej populacji Stanów Zjednoczonych. Gdy przyjrzał się specyficznie obszarowi nauk społecznych, zauważył, że kobiety nie są w nim niedoreprezentowane, a jedyne trzy grupy, których zdecydowanie brakuje, to czarni, Latynosi i konserwatyści. Dla odmiany liberałów, ateistów i Azjatów na wydziałach nauk społecznych jest więcej niż w ogólnej populacji amerykańskiej. Badając jedną dziedzinę, jaką jest amerykańska psychologia społeczna, holenderscy badacze Yoel Inbar i Joris Lammers zauważyli, że absolutna większość naukowców pracujących w tym obszarze określa siebie jako osoby liberalne, zarówno w wymiarze ekonomicznym, społecznym, jak i w odniesieniu do polityki międzynarodowej. Przeprowadzone przez mój zespół kilka lat temu badania psychologów z Polski, Węgier, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii potwierdziły wnioski Inbara i Lammersa. Wśród naukowców ze wszystkich tych państw dominują osoby określające się jako lewicowe, a prawicowcy stanowią zdecydowaną mniejszość. Polska nie jest tu wyjątkiem.\n\nO tym, że osoby o poglądach konserwatywnych czy bardziej religijne mogą się czuć wyobcowane na polskich uczelniach, przekonaliśmy się również prowadząc wspólnie z Jarosławem Klebaniukiem z Uniwersytetu Wrocławskiego badania nad psychologicznymi konsekwencjami obecności symboli religijnych w przestrzeni publicznej. Zauważyliśmy wtedy, że studenci religijni mają w trakcie pobytu na uczelni gorszy nastrój niż studenci-ateiści, a ich nastrój zdaje się poprawiać wówczas, gdy w przestrzeni publicznej pojawi się jakiś symbol religijny. Zdaje się to sugerować, że uczelnia jest dla nich miejscem zdominowanym przez światopogląd świecko-liberalny, odległy od wartości, które wyznają.\n<h3>Uczelnie miejscem wolnej ekspresji</h3>\nOmawiane powyżej badanie Inbara i Lammersa wykazało, że 82% spośród psychologów o poglądach konserwatywnych deklarowało istnienie nieprzyjaznego klimatu, w którym trudno im wyrazić swoje przekonania. Efektem może być ucieczka osób o przekonaniach konserwatywnych z uniwersytetów, a w szczególności z wydziałów nauk społecznych, gdzie ich poglądy są szczególnie nieakceptowane. Mając świadomość tego problemu, warto uczynić uczelnie miejscem wolnej ekspresji poglądów i przekonań politycznych, tak długo, jak nie są to poglądy nawołujące do dyskryminacji. Nie może się to odbywać oczywiście w ramach zajęć dydaktycznych i tworzyć wrażenia, że jakiekolwiek polityczne poglądy mają charakter normy, a wszelkie odmienne przekonania polityczne są nieakceptowalne. Podobnie w wypadku studentów należy dopuszczać wszelkie formy ich aktywności politycznej, o ile tylko nie zagrażają one wartościom różnorodności (nie propagują ideologii dyskryminujących kogoś ze względu na pochodzenie etniczne, narodowe, płeć czy orientację) oraz nie stoją w sprzeczności z nauką. Uczelnia otwarta na odmienność może rozwijać się bardziej dynamicznie niż homogeniczna wspólnota osób o identycznych przekonaniach. Warto jednak podkreślić, że zagadnienia te powinny być przedmiotem troski samej uczelni i autonomicznego środowiska akademickiego. Ingerencje polityków w tym obszarze są trudne do zaakceptowania.\n\nIstotą obu omówionych na początku postępowań dyscyplinarnych był dylemat pomiędzy pełną wolnością ekspresji przekonań politycznych a prawem mniejszości studiujących i pracujących na uczelniach. Słuchając wypowiedzi ministra Gowina można było odnieść wrażenie, że absolutyzując wolność wypowiedzi, nie jest on gotów dostrzec tego dylematu. Gwarantując wolność wypowiedzi w granicach polskiego prawa zdaje się on ignorować fakt, że polskie prawo (art. 257 kodeksu karnego) chroni przed znieważeniem mniejszości narodowe, etniczne, rasowe czy wyznaniowe, jednak ochroną taką nie są objęte mniejszości seksualne.\n<h3>Zespoły różnorodne pracują efektywniej</h3>\nNiezależnie od aktualnego stanu prawnego, osobom nieheteroseksualnym na uczelniach należny jest szacunek i stworzenie warunków studiowania wolnych od wszelkich przejawów dyskryminacji. Jest to również w interesie samych uczelni. W głośnej przed kilku laty książce Richarda Floridy Narodziny klasy kreatywnej przedstawiono dobrze udokumentowaną tezę, że głównym czynnikiem rozwoju gospodarczego współczesnych miast jest istnienie specyficznej grupy pracowników, których Florida nazwał „klasą kreatywną”. Są to naukowcy, artyści, pracownicy wolnych zawodów i pracownicy biznesu z doświadczeniem pracy naukowej. Analizując najszybciej rozwijające się miasta, doszedł do wniosku, że innowacyjność łączy się z otwartością danego ośrodka miejskiego na różnorodność (nazywał ją „indeksem bohemy”, „indeksem różnorodności” bądź wręcz „Gej-indeksem”). Zauważył, że miasta różnorodne, w których ścierają się różne idee i współistnieją ze sobą rozmaite grupy etniczne czy społeczne, stają się atrakcyjne dla innowatorów. Członkowie klasy kreatywnej wybierają do życia takie miejsca, w których większa jest akceptacja dla różnorodności. Zatrudnienie wybitnego lekarza, informatyka czy projektanta jest dużo łatwiejsze, gdy firma znajduje się w Berlinie, Nowym Jorku, Londynie bądź San Francisco, a zdecydowanie trudniejsze w miejscach niesprzyjających różnorodności.\n\nLiczne badania psychologiczne wykazują, że zespoły różnorodne (składające się z osób o różnych tożsamościach, zróżnicowanych kulturowo czy językowo) pracują efektywniej, generują bardziej racjonalne rozwiązania, wykazują się wyższym poziomem kreatywności. Różnorodność przekłada się bezpośrednio na efektywność, w tym na efektywność akademicką mierzoną choćby jakością publikacji naukowych.\n\nlskim uniwersytetom może nie tylko sprzyjać dyskryminacji werbalnej mniejszości seksualnych, może również utrudniać funkcjonowanie studentów zagranicznych czy mniejszości etnicznych na polskich uczelniach. Przeprowadzone w 2018 roku badanie ponad tysiąca cudzoziemców studiujących w Warszawie wykazało, że 59% z nich w czasie pobytu w Polsce doświadczyło zachowań dyskryminujących ze strony Polaków. Często zachowania te miały miejsce na uczelni. Sprawcami byli nieraz wykładowcy. Warto przytoczyć kilka pojawiających się w wywiadach wypowiedzi zagranicznych studentów: „Do mojej koleżanki z grupy wykładowca powiedział: Wracaj do swojego kraju!”, „Podczas dyżuru wykładowca zapytał: Po co wy ze Wschodu ciągle przyjeżdżacie do Polski?”, „W domu studenckim pracownicy recepcji są bardzo nieuprzejmi, traktują nas niesprawiedliwie, wydają się rasistami. Wyprowadziłem się. Wiedziałem, że recepcjonista mówi trochę po angielsku, ale nie chciał, ponieważ moja koleżanka miała na sobie hidżab”). Studenci zagraniczni, którzy częściej spotykali się z dyskryminującymi wypowiedziami, mieli w efekcie gorszy nastrój, a nawet częstsze zaburzenia lękowe.\n\nOfiarami werbalnej dyskryminacji na uczelniach coraz częściej padają kobiety. Raport przygotowany przez zespół Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW dla Rzecznika Praw Obywatelskich wykazał, że ponad 40% polskich studentek słyszało na uczelni dyskryminujące komentarze na temat wyglądu, życia prywatnego czy seksualności, a 24% doświadczyło niechcianego kontaktu fizycznego (obejmowanie, całowanie).\n\nPowszechność tych zjawisk uświadamia, jak często wolność słowa na uczelni może być nadużywana do głoszenia treści seksistowskich, rasistowskich czy homofobicznych. Istnieją jednak na uczelniach instytucje i procedury, które mają na celu ochronę kobiet, mniejszości seksualnych, mniejszości etnicznych czy studentów zagranicznych. Wprowadzona nowelizacja ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym może poważnie zagrozić ich skutecznemu funkcjonowaniu.\n<h3>Komisje do spraw wypowiedzi</h3>\nNa Uniwersytecie Warszawskim w 2010 roku powołano Komisję Rektorską ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji, która zajmuje się monitorowaniem sytuacji w zakresie równego traktowania (ze względu na płeć, wiek, rasę, wyznanie, niepełnosprawność i orientację seksualną), rozwiązywaniem problemów związanych z przypadkami dyskryminacji oraz udzielaniem pomocy osobom dotkniętym dyskryminacją. Komisja posiada internetowy system zgłoszeń (umożliwiający anonimowość) i reagując na przypadki dyskryminacji informuje kierowników jednostek uniwersyteckich (czasem wywierając nacisk, gdy dyskryminacja ma charakter strukturalny), występuje do organów uczelni z wnioskami o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, bierze też udział w mediacjach pomiędzy stronami konfliktów. Informacja o istnieniu komisji jest przekazywana studentom rozpoczynającym studia, dzięki czemu wiedzą oni, gdzie można się zwrócić, gdy dochodzi do zachowań czy wypowiedzi dyskryminujących. Podobne komisje lub zespoły funkcjonują też na innych uczelniach (m.in. Zespół Roboczy ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji na Uniwersytecie Łódzkim czy Stała Komisja Rektorska ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu).\n\nNa wielu uczelniach prowadzone są regularne szkolenia antydyskryminacyjne. Są one stosunkowo powszechne na uczelniach amerykańskich. Na Uniwersytecie Virginii wszyscy pracownicy zobligowani są do odbycia co dwa lata kursu z zakresu przeciwdziałania oraz ograniczania dyskryminacji i innych form dokuczliwości. Kurs ten można odbyć w formie elektronicznej bądź w formie zajęć stacjonarnych. Uczestnicy zajęć dowiadują się, jak rozpoznać dyskryminację bądź molestowanie, jak reagować w sytuacjach, gdy tego typu zachowania zauważy się w otoczeniu oraz jakie są możliwości zgłaszania niewłaściwych zachowań przełożonym. W trakcie szkolenia uczestnicy zapoznają się też z zasadami antydyskryminacyjnymi obowiązującymi na uniwersytecie i mają możliwość pobrania materiałów edukacyjnych dotyczących kwestii uprzedzeń i dyskryminacji. Na Uniwersytecie Oklahomy szkolenie takie jest obowiązkowe przynajmniej raz w wypadku każdego nowo zatrudnionego pracownika (zwykle w ciągu 30 dni od zatrudnienia).\n\nRównież na Uniwersytecie Warszawskim wprowadzono e-learningowy „Kurs na Równość – Przeciwdziałanie dyskryminacji na UW” dla studentów i pracowników, który zawiera praktyczne informacje dotyczące nierównego traktowania i dyskryminacji. Kurs ten został stworzony przez naukowców z Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW i obejmuje wiedzę z zakresu dyskryminacji i jej konsekwencji, podejmuje temat równości płci i rozwija podstawowe umiejętności reagowania w przypadku dyskryminacji.\n\nUkończenie szkolenia antydyskryminacyjnego powinno się stać obowiązkiem każdej osoby przyjmowanej do pracy i rozpoczynającej studia na uczelni (na wzór szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, z zakresu podstaw ochrony własności intelektualnej czy szkoleń bibliotecznych). Łatwość realizacji takich szkoleń za pomocą platform e-learningowych powinna sprzyjać upowszechnieniu się ich w codziennej praktyce szkół wyższych.\n<h3>Poradnik języka niedyskryminującego</h3>\nDyskryminacja werbalna bierze się nie tylko ze źle rozumianej wolności słowa. Często jest wynikiem zwykłej niewiedzy. Czasem w sposób zupełnie nieświadomy przekazujemy w naszych wypowiedziach komunikaty wykluczające kobiety, mniejszości czy obcokrajowców, sugerując, co jest normą, a co do normy nie należy. W krajach mierzących się z dyskryminacją rdzennej ludności dość wcześnie wprowadzono na uczelniach zasady posługiwania się niedyskryminującym językiem. W Australii czy Nowej Zelandii tego typu poradniki językowe funkcjonują na wielu uczelniach. Często nazywane są wskazówkami włączającego języka, a zatem takiego, który przekazuje szacunek dla różnorodności i jest pozbawiony stereotypizacji czy fraz i słów powodujących uczucie wykluczenia u osób należących do grup mniejszościowych.\n\nW ostatnich miesiącach językoznawcy z Uniwersytetu Warszawskiego opracowali poradnik języka niedyskryminującego dla swojej uczelni. Obejmuje on wskazówki dotyczące zwracania się do członków społeczności akademickiej (np. unikanie generycznych form męskich – „studenci i studentki” zamiast „studenci”), mówienia o grupach mniejszościowych (np. „osoby homoseksualne” zamiast „homoseksualiści”, „osoby z niepełnosprawnością” a nie „kalecy”, „muzułmanie” a nie np. „islamiści”). Choć wiele tych wyborów językowych wydaje się dość oczywistymi, to jednak doświadczenia komisji antydyskryminacyjnych działających na polskich uczelniach wskazują, że wcale takimi nie są, a do komisji spływa wiele skarg na wykładowców, studentów czy pracowników domów akademickich, którzy zwracają się w sposób niewłaściwy do innych członków społeczności akademickiej.\n\nOpisane powyżej działania to kilka przykładów dobrych praktyk, które mają na celu uczynienie uczelni miejscem przyjaznym dla wszystkich pracowników i studentów niezależnie od ich płci, narodowości czy orientacji psychoseksualnej. Uczelnie powinny być też otwarte na ludzi o różnych poglądach, zarówno lewicowych, jak i prawicowych. Troska o otwartość światopoglądową nie może jednak oznaczać wolności do obrażania i dyskryminowania. A wszelkie działania organów państwowych muszą uwzględniać autonomię uczelni w kształtowaniu skutecznych działań antydyskryminacyjnych. Jest to również warunkiem rozwoju i efektywności naukowej polskich uniwersytetów.\n<div class=\"signature\">\n\n(Artykuł stanowi rozwinięcie tez zaprezentowanych w książce Uniwersytet XXI wieku. Między uniwersytetem Humboldta a uniwersytetem badawczym pod redakcją J.M. Brzezińskiego i T. Wallasa, która ukaże się nakładem wydawnictwa UAM.)\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nDr hab. Michał Bilewicz, prof. UW, psycholog społeczny, kierownik Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW oraz wykładowca na Wydziale Psychologii UW.\n\n</div>', 'Wolność wypowiedzi  czy wolność  od dyskryminacji?', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wolnosc-wypowiedzi-%e2%80%a8czy-wolnosc-%e2%80%a8od-dyskryminacji', '', '', '2020-02-19 08:27:17', '2020-02-19 07:27:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wolnosc-wypowiedzi-%e2%80%a8czy-wolnosc-%e2%80%a8od-dyskryminacji/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2094, 37, '2020-02-14 13:24:27', '2020-02-14 12:24:27', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-4', '', '', '2020-02-14 13:24:27', '2020-02-14 12:24:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-4/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2095, 1, '2020-02-17 08:37:01', '2020-02-17 07:37:01', '', 'fb', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fb', '', '', '2020-02-17 08:37:01', '2020-02-17 07:37:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/fb.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2096, 1, '2020-02-17 08:37:02', '2020-02-17 07:37:02', '', 'twitter', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'twitter', '', '', '2020-02-17 08:37:02', '2020-02-17 07:37:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2077, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\" wp-image-1975\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020-724x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"239\" height=\"338\" />\n<h3>Zaczyna się od pomysłu</h3>\nW październiku ub.r. rozpoczęła się trzecia edycja zainicjowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego programu „Doktorat wdrożeniowy”. Fundamentem, na którym opiera się idea przedsięwzięcia, jest „tworzenie odpowiednich warunków do bliskiej współpracy instytucji szkolnictwa wyższego i podmiotów naukowych z reprezentantami otoczenia społeczno-gospodarczego”. Innymi słowy chodzi o to, by nowatorski pomysł przyszłego doktoranta przekształcić w konkretne rozwiązanie, które znajdzie następnie praktyczne zastosowanie w różnego rodzaju działalności, czy to przemysłowej, czy usługowej.\n\nUniwersytet Śląski jest podmiotem, który realizuje 11 tego typu doktoratów, informuje „Gazeta Uniwersytecka UŚ” (nr 3/2019). Zdaniem dr hab. Iwony Jelonek z Instytutu Nauk o Ziemi Wydziału Przyrodniczego UŚ, która jest uczelnianym koordynatorem przedsięwzięcia, osoby wybierające ten rodzaj naukowej aktywności mogą czuć satysfakcję z tego, że stają się świadkami przekształcania się w rzeczywistość koncepcji istniejącej do tej pory jedynie w sferze ich intelektu. Jednocześnie osoby takie stanowią doskonałą motywację dla wszystkich, którzy aspiracje sięgają naprawdę wysoko. Realizowanie procesu kształcenia poprzez uczestnictwo w programie „Doktorat wdrożeniowy” jawi się więc jako możliwość zarówno zdobycia kolejnego stopnia naukowego, jak i współtworzenia nowego obrazu środowiska społeczno-gospodarczego.\n\n<img class=\" wp-image-1976\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020-724x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"240\" height=\"340\" />\n<h3>Biobankujmy!</h3>\nKilka lat temu tygodnik „The Times” zaliczył biobankowanie do 10 idei, które mają potencjał, by zmienić świat. O tym, dlaczego tego rodzaju koncepcja jest istotna, szczególnie z punktu widzenia rozwoju medycyny, a także o meandrach jej funkcjonowania w naszym kraju, opowiada prof. dr hab. n. med. Małgorzata Lewandowska-Szumieł, kierownik Laboratorium Badawczego-Banku Komórek WUM, w rozmowie z czasopismem Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego „Medycyna Dydaktyka Wychowanie” (nr 11/2019).\n\nPodmiot zarządzany przez interlokutorkę formalnie powstał w związku z realizacją projektu „Potencjał terapeutyczny mezenchymalnych komórek macierzystych, testowany w próbach klinicznych oraz in vitro – uzasadnienie dla bankowania scharakteryzowanych komórek”. Podobnie, jak działające na całym świecie banki komórek, tak i warszawska jednostka powołana została do wypełnienia zadań charakterystycznych dla tego rodzaju podmiotów. A te zobowiązane są zarówno do biobankowania, jak i przechowywania w postaci komórek materiału biologicznego pochodzącego od dawców, a także do wykorzystywania komórek w celu przygotowania leku.\n\nJak podkreśla prof. Lewandowska-Szumieł, istnienie tego rodzaju placówek stanowi z pewnością przyszłość współczesnej medycyny, dążącej niezmiennie do uzyskania nowej jakości skomplikowanego procesu leczenia. Cieniem na obrazie tego innowacyjnego i bardzo potrzebnego przedsięwzięcia kładzie się jednak aspekt finansowy. Utrzymanie laboratorium wraz ze znajdującą się infrastrukturą wymaga bowiem zainwestowania sporych nakładów, bez których niemożliwe jest spełnienie najwyższych, wymaganych w takich przypadkach standardów jakości.\n\nIdea biobankowania zalicza się, jak widać, do koncepcji na tyle istotnych, chociażby z punktu widzenia rozwoju nauk medycznych, że pozostaje, zdaniem rozmówczyni, mieć nadzieję, iż uda się pokonać wszelkie istniejące bariery i pozyskać odpowiednie środki, by można było kontynuować rozpoczęte przedsięwzięcie.<img class=\" wp-image-1974\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020-724x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"242\" height=\"342\" />\n<h3>Kolejna inicjatywa wystartowała</h3>\nWojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego wzbogaciła się o nową jednostkę organizacyjną. Na mocy zarządzenia rektora powołano bowiem do życia Szkołę Doktorską WAT. Podjęte przez władze uczelni działanie stanowiło odpowiedź na wymogi nałożone przez Ustawę 2.0, której zapisy stanowią, że kształcenie doktorów odbywać się ma w obrębie szkół doktorskich.\n\nSzczegóły funkcjonowania nowego podmiotu zaprezentowane zostały na łamach „Głosu Akademickiego” (nr 6-7-8-9/2019). Z opublikowanego tekstu dowiedzieć się można, że SDR WAT prowadzić będzie kształcenie w ramach siedmiu dyscyplin naukowych: automatyki, elektroniki i elektrotechniki, informatyki technicznej i telekomunikacji, inżynierii lądowej i transportu, inżynierii materiałowej oraz inżynierii mechanicznej, nauk o bezpieczeństwie i wreszcie nauk chemicznych. Cały proces kształcenia obejmie 8 semestrów, a proces dydaktyczny złożony będzie z obowiązkowego dla wszystkich doktorantów modułu podstawowego, ze związanych z poszczególnymi dyscyplinami modułów fakultatywnych oraz z praktyk zawodowych. Nowością jest wprowadzenie śródokresowej oceny realizacji indywidualnego planu badawczego doktoranta, którą przeprowadzi uczelnia w 3-osobowym składzie, w tym z udziałem osoby spoza uczelni.\n\nW całej przyjętej koncepcji zaplanowane zostały odmienne niż dotychczasowe metody pracy. Tradycyjne formy kształcenia zastąpione zostaną bowiem przez seminaria oraz warsztaty. Każde z podjętych działań ma na celu przekształcenie klasycznego modelu studiowania w partnerską relację tworzoną przez promotora i młodego badacza, będącego w tym przypadku doktorantem.\n<div class=\"signature\">\n\nAneta Zawadzka\n\n</div>', 'Czytelnia czasopism ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:31:04', '2020-02-17 08:31:04', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/czytelnia-czasopism%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2147, 1, '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 'ekscey-i-mrzonki-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ekscey-i-mrzonki-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/ekscey-i-mrzonki-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2078, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Popularyzacja wiedzy wśród dzieci i młodzieży jest z mojego punktu widzenia trudniejsza niż pisanie książek dla dorosłych. Nigdy nie ma gwarancji, że dobrze wyczuję, jak skomunikować się z młodym odbiorcą.</h2>\n[caption id=\"attachment_2009\" align=\"alignnone\" width=\"655\"]<img class=\"size-full wp-image-2009\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020-655x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"655\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nGrzegorz Turnau w piosence Szli tędy ludzie, stanowiącej adaptację wiersza Bolesława Leśmiana Ludzie z pośmiertnie (w 1938 roku) wydanego tomu Dziejba leśna, śpiewa w dodanym przez siebie fragmencie: „Oni o nas, a my o nich / Nic nie wiemy – tylko tyle / Że bywają nagłe zmierzchy / I przychodzą pewne chwile”. Ten cytat dobrze opisuje relacje między autorem a redaktorem w sytuacji, gdy żaden z nich nie znajduje się ani przez moment w skórze tego drugiego i „nie wie, jak to jest”. Autorom nieposiadającym przygotowania edytorskiego zdarza się – np. z racji humanistycznego wykształcenia – redagować cudze teksty i bywa wówczas, że świadomie lub nieświadomie starają się nakłonić autora do przyjęcia zarówno swojego punktu widzenia, jak i stylu (widywałem takie sytuacje przy pracy nad publikacjami naukowymi z obszaru neofilologii i historii).\n\nPrzekroczenie magicznej granicy w drugą stronę bywa jeszcze bardziej pouczające. Zdarza się, że redaktor przypomni sobie niespełnione ambicje z czasów studiów (niczym Adaś Miauczyński w Dniu świra: „Zdawało się nam, że przyjęto nas do szkoły poetów…”) albo po prostu otrzyma zlecenie na napisanie książki. Szczególnie ciekawym doświadczeniem jest wówczas pisanie, a następnie przerabianie we współpracy z redaktorem, książki dla dzieci lub młodzieży, mającej na celu popularyzację wśród młodych czytelników jakiejś dziedziny wiedzy. Zderzają się wówczas nie dwa woluminy wiedzy fachowej, ale wyobrażenia i przekonania, które z natury nie są intersubiektywne, a jednocześnie potrafią być naprawdę głęboko zakorzenione. Nie są bynajmniej pozaracjonalne (a nawet jeśli, to w tym kontekście nie jest to zarzut), po prostu nie zawsze dają się uzasadnić.\n<h3>Dziecko tego nie zrozumie</h3>\nNa czym konkretnie zasadza się problem? Miałem ostatnio okazję jedną taką popularyzatorską książkę dla młodych czytelników pisać (o tym, jak powstaje książka), a drugą redagować (o astronomii) i kłopot był tak naprawdę z tym samym, tyle że obserwowałem go z dwóch stron: jaki poziom skomplikowania – zarówno przekazywanej wiedzy, jak i języka – jest optymalny dla odbiorcy? Kiedy dziecko tego nie zrozumie, a kiedy tekst ma zbyt potoczny charakter, niepasujący do, było nie było, popularnonaukowego charakteru publikacji? Spotykają się tu dwie intuicje, gdy jest to problem nie do odtworzenia w warunkach laboratoryjnych. Prowadzone są wprawdzie badania naukowe nad czynnikami warunkującymi zrozumiałość tekstu dla różnych grup odbiorców i opracowano szereg narzędzi pozwalających do pewnego stopnia mierzyć taką zrozumiałość i wyrażać wyniki takich pomiarów liczbowo, ale na razie nierealne jest, by badania przeprowadzać z każdą wydawaną książką – prowadzenie wydawnictwa byłoby wówczas nieopłacalne. Pozostaje zatem bazować na tym, co się autorowi i wydawcy nomen omen wydaje. Jeden się upiera, że „dziecko tego nie zrozumie”, drugi zarzuca mu, że nie docenia dzieci. Uzasadnienie? Zapowietrzenie. Ale to nie znaczy, że któryś z nich nie ma racji lub że prawda nie leży pośrodku.\n\nCzęściej jest tak, że redaktorzy mają niższe mniemanie o możliwościach intelektualnych młodych odbiorców, ale warto, by autorzy pamiętali, że nie wynika to ze złego zdania o młodym pokoleniu w ogólności. Są dwa źródła takiego podejścia: doświadczenie oraz fakt, że redaktor nie jest związany (intelektualnie, ale i emocjonalnie) ani z danym obszarem wiedzy, ani z danym tekstem. Doświadczenie może wynikać zarówno z faktu, że redaktor pracował już wcześniej nad podobnymi publikacjami, ale i z tego, że sam ma dzieci (nie ironizuję – osoba, która redagowała dwie moje publikacje dla dziesięciolatków, sama ma dwójkę dzieci i to wyraźnie procentowało podczas współpracy). Być może do redakcji lub personalnie do redaktora docierały wcześniej uwagi np. od rodziców młodych czytelników, którzy mimo zachęt rzucali takie książki w kąt, gdyż nie rozumieli znaczących partii tekstu. Być może sam redaktor „testował” te publikacje na swoich pociechach (jeśli były w odpowiednim wieku) i testy wypadły negatywnie\n<h3>To wszystko są rzeczy ważne</h3>\nNatomiast dystans do tekstu sprawia, że redaktor lepiej widzi jego niedociągnięcia. Dlaczego pierwsze wersje takich publikacji często są zbyt trudne dla odbiorców? Widzę tu trzy nakładające się przyczyny. Po pierwsze – jeśli dostatecznie dobrze się na czymś znamy – obojętnie, czy chodzi o fizykę kwantową, czy naprawę rowerów – pewne kwestie stają się dla nas oczywiste. W bardziej ekstremalnej wersji autor się upiera, że pewnych rzeczy w ogóle nie ma sensu wyjaśniać, bo są oczywiste (ale nie dla dziesięciolatka), w mniej skrajnej – że trzeba zawrzeć jeszcze to i to, i tamto, bo to wszystko są rzeczy ważne (nikt nie neguje, że są, ale dla młodego odbiorcy to może być po prostu zbyt wysoki level).\n\nTen ostatni problem ujawnił się podczas redagowania przeze mnie publikacji popularyzującej astronomię. Nie jestem w tej dziedzinie specjalistą i moim zadaniem była głównie językowa obróbka tekstu, ale poproszono mnie też o ocenę stopnia jego trudności. Tymczasem kłopot pojawił się na poziomie znacznie bardziej podstawowym – objętości. Autor stworzył nie książeczkę, lecz dzieło o objętości kilkakrotnie przekraczającej zadaną. Utrzymywał, że to już absolutne minimum do opanowania podstaw astronomii. Był bliski zerwania umowy, zdawał się nie rozumieć, że to książeczka dla dziesięciolatków, a nie kurs dla liceów. Dopóki pisał o planetach i ich księżycach, nic nie zapowiadało katastrofy. Ale gdy nie przyjmował do wiadomości, że cały osobny rozdział o punkcie Langrange’a to za dużo, ja i drugi redaktor byliśmy bezradni. Prace nad książką trwają i w kontaktach z autorem przyjęliśmy taktykę przypominania mu praktycznie za każdym razem, że zadana objętość jest wartością graniczną, której z przyczyn od nas niezależnych nie możemy przekroczyć. Możemy naginać deadline (co w branży wydawniczej i tak jest świętokradztwem), ale nie objętość książki. Ten argument zawsze działa, jednak mamy kaca moralnego, bo to dość niska piłka.\n\nPo drugie, czasem jest tak, że dany autor ma już pewne doświadczenie w popularyzacji swojej dziedziny wiedzy wśród dzieci i młodzieży, ale dotąd stykał się głównie z młodymi ludźmi bardzo nią zainteresowanymi i posiadającymi już pewne przygotowanie, podczas gdy przygotowywana publikacja jest przeznaczona dla szerszego grona odbiorców. Ocena co już jest poziomem zaawansowanym, a co jeszcze podstawowym, nie jest łatwa. Bardziej doświadczeni redaktorzy mówili mi, że problem ten można spotkać przede wszystkim przy publikacjach popularyzujących matematykę, fizykę lub chemię, gdyż w tych obszarach różnych propozycji dla młodocianych geeków jest najwięcej i naukowiec-popularyzator może stykać się głównie z taką młodzieżą.\n<h3>Czym są strony widzące</h3>\nPo trzecie, czasem trudno wyjaśnić laikowi pewne zagadnienia lub pojęcia bez odwoływania się do innych pojęć, które także mogą mu być nieznane. Nie dotyczy to wyłącznie dziedzin tak skomplikowanych, jak fizyka jądrowa – sam boleśnie tego doświadczyłem, pisząc książkę o tym, jak powstaje książka. Okazało się, że wyjaśnienie komuś, kto pierwszy raz styka się z problematyką edytorską, czym są strony widzące lub register, wcale nie jest takie proste, jeśli ma to być tekst, a nie demonstracja na żywo. Podobnie było z omawianiem różnych rodzajów marginesów w książce – w którymś momencie zdecydowałem się skrócić odnośny rozdział, ponieważ zdałem sobie sprawę, że nawet najmądrzejsze dziecko ma dużą szansę się w nim zgubić. Gdyby nie wskazówki redaktora, mogłem skończyć jak prelegent na wykładzie upowszechniającym wiedzę o marksizmie, który zorganizowano kiedyś dla mieszkańców Białego Dunajca. Zaprzyjaźniona gaździna wspominała: „Ceper z Krakowa godoł barzo długo i mądrze, alem nic z tego nie zrozumioła”.\n\nPróbując umknąć z paszczy Scylli zbyt wysokiego poziomu zaawansowania, autorzy wpadają jednak nie raz na Charybdę upraszczania ponad miarę i wyjaśniania różnych kwestii na sposób i językiem wujka tłumaczącego coś bratankowi u cioci na imieninach. Czyhają tu trzy niebezpieczeństwa. Pierwsze – młody czytelnik może się zwyczajnie poczuć niepoważnie traktowany. Wynika to zarówno z bardziej niż kiedyś podmiotowego traktowania dzieci, ale i z tego, że „dziecko” może oznaczać odbiorcę zarówno ośmioletniego, jak i dwunastoletniego. A różnica jest tu fundamentalna. Komunikat do ośmiolatków można jeszcze zacząć od: „A teraz, drogie dzieci, wujek Mietek wytłumaczy wam, co to jest Pas Kuipera”. Zaczynanie w ten sposób komunikatu do dwunastolatków nie ma z captatio benevolentiae nic wspólnego. Młodzież określa chyba tego typu sytuację mianem samozaorania. Drugie niebezpieczeństwo – w pogoni za pewnością, że tekst jest zrozumiały, zagadnienie można tak strywializować, że młody odbiorca nabierze o nim błędnego mniemania, które w przyszłości trudno będzie wykorzenić. Między dopuszczalnym uproszczeniem a uproszczeniem przeinaczającym jest jednak istotna różnica. Trzecie – publikacja popularyzująca, nawet przeznaczona dla dzieci, to jednak nie książeczka z bajkami. Nie chodzi tu wyłącznie o kwestie stylistyczne; nie jestem osamotniony w przekonaniu, że młodych ludzi trzeba jednak stopniowo wdrażać w to, że nie zawsze jest możliwa nauka przez zabawę, i że nie wszystko można podać w lekkostrawnej formie. Żeby się czegoś nauczyć, trzeba to zrozumieć, a w tym celu trzeba jednak choć trochę się wysilić. Niektórzy ludzie mają współcześnie takie oczekiwania również w dorosłym życiu: żeby zawsze było miło i przyjemnie. Tymczasem nieraz widywałem dzieci, które czuły się poważnie traktowane właśnie dlatego, że dorośli stawiali przed nimi wyzwania.\n\nPopularyzacja wiedzy wśród dzieci i młodzieży jest z mojego punktu widzenia trudniejsza niż pisanie książek dla dorosłych. Nigdy nie ma gwarancji, że dobrze wyczuję, jak skomunikować się z młodym odbiorcą. Dlatego się cieszę, że współpracuję z profesjonalistami. Jeśli będę jako autor otwarty na ich sugestie, jest szansa, że nastąpi efekt synergii i mój wyobrażony mały czytelnik uzna, iż to, jak powstaje książka, interesuje go i chce wiedzieć więcej, już od ludzi mądrzejszych niż ja.', 'Ta najtrudniejsza popularyzacja', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ta-najtrudniejsza-popularyzacja', '', '', '2020-02-19 08:27:38', '2020-02-19 07:27:38', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/ta-najtrudniejsza-popularyzacja/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2079, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2010\" align=\"alignnone\" width=\"301\"]<img class=\" wp-image-2010\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2-1024x795.jpg\" alt=\"\" width=\"301\" height=\"234\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nSłowo tolerancja może być rozumiane dwojako. Może oznaczać pobłażanie dla odmiennych zachowań, upodobań, wierzeń lub odnoszenie się do nich z szacunkiem. Pobłażanie może mieć konotacje obyczajowo neutralne lub negatywne. Szacunek wyłącznie pozytywne.\n\nMożna być pobłażliwym dla kogoś, kto kłamie, oszukuje, kradnie, a zarazem stawiać siebie wyżej, a nawet pogardzać nim. Nie można szanować odmienności etnicznych, rasowych, religijnych, seksualnych, a równocześnie być przekonanym o swojej wyższości. Wynika to z racjonalnych, a nie – jak się na ogół sądzi – moralnych przesłanek. W pierwszym przypadku chodzi o właściwości lub zachowania, na które możemy mieć wpływ. W drugim ich wybór jest poza zasięgiem naszych możliwości. Nikt nie może wybrać sobie koloru skóry, kraju pochodzenia czy orientacji seksualnej.\n\nZ wypowiedzi niektórych polityków, a także duchownych, wynika, że często nie dostrzegają oni różnicy między pobłażliwością a szacunkiem dla odmienności lub wręcz utożsamiają tolerancję wyłącznie z pobłażliwością. Jest to problem nie tylko natury semantycznej, ale także doniosły w skutkach społecznych. Pobłażliwość nie wyklucza przeświadczenia, że istnieje tylko jeden słuszny światopogląd, model życia, system wartości. Zwykle towarzyszy temu pokusa nawracania na jedynie słuszną drogę postępowania, co jest ze swej istoty społecznie konfliktogenne.\n\nAby zrozumieć, że tolerancja jest kategorią intelektualną, a nie moralną, wystarczy uzmysłowić sobie, że gdyby Karol Wojtyła urodził się w Arabii Saudyjskiej, to byłby zapewne muzułmaninem, a nie świętym Kościoła katolickiego.\n\nWychowanie do tolerancji nie może się ograniczać do jej apoteozy, jako właściwości znamiennej dla jednostek szlachetnych i wielkodusznych. Musi ono również wskazywać na źródła nietolerancji, które tkwią przede wszystkim w deficytach wiedzy i inteligencji. Obskurantyzm jako taki można napiętnować. Ludzie ograniczeni umysłowo wymagają rewalidacji i rehabilitacji jak każdy inny przypadek niepełnosprawności. W języku nauk pedagogicznych oznacza to reedukację, która jest zawsze bardziej kosztowna i mniej skuteczna od edukacji.', 'Tolerancja – pobłażanie czy poszanowanie', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:28:09', '2020-02-19 07:28:09', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2080, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Z kujawskiego gniazda w Toruniu, gdzie w miejskiej przestrzeni są dzisiaj widome znaki pamięci o nich, wyszli ludzie o różnych zainteresowaniach, różnej rangi osiągnięciach, zawsze jednak były to, powtarzam kolejny raz, osiągnięcia pionierskie i pierwszoplanowe.</h2>\n[caption id=\"attachment_1983\" align=\"alignnone\" width=\"657\"]<img class=\"size-full wp-image-1983\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3-657x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"657\" height=\"1024\" /> Leon Szuman,<br />Źródło: potoruniu.blogspot.pl[/caption]\n\nW szeroko rozgałęzionej kujawskiej rodzinie uczonych, głównie przyrodniczych specjalności, jest także linia humanistów– społeczników, reprezentowana przez osoby zasłużone powszechnej edukacji pionierskimi przedsięwzięciami. Poznając cały obszar zainteresowań i działań tych przedstawicieli wielkopolskiej inteligencji, przekonujemy się kolejny raz, jak pokolenia żyjące w przełomowych momentach historii umiały trafnie i szybko reagować na aktualne potrzeby ogółu.\n<div style=\"text-align: center;\">* * *</div>\nPoprzez małżeństwo Julii Hoyer z Idzim Szumanem skoligaciły się dwie rodziny, łącząc i dopełniając nurty tradycji, której sednem była w obu przypadkach ciekawość – zaspokajana przez wykształcenie – i aktywność publiczna przynosząca zamierzone, zawsze obfite owoce.\n<h3>Lekarz poeta</h3>\nW pierwszym pokoleniu wykształconych Szumanów znaczącą postacią był Leon, urodzony w roku 1852 na Kujawach. Po studiach medycznych we Wrocławiu i uzyskaniu doktoratu w roku 1879 wrócił w rodzinne strony, zamieszkał w Toruniu, będąc tam wówczas drugim polskim lekarzem. Zawarte rok później małżeństwo z Eugenią Gumpert doczekało się siedmiorga dzieci, które przyszło wychowywać siostrze ich zmarłej matki, drugiej żonie doktora Szumana. Ważny to fakt w rodzinnych dziejach, bowiem w drugim pokoleniu pojawiły się osoby znaczące dla spraw publicznych i zasłużone nauce, a macocha miała na to dobry wpływ.\n\nW 1893 roku cieszący się wielkim uznaniem na całym Pomorzu lekarz otworzył własną klinikę przy toruńskiej ulicy, która dziś nosi imię Leona Szumana. Tam też zamieszkała cała rodzina. Specjalnością doktora była chirurgia, wykonywał pionierskie w tamtych czasach, ratujące życie operacje żołądka, jelit. Historycy miasta i biografowie zapisali fakt, iż ubogich pacjentów leczono w klinice Szumana za darmo.\n\nNowatorskie koncepcje chirurgiczne doktor opierał na studiowaniu postępów tej dziedziny w innych krajach, a rezultaty własnych doświadczeń opublikował w kilkudziesięciu pracach. Propagował wiedzę naukową i zainteresowanie nią w kręgu Towarzystwa Naukowego w Toruniu, którego był aktywnym członkiem, a w roku 1866 został prezesem, by po kilku latach zrezygnować z zaszczytnej funkcji, kolidującej, jak uważał, ze służbą pacjentom.\n\nCzas i energię dzielił Leon Szuman między zajęcia, zdawałoby się, odległe swoją naturą i przeznaczeniem. Zdaje się tak dzisiaj potomnym, ale współcześni mu Polacy cenili zarówno jego talenty lekarskie, jak i poetyckie. Toruński chirurg pisał bowiem wiersze (opublikował kilka tomików), a pieśń Leć orle biały często śpiewano w międzywojennej Polsce.\n\n„Leć orle biały nad polską ziemię, Chroń twymi skrzydły piastowskie plemię. I ponad szare Giewontu skały, I ponad Bałtyk leć orle biały”.\n\nMała próbka tej poezji (pierwsza z kilku zwrotek) trafniej mówi o tym, jaką wersję patriotyzmu miał zapisaną w umyśle i w sercu toruński lekarz poeta. Romantyczną w stylistyce, ale jeśli zestawić słowa pieśni z codziennym wysiłkiem przy łóżku chorego, leczonego awangardowymi metodami, widać jak rozległą wrażliwością odznaczało się to pokolenie żyjące w niewoli, a działające dla przyszłej wolności. Leon Szuman doczekał niepodległości, zmarł w roku 1920.\n\n[caption id=\"attachment_1984\" align=\"alignnone\" width=\"768\"]<img class=\"size-full wp-image-1984\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3-768x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"768\" height=\"1024\" /> Stefan Bolesław Szuman,<br />Źródło: biografik.up.krakow.pl[/caption]\n<h3>Analogia (z przewagą sztuki)</h3>\nStefan Bolesław, jedno z młodszych jego dzieci, urodzony w 1889 roku, był serdecznie zżyty z macochą, która wspierała go w nauce gry na fortepianie i skrzypcach. Naukę przedmiotów ogólnych pobierał w pruskiej szkole, poświęcając więcej czasu malarstwu i grafice, do których miał talent oraz zamiłowanie. Posłuszny ojcu, poszedł jego śladem na studia lekarskie we Wrocławiu, kontynuując je w Monachium, by ukończyć we Włoszech, w roku 1913. Ten ostatni etap był sposobnością do zaspokajania zainteresowań artystycznych młodego Polaka, który następnie podjął pracę w Monachijskim Instytucie Patologicznym.\n\nW czasie pierwszej wojny światowej, wcielony do armii niemieckiej, został ciężko ranny. W roku 1919 przedostał się do rodzinnego Torunia i wziął udział w powstaniu wielkopolskim, pomnażając rejestr polskich patriotów o cudzoziemskich nazwiskach, przybyszów z różnych krain, ludzi zwykle bogatszych w dodatkowe wątki tradycji. W roku 1920 otrzymał Krzyż Walecznych.\n\nPo śmierci ojca Stefan nie objął jego kliniki ani zajęć chirurga, mając do tego pretekst w postaci utraty amputowanego palca i rzeczywisty powód, jakim było podjęcie upragnionych studiów filozofii i estetyki na Uniwersytecie Poznańskim oraz plastycznych w Szkole Sztuk Zdobniczych. Zgłębianie dziedzin humanistycznych Stefan Szuman zamknął studiami psychologicznymi, uzyskując w roku 1927 doktorat na podstawie pracy Sztuka dziecka. Psychologia twórczości rysunkowej dzieci. Równocześnie pracował zarobkowo w zawodzie lekarza szkolnego i wizytatora higieny oraz wychowania fizycznego Poznańskiego Kuratorium.\n\nKariera akademicka w umiłowanej specjalności potoczyła się szybko. Po habilitacji Stefan Szuman odbył podróże naukowe do Niemiec i Szwajcarii, po czym w roku 1928 powołał do życia Katedrę Psychologii Wychowawczej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1934 otrzymał w tej uczelni tytuł profesora zwyczajnego, a w 1939 został członkiem PAU.\n\nPodczas drugiej wojny światowej uczestniczył w tajnym nauczaniu, działając w AK jako lekarz. Po wojnie wrócił na Uniwersytet Jagielloński, gdzie w latach 1948/49 jego wykładów z charakterologii słuchał Karol Wojtyła. Biografowie upatrują wpływu Szumana na poglądy Jana Pawła II, dotyczących stosunku człowieka do śmierci.\n\nProfesor wykładał również w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej – której został rektorem – wprowadzając tam kierunki związane z psychologią twórczości, sztuką dziecka, metodami jej rozwijania. W obszarze tej bardzo szeroko rozumianej problematyki działał w Towarzystwach Naukowych: filozoficznym, psychologicznym i psychiatrycznym, a także w Komitecie Nauk Psychologicznych PAN i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Opublikował dwieście prac naukowych. Zmarł w roku 1972, pozostawiając, jak ojciec, pionierskie zasługi w ukształtowaniu interdyscyplinarnej dziedziny poznania, jaką jest różnoraka twórczość dziecięca.\n\n[caption id=\"attachment_1985\" align=\"alignnone\" width=\"705\"]<img class=\"size-full wp-image-1985\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3-705x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"705\" height=\"1024\" /> Wanda Szuman,<br />Źródło: torun.pl[/caption]\n<h3>Prekursorka</h3>\nNajmłodsza córka toruńskiego lekarza poety, urodzona w 1890 roku Wanda Szuman, być może odziedziczyła, a na pewno wyniosła z domu, społeczną wrażliwość i zaangażowanie w działania pilnie społeczeństwu potrzebne. Sama o tym mówiła skromnie: „Nie dokonałam żadnych nadzwyczajnych rzeczy – ja tylko nie zmarnowałam życia”.\n\nW rodzinnym mieście, pod zaborem pruskim, groziło jej wyrzucenie ze szkoły za mówienie w czasie przerwy po polsku, wobec tego wyjechała do Krakowa, a we Lwowie ukończyła słynne gimnazjum sióstr Sacre-Coeur, by znów znaleźć się w krakowskim Seminarium dla Nauczycieli Szkół Ludowych. Ukończywszy je w roku 1911, wróciła do Torunia i zaczęła tajne nauczanie dzieci, przede wszystkim robotniczych, języka polskiego oraz religii.\n\nPoczątkiem szerszej aktywności oświatowej i zarazem patriotycznej Wandy Szuman od roku 1914 była działalność w „Wełniance”, jednej z organizacji kobiecych okresu wojny, zaopatrujących żołnierzy w rękawiczki, szaliki i skarpety, którą założyła razem z Heleną Steinbornową. „Wełnianka” miała program o wiele szerszy, niż wynikałoby to z nazwy – obejmujący naukę języka i historii Polski, dyskusje, przedstawienia teatralne, wspólne śpiewanie narodowych pieśni.\n\nPod koniec pierwszej wojny światowej Wanda Szuman pracowała nad przygotowaniem warunków dla szkolnictwa polskiego na Pomorzu. W październiku 1918 roku została członkiem zarządu toruńskiej filii Powszechnego Towarzystwa Pedagogicznego w Poznaniu. Po zakończeniu wojny była przewodniczącą Polskiej Rady Ludowej z siedzibą w Toruniu, później w Poznaniu.\n\nTrudno tu wyliczyć wszystkie funkcje pełnione, wszystkie inicjatywy urzeczywistniane przez prekursorkę nowoczesnej powszechnej oświaty w niepodległej Polsce. Musiały w tamtych czasach obejmować pracę nad programami nauczania, organizacją szkół, przygotowywaniem dla nich nauczycieli i… zdobywaniem środków na wszystkie te przedsięwzięcia. „Narodowy Dzień Pracy” przyniósł fundusze na otwarcie w roku 1919 Seminarium Nauczycielskiego w Toruniu. Wykonywaniu wszystkich tych zadań zasłużyła się ogromnie Komisja Szkolna, której wiele energii poświęcała Wanda Szuman.\n\nW tym samym czasie włączyła się w akcję „Ratujcie dzieci”, której przewodniczyła Helena Paderewska, i wspólnie z bratem Henrykiem, księdzem, założyła Pomorskie Towarzystwo Opieki nad Dziećmi, zajmujące się pomaganiem sierotom i dzieciom z ubogich rodzin w codziennym życiu i w edukacji. Towarzystwo utworzyło stopniowo placówki poświęcone żywieniu, opiece lekarskiej, odpoczynkowi, wychowaniu.\n\nPośród rozlicznych absorbujących zajęć Wanda Szuman znalazła czas na rozwój naukowy w pasjonującym ją zakresie. W latach 1921-23 studiowała w warszawskim Państwowym Instytucie Pedagogicznym, spotykając tam wybitnych przedstawicieli pedagogiki specjalnej: Marię Grzegorzewską i Janusza Korczaka, którzy stali się jej mistrzami, a później współpracownikami. Sama zajęła się szczególnie zagadnieniami sieroctwa i sieroctwa społecznego żywotnymi po wojnie. Roczne stypendium ministerialne (1925) wykorzystała na poznawanie systemów opieki nad dziećmi we Francji, Belgii i Anglii. Poznane tam rozwiązania i rodzime doświadczenia opublikowała w szeregu prac naukowych i upowszechniała w wykładach, m.in. na zorganizowanych w Warszawie Państwowych Kursach Służby Społecznej.\n\nLata drugiej wojny światowej wypełniła Wandzie Szuman ta sama i tak samo wytężona praca oraz działalność – w konspiracji. Po wojnie, za zgodą rodziny, przekazała toruński budynek, gdzie mieściła się klinika jej ojca i mieszkanie, na Liceum Wychowawczyń Przedszkoli, którym kierowała do momentu wyrzucenia jej z pracy przez komunistyczne władze, o czym dowiedziała się z prasy.\n\nPo przejściu na emeryturę w roku 1952 poświęciła się niemal zupełnie pracy naukowej, prowadząc badania w szpitalach dziecięcych, sanatoriach, placówkach opiekuńczych, gdzie wprowadziła jako pierwsza, psychoterapię. Szczególnym przypadkiem było badanie, na zlecenie PAN, rozwoju dwóch chłopców utrzymywanych przez pierwsze lata dzieciństwa w skrajnej izolacji. Pomagała w ich wychowywaniu i wyrównywaniu zahamowań intelektualnych oraz emocjonalnych. Z oboma utrzymywała serdeczne kontakty do końca życia.\n\nW drugiej połowie lat pięćdziesiątych Wanda Szuman zajęła się zagadnieniami twórczości rysunkowej dzieci niewidomych, współpracując m.in. z zakładem w Laskach. I znowu, jak w wielu innych obszarach swoich badań, dokonała prekursorskich ustaleń i zaproponowała praktyczne metody działania, zabiegając o ich upowszechnienie u władz. Pracowała do końca życia w roku 1972.\n<div style=\"text-align: center;\">* * *</div>\nZ kujawskiego gniazda w Toruniu, gdzie w miejskiej przestrzeni są dzisiaj widome znaki pamięci o nich, wyszli ludzie o różnych zainteresowaniach, różnej rangi osiągnięciach, zawsze jednak były to, powtarzam kolejny raz, osiągnięcia pionierskie i pierwszoplanowe. Takich potrzebowało pogranicze epok: rozbiorowej i niepodległościowej, ale w historii narodów rzadko i krótko bywają okresy potrzeb w pełni zaspokojonych. Dlatego wzory takich rodzin trzeba pamiętać.', 'Hoyerowie, Wernerowie, Szumanowie Cz. 2 Różnorodność talentów', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'hoyerowie-wernerowie-szumanowie%e2%80%a9cz-2-roznorodnosc-talentow', '', '', '2020-02-19 08:27:44', '2020-02-19 07:27:44', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/hoyerowie-wernerowie-szumanowie%e2%80%a9cz-2-roznorodnosc-talentow/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2152, 1, '2020-03-17 13:03:21', '2020-03-17 12:03:21', '', 'naukowe-leki-i-nadzieje-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'naukowe-leki-i-nadzieje-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:21', '2020-03-17 12:03:21', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/naukowe-leki-i-nadzieje-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2081, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Chcemy, aby wszystkie kierunki pracy i poglądów w naszym Towarzystwie ku jednemu zmierzały celowi: ku wyświetleniu prawdy. Drogą ku temu jest naukowy krytycym.</h2>\n[caption id=\"attachment_1980\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-1980\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1024x622.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"622\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nDyskurs o filozofii nigdy się nie skończy i zachowuje też wartość aktualną. Filozofia zawsze żyła minionymi, prawda że genialnymi, ustaleniami. Jak stwierdził ks. Jędrzej Kitowicz (Opis obyczajów i zwyczajów za panowania Augusta III 1840): „W akademiach kto się promował do godności doktora filozofii, musiał przysięgać, jako inaczej nie będzie trzymał i uczył tylko juxta mentem divi Thomae; ci tedy, którzy się trzymali zdania Arystotelesa, zwali się peripatetici, a którzy św. Tomasza, zwali się thomistae”. Gdy upadła dominacja jednej doktryny, pojawiło się ich multum. Słabym rozwiązaniem tego problemu stała się eklektyka. Uprawiał ją w Akademii Krakowskiej Franciszek Matawowski. Była to, jak pisał w autobiografii Jan Śniadecki: „filozofia, która ze wszystkich sekt wybierała to, co było dobrego, do żadnej się nie przywiązując”. W rozprawie O filozofii (1819) Jan Śniadecki definiował: „filozofia to nauka prawego myślenia i życia, w ciągłej praktyce okazywana”. Jest „dostojnem i najważniejszem zatrudnieniem człowieka około wydoskonalenia samego siebie”.\n\nWedług Friedricha Wilhelma Josepha Schellinga (Vorlesungen über die Methode des akademischen Studiums 1803, tłum. z jęz. niemieckiego Piotr Dehnel): „szczegółowe kształcenie w celu zdobycia konkretnego zawodu musi poprzedzać poznanie organicznej całości nauk. Ten, kto poświęca się jakiejś określonej nauce, musi poznać miejsce, które zajmuje ona w tej całości, i szczególnego ducha, który ją ożywia, tak jak i rodzaj wykształcenia, dzięki któremu włącza się w harmonijną budowlę całości, a więc także sposób, w jaki on sam musi tę naukę traktować, aby pomyśleć o niej nie jak niewolnik, ale jak człowiek wolny, i ujmować ją w duchu owej całości”.\n\nKlasyczną definicję celu filozofii ustalił św. Tomasz z Akwinu (De caelo et mundo): „studium filozofii uprawiane jest nie po to, aby się dowiedzieć, co ludzie sądzili, lecz po to, aby stwierdzić, jaka jest prawda o rzeczach”. Józef Jankowski w Rozprawie o znakomitszych nieprzyiaciołach filozofii i powodach, jakie mieć mogli do iey uwłaczania („Rocznik Towarzystwa Naukowego z Uniwersytetem Krakowskim połączonego”, tom VI, 1821) definiował filozofię jako „zbiór prawideł prowadzących do odkrycia prawdy i działania zgodne z rozumem”. Działania idą w dwu kierunkach: „myśleć i chcieć. Zamiarem przedmiotowym pierwszego iest prawda, drugiego moralność”. Pojawia się przy tym „archytektoniczny powab uporządkowania systematycznego swych mniemań, następnie utworzenia z nich umiejętności”. Na koniec przejawiają się „różne systemy filozoficzne (…). Przywiązanie wiernych wyznawców ktoregokolwiek systematu nie było zawsze płodem uroienia, które trwałość zamieniła w upór; ale często skutkiem żywego przekonania, które z zupełney wiary, lub z wolnego, lecz błędliwego dochodzenia powstało (…) często moc przekonania więcey zawisła od wielkości zaufania, niżeli od ważności dowodów”. W efekcie dzieje filozofii łączyły się z „niezliczoną liczbą męczenników prawdy”.\n\nNa mocy postanowienia cesarskiego z 29 września 1850 roku – i odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego Ministerstwa Wyznań i Oświaty (z 1 X 1850) – zniesiono propedeutyczny charakter studiów filozoficznych (co nazywano reformą ministra Leo Thuna). Wydział filozoficzny zrównano z pozostałymi fakultetami, których studenci nie musieli już zaliczać pierwszych lat studiów filozoficznych. Propedeutyczne zadania przeniesiono na ośmioletnie gimnazja, w których naukę wieńczyła matura, wymagana do rozpoczęcia studiów na uniwersytecie (Prusy 1812, Austria 1849). Na poziomie gimnazjalnym, a tym bardziej na poziomie codzienności, rola filozofii przygasła. Jak napisał Kazimierz Kaszewski (Nauka logiki i jej korzyści, „Tygodnik Illustrowany” nr 113, 1861): „filozofia powstrzymywana pogardą, nienawiścią, wstrętem czy obojętnością ogółu, nie wyszła poza zakres książki lub maleńkiego kółka czytających”.\n\nWitold Rubczyński wystąpił z odczytem publikowanym pod egidą Towarzystwa Filozoficznego w Krakowie („Stosunek filozofii do nauk szczegółowych” 1911). Kładł nacisk na teorię poznania, a nie teorię bytu. Twierdził „iż życiu umysłowemu groziłaby zupełna anarchia, gdyby nie było możliwem wytworzenie i należyte uzasadnienie takiej teoryi, któraby wszystkie do poszczególnych działów odnoszące się usiłowania poznawcze ściśle rozgraniczała i ustosunkowywała”. Rzecz to konieczna nie tylko „dla demarkacyi nauk poszczególnych, ale także do zakreślenia ich wspólnego celu i prawideł ich współpracownictwa”. Oparciem dla epistemologii mogłaby być „psychologia względnie logika”. Taka filozofia „może zasłużyć na miano naukowej lub ścisłej” i zastąpiłaby „dawną metafizykę”. W miejsce „narzucania treści, czyli uprzedzeń o rzeczywistości” pojawi się „poddawanie nowych form, nowych sposobów szykowania doświadczeń”. Filozofia „zaniechałaby dwuznacznej roli exploatatorki cudzej pracy, zawsze niepewnej”.\n\nPojęcie <b>filozofii ścisłej</b> określał Hugo Steinhaus (Wspomnienia i zapiski, Londyn 1992) jako „żargon wymyślony przez lwowskich biurokratów uniwersyteckich”; opowiadał się za pojęciem <b>filozofia właściwa,</b> różniącej się „od filozofii obejmującej wydział”.\n\nW mowie otwierającej prace Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (12 II 1904) Kazimierz Twardowski wskazywał, że Towarzystwo „nie będzie służyło żadnemu kierunkowi filozoficznemu wyłącznie, albowiem pragnie objąć sobą wszelkie kierunki. Chce być wolne od wszelkiej jednostronności, chce być jak najbardziej wszechstronnym. Jedynym dogmatem Towarzystwa będzie przekonanie, że dogmatyzm jest największym wrogiem wszelkiej pracy naukowej. Chcemy, aby wszystkie kierunki pracy i poglądów w naszym Towarzystwie ku jednemu zmierzały celowi: ku wyświetleniu prawdy. Drogą ku temu jest naukowy krytycym”.\n\nW ujęciu Władysława Tatarkiewicza (<em>Byłem po prostu zbieraczem – ostatnia rozmowa… poprowadzona przez Tadeusza Sznajderskiego</em>, „Polityka” nr 15, 1980) filozofia „to dyscyplina orientująca człowieka w jego życiu i w rzeczywistości go otaczającej. Dająca ramy rozumienia świata i siebie”. Filozofia „winna przygotowywać do rozumienia świata, a nie na płaszczyźnie niewzruszalnych pewników i niepodważalnych twierdzeń orzekać o nim. Powinna spełniać rolę propedeutyki, a nie decydowania”.', 'Filozofia ścisła czy właściwa? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'filozofia-scisla-czy-wlasciwa%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:27:49', '2020-02-19 07:27:49', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/filozofia-scisla-czy-wlasciwa%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2082, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Pod koniec XX w. w wojnach patentowych pojawiły się trolle patentowe, czyli firmy lub osoby, które wykorzystując kupione od innych patenty na niestosowane wynalazki, pozywały do sądu o naruszenie patentów, żądając opłat licencyjnych lub odszkodowań.</h2>\n[caption id=\"attachment_2032\" align=\"alignnone\" width=\"781\"]<img class=\"size-full wp-image-2032\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-wojnach-patentowych-fa-02-2020-781x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"781\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nW artykule dotyczącym stosowania wynalazków w technice i życiu codziennym, opublikowanym w „Forum Akademickim” nr 7/8 2019, przedstawiłem problemy, z jakimi stykają się wynalazcy i innowatorzy na drodze tworzenia innowacji. Wydawać by się mogło, że osiągnięcie sukcesu rynkowego w postaci produktu zaspokajającego konkretną potrzebę ludzką lub przedsiębiorstwa powinno być zakończeniem tego procesu i pozostaje tylko odcinanie kuponów, czyli zbieranie zysków od udanego przedsięwzięcia. Nic bardziej mylnego. Historia wielu wynalazków przekształconych w innowacje uczy nas, że często dochodzi do sporów o naruszenie wcześniej udzielonych patentów na podobne rozwiązania, sporów, które toczyły się niejednokrotnie wiele lat przed sądami. Takie procesy nazywamy obecnie wojnami patentowymi, chociaż tego rodzaju spory miały miejsce już w XIX wieku, w czasach kiedy w Ameryce Płn. i Zachodniej Europie przebiegała pierwsza rewolucja przemysłowa. Nierzadko składane są także wnioski o unieważnienie udzielonego patentu.\n\nDo najbardziej znanych, historycznie najwcześniejszych wojen patentowych zalicza się np. spory między wynalazcą telefonu, którym był A.G. Bell, a kilkoma wynalazcami, którzy rościli sobie prawa do pierwszeństwa wynalazku telefonu. Telefon Bella (wynalazek zgłoszony w 1876 r. w Urzędzie Patentowym USA) był już praktycznie stosowany od półtora roku, kiedy zaczęła się wojna patentowa, która trwała wiele lat i objęła 600 procesów sądowych. Najpoważniejszym konkurentem był amerykański koncern Western Union, który wykorzystywał wynalazek E. Graya o nazwie „urządzenie mówiące” (speaking device), zgłoszony w Urzędzie Patentowym USA dwie godziny po zgłoszeniu wynalazku przez A.G. Bella. Ostatecznie Urząd Patentowy USA uznał w 1884 r., że twórcą i właścicielem patentu na wynalazek telefonu umożliwiającego rozmowy na odległość jest Aleksander G. Bell.\n\nInnym przykładem wojny patentowej z początku XX wieku był spór pomiędzy braćmi Wright i G. Curtissem. Bracia Wright zbudowali samolot i wykonali na nim pierwszy lot w 1903 r., a w 1906 r. uzyskali patent (US 821393) na maszynę latającą (ang. Flying Machine). Istotną częścią ich samolotu przedstawioną w opisie patentowym i zastrzeżeniach był układ stabilizacji lotu w trzech kierunkach. Inny amerykański wynalazca, konstruktor i przedsiębiorca Glenn H. Curtiss, działający w branży lotniczej, który jako pilot dokonał w 1910 r. pierwszego w historii lotu samolotem z Albany do Nowego Jorku na odległość ok. 220 km z dwoma lądowaniami w celu tankowania paliwa i otrzymał w 1911 r. amerykański patent na urządzenie stabilizujące lot (ang. aileron) zastosowane w samolocie jego konstrukcji, został przez braci Wright oskarżony o naruszenie ich patentu. Zażądali oni opłat za wykorzystanie ich rozwiązania. Spór w sądzie trwał kilka lat i ostatecznie w 1914 r. sąd apelacyjny utrzymał korzystny dla braci Wright wyrok, ale G. Curtiss nadal odmawiał opłat na drodze prawnej.\n\nPo śmierci Wilbura Wrighta i sprzedaży przez jego brata Orville’a praw wyłącznych do wynalazku maszyny latającej (za milion dolarów) firmie Wright-Martin Corporation kontynuowała ona spory o naruszenia patentu i żądania opłat za korzystanie z opatentowanego rozwiązania od innych producentów samolotów, podobnie jak Glenn Curtiss Company.\n\nWojny patentowe zapoczątkowane przez braci Wright zahamowały na jakiś czas rozwój przemysłu lotniczego w USA i spowodowały interwencję rządu amerykańskiego ze względu na przystąpienie do I wojny światowej. Po jej zakończeniu w 1918 r. skończyła się również wojna patentowa w dziedzinie układów kontroli lotu samolotu, a w międzyczasie stracił ważność (wygasł) patent braci Wright. Jednakże ich wizerunek został zdemolowany, a działania zostały przez niektórych określone jako pierwowzór trolli patentowych. Wykorzystywali oni szeroki zakres zastrzeżeń patentowych w opisie patentowym do blokowania różnych wynalazków układów kontroli lotu, które w istocie rzeczy były ulepszeniami ich rozwiązania (jak np. aileron, czyli lotka w skrzydle, G. Curtissa), przez co przyczynili się do opóźnienia rozwoju lotnictwa w USA w porównaniu z krajami europejskimi.\n\nht sami się w nią uwikłali, natomiast wynalazca żarówki T.A. Edison uniknął wojny patentowej, kupując za 5000 dolarów (równowartość ok. 130 tys. obecnie) patent kanadyjskiego wynalazcy H. Woodwarda z 1876 r., który dotyczył również żarówki (improvement of electric light). Edison zgłosił swój wynalazek w 1879 r., a patent na żarówkę (electric lamp) otrzymał w 1880 r. Prawdopodobnie wiedział o sporach sądowych A.G. Bella i postanowił uniknąć sporów o naruszenie patentu H. Woodwarda, stając się jego właścicielem. W istocie rzeczy rozwiązanie Edisona było rozwinięciem i ulepszeniem żarówki Woodwarda, a jego żarówka, w porównaniu do znanych wcześniej rozwiązań, odznaczała się dużą trwałością, niskim zużyciem energii elektrycznej oraz niskim kosztem produkcji.\n<h3>Apple i Samsung</h3>\nWojny patentowe nasiliły się wraz z nastaniem ery komputeryzacji, smartfonów, cyfryzacji (digital age) w latach dziewięćdziesiątych XX w. Spory te dotyczyły m.in. smartfonów, programów antywirusowych, cyfrowych aparatów fotograficznych, technologii one-click ordering itp. Jedną z najbardziej znanych, spektakularnych wojen patentowych był spór między firmami Apple i Samsung, zapoczątkowany w 2011 r., kiedy Apple oskarżyła Samsunga o naruszenie jej patentów dotyczących cech budowy (design) i oprogramowania (software) smartfona IPhone wytwarzanego i sprzedawanego w USA i żądała zakazu sprzedaży smartfonów Samsunga w USA. Spór przed sądami w USA trwał siedem lat i zakończył się ostatecznie w 2018 r. porozumieniem obu stron. Sąd uznał, że Samsung naruszył patenty Apple, kopiując niektóre rozwiązania, i przyznał firmie Apple odszkodowanie w wysokości 539 milionów dolarów. Samsung początkowo odwołał się od tego wyroku, ale strony porozumiały się (prawdopodobnie na temat kwoty odszkodowania) przed rozprawą w sądzie. Samsung nie stracił prawa do sprzedaży smartfonów Galaxy w USA, natomiast w rezultacie wojny patentowej ucierpiał wizerunek firmy Apple, ponieważ została oskarżona o patent trolling.\n\nInnym przykładem współczesnej wojny patentowej był spór między amerykańską firmą Eastman Kodak Company i japońską firmą Sony. W 2004 r., po zerwaniu rozmów na temat licencji, Kodak pozwał Sony do sądu o naruszenie jego dziesięciu patentów dotyczących cyfrowych aparatów fotograficznych, a w odpowiedzi Sony pozwało Kodaka również o naruszenie dziesięciu jej patentów. Spór zakończył się w sądzie w 2007 r. ugodą stron i wzajemnym zezwoleniem na wykorzystywanie stosowanych rozwiązań. Natomiast na rynku Kodak poniósł porażkę i w 2012 r. zbankrutował, a Sony utrzymał się na rynku cyfrowych aparatów fotograficznych. Kodak już w latach siedemdziesiątych XX w. rozpoczął prace nad fotografią cyfrową i w 1975 r. powstał prototyp pierwszego na świecie cyfrowego aparatu fotograficznego, a w 1978 r. pracownicy Kodaka, Steven J. Sassons i Gareth A. Lloyd, otrzymali patent na to urządzenie. Jednak Kodak nie zainwestował w rozwój aparatów cyfrowych, tylko postawił na wytwarzanie filmów do fotografii klasycznej, co jeszcze do początku XXI w. zapewniało firmie duże dochody. Inne firmy, takie jak np. Sony i Canon, rozwinęły technologię fotografii cyfrowej, tak że w XXI w. cyfrowe aparaty fotograficzne zdominowały rynek, odsyłając filmy i klasyczne aparaty do lamusa historii, co spowodowało upadłość Kodaka w 2012 r.\n<h3>Bardzo kosztowna obrona</h3>\nPod koniec XX w. w wojnach patentowych pojawiły się trolle patentowe, czyli firmy lub osoby, które wykorzystując patenty na wynalazki (głównie niestosowane) kupione od innych firm lub osób fizycznych, pozywały do sądu o naruszenie patentów, żądając opłat licencyjnych lub odszkodowań. Ze względu na koszty sądowe i konieczność zatrudnienia prawników lub rzeczników patentowych obrona w sądzie przed atakiem trolli patentowych, a także innych firm, jest bardzo kosztowna i wielu firm na to po prostu nie stać.\n\nRóżne są metody przeciwdziałania i obrony przed działaniami trolli patentowych, ale istnieją również poglądy oparte na doświadczeniach, że wygranymi w wojnach patentowych są tylko prawnicy (również rzecznicy patentowi). Działania w celu utrudnienia i ograniczenia patent trollingu są również podejmowane przez rządy wielu krajów ze względu na ich szkodliwy wpływ na innowacyjność.\n\nWydaje się, że skuteczną metodą obrony przed trollami patentowymi może być między innymi wniosek o unieważnienie patentów, które są podstawą pozwu o naruszenie zgodnie z art. 89 u. 1,2 ustawy Prawo własności przemysłowej. W przypadku patentów, które nie są stosowane, można też zastosować np. artykuł 5 kodeksu cywilnego (A. Oryl, IP Trolling: można się przed nim bronić, „Rzeczpospolita”, 28 kwietnia 2016 r.), który stanowi, że: „nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony”.\n\nPonieważ patent jest prawem wyłącznym do korzystania z wynalazku, na który został udzielony w celach zawodowych lub zarobkowych na terenie państwa, które wydało decyzję o udzieleniu patentu, to używanie tego prawa w sposób niezgodny z przeznaczeniem, uczciwą konkurencją i zasadami społecznej odpowiedzialności biznesu może być uznane za nadużycie prawa.\n\nWydaje się, że ciekawe może być porównanie wojen patentowych historycznie najstarszych, z drugiej połowy XIX w. i początkowych dekad XX w., z tymi z końca XX w. i początków XXI w. Cele tych sporów, określanych jako wojny patentowe, były dawniej i obecnie te same. W tych przypadkach wiadomo, że chodziło i chodzi o pieniądze, przy czym źródłami pieniędzy są wynagrodzenia twórców z tytułu wykorzystywania patentu do produkcji lub świadczenia usług, odszkodowania za korzystanie z patentu bez licencji oraz opłaty licencyjne.\n\nWydaje się, że zasadnicza różnica między dawnymi i współczesnymi wojnami patentowymi polega na tym, że obecnie wytwarzane produkty oraz świadczone usługi są bardziej złożone i skomplikowane, co powoduje, iż np. na jeden typ smartfona można udzielić setek tysięcy patentów i to różnym właścicielom. Natomiast takie produkty jak żarówka Edisona czy telefon Bella były objęte jednym patentem. Ta sytuacja z jednej strony ułatwia pozwy o naruszenie patentu, a z drugiej utrudnia rozstrzygnięcie sądowi, ponieważ bardzo trudno ocenić, jaką wartość, a ściślej jaką część wartości, całego produktu ma jego część, której dotyczą dany patent lub patenty, co jest podstawą do oceny należnego ewentualnie odszkodowania. Ten fakt stworzył pole działania dla trolli patentowych, wykorzystujących posiadane, przeważnie zakupione patenty, z których same nie korzystają w celach produkcyjnych lub świadczenia usług, ale próbują zyskać korzyści finansowe przez pozwy do sądu o naruszenie posiadanych patentów. I właśnie działalność trolli patentowych stanowi istotną różnicę między dawnymi i współczesnymi wojnami patentowymi, ponieważ dawniej, w XIX w. i w pierwszych dekadach XX w., wojny patentowe toczyły się między stronami, które chciały korzystać ze swoich patentów zgodnie z ich przeznaczeniem do wytwarzania innowacyjnych produktów.\n<div class=\"signature\">\n\nDr inż. Jerzy Adelt, UTW Politechniki Warszawskiej\n\n</div>', 'O wojnach  patentowych ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'o-wojnach-%e2%80%a8patentowych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:27:55', '2020-02-19 07:27:55', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/o-wojnach-%e2%80%a8patentowych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2083, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Obniżający się poziom debaty, zaostrzające się spory z użyciem nieetycznych środków językowych prowadzą do wykluczania pewnych grup ludzi – już nie z debaty politycznej, ale z życia społecznego! To mnie naprawdę przeraża.</h2>\n[caption id=\"attachment_2040\" align=\"alignnone\" width=\"1002\"]<img class=\"size-full wp-image-2040\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/robi-sie-pozno-fa-02-2020-2-1002x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1002\" height=\"1024\" /> Fot. Źródło: kongresobywatelski.pl[/caption]\n\n<strong><b>Proszę przypomnieć genezę i początki działań na rzecz etyki słowa, dokładniej: poprawy poziomu etycznego debaty publicznej i w ogóle porozumiewania się w sprawach dotyczących wspólnoty obywateli.</b></strong>\n\nProblemy, które dziś włączamy w obszar etyki komunikacji, poruszano już w latach pięćdziesiątych, analizując język propagandy niemieckiej. Pojęcie „etyki słowa” zaproponowała profesor Jadwiga Puzynina w roku 1981, podczas wystąpienia w Instytucie Języka Polskiego UW. Określiła tym mianem nowy zakres badań językoznawczych, obejmujących zagadnienia prawdy w wypowiedzi, celowego wprowadzania w błąd oraz zaufania do rozmówcy. Propozycję przyjęto z zainteresowaniem, ale i sceptycyzmem dotyczącym braku narzędzi do takich badań w obrębie językoznawstwa strukturalnego.\n\n<strong><b>Badania jednak się zaczęły? </b></strong>\n\nTak. Zaczęły się badania dotyczące uczciwego – a właściwie nieuczciwego, bo to badano – komunikowania się. W roku 1980 profesor Michał Głowiński wygłosił w PEN Clubie referat o nowomowie, a w roku 1981 odbyła się w UJ konferencja naukowa na ten temat.\n\n<strong><b>O ile wiem, rozważania Michała Głowińskiego o nowomowie wywołały szerszą dyskusję w kręgach akademickich.</b></strong>\n\nOwszem. Przypomnę, że w roku 1990 ukazała się jego książka Nowomowa po polsku, jedna z kilku najważniejszych publikacji na ten temat. Dotyczyły one okresu PRL. A w roku 1995, na odbywającym się wtedy Forum Kultury Słowa, profesor Puzynina i profesor Anna Pajdzińska we wspólnym referacie sformułowały podstawowe zasady etyki słowa.\n\n<strong><b>Wprowadzając do obiegu naukowego to pojęcie. </b></strong>\n\nOkreślając zarazem jego zakres. I to jest, jeśli można tak powiedzieć, metryka urodzenia etyki słowa jako specjalności humanistycznej. Językoznawcy zaczęli poruszać takie problemy jak manipulacja, perswazja, agresja i inne – w operowaniu słowem. Ukazało się sporo artykułów, a mnie udało się zebrać typy nieetycznych zachowań słownych w przestrzeni publicznej, rządzące nimi zasady, a także sformułować teoretyczne podstawy etyki komunikacji w książce Słowa i ludzie. Wprowadzenie do etyki słowa, która ukazała się w roku 2013. W tym samym roku założyłam pracownię naukową Obserwatorium Etyki Słowa, gromadzącą m.in. językoznawców, socjologów, politologów, psychologów z kilku uczelni. Dyskutujemy na seminariach, a owocem tych dyskusji są dotychczas trzy książki i szereg artykułów. Obszar naszych zainteresowań jest rozległy, działają na nim różni specjaliści, prowadząc badania interdyscyplinarne. Tylko w takich warunkach można poznawać to, co nazywamy etyką słowa czy etyką komunikacji, i ustanawiać kryteria praktycznego postępowania w tym zakresie.\n\n<strong><b>Jeśli dobrze się orientuję, profesor Puzyninie bardzo zależało na społecznym funkcjonowaniu etyki słowa. Prace naukowe stworzyły do tego podstawę.</b></strong>\n\nPrzyniosły potrzebne definicje zjawisk występujących w życiu publicznym i rozpoznanie aktualnej sytuacji. Toteż w roku 2016, z inicjatywy profesor Puzyniny, powstał w Radzie Języka Polskiego PAN Zespół Etyki Słowa pod jej przewodnictwem.\n\n<strong><b>Który w czerwcu 2019 roku przekształcił się w Komisję Etyki Komunikacji PAU. Pani została wybrana na jej przewodniczącą, a profesor Puzynina została przewodniczącą honorową. Zaczął się nowy rozdział. Co będzie głównym nurtem działania? </b></strong>\n\nNa pewno będziemy kontynuować starania o wprowadzenie obowiązkowych zajęć z etyki komunikacji do programu wszystkich kierunków studiów. One muszą uświadomić, na czym polega szkodliwość nieetycznych zachowań w komunikowaniu się i, co ważniejsze, pokazać, że można się spierać skutecznie bez obrażania drugiego człowieka, że pogardliwe epitety nie ważą w dyskusji więcej niż argumenty.\n\n<strong><b>Wydaje mi się, że takie zajęcia nietrudno dostosować do profilu różnych kierunków studiów, a wiedza o etyce komunikacji i umiejętności etycznego komunikowania się są potrzebne absolwentom wszystkich kierunków, choć niektórym (studentom medycyny czy pedagogiki) bardziej niż innym.</b></strong>\n\nOczywiście, tym którym w pracy zawodowej przyjdzie kontaktować się z wieloma bardzo różnymi osobami, te drugie szybko okażą się niezbędne. Tu dodam, że w niektórych uczelniach takie zajęcia już się odbywają i płynące z nich doświadczenia trzeba przeanalizować. Planujemy badania pewnych zagadnień związanych ze stanem debaty publicznej i publicznej komunikacji. Potrzebne są granty na te prace, a muszę powiedzieć, że nie powiodły się moje starania o grant na projekt badania polskich sporów, który został pozytywnie oceniony, ale konkursu nie ogłoszono.\n\n<strong><b>Polskie spory wydają się – na pewno laikowi – tematem bardzo interesującym i zasługującym na badanie naukowe.</b></strong>\n\nTo jest temat bardzo ważny. My, Polacy, spieramy się o różne rzeczy dotyczące nas, ale to się dzieje na znacznie szerszym niż rodzime i poważniejszym tle. Trzeba powiedzieć, że jest trochę publikacji socjologicznych na ten temat, ale przyszedł czas, żeby go ująć i zbadać całościowo. Mamy do czynienia z rebelią, a nawet można powiedzie wojną kulturową, analogiczną jak ta w 1968 roku. Pokolenie ‘68 próbuje wprowadzić do kultury to, czego się nie udało wprowadzić wcześniej. Ten szerszy spór i ten nasz wewnętrzny nakładają się na siebie i rozdzielić ich się nie da. Da się ewentualnie wyjaśnić, dlaczego jakiś spór ma taką, a nie inną temperaturę – odsłaniając, z jakim szerszym sporem się wiąże.\n\n<strong><b>Czy istnieje jakiś, choćby wstępny, rejestr spraw stanowiących przedmiot polskich sporów?</b></strong>\n\nZygmunt Bauman, pisząc o „płynnej nowoczesności”, próbował wyliczyć sprawy, z którymi powinniśmy zrobić porządek, a które bywają przedmiotem sporów. Pisał m.in., że boimy się odpowiedzialności, stwierdzając, że można ograniczyć poczucie odpowiedzialności zakazami lub nakazami. Jeśli mamy kłopot z pewnymi zasadami moralnymi, jeśli się o nie spieramy, to najlepiej zapisać w prawie, jak powinny funkcjonować.\n\n<strong><b>Rozmawiałam kiedyś z prawnikami o tendencji kodyfikowania jak największej liczby zachowań w jak największej liczbie rozmaitych sytuacji. Tego się – na szczęście – nie da zrobić, ale przede wszystkim nie byłoby pożądane.</b></strong>\n\nOczywiście nie. Tożsamość ludzka, nasze życie duchowe, to jest m.in. żywe sumienie, refleksja nad tym, co powinniśmy zrobić w danej sytuacji, czego zaniechaliśmy, a nie powinniśmy, za co bierzemy odpowiedzialność, za kogo jesteśmy odpowiedzialni, czy tego chcemy, czy nie. Tymczasem w epoce konsumpcjonizmu życie duchowe bardzo się upraszcza, niekiedy sprowadza do ubierania choinki. W sferze publicznej obowiązuje imperatyw sukcesu, a nie dyskutuje się o tym, co to naprawdę znaczy być ludźmi, czy musimy być dojrzali, jakie mamy zadania wobec innych. Chętnie widzielibyśmy spisane definicje podstawowych wartości, żeby się nimi posługiwać w razie potrzeby, a niekoniecznie mieć je zawsze obecne w świadomości. Odczuwamy dzisiaj nie do końca określony niepokój z tego powodu, że wartości, które były dla nas wszystkich bardzo ważne, bo wciąż zagrożone, stały się – teraz, gdy możemy je pielęgnować i realizować – przedmiotem potępieńczych sporów. Jak zażarcie kłócimy się o patriotyzm! Sposób prowadzenia tych sporów jest kompromitujący. Jedna strona mówi, że patriotyzm to gotowość poświęcenia życia dla ojczyzny i to jest jedyna miara patriotyzmu, a druga twierdzi, że w naszej epoce patriotyzm jest w ogóle niepotrzebny albo sprowadza się do sortowania śmieci. Obie strony nie dyskutują ze sobą, lecz wzajemnie się wyśmiewają.\n\n<strong><b>To jest rozległe pole działania dla komisji, i to działania długotrwałego, jak się zdaje.</b></strong>\n\n<strong><b>Tak. Musimy także pisać i mówić o tym, że sfera publiczna, to miejsce, gdzie toczy się dyskurs o ważnych dla każdego sprawach, że jest ona dobrem wspólnym. Powinna być szanowana. Powinna być chroniona. </b></strong>\n\n<strong><b>Wyobrażam sobie, że można by próbować kształtować ambicje, pewien wręcz rodzaj snobizmu na to, że wyrażamy się elegancko, w sposób wyszukany, oryginalny, a zarazem jasno i rzeczowo.</b></strong>\n\nMoże to niezły pomysł, bo jesteśmy snobami. Myślałam nawet, że można by ustanowić nagrodę za dziennikarstwo, które nie narusza standardów etycznych, które używa języka w sposób wzorowy, nie tylko przyzwoity. Niestety, w tej chwili dziennikarze tak się zaangażowali w różne spory, że wątpię, czy by się udało, chociaż ten pomysł spotkał się z aplauzem w Zespole Etyki Słowa, zanim jeszcze powstała Komisja PAU. Na pewno byłoby to bardzo trudne, na pewno trzeba by się pilnować przed upolitycznieniem, ale… może warto pomyśleć.\n\n<strong><b>Rozmawiamy o zjawisku, które ma niezbyt odległy początek, które w kilku ostatnich latach przybrało zatrważająco na sile. Czy pani profesor obserwuje rosnące tempo jego rozwoju i poszerzanie się zasięgu​?</b></strong>\n\nNiestety tak. Często przypominam sobie, jak ludzie z pokolenia moich profesorów umieli wzorowo dyskutować. Uczyli nas tego przez przykład bardziej niż expressis verbis. Ludzie mojego pokolenia miewali z tym czasami niewielki problem, natomiast ludzie dzisiaj czterdziestoletni nie mają żadnych oporów, żeby „przyłożyć” drugiemu złym słowem. Ci starsi jakoś intuicyjnie wyczuwali, jakich rzeczy się nie robi, a jeśli się coś niedobrego zdarzyło, nie mieli kłopotu z oceną i ewentualną skruchą.\n\n<strong><b>Byli inaczej wychowywani. </b></strong>\n\nTeraz jest tak, że z jednej strony rośnie świadomość: ciągle mówimy i piszemy o mowie nienawiści jako czymś złym, karygodnym, w ustawie zapisano, czego mówić nie wolno, coraz więcej odbywa się procesów sądowych o obrazę, znieważenie, pomówienie, a jednocześnie mamy coraz więcej nieetycznych wypowiedzi w mediach. Dziennikarze się tym jeszcze przejmują. Zaprosili mnie kiedyś i mówiłam o etyce słowa. Wyraźnie jednak widać, że jest powszechny kłopot z przełożeniem wiedzy o tym, że musimy unikać mowy nienawiści, że sprowadza ona bardzo złe skutki itd. na praktykę. Tego trzeba uczyć i to jest zadanie takich gremiów jak Komisja Etyki Komunikacji PAU.\n\n<strong><b>Wiemy już, że uczy się tego część studentów i planuje uczyć wszystkich.</b></strong>\n\nTrzeba zaczynać wcześniej. Chciałabym przekonać ministra edukacji, żeby wprowadzić do szkół przedmiot: komunikacja – może się nazywać np. partnerska, uczciwa, dobra, bardziej zrozumiale dla uczniów niż „etyczna”. Ten przedmiot uczyłby, jak słuchać drugiego człowieka, jak mówić do niego, żeby nie ranić, przekonywać, że powinniśmy mówić tak, jak chcemy, żeby do nas mówiono. Nasze obserwatorium, o którym wspomniałam na początku, przeprowadziło warsztaty w szkołach różnych szczebli i przekonaliśmy się, że młodzież przeżywała te zajęcia, na ogół rozumiała je, choć zapamiętałam pewien incydent przeczący temu. Otóż w warszawskiej Szkole Przymierza Rodzin przeczytałam o tym, jak pewien żołnierz pobił rekord, zabijając taliba strzałem z odległości 2000 metrów. Młodzież zupełnie nie zrozumiała, że strzelanie do ludzi to nie są zawody, nie zwróciła uwagi na to, że zginął człowiek, nie pomyślała, że można było i należało napisać o tym rekordzie inaczej. Komentarz: „przecież to tylko talib” wstrząsnął mną. Razem z nauczycielką tłumaczyłyśmy długo, o co chodzi. Zrozumiałam wtedy, że robi się późno. Z tymi lekcjami musimy naprawdę wkroczyć jak najprędzej.\n\n<strong><b>Chciałoby się, żeby naprawianie komunikacji, poddawanie debaty publicznej kryteriom etycznym, następowało szybciej niż proces jej degradacji.</b></strong>\n\nTo wydaje się konieczne, dlatego że obniżający się poziom debaty, zaostrzające się spory z użyciem nieetycznych środków językowych prowadzą do wykluczania pewnych grup ludzi – już nie z debaty politycznej, ale z życia społecznego! To mnie naprawdę przeraża. Mamy XXI wiek, socjologię i psychologię na wysokim poziomie, może należałoby się zastanowić, czy ludzi, którzy mówią rzeczy uznane przez ogół opinii publicznej za bzdury, nie należałoby kształcić, resocjalizować, a nie wykluczać.\n\n<strong><b>Każdy zdrowo myślący odpowiada na to pytanie twierdząco. Na koniec chcę spytać, jak pani ocenia szanse na spełnienie przedstawionych w naszej rozmowie celów komisji, choćby w dłuższej perspektywie i choćby częściowo. </b></strong>\n\nW komisji mamy ludzi o dużej wiedzy, dużym doświadczeniu i silnych motywacjach do wykonywania zadań, których się podejmujemy. Te osoby mogą podjąć pracę wśród nauczycieli i przygotować ich do zorganizowania lekcji z etyki komunikacji, pokazując problemy, które najpilniej trzeba poruszyć oraz sposoby nauczania tego przedmiotu. Tak samo w sferze badań. Mamy doświadczonych samodzielnych badaczy i można zrobić bardzo dużo, oczywiście przy jakich takich środkach finansowych, przede wszystkim na publikacje, które powinny być możliwie szeroko rozpowszechnione, co w tym przypadku ma szczególnie duże znaczenie.', 'Robi się późno ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'robi-sie-pozno%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:28:02', '2020-02-19 07:28:02', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/robi-sie-pozno%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1823, 1, '2020-02-14 09:40:00', '2020-02-14 08:40:00', '', '02_2020_cover3-min', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '02_2020_cover3-min', '', '', '2020-02-14 09:40:00', '2020-02-14 08:40:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/02_2020_cover3-min.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1820, 1, '2020-02-14 09:38:30', '2020-02-14 08:38:30', '', 'FA_2020-02-e-wydanie', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fa_2020-02-e-wydanie', '', '', '2020-02-14 09:38:30', '2020-02-14 08:38:30', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/FA_2020-02-e-wydanie.pdf', 0, 'attachment', 'application/pdf', 0),
(1821, 1, '2020-02-14 09:39:49', '2020-02-14 08:39:49', '', '02_2020_cover1-min', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '02_2020_cover1-min', '', '', '2020-02-14 09:39:49', '2020-02-14 08:39:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/02_2020_cover1-min.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1822, 1, '2020-02-14 09:39:54', '2020-02-14 08:39:54', '', '02_2020_cover2-min', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '02_2020_cover2-min', '', '', '2020-02-14 09:39:54', '2020-02-14 08:39:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/02_2020_cover2-min.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1824, 1, '2020-02-14 09:40:10', '2020-02-14 08:40:10', '', '02_2020_cover4-min', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '02_2020_cover4-min', '', '', '2020-02-14 09:40:10', '2020-02-14 08:40:10', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/02_2020_cover4-min.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2091, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_1996\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"wp-image-1996 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/kim-jestem-fa-02-2020-2-1024x680.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"680\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nOdpowiadając na tytułowe pytanie, zupełnie serio muszę stwierdzić, że nie wiem. Ale wiem zarazem, że dowiaduję się tego każdego dnia, i że dzisiaj jestem jednak kimś nieco innym niż wczoraj: trochę więcej wiem niż wiedziałem. Wiem też, że zapytany o swoją tożsamość, nie mam większych wątpliwości: jestem sobą. Można oczywiście takie pytania mnożyć – codziennie raczej ich sobie nie stawiam, ale „filozoficzny” numer FA skłania do refleksji, filozofia albowiem jest wciąż ponawianym pytaniem o ludzką tożsamość, o sposób naszego poznawania świata, o nasze miejsce w kosmosie i sądzę, że od tych pytań tak naprawdę nikt nie jest zupełnie wolny, choć nie każdy jest świadom tego, że je sobie stawia.\n\nW roku bodaj 1992, w każdym razie już dość dawno temu, bo przed ponad ćwierćwieczem, opublikowałem na łamach krakowskiej „Dekady Literackiej” artykuł o nadchodzącym czasie wielkich wędrówek ludów, pytając, dlaczego politycy w Europie, do której, jak przewidywały prognozy, do połowy XXI stulecia ma przybyć 30-50 milionów migrantów przede wszystkim z Azji i Afryki, nie czynią nic, by się do tego przygotować. Tym bardziej rozbawił mnie szok, jaki kilka lat temu wywołała fala uciekinierów zdążających do brzegów Grecji, Hiszpanii czy Włoch. To można było przewidzieć. I można było się przygotować. Jeszcze bardziej bawi mnie – bo w końcu już mnie to nie dotyczy – niestanowiąca w tym względzie zagadki przyszłość: fala przybyszy będzie systematycznie rosła. Już rośnie. W Polsce też.\n\nW latach sześćdziesiątych czarnoskóry człowiek na warszawskiej ulicy to była sensacja, egzotyka jakaś. Dziś to codzienność. Gdy wędruję ulicami Ursynowa – a zatem z dala od centrum – nieustannie słyszę obce języki. Fakt, na razie przeważają ukraiński i rosyjski, ale nie brak też słów, których lingwistycznego rodowodu nie jestem w stanie rozszyfrować. Nie brak też dziewczyn o włosach skrytych pod chustami, jak to mają w zwyczaju wyznawczynie islamu. Sporo spotykanych w tramwaju czy metrze osób ma bez wątpienia pochodzenie azjatyckie i afrykańskie. I z całą pewnością nie są to turyści. Pod tym względem Warszawa coraz mniej się różni od Londynu, Berlina czy Paryża. Nie jest w końcu przypadkiem, że w serialu Agnieszki Holland 1983 sporą rolę odgrywa zakorzeniona w naszej stolicy mniejszość wietnamska. I bardzo mnie bawią zapewnienia polityków, utrzymujących, że Polska żadnych uchodźców nie przyjmie. To sprawa definicji – tak czy inaczej mamy do czynienia z napływem przybyszy.\n\nAle zmieńmy perspektywę. Sami jesteśmy tu przybyszami, Słowianie wszak przybyli tu ze wschodu (badacze nie są jednomyślni), dobrnęli co najmniej do Łaby. Wędrówki ludów to przecież nie najnowsze zjawisko. Lecz to nie był żaden początek. Dotychczasowe badania potwierdzają, że „biały człowiek” dość dawno temu wywędrował z Afryki, zaś barwę skóry odziedziczył po wejściu w bliskie kontakty z neandertalczykami, którzy już tutaj na homo sapiens sapiens czekali. Badania wykazują, że wszyscy współcześni – wyjąwszy jednak rdzennych Afrykanów – mają ok 2% DNA neandertalczyków. Jesteśmy zatem, choć niezbyt chętnie się do tego przyznajemy, mieszańcami. Nauka zresztą – tu nawiązuję do początku felietonu – wciąż wiedzę o naszym pochodzeniu pomnaża, odkrywając nieustannie nowe ludzkie pokrewieństwa, choćby z denisowianami, o których nie wiemy zbyt wiele, lecz wiemy, że tu żyli i nie można wykluczyć, że mieszali się zarówno z homo sapiens jak z neandertalczykami.\n\ncych naszej tożsamości jest sprawa pochodzenia, nasze rodowody, nieraz bardzo skomplikowane. A te, jak się okazuje, wcale nie są tak oczywiste. Przynajmniej dla tych, którzy odrzucają kreacjonizm w jego wersji najprostszej, przed którą przestrzegał jeszcze św. Augustyn, powiadając, by nie czytać Biblii dosłownie. Niezależnie jednak od tego, że o własnym pochodzeniu dowiaduję się wciąż czegoś nowego – a podejrzewam, że badania genetyczne są dopiero w powijakach, zaś ich powiązanie z archeologią, dziedziną interdyscyplinarną, dość świeżej daty – jakoś nie mam kłopotów z poczuciem własnej tożsamości i nie martwię się, jak wielu innych, że mogę ją utracić. Sobą pozostanę chyba do końca życia, przynajmniej tego świadomego. A piszę o tym dlatego, że w trakcie zajęć usłyszałem od jednego ze studentów, że tożsamość Polaków może być, za sprawą rosnących ruchów migracyjnych, poważnie zagrożona i że musimy się przed tym zagrożeniem aktywnie bronić. Wdając się z nim w dyskusję, podkreśliłem jedno: ktoś, kto się, jak on, tak bardzo o swą tożsamość obawia, raczej nie jest człowiekiem integralnym i musi być tej swojej tożsamości bardzo niepewny. Tacy ludzie siłą rzeczy czują lęk przed spotkaniem z innymi, co często objawia się napadami agresji i dążeniem do samoizolacji. Czują się u siebie niepewnie, przyjmując postawę obrońców zagrożonej twierdzy. Tak naprawdę natomiast nie bardzo wiedzą, kim są. A to uczucie dość chyba nieprzyjemne.', 'Kim jestem? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kim-jestem%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:28:21', '2020-02-19 07:28:21', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kim-jestem%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2146, 1, '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 'druga-kadencja-wiszniewskiej-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'druga-kadencja-wiszniewskiej-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/druga-kadencja-wiszniewskiej-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2086, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2037\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2-718x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"428\" />\n\nDo dziś pamiętam gorącą dyskusję między moim licealnym katechetą a częścią koleżanek i kolegów z mojej klasy. Sugerowali oni zmianę modelu nauczania religii w szkole z formacji w duchu katolickim na religioznawstwo. Ponieważ katecheta poważnie traktował uczniów, nie zasłaniał się obowiązującym programem nauczania, ale wyjaśniał, dlaczego w szkole uczniowie powinni mieć dostęp do obu typów zajęć: osoby chętne powinny móc rozmawiać o doświadczeniu wiary, a wszyscy – mieć ramowe pojęcie o innych religiach, aby nie ulegać stereotypom. Jego podejście dało nam do myślenia i ostudziło nastroje.\n\nNieżyjący już brytyjski teolog John Hick w Nowym pograniczu nauki i religii starał się połączyć poważne traktowanie przeżyć duchowych/religijnych jako autentycznych z najnowszymi ustaleniami neuronauki, okraszając dodatkowo wywód przybliżeniem czytelnikowi interesujących porównań między religiami. Najcenniejsze wydaje mi się wskazanie na dwie pułapki, w które często wpadają zarówno badacze mózgu, jak i współcześni filozofowie. Pierwszą jest zakładanie, że nie tylko wszelkie przeżycia i doświadczenia dające się określić mianem duchowych lub religijnych, ale także takie zjawiska jak świadomość, muszą mieć wyłącznie materialną podstawę (takie podejście Hick nazywa twardym naturalizmem). Drugą jest skupianie się w badaniu przeżyć religijnych na niezwykłych, ale łatwo opisywalnych wizjach (boskich postaci, aniołów, demonów, zaświatów itp.). Tymczasem Hick stara się traktować doświadczenie religijne możliwie szeroko i włącza do niego przeżycia opisywane jako poczucie harmonii lub jedności z wszechświatem, obecności nieokreślonej, dobrej i łagodnej siły, opieki ze strony tej siły itp. Jednocześnie jego książka nie traci dyscypliny wywodu naukowego eseju. Hick nie identyfikuje się z żadnym wyznaniem i nie zamierza przekonywać nikogo, że Bóg istnieje. Ponieważ nie wszystkie religie zakładają istnienie osobowego absolutu, autor posługuje się pisanym wielką literą pojęciem Transcendentnego i jasno określa swoją wiarę w istnienie takiego wymiaru świata.\n\nJego poszukiwania punktów stycznych między doświadczeniem religijnym, neuronauką i Transcendentnym koncentrują się wokół zagadnień umysłu i świadomości – na ile są one jedynie rezultatem fizjologicznej aktywności mózgu, a na ile istnieją niezależnie? Autor jasno wykłada, dlaczego ma to znaczenie: jeśli umysł nie jest jedynie formą przystosowania ewolucyjnego, to również potrzeby duchowe i przeżycia o takim charakterze mogą być czymś więcej niż tylko psychiczną podpórką pozwalającą radzić sobie z lękami (tak widział rolę religii np. Freud). Zgrzyty w wywodzie Hicka pojawiają się jedynie wówczas, gdy uznaje on za oczywiste, że „nikt rozsądny” nie wierzy już w boskość Jezusa, który przecież (i to także oczywiste) nie uważał się za Wcielenie czegokolwiek. Teza, że chrześcijaństwo jest dziełem św. Pawła, nie jest nowa, ale wciąż bardzo inspirująca, pod warunkiem, że nie towarzyszy jej sugestia, że to oczywiste.\n\nLektura książki pozwala z żalem (momentami wręcz zażenowaniem) skonstatować, że wiele istotnych publikacji, na które powołuje się autor, nigdy nie zostało przełożonych na polski. Hick wskazuje je jako fundamentalne do poznania danej religii lub jej odłamu. Autor parokrotnie podkreśla, że znajomość obcych tradycji duchowych może być inspirująca – dla wierzących w życiu wiarą, dla nieidentyfikujących się z religią w niekonfesyjnym życiu duchowym lub intelektualnych poszukiwaniach. Może się to odbywać bez zacierania własnej tożsamości ani bycia wciąganym w życie religijne wbrew woli.\n<div class=\"signature\">\n\nMarek Misiak\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nJohn HICK, <b>Nowe pogranicze nauki i religii. Doświadczenie religijne. neuronauka i Transcendentne</b>, tłum. Jan Andrzej Lipski, red. Tomasz Sieczkowski, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2019, seria: W poszukiwaniu idei XXI wieku.\n\n</div>', 'Poszukiwania punktów stycznych ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'poszukiwania-punktow-stycznych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:15', '2020-02-17 08:32:15', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/poszukiwania-punktow-stycznych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2084, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2038\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2-761x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"404\" />\n\nZłożoność materii ustawowej dotyczącej szkolnictwa wyższego jest na tyle duża, a zmiany wprowadzone obecnymi regulacjami na tyle daleko idące, że wymagały szerokiego komentarza. Podjął się tego zespół kierowany przez prof. Jerzego Woźnickiego, prezesa Fundacji Rektorów Polskich, byłego rektora Politechniki Warszawskiej i przewodniczącego Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. A co nie mniej ważne, przedstawiciela Prezydenta RP jako wnioskodawcy w pracach nad ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 2005 roku. W zespole redakcyjnym monografii pt. <em>Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz,</em> opublikowanej nakładem wydawnictwa Wolters Kluwer, poza przewodniczącym, prof. Jerzym Woźnickim, znalazło się grono ekspertów (dr Iryna Degatyarowa, dr Marcin Dokowicz, dr Maria Hulicka, dr Tomasz Jędrzejewski, Anna Mrozowska, dr hab. Paweł Wojciechowski) zajmujących się od wielu lat problematyką szkolnictwa wyższego i nauki, a także aktywnie uczestniczących w krajowych i międzynarodowych gremiach przedstawicielskich szkolnictwa wyższego. Osoby te łączyły doświadczenie w pracy i kierowaniu szkołami wyższymi oraz aktywny udział w tworzeniu wielu kluczowych dokumentów szkolnictwa wyższego, opracowywanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Konferencję Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz Fundację Rektorów Polskich. Monografię zrecenzował prof. Bronisław Sitek, sekretarz Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułu, a także członek nowo powołanej Rady Doskonałości Naukowej.\n\nAutorzy monografii podjęli się zadania wyjątkowego, gdyż przeanalizowali każdy z 470 artykułów ustawy z 20 lipca 2018 roku, opatrując je obszernymi komentarzami. Była to z pewnością benedyktyńska praca, biorąc pod uwagę wyjątkowo krótki czas redagowania monografii, obszerność i złożoność podejmowanej problematyki, a także konieczność łączenia zapisów ustawy z 20 lipca 2018 roku z wieloma innymi regulacjami prawnymi. Niewątpliwą zaletą monografii jest to, że autorzy komentarzy nie ograniczyli się do objaśnień znaczenia poszczególnych artykułów ustawy, lecz wskazali różnice pomiędzy wcześniejszymi regulacjami prawnymi a obecnym stanem prawnym, proponując także interpretacje poszczególnych zapisów ustawy.\n\nZa szczególną wartość monografii można uznać wnikliwość i rzetelność autorów, którzy starali się w przystępny sposób „rozszyfrować” poszczególne zapisy ustawy, stąd zaproponowany tytuł niniejszej recenzji. Monografia jest wyjątkowo cennym opracowaniem, które może być pomocne instytucjom przedstawicielskim szkolnictwa wyższego, a także władzom uczelni, w tym zwłaszcza organom uczelni opisanym w statutach instytucji akademickich, oraz uczelnianym zespołom radców prawnych, którzy aktywnie współuczestniczą w tworzeniu regulacji wewnętrznych autonomicznych szkół wyższych. Szczególna wartość monografii, zdaniem piszącego te słowa, dotyczy komentarzy odnoszących się do organizacji i zarządzania uczelnią, a także wyjaśniania meandrów ładu korporacyjnego uczelni, którego szczegóły znajdują się w statutach uczelni. Nie mniej istotne są komentarze dotyczące roli instytucji przedstawicielskich, których znaczenia dla funkcjonowania i doskonalenia systemu szkolnictwa wyższego nie sposób przecenić. Bardzo cenne są również komentarze dotyczące stosowania lub nie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż pozwalają rozstrzygnąć szereg dylematów, z którymi stykają się władze wielu uczelni.\n\nWysokie walory merytoryczne monografii, których gwarantem jest zespół redakcyjny, sprawiają, że to wyjątkowe dzieło powinno trafić do każdej instytucji akademickiej.\n<div class=\"signature\">\n\nKrzysztof Leja\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nJerzy WOŹNICKI (red.), <b>Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz</b>, Wolters Kluwer, Warszawa 2019.\n\n</div>', 'Droga przez labirynt ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'droga-przez-labirynt%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:31:46', '2020-02-17 08:31:46', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/droga-przez-labirynt%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2085, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2041\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rody-uczone2-umk-fa-02-2020-814x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"378\" />\n\nCykl Rody uczone autorstwa Magdaleny Bajer od 1997 roku jest publikowany na łamach „Forum Akademickiego”, a przez wiele lat gościł na antenie Polskiego Radia. W 2013 roku ukazał się pierwszy tom obszernych i ładnie wydanych historii polskich rodzin należących do elity intelektualnej kraju. W drugim tomie opisano kolejne rody związane z rozwojem nauki w Polsce, m.in. Staniszkisów, Wyków, Zollów, Komorowskich, Chełmońskich, Nałęczów, Mossakowskich, Liberów i Jasińskich.\n\nKażda opowieść przedstawiona w książce to fascynująca podróż do przeszłości, bez względu na to, czy rzeczywiście przedstawia wielopokoleniową tradycję, czy historię życia pierwszej generacji robiącej karierę naukową. Dla jednych studia były oczywistością, kontynuacją rodzinnej drogi, często wręcz wymagano dalszego kształcenia się dzieci i wspinania po drabinie kariery uczelnianej. Inni sami przecierali ścieżki, bo nikt przed nimi nie zdecydował się na studia.\n\nHistorie są tym ciekawsze, że powiązane ze skomplikowanymi dziejami naszej ojczyzny. Opowieści niejednokrotnie zawierają więc wątki polityczne, wojenne i migracyjne. Jak zauważa autorka, wędrówki mieszkańców środkowo-wschodniej Europy przez dwa ostatnie stulecia były zazwyczaj niechciane, odbywane pod dyktando historii. Wszystkie te doświadczenia wpłynęły na to – jak pisał już w 1947 roku socjolog profesor Józef Chałasiński – że niektórzy dostali „choroby zagranicznej – za granicę, za granicę, byle nie tu w Polsce”. Profesor tymczasem dostał „choroby innej – tylko w Polsce, na tych gruzach, zapracować się na śmierć, ale odbudować wszystko”.\n\nKorzenie wielu opisywanych rodzin sięgają odległych rejonów Europy. Babcia prof. Anny Doboszyńskiej, kierownik Zakładu Pielęgniarstwa Klinicznego w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, była Gruzinką, urodzoną w Kutaisi jako jedna z pięciorga dzieci Zofii Iwaszkiewiczówny, córki zesłańca z 1830 roku. Rodzina profesor Hanny Osieckiej-Samsonowicz, historyka sztuki, według domowej legendy wywodzi się od brańców tureckich lub tatarskich z XVII wieku. Przodkowie pani Marty Ehrenkreutz-Jasińskiej, noszący nazwisko Baudouin de Courtenay, przybyli do Rzeczpospolitej prawdopodobnie na początku XVIII wieku z Francji. Rodzina Rawiczów, z której pochodzi prof. Jerzy Kłoczowski, historyk mediewista, wywodzi się z czeskich możnowładców Wrszowców, którzy wystawili własną chorągiew w bitwie pod Grunwaldem.\n\nNie trzeba jednak pokoleniowych tradycji, by zapisać się na kartach historii nauki polskiej. Profesor Marcin Kula pisze: „Mój ród nie jest rodem. Wśród pradziadków mam jednego pańszczyźnianego chłopa i jednego chałatowego Żyda. Jest mi z tym dobrze. Jestem bardzo dumny, że mój ojciec dokonał tego awansu społecznego. A z drugiej strony: ród – to zakłada jakąś kontynuację. Moje dzieci studiują, prawda, ale czy ja chciałbym, żeby szły dalej w tym samym kierunku?”.\n\nW jednym z rozdziałów Magdalena Bajer porusza ważny temat roli naukowców w życiu publicznym: „W tradycji Meissnerów, Lutosławskich i innych z nimi spokrewnionych rodzin utrwaliły się wszystkie najważniejsze wątki tożsamości inteligenckiej, której nosicielom w ostatnich dziesięcioleciach odmawia się poczesnego miejsca w społeczeństwie, utrzymując, że przywództwo duchowe pełnione przez inteligencję sprawują obecne autorytety zawodowe, lokalne czy środowiskowe. Jednak niekiedy od przedstawicieli inteligencji gorączkowo oczekujemy zajęcia stanowiska wobec rysujących się kryzysów społecznych, mnożących naruszeń tradycyjnego etosu i pilnych do rozstrzygnięcia kwestii dotyczących edukacji”.\n<div class=\"signature\">\n\nJustyna Jakubczyk\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nMagdalena BAJER, <b>Rody uczone. Kreski do szkicu. Tom 2</b>, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2019.\n\n</div>', 'Nauka jako tradycja pokoleń ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nauka-jako-tradycja-pokolen%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:04', '2020-02-17 08:32:04', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nauka-jako-tradycja-pokolen%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2151, 1, '2020-03-17 13:02:53', '2020-03-17 12:02:53', '', 'honorowy-kardiochirurg-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'honorowy-kardiochirurg-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:53', '2020-03-17 12:02:53', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/honorowy-kardiochirurg-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2162, 1, '2020-03-17 13:03:34', '2020-03-17 12:03:34', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-wolos-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-wolos-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:34', '2020-03-17 12:03:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maly-musi-sie-bardziej-starac-wolos-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2163, 1, '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 'mistrzowie-w-futsalu-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mistrzowie-w-futsalu-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/mistrzowie-w-futsalu-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2164, 1, '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 'misz-masz-pseudo-naukowy-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'misz-masz-pseudo-naukowy-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/misz-masz-pseudo-naukowy-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2165, 1, '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 'motoszybowiec-na-wodor2-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'motoszybowiec-na-wodor2-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/motoszybowiec-na-wodor2-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2166, 1, '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 'motoszybowiec-na-wodor-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'motoszybowiec-na-wodor-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:35', '2020-03-17 12:03:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/motoszybowiec-na-wodor-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2167, 1, '2020-03-17 13:03:36', '2020-03-17 12:03:36', '', 'nagroda-im-jana-uphagena-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagroda-im-jana-uphagena-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:36', '2020-03-17 12:03:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nagroda-im-jana-uphagena-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2168, 1, '2020-03-17 13:03:36', '2020-03-17 12:03:36', '', 'na-kolejne-4-lata-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'na-kolejne-4-lata-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:36', '2020-03-17 12:03:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/na-kolejne-4-lata-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2169, 1, '2020-03-17 13:03:38', '2020-03-17 12:03:38', '', 'natura-naukowca-fa-03-2020', 'Fot . Stefan Ciechan', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'natura-naukowca-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 09:52:06', '2020-03-18 08:52:06', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/natura-naukowca-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2170, 1, '2020-03-17 13:03:41', '2020-03-17 12:03:41', '', 'nauczyciele-i-akademia-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nauczyciele-i-akademia-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:41', '2020-03-17 12:03:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nauczyciele-i-akademia-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2171, 1, '2020-03-17 13:03:44', '2020-03-17 12:03:44', '', 'nauka-i-leki-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nauka-i-leki-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:44', '2020-03-17 12:03:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nauka-i-leki-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2172, 1, '2020-03-17 13:03:52', '2020-03-17 12:03:52', '', 'szukanie-we-wszystrkim-prawdy1-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'szukanie-we-wszystrkim-prawdy1-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:52', '2020-03-17 12:03:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/szukanie-we-wszystrkim-prawdy1-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2173, 1, '2020-03-17 13:03:55', '2020-03-17 12:03:55', '', 'themersonowie-dzieciom-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'themersonowie-dzieciom-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:55', '2020-03-17 12:03:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/themersonowie-dzieciom-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2174, 1, '2020-03-17 13:04:02', '2020-03-17 12:04:02', '', 'trywializacja-awansow-naukowych-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'trywializacja-awansow-naukowych-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:02', '2020-03-17 12:04:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/trywializacja-awansow-naukowych-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2175, 1, '2020-03-17 13:04:02', '2020-03-17 12:04:02', '', 'nowy-dyrektor-nask-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowy-dyrektor-nask-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:02', '2020-03-17 12:04:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nowy-dyrektor-nask-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2176, 1, '2020-03-17 13:04:02', '2020-03-17 12:04:02', '', 'nowy-rektor-w-toruniu-fa-03-2020', 'Fot. Andrzej Romański', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowy-rektor-w-toruniu-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 08:10:41', '2020-03-18 07:10:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nowy-rektor-w-toruniu-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2177, 1, '2020-03-17 13:04:05', '2020-03-17 12:04:05', '', 'oko-w-oko-z-rekinem-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'oko-w-oko-z-rekinem-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:05', '2020-03-17 12:04:05', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/oko-w-oko-z-rekinem-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2178, 1, '2020-03-17 13:04:05', '2020-03-17 12:04:05', '', 'polski-wklad-w-badania-slonca-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'polski-wklad-w-badania-slonca-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:05', '2020-03-17 12:04:05', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/polski-wklad-w-badania-slonca-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2179, 1, '2020-03-17 13:04:08', '2020-03-17 12:04:08', '', 'polsko-ukrainska-nagroda-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'polsko-ukrainska-nagroda-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:08', '2020-03-17 12:04:08', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/polsko-ukrainska-nagroda-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2180, 1, '2020-03-17 13:04:08', '2020-03-17 12:04:08', '', 'popularyzatorzy-nauki-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'popularyzatorzy-nauki-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:08', '2020-03-17 12:04:08', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/popularyzatorzy-nauki-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2181, 1, '2020-03-17 13:04:09', '2020-03-17 12:04:09', '', 'postepowy-makkartyzm-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'postepowy-makkartyzm-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:09', '2020-03-17 12:04:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/postepowy-makkartyzm-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2182, 1, '2020-03-17 13:04:11', '2020-03-17 12:04:11', '', 'powolany-do-esfri-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'powolany-do-esfri-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:11', '2020-03-17 12:04:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/powolany-do-esfri-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2183, 1, '2020-03-17 13:04:12', '2020-03-17 12:04:12', '', 'prometeusze-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'prometeusze-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:12', '2020-03-17 12:04:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/prometeusze-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2184, 1, '2020-03-17 13:04:15', '2020-03-17 12:04:15', '', 'reelekcja-w-pwste-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'reelekcja-w-pwste-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:15', '2020-03-17 12:04:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/reelekcja-w-pwste-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2185, 1, '2020-03-17 13:04:18', '2020-03-17 12:04:18', '', 'rektorska-habilitacja-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rektorska-habilitacja-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:18', '2020-03-17 12:04:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/rektorska-habilitacja-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2186, 1, '2020-03-17 13:04:20', '2020-03-17 12:04:20', '', 'sowietyzacja-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'sowietyzacja-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:20', '2020-03-17 12:04:20', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/sowietyzacja-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2187, 1, '2020-03-17 13:04:20', '2020-03-17 12:04:20', '', 'stasiuk-wedlug-glenia-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'stasiuk-wedlug-glenia-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:20', '2020-03-17 12:04:20', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/stasiuk-wedlug-glenia-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2188, 1, '2020-03-17 13:04:21', '2020-03-17 12:04:21', '', 'studenccy-innowatorzy-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'studenccy-innowatorzy-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:21', '2020-03-17 12:04:21', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/studenccy-innowatorzy-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2189, 1, '2020-03-17 13:04:22', '2020-03-17 12:04:22', '', 'stypendium-na-identyfikacje-lubinu-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'stypendium-na-identyfikacje-lubinu-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:22', '2020-03-17 12:04:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/stypendium-na-identyfikacje-lubinu-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2190, 1, '2020-03-17 13:04:22', '2020-03-17 12:04:22', '', 'symulacje-na-podkarpaciu-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'symulacje-na-podkarpaciu-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:22', '2020-03-17 12:04:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/symulacje-na-podkarpaciu-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2191, 1, '2020-03-17 13:04:27', '2020-03-17 12:04:27', '', 'szukanie-we-wszystkim-prawdy2-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'szukanie-we-wszystkim-prawdy2-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:27', '2020-03-17 12:04:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/szukanie-we-wszystkim-prawdy2-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2192, 1, '2020-03-17 13:04:33', '2020-03-17 12:04:33', '', 'zagadki-zolwia3-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zagadki-zolwia3-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:33', '2020-03-17 12:04:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zagadki-zolwia3-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2193, 1, '2020-03-17 13:04:38', '2020-03-17 12:04:38', '', 'zaufanie-i-utopia-rec-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zaufanie-i-utopia-rec-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:38', '2020-03-17 12:04:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zaufanie-i-utopia-rec-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2194, 1, '2020-03-17 13:04:41', '2020-03-17 12:04:41', '', 'zespol-ds-koronawirusa-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zespol-ds-koronawirusa-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:41', '2020-03-17 12:04:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zespol-ds-koronawirusa-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2195, 1, '2020-03-17 13:04:41', '2020-03-17 12:04:41', '', 'zofia-bielanska-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zofia-bielanska-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:41', '2020-03-17 12:04:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zofia-bielanska-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2196, 1, '2020-03-17 13:04:42', '2020-03-17 12:04:42', '', 'z-rekordowym-zyskiem1-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-rekordowym-zyskiem1-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:42', '2020-03-17 12:04:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/z-rekordowym-zyskiem1-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2197, 1, '2020-03-17 13:04:42', '2020-03-17 12:04:42', '', 'z-rekordowym-zyskiem2-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-rekordowym-zyskiem2-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:42', '2020-03-17 12:04:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/z-rekordowym-zyskiem2-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2198, 1, '2020-03-17 13:04:44', '2020-03-17 12:04:44', '', 'twitter-logo', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'twitter-logo-3', '', '', '2020-03-17 13:04:44', '2020-03-17 12:04:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/twitter-logo.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2199, 1, '2020-03-17 13:04:44', '2020-03-17 12:04:44', '', 'w1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'w1', '', '', '2020-03-17 13:04:44', '2020-03-17 12:04:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/w1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2200, 1, '2020-03-17 13:04:45', '2020-03-17 12:04:45', '', 'w2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'w2', '', '', '2020-03-17 13:04:45', '2020-03-17 12:04:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/w2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2201, 1, '2020-03-17 13:04:46', '2020-03-17 12:04:46', '', 'wladyslaw-bielanski-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wladyslaw-bielanski-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:46', '2020-03-17 12:04:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/wladyslaw-bielanski-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2202, 1, '2020-03-17 13:04:46', '2020-03-17 12:04:46', '', 'w-oparach-nowomowy-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'w-oparach-nowomowy-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:46', '2020-03-17 12:04:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/w-oparach-nowomowy-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2203, 1, '2020-03-17 13:04:48', '2020-03-17 12:04:48', '', 'w-puss-bez-zmian-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'w-puss-bez-zmian-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:48', '2020-03-17 12:04:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/w-puss-bez-zmian-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2204, 1, '2020-03-17 13:04:52', '2020-03-17 12:04:52', '', 'wzmozenie-legislacyjno-antywirusowe-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wzmozenie-legislacyjno-antywirusowe-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:52', '2020-03-17 12:04:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/wzmozenie-legislacyjno-antywirusowe-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2205, 1, '2020-03-17 13:04:58', '2020-03-17 12:04:58', '', 'zagadki-zolwia1-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zagadki-zolwia1-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:04:58', '2020-03-17 12:04:58', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zagadki-zolwia1-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2206, 1, '2020-03-17 13:05:01', '2020-03-17 12:05:01', '', 'zagadki-zolwia2a-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zagadki-zolwia2a-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:05:01', '2020-03-17 12:05:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zagadki-zolwia2a-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2207, 1, '2020-03-17 13:05:08', '2020-03-17 12:05:08', '', 'zagadki-zolwia2b-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zagadki-zolwia2b-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:05:08', '2020-03-17 12:05:08', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zagadki-zolwia2b-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2208, 1, '2020-03-17 13:07:27', '2020-03-17 12:07:27', '', 'Reklama_publikuj_z_nami_142x205_0220_A_v2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'reklama_publikuj_z_nami_142x205_0220_a_v2', '', '', '2020-03-17 13:07:27', '2020-03-17 12:07:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/Reklama-nr-3-2020-PWN-142x205_0220_A_v14_druk-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2209, 1, '2020-03-18 08:00:00', '1970-01-01 00:00:00', '', 'FA 03/2020', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 15:08:56', '2020-03-18 14:08:56', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=rrp_magazine&#038;p=2209', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2210, 1, '2020-03-17 13:07:41', '2020-03-17 12:07:41', '[caption id=\"attachment_2203\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2203\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/w-puss-bez-zmian-fa-03-2020-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"239\" /> Fot. PUSS[/caption]\n<h3>W PUSS bez zmian</h3>\n<b>PIŁA</b> Dr hab. Donat Mierzejewski, prof. PUSS, będzie dalej kierował Państwową Uczelnią Stanisława Staszica w Pile. W 38-osobowym Kolegium Elektorów otrzymał 36 głosów. Z Państwową Uczelnią Stanisław Staszica, wcześniej Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Pile, związany jest od początku jej istnienia, tj. od 20 lat. Najpierw był zastępcą dyrektora Instytutu Humanistycznego, później prorektorem ds. dydaktyki i studentów, a od 2013 roku jest rektorem. Ponowny start w wyborach umożliwiła mu Konstytucja dla Nauki, zgodnie z którą kadencji rektora rozpoczętej w 2017 r., a zakończonej 31 sierpnia 2020 r., nie wlicza się do liczby następujących po sobie kadencji. W PUSS studiuje obecnie 1300 osób. Kadrę tworzy 304 pracowników. Uczelnia oferuje 11 kierunków i 25 specjalności. Jej mury opuściło dotąd ponad 10 tys. absolwentów.\n\n[caption id=\"attachment_2146\" align=\"alignright\" width=\"193\"]<img class=\"wp-image-2146\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/druga-kadencja-wiszniewskiej-fa-03-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"193\" height=\"290\" /> Fot. Archiwum[/caption]\n<h3>Druga kadencja Wiszniewskiej</h3>\n<b>SUWAŁKI</b> Dr Marta Wiszniewska przez kolejną kadencję będzie rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. prof. Edwarda F. Szczepanika w Suwałkach. Była jedyną kandydatką na to stanowisko. Czterdziestodwuletnia Wiszniewska jest jednym z najmłodszych rektorów w Polsce. Skończyła Wydział Prawa i Administracji na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktoryzowała się w Akademii Obrony Narodowej. Jest specjalistką od logistyki. Tego przedmiotu nauczała w Zespole Szkół nr 6 w Suwałkach. Pracowała także w Służbie Celnej. Z PWSZ związana jest od dziesięciu lat, m.in. jako dziekan Wydziału Ochrony Zdrowia. Suwalska publiczna powstała w 2005 roku. W jej strukturze funkcjonują trzy wydziały: Ochrony Zdrowia, Politechniczny i Humanistyczno-Ekonomiczny. Blisko 2 tys. studentów ma do wyboru 11 kierunków kształcenia. Kadrę uczelni tworzy ponad 200 pracowników.\n\n[caption id=\"attachment_2184\" align=\"alignleft\" width=\"231\"]<img class=\"wp-image-2184\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/reelekcja-w-pwste-fa-03-2020-802x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"231\" height=\"295\" /> Fot. PWSTE[/caption]\n<h2>Reelekcja w PWSTE</h2>\n<b>JAROSŁAW</b> Dr hab. Krzysztof Rejman, prof. PWSTE, został jednogłośnie wybrany na rektora Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej w Jarosławiu. Zagłosowali na niego wszyscy elektorzy (24). Będzie to jego druga kadencja. Jest szóstym rektorem w historii jarosławskiej uczelni. Związany jest z nią od samego początku, czyli od 1998 roku. Przez 10 lat zajmował stanowisko prorektora ds. studenckich. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień socjologicznych i dotyczą m.in. sytuacji osób niepełnosprawnych we współczesnym społeczeństwie, polityki senioralnej oraz organizacji i zarządzania instytucjami pomocowymi. Jest wiceprezesem Stowarzyszenia Instytutu Polsko-Ukraińskiego w Jarosławiu oraz Towarzystwa Ochrony Dziedzictwa Kulturowego w Przemyślu. Na jarosławskiej PWSTE kształci się 2,5 tys. studentów.\n\n[caption id=\"attachment_2168\" align=\"alignright\" width=\"149\"]<img class=\"wp-image-2168\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/na-kolejne-4-lata-fa-03-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"149\" height=\"224\" /> Fot. KRAUM[/caption]\n<h3>Na kolejne 4 lata</h3>\n<b>POZNAŃ </b>Prof. Andrzej Tykarski został wybrany na rektora Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Głosowało na niego 93 z 99 elektorów. Będzie to jego druga kadencja na tym stanowisku. Prof. Tykarski jest specjalistą chorób wewnętrznych, angiologii i hipertensjologii. Zawodowo jest związany z Uniwersytetem Medycznym (wcześniej Akademią Medyczną) w Poznaniu od 1982 roku. Od 2010 roku pełni funkcję kierownika Katedry i Kliniki Hipertensjologii, Angiologii i Chorób Wewnętrznych Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego UMP. Jest także kierownikiem Pracowni Farmakoekonomiki Nadciśnienia Tętniczego. Posiada tytuł Hypertension Specialist of European Society of Hypertension.\n\n[caption id=\"attachment_2175\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2175\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nowy-dyrektor-nask-fa-03-2020-1024x744.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"262\" /> Fot. NASK[/caption]\n<h3>Nowy dyrektor NASK</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dr inż. Kamil Sitarski (na fot. po prawej) zastąpił dr. hab. Jacka Leśkowa na stanowisku dyrektora Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego. Ukończył Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej. Jest doktorem nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu (rozprawa doktorska poświęcona modelowi referencyjnemu informatycznego systemu zarządzania wiedzą). Aktywnie działa na Wydziale Zarządzania PW, gdzie zajmuje się zagadnieniami, związanymi z systemami informatycznymi zarządzania, paradygmatami gospodarki cyfrowej i zarządzaniem wiedzą. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Informatycznego oraz Naukowego Towarzystwa Informatyki Ekonomicznej.\n<h3>DID po raz drugi</h3>\n<b>WARSZAWA</b> 15 mln zł trafi do piętnastu publicznych uczelni zawodowych w drugim konkursie Dydaktycznej Inicjatywy Doskonałości. Siedem z nich: Akademia im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim, państwowe wyższe szkoły zawodowe w Głogowie, Suwałkach, Nysie i Chełmie oraz Państwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile i Państwowa Uczelnia Zawodowa we Włocławku, zostało nagrodzonych po raz pierwszy. Premia finansowa jest wypłacana w formie subwencji, która zapewnia większą elastyczność w dysponowaniu pieniędzmi. Uczelnie mogą wydać środki na cele, które podniosą jakość kształcenia, np. na zakup pomocy dydaktycznych, zatrudnienie praktyków w uczelniach, stypendia dla studentów, kursy i szkolenia podnoszące kompetencje kadry dydaktycznej, modernizację laboratoriów. Uczelnie w konkursie DID są wyłaniane na podstawie wybranych wskaźników systemu Ekonomicznych Losów Absolwentów (ELA).\n\n[caption id=\"attachment_2160\" align=\"alignright\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2160\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020-1024x768.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"270\" /> Fot. ATH[/caption]\n<h3>Mają już gdzie grać</h3>\n<b>BIELSKO-BIAŁA</b> Studenci Akademii Techniczno-Humanistycznej mogą już korzystać z nowej hali sportowej. Obiekt o powierzchni blisko 1700 m2 ma falistą bryłę. W najwyższym punkcie sięga ona 12 metrów, a minimalna wysokość to 6 m. Do użytku oddano parter budynku z boiskami do siatkówki, koszykówki, piłki ręcznej, czterema boiskami do badmintona oraz trybunami mogącymi pomieścić 104 widzów. W kolejnym etapie dobudowane zostanie I piętro. Znajdą się tam m.in. sala do squasha, siłownia, część administracyjna, ścianka wspinaczkowa, instalacja fotowoltaiczna. Hala powstaje w miejscu starej, na terenie kampusu ATH. Całość inwestycji pochłonie prawie 12,5 mln zł, z czego 9,4 mln dołożyło MNiSW.\n\n[caption id=\"attachment_2179\" align=\"alignleft\" width=\"234\"]<img class=\"wp-image-2179\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/polsko-ukrainska-nagroda-fa-03-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"234\" height=\"351\" /> Fot. PAN[/caption]\n<h3>Polsko-ukraińska nagroda</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dwoje badaczy Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych im. W. Trzebiatowskiego PAN we Wrocławiu: jego dyrektor prof. Andrzej Jeżowski (na fot.) oraz dr inż. Daria Szewczyk, a także prof. Mikhaił A. Strzhemechny i prof. Alexander I. Krivchikov z Fizyko-Technicznego Instytutu Niskich Temperatur NANU w Charkowie zostali laureatami polsko-ukraińskiej nagrody za wybitne osiągnięcia naukowe. Doceniono ich badania nad nowymi mechanizmami przewodnictwa cieplnego nieprzewodzących ciał stałych prowadzone od 2015 roku, kiedy po raz pierwszy zaobserwowano aktywowany termicznie nowy mechanizm transportu ciepła w monokrysztale trójskośnego 4-bromobenzofenonu. Analogicznego zjawiska, polegającego na wzroście przewodnictwa cieplnego w obszarze wysokich temperatur, dowiedziono również dla szeregu kryształów molekularnych, składających się z elastycznych molekuł. Osiągnięcie pozwoli na zaprojektowanie nowych materiałów o określonych parametrach czy własnościach cieplnych. Nagroda przyznawana jest co 5 lat przez prezesów Polskiej Akademii Nauk i Narodowej Akademii Nauk Ukrainy.\n\n[caption id=\"attachment_2177\" align=\"alignright\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2177\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/oko-w-oko-z-rekinem-fa-03-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"255\" /> Fot. Mateusz Lipka[/caption]\n<h3>Oko w oko z rekinem</h3>\n<b>SZCZECIN</b> Prawie tysiąc eksponatów zwierząt wodnych, w tym unikatowe gatunki, których nie ma nigdzie w Polsce ani w Europie, można zobaczyć w Muzeum Ichtiologicznym, otwartym na Wydziale Nauk o Żywności i Rybactwa Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Wszystkie zbiory to efekt wypraw naukowych pracowników wydziału. Pierwsza z wystaw poświęcona jest rekinom. W specjalnie przygotowanych gablotach można zobaczyć rekina młota, kosogona żarłacza, kolenia, mustela, płaszczki z narządami elektrycznymi i korale w naturalnej scenerii. Jest też złowiony w okolicach Nowej Funlandii w 1971 roku rekin polarny, który mierzy 4 metry. W innym miejscu znajdują się zbiory ryb, które pokonują tysiące kilometrów, by odbyć tarło, m.in. węgorze europejskie czy minogi morskie. Oprócz tego można obejrzeć laboratoryjną wylęgarnię ryb oraz akwaria z rybami morskimi i słodkowodnymi, m.in. błazenkami, pielęgnicami, rogatnicami i szpadelkami.\n\n[caption id=\"attachment_2178\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2178\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/polski-wklad-w-badania-slonca-fa-03-2020-1024x684.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"240\" /> Fot. Jan Hellmann[/caption]\n<h3>Polski wkład w badania Słońca</h3>\n<b>FLORYDA</b> Teleskop rentgenowski STIX, opracowany przez naukowców i inżynierów Centrum Badań Kosmicznych PAN, znalazł się wśród dziesięciu aparatów umieszczonych na pokładzie sondy Solar Orbiter, wystrzelonej w przestrzeń kosmiczną z Przylądka Canaveral. Dzięki niej naukowcy chcą się dowiedzieć, jak Słońce tworzy i „kontroluje” heliosferę – swoje najbliższe międzygwiazdowe otoczenie, zdominowane przez wiatr słoneczny. STIX będzie dostarczał do dziesięciu wysokorozdzielczych zdjęć Słońca na sekundę, co umożliwi precyzyjne wskazanie, kiedy i z jakiego regionu na naszej gwieździe nastąpiła emisja elektronów w przestrzeń międzyplanetarną. Polacy zaprojektowali i wykonali komputer pokładowy wraz z obudową mechaniczną, system do precyzyjnego określania położenia Słońca, a także układ do wspomagania testów elektroniki. Budowa Solar Orbiter trwała około 10 lat i kosztowała Europejską Agencję Kosmiczną 0,5 mld euro. Analizą danych zajmą się w Polsce badacze z Zakładu Fizyki Słońca CBK PAN we Wrocławiu oraz Instytutu Astronomicznego Uniwersytetu Wrocławskiego.\n<h3>Kolejne Europejskie Uniwersytety?</h3>\n<b>BIAŁYSTOK/GDAŃSK/WARSZAWA </b>Trzy kolejne polskie uczelnie przystąpiły do konsorcjów, które wystartują w drugim konkursie European Universities. Politechnika Białostocka została członkiem konsorcjum „UNIVERS – European Cross Border University”, w skład którego wchodzi osiem przygranicznych uczelni z Francji, Hiszpanii, Niemiec, Bułgarii, Rumunii i Łotwy. Kształci się w nich 85 tys. studentów. Liderem jest University of Perpignan (Francja). Politechnika Gdańska wraz z pięcioma partnerami z Hiszpanii, Portugalii, Francji, Włoch i Niemiec (w sumie kształcą ponad 81 tys. studentów) tworzy „CURE – Consortium of Universities with Regional Engagement”. Liderem jest Universitat Jaume I (Hiszpania). Z kolei Politechnika Warszawska wraz z sześcioma uczelniami technicznymi z Niemiec, Szwecji, Norwegii, Włoch i Hiszpanii tworzy konsorcjum ENHANCE, którego liderem jest Politechnika w Mediolanie. Wyniki konkursu mają być ogłoszone w lipcu. W ubiegłym roku powołano 17 konsorcjów Uniwersytetów Europejskich z udziałem 5 polskich uczelni: Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Opolskiego, Uniwersytetu Gdańskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Warszawskiego.\n\n[caption id=\"attachment_2189\" align=\"alignright\" width=\"281\"]<img class=\"wp-image-2189\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/stypendium-na-identyfikacje-lubinu-fa-03-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"281\" height=\"313\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Stypendium na identyfikację łubinu</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Anita Sabat-Tomala, doktorantka w Zakładzie Geoinformatyki, Kartografii i Teledetekcji Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego, otrzymała stypendium im. Anny Pasek. Jej projekt polega na opracowaniu oraz przetestowaniu teledetekcyjnej metody identyfikacji inwazyjnego gatunku łubinu trwałego z wykorzystaniem metod klasyfikacji pikselowych i podpikselowych oraz lotniczych obrazów hiperspektralnych HySpex. Badania będzie prowadziła na cennych przyrodniczo obszarach Gór Kamiennych i Rudaw Janowickich. Uzyskane wyniki pozwolą na ograniczenie tradycyjnych naziemnych badań terenowych oraz optymalizację algorytmów klasyfikacji i zestawów danych teledetekcyjnych. Konkurs ma na celu promocję najzdolniejszych doktorantów polskich jednostek naukowych. Hasło przewodnie tegorocznej edycji brzmiało „5 górskich żywiołów”. Stypendium w wysokości 25 tys. zł jest fundowane przez Fundację im. Anny Pasek, założoną przez rodziców młodej badaczki z Uniwersytetu Jagiellońskiego, która zginęła tragicznie podczas wspinaczki na Mont Blanc.\n\n[caption id=\"attachment_2163\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2163\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/mistrzowie-w-futsalu-fa-03-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"240\" /> Fot. Kinga Sałata[/caption]\n<h3>Mistrzowie w futsalu</h3>\n<b>POZNAŃ</b> Studenci Kolegium Jagiellońskiego Toruńskiej Szkoły Wyższej i studentki Uniwersytetu Jagiellońskiego zostali zwycięzcami akademickiej rywalizacji w futsalu. To pierwsi tegoroczni triumfatorzy Akademickich Mistrzostw Polski. W finale rywalizacji mężczyzn KJ-TSW pokonało Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie 5:1. Brąz dla Uniwersytetu Śląskiego. W grupie zespołów kobiecych studentki UJ wygrały decydujący mecz z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Wałbrzychu 2:1. Dla krakowianek, które świetnie radzą sobie zarówno w rozgrywkach futsalowych, jak i trawiastych, to już trzecie z rzędu zwycięstwo w AMP. Na najniższym stopniu podium stanęły futsalistki Uniwersytetu Gdańskiego. MVP zawodów wybrano Mikołaja Zastawnika (UEK) i Klaudię Fabovą (PWSZ Wałbrzych).\n<h3>Liderzy innowacji</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Politechnika Lubelska po raz trzeci z rzędu znalazła się na czele zestawienia polskich szkół wyższych pod względem liczby zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych. Lubelscy inżynierowie dokonali wprawdzie w ubiegłym roku o cztery zgłoszenia mniej (135) niż w 2018, ale i tak wyprzedzili Politechnikę Wrocławską (106) i Politechnikę Śląską (103). Okazali się także bezkonkurencyjni, jeśli chodzi o uzyskane patenty i prawa ochronne (126). To wysforowało ich na pierwsze miejsce także w tej kategorii, w której pokonali ubiegłorocznego lidera Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie (122) oraz Politechnikę Łódzką (106). W okresie 2013–2019 najprężniej w zakresie innowacji działała PWr, której pracownicy uzyskali 929 patentów i praw ochronnych. Zdystansowali Akademię Górniczo-Hutniczą (707) oraz ZUT (617). Najwyżej sklasyfikowaną uczelnią tzw. bezprzymiotnikową jest Uniwersytet Warmińsko-Mazurski – na 14. miejscu (186).\n\n[caption id=\"attachment_2182\" align=\"alignright\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2182\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/powolany-do-esfri-fa-03-2020-1024x703.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"247\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Powołany do ESFRI</h3>\n<b>KRAKÓW</b> Prof. Józef Dulak, kierownik Zakładu Biotechnologii Medycznej na Wydziale Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, został powołany przez MNiSW na przedstawiciela Polski w Grupie Roboczej ds. Zdrowia i Żywności w Europejskim Forum Strategicznym ds. Infrastruktur Badawczych (ESFRI). Jego zainteresowania naukowe dotyczą komórek macierzystych, biologii i medycyny naczyniowej, terapii genowej i komórkowej oraz mechanizmów chorobowych powodowanych zapaleniami i stresem oksydacyjnym. ESFRI zostało powołane w 2002 roku. Efektem spotkań tego gremium jest kształtowanie polityki w zakresie infrastruktur badawczych w Europie. Tworzy i aktualizuje Europejską Mapę Drogową Infrastruktur Badawczych. Nie jest ciałem decyzyjnym i nie zajmuje się dystrybucją środków finansowych.\n\n[caption id=\"attachment_2151\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2151\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/honorowy-kardiochirurg-fa-03-2020-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"240\" /> Fot. Janusz Pająk[/caption]\n<h3>Honorowy kardiochirurg</h3>\n<b>OLSZTYN</b> Dr n. med. Franz van Erckelens został honorowym profesorem Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Z wnioskiem o uhonorowanie wybitnego kardiochirurga wystąpiła Rada Wydziału Lekarskiego. W ten sposób podziękowano mu za zaangażowanie dydaktyczne, wzbogacenie procesu kształcenia i umiędzynarodowienie wydziału. F. van Erckelens jest absolwentem medycyny uniwersytetu w Aachen (Niemcy). W 2007 r. nawiązał współpracę z Wydziałem Nauki o Żywności UWM, od 2010 r. współpracuje z Wydziałem Lekarskim. Jako profesor wizytujący prowadził zajęcia dla studentów anglojęzycznych. Jest specjalistą z zakresu rehabilitacji i zapobiegania chorobom serca, rehabilitacji po operacjach kardiologicznych oraz leczenia żylnych chorób naczyniowych i zakrzepicy.\n<h3>UEK z certyfikatem CEEMAN</h3>\n<b>KATOWICE</b> Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach otrzymał międzynarodową akredytację instytucjonalną CEEMAN International Quality Accreditation – jedną z najbardziej prestiżowych i cenionych w obszarze edukacji menedżerskiej. Przyznawana jest przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju Zarządzania w Dynamicznie Rozwijających się Społeczeństwach (CEEMAN). IQA to certyfikat jakości, potwierdzający spełnienie wymogów dotyczących sprawnego funkcjonowania, dobrego poziomu dydaktyki i badań naukowych, stabilności finansowej, a także wysokiej jakości kształcenia. To pierwsza międzynarodowa akredytacja instytucjonalna dla UE w Katowicach. Uczelnia dołączyła tym samym do grona 27 akredytowanych instytucji CEEMAN na świecie, w tym pięciu polskich: Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie i Gdańskiej Fundacji Kształcenia Menedżerów. Akredytacja została przyznana na sześć lat.\n\n[caption id=\"attachment_2144\" align=\"alignright\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2144\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"239\" /> Fot. PB[/caption]\n<h3>Doktorat h.c. – prof. Jozef Živčák</h3>\n<b>BIAŁYSTOK</b> Politechnika Białostocka uhonorowała najwyższą godnością akademicką prof. Jozefa Živčáka z Uniwersytetu Technicznego w Koszycach. Światowej sławy specjalista w dziedzinie biomechaniki człowieka jest 11 doktorem h.c. białostockiej uczelni, ale pierwszym zagranicznym. Prof. Živčák jest pionierem w zakresie opracowywania i wdrażania implantów wykonywanych na miarę z wykorzystaniem technik generatywnych. Zespół, którym kieruje, wykonał i nadzorował wszczepienie największego implantu twarzy na świecie, obejmującego 83% całej twarzy. Jest autorem m.in. urządzeń do rehabilitacji, protetycznych czy nowoczesnego systemu nakładek wspomagających naukę ssania u niemowląt z rozszczepem podniebienia. Był inicjatorem utworzenia w swojej Alma Mater centrum technik przyrostowych. Od ponad 20 lat współpracuje z Wydziałem Mechanicznym PB.\n\n[caption id=\"attachment_2190\" align=\"alignleft\" width=\"189\"]<img class=\"wp-image-2190\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/symulacje-na-podkarpaciu-fa-03-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"189\" height=\"283\" /> Fot. Michał Święcicki[/caption]\n<h3>Symulacje na Podkarpaciu</h3>\n<b>RZESZÓW</b> Na Uniwersytecie Rzeszowskim uruchomiono Centrum Symulacji Medycznej. Jednostka jest częścią Kolegium Nauk Medycznych. Na prawie 3 tys. m2 powstały sale symulacyjne niskiej, pośredniej i wysokiej wierności oraz sale przeznaczone do opieki położniczej i pielęgniarskiej, a także do ćwiczeń umiejętności pielęgniarskich, położniczych i technicznych. Na wyposażeniu CSM znajdują się fantomy, trenażery, defibrylatory, respiratory, kardiomonitory oraz zaawansowane technologicznie symulatory pacjentów w różnym wieku. Jest też zaawansowany symulator porodowy. Dzięki systemowi audio-wideo możliwe jest rejestrowanie scenariuszy symulacyjnych. Centrum posiada także sale przystosowane do przeprowadzenia egzaminu OSCE, który pozwala ocenić efekty kształcenia w zakresie umiejętności praktycznych. Wartość projektu to 4,1 mln zł, z czego dofinansowanie ze środków UE wyniosło 3,5 mln zł. W drugim etapie powstaną sale do kształcenia na kierunku lekarskim.\n\n[caption id=\"attachment_2167\" align=\"alignright\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2167\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/nagroda-im-jana-uphagena-fa-03-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"240\" /> Fot. Grzegorz Mehring[/caption]\n<h3>Nagroda im. Jana Uphagena</h3>\n<b>GDAŃSK</b> Dwie badaczki Uniwersytetu Gdańskiego zostały laureatkami tegorocznej Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Naukowców im. Jana Uphagena. W kategorii nauk humanistycznych i społecznych uhonorowano Aleksandrę Mańkowską (na fot. po lewej), doktorantkę w Instytucie Psychologii Wydziału Nauk Społecznych. Doceniono ją za osiągnięcia w zakresie zrozumienia neuropsychologicznych podstaw orientowania uwagi wzrokowej u pacjentów po udarach czy z chorobami przewlekłymi. Tej tematyki dotyczy realizowany przez nią grant PRELUDIUM, w którym zaproponowała nowatorskie, eksperymentalne podejście do badań procesów emocjonalnych i uwagowych. W kategorii nauk ścisłych i przyrodniczych nagrodę otrzymała dr Karolina Pierzynowska z Katedry Biologii Molekularnej Wydziału Biologii za osiągnięcia w poszukiwaniu nowych terapii i metod leczenia chorób neurodegeneracyjnych. Bada efektywność działania jednego z flawonoidów, genisteiny, jako potencjalnego leku na chorobę Huntingtona oraz chorobę Alzheimera. Nagroda im. Jana Uphagena to najważniejsze wyróżnienie na Pomorzu dla młodych badaczy.\n\n[caption id=\"attachment_2180\" align=\"alignleft\" width=\"360\"]<img class=\"wp-image-2180\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/popularyzatorzy-nauki-fa-03-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"360\" height=\"240\" /> Fot. Wojciech Olkuśnik[/caption]\n<h3>Popularyzatorzy Nauki</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Twórcy Dolnośląskiego Festiwalu Nauki zdobyli nagrodę główną w 15 konkursie „Popularyzator Nauki” organizowanym przez serwis Nauka w Polsce i MNiSW. Istniejący od 22 lat festiwal zyskał ponad 1,5 mln odbiorców, którzy uczestniczyli w ponad 30 tys. wydarzeń. W poszczególnych kategoriach triumfowali: duet Aleksandra i Piotr Stanisławscy z Crazy Nauka (Media), Dawid Myśliwiec (Animator), Stowarzyszenie Rzecznicy Nauki (Instytucja), dr Wojciech Glac (Naukowiec), Heweliusze Nauki (Zespół). Pozaregulaminowe Wyróżnienie im. red. Tomasza Trzcińskiego otrzymało Biuro Prasowe Uniwersytetu Łódzkiego za wzorcową politykę informacyjną. Zwycięzców wyłoniono spośród 109 zgłoszeń.\n<div class=\"signature\">\n\nOpracował Mariusz Karwowski\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Współpraca: Piotr Burda, Marcin Czyżniewski, Katarzyna Dominiak, Michał Grzybowski, Monika Wąs, Jadwiga Witek, Maria Wojtach, Jolanta Workowska, Łukasz Wspaniały</em></p>\n<p style=\"text-align: right;\">Wykorzystano serwisy prasowe szkół wyższych, placówek badawczych i instytucji otoczenia nauki.\nWięcej aktualności na naszej stronie internetowej\n<a href=\"http://www.forumakademickie.pl\">www.forumakademickie.pl</a>\noraz na naszych profilach na Facebooku<a style=\"float: right;\" href=\"https://twitter.com/ForumAkad\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2096\" style=\"float: right; margin-left: 10px; cursor: pointer;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter.png\" alt=\"\" width=\"23\" height=\"32\" /></a><a href=\"https://www.facebook.com/ForumAkademickie\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2095\" style=\"float: right; margin-left: 10px; cursor: pointer;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/fb.png\" alt=\"\" width=\"32\" height=\"32\" /></a>\ni na Twitterze</p>\n\n</div>', 'Wydarzenia', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wydarzenia', '', '', '2020-03-17 18:26:21', '2020-03-17 17:26:21', '', 2209, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wydarzenia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2267, 1, '2020-03-18 08:20:52', '2020-03-18 07:20:52', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-2194\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/zespol-ds-koronawirusa-fa-03-2020.jpg\" alt=\"\" width=\"1280\" height=\"720\" />Co najmniej do 25 marca na wszystkich uczelniach nie będą się odbywały zajęcia dydaktyczne – poinformował po posiedzeniu rządowego zespołu zarządzania kryzysowego wicepremier, minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin. Decyzja związana jest z epidemią koronawirusa.\n\nZawieszenie zajęć dotyczy kształcenia w uczelniach nadzorowanych przez MNiSW (podobne zarządzenia wydali także ministrowie: obrony narodowej i kultury) na studiach I i II stopnia, jednolitych magisterskich, doktoranckich, a także szkół doktorskich oraz zajęć na kursach i szkoleniach organizowanych przez uczelnie, studiach podyplomowych lub stacjonarnych zajęć dydaktycznych w innych formach. Szef resortu nauki zaznaczył przy tym, że nie oznacza to zamknięcia uczelni. Rektorzy i osoby kierujące innymi podmiotami prowadzącymi kształcenie doktorantów, czyli instytutów PAN i instytutów badawczych, zostały zobowiązane do zapewnienia ich bieżącego funkcjonowania.\n\n– Administracja będzie nadal normalnie działać, naukowcy mogą dalej prowadzić swoje prace, nie widzę też zagrożeń dla przeprowadzania wyborów władz rektorskich na poszczególnych uczelniach zgodnie z wcześniej przyjętym harmonogramem – dodał wicepremier Gowin, zaznaczając, że na razie nie przewiduje także zmian w kalendarzu rekrutacji na studia.\n\nO tym, że zawieszenie zajęć w szkołach wyższych jest przez rząd poważnie rozpatrywane, szef resortu nauki wspominał już na konferencji prasowej dzień wcześniej, 10 marca. Zobowiązał wówczas rektorów do tego, aby pilnie przeanalizowali możliwość przejścia w jak najszerszym zakresie na kształcenie online. Zajęcia w postaci e-learningu, nawet jeśli ta forma nie była przewidziana w programie danego przedmiotu, mają ograniczyć skutki opóźnień w jego realizacji. Powołany przez MNiSW zespół ekspertów ma wypracować zalecenia dla uczelni w zakresie kształcenia zdalnego, m.in dotyczące sposobu przygotowania kursu, w szczególności dla tych szkół publicznych i niepublicznych, które mają w tym niewielkie doświadczenie. Uczelnie posiadające już gotowe platformy e-learningowe zostaną zachęcone do udostępniania tych usług pozostałym podmiotom. Wykorzystana zostanie również platforma Navoica, utrzymywana przez Ośrodek Przetwarzania Informacji. Narzędzie to umożliwia tworzenie i zamieszczanie kursów online i materiałów dydaktycznych. Kursy mogą być otwarte i zamknięte (widoczne tylko dla dedykowanej grupy). Władze resortu nauki zapewniły o wsparciu finansowym tych uczelni, które są w stanie szybko uruchomić platformy do kształcenia na odległość.\n\nOdgórna decyzja o zawieszeniu zajęć była tylko przypieczętowaniem działań, które poszczególne uczelnie podjęły już wcześniej. Jako pierwszy zdecydował się na to Warszawski Uniwersytet Medyczny. Tą drogą poszli też inni, m.in. Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola, zrzeszające 14 publicznych szkół wyższych. Niektóre uczelnie zdecydowały się na dłuższy okres bez zajęć, np. Uniwersytet Warszawski i Uniwersytet Łódzki (oba do 14 kwietnia), Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej (do 15 kwietnia), Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Kaliszu (do 16 kwietnia). Uniwersytet Jagielloński zamknął wszystkie swoje ekspozycje muzealne: Collegium Maius, Muzeum Farmacji i Ogród Botaniczny przy ul. Kopernika.\n\nWszystkie uczelnie zawiesiły zagraniczne wyjazdy służbowe pracowników oraz wyjazdy zagraniczne i krajowe studentów i doktorantów. Odwołano kongresy, konferencje, sympozja, zjazdy, seminaria oraz imprezy o charakterze otwartym, m.in. Afryka Reggae Festiwal na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, Ogólnopolski Studencki Przegląd Piosenki Turystycznej YAPA na Politechnice Łódzkiej czy 9 Gdański Międzynarodowy Festiwal Chóralny na Politechnice Gdańskiej. Prze\n\nciwdziałając epidemii, w części akademickich budynków zamontowano dodatkowe pojemniki z płynem do dezynfekcji. W większości komunikatów zaznaczono, by przez najbliższe tygodnie kontaktować się z administracją uczelni mailem bądź telefonicznie.\n\nKoordynacją działań w systemie szkolnictwa wyższego i nauki w związku z zagrożeniem wystąpienia COVID-19 zajmuje się od 2 marca powołany przez ministra Jarosława Gowina specjalny zespół, na którego czele stanął sekretarz stanu prof. Wojciech Maksymowicz. W składzie 15-osobowego gremium znaleźli się przedstawiciele konferencji rektorów, studentów, Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej i niektórych departamentów MNiSW. Jedną z wypracowanych rekomendacji jest włączenie studentów dwóch ostatnich lat kierunku lekarskiego, a także ostatniego roku kierunków: pielęgniarstwo oraz ratownictwo medyczne, w działania wspomagające służby sanitarne (mierzenie temperatury, prowadzenie wywiadów epidemiologicznych i inne).\n\nNarodowe Centrum Nauki zarekomendowało przełożenie na późniejszy termin wyjazdów do zagranicznych ośrodków naukowych, finansowanych przez NCN w ramach konkursów. W przypadku już realizowanych staży w zagranicznych ośrodkach naukowych w krajach objętych zagrożeniem epidemiologicznym jest możliwość skrócenia pobytu lub zrealizowania pozostałej części stażu w innym terminie.\n\nPolska Komisja Akredytacyjna poinformowała, że w trosce o bezpieczeństwo zdrowotne jej członków, ekspertów i sekretarzy, pod uwagę weźmie wszystkie decyzje/wnioski poszczególnych uczelni w sprawie dalszego osobistego zaangażowania w wizytacjach zaplanowanych w najbliższym okresie, z uwzględnieniem aktualnej sytuacji epidemicznej w kraju oraz rekomendacji GIS i MNiSW.\n\nGłówny Inspektor Sanitarny zarekomendował władzom uczelni, aby w przypadku osób objętych nadzorem epidemiologicznym lub kwarantanną, w tym domową, uznawały nieobecność studenta na zajęciach dydaktycznych za usprawiedliwioną. W przypadku pracowników uczelni stosuje się interpretację zgodną z zaleceniami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.\n\nZgodnie z wcześniej ustalonym harmonogramem mają się odbywać wybory rektorów na kadencję 2020–2024. Zawieszono do odwołania organizację wszystkich imprez Akademickich Mistrzostw Polski.\n\nMariusz Karwowski', 'Na froncie walki z wirusem', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-3', '', '', '2020-03-18 08:25:40', '2020-03-18 07:25:40', '', 2209, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-03-2020/tytul-artykulu-3/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2274, 48, '2020-03-26 15:47:38', '2020-03-26 14:47:38', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-14', '', '', '2020-03-26 15:47:38', '2020-03-26 14:47:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-14/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2213, 1, '2020-03-17 13:07:41', '2020-03-17 12:07:41', '[caption id=\"attachment_2172\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2172\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/szukanie-we-wszystrkim-prawdy1-fa-03-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"683\" /> Źródło: MNiSW[/caption]\n<h2>Będziemy podejmować inicjatywę tworzenia nowych instytucji naukowych wzorowanych na tej jedynej jaskółce, jaką jest Międzynarodowy Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej. Tego typu międzynarodowych instytutów chcemy utworzyć w tej kadencji przynajmniej kilka – zapowiedział minister nauki.</h2>\nW 2020 r. po raz pierwszy obchodziliśmy Dzień Nauki Polskiej – święto państwowe wprowadzone ustawą podpisaną przez prezydenta Andrzeja Dudę 3 lutego br. W FA 2/2020 przedstawiliśmy koncepcję tego święta, które przypada na 19 lutego, dzień urodzin Mikołaja Kopernika, oraz uwagi przedstawione przez niektórych uczestników konsultacji społecznych ustawy.\n\nPierwsze święto nauki polskiej obchodziliśmy w tym roku w Toruniu. Tego samego dnia swoje święto patronackie ma Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Uniwersytet świętował przed południem, a pierwsza Gala Nauki Polskiej odbyła się w Toruniu tego samego dnia wieczorem. Według koncepcji przedstawionej w FA 2/2020 przez ministra nauki Jarosława Gowina, gala ma się odbywać każdego roku w innym ośrodku akademickim.\n\nPodczas uroczystości toruńskiej wręczono nagrody Prezesa Rady Ministrów oraz Nagrody Ministra Nauki za działalność naukową. Te pierwsze otrzymały 24 osoby, a drugie 138 osób (nie wszyscy laureaci osobiście odebrali nagrody). Warto zauważyć, że żadna z komisji oceniających wnioski o nagrody nie wykorzystała limitu opisanego w rozporządzeniach. Premier mógł przyznać 45 nagród, a przyznał 24, w tym tylko 2 na 10 za osiągnięcia w działalności naukowej. Minister nauki mógł przyznać 200 nagród, a przyznał ich tylko 88 (w sumie nagrodził 138 osób, bo część nagród miała charakter zespołowy). Wysokość nagród określają rozporządzenia.\n\nNagrody prezesa rady ministrów są określone jasno i wynoszą za rok 2019: za doktorat – 30 tys. zł, za habilitację – 55 tys. zł, a za osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wdrożeniowe – 130 tys. zł. Wysokość nagród ministra nauki rozporządzenie określa procentowo w stosunku do płacy profesora w uczelni publicznej. Wynosi ono obecnie 6410 zł. Nagroda ministra za całokształt dorobku, działalność naukową, dydaktyczną i wdrożeniową nie może przekroczyć piętnastokrotności tej kwoty, a za działalność organizacyjną jej dziesięciokrotności. Listę laureatów nagród premiera i ministra nauki opublikowaliśmy w FA 2/2020.\n\nPodczas gali rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika i przedstawiciel Fundacji Watykańskiej Joseph Ratzinger-Benedykt XVI wręczyli po raz pierwszy nową uniwersytecką Nagrodę Ratio et Spes. Jest ona fundowana wspólnie przez UMK i fundację. Uhonorowano nią w tym roku prof. Tomaso Poggio z Center for Brains, Minds and Machines w Massachusetts Institute of Technology (USA). Nagrodzono go za publikację <em>Theoretical Issues in Deep Networks: Approximation, Optimization and Generalization</em>, która jest efektem współpracy uczonego z dr. Andrzejem Banburskim i mgr. Qianli Liao (także z MIT). Międzynarodowa nagroda naukowa, ustanowiona w 2019 r., ma być przyznawana co roku w innym obszarze badań. Celem inicjatywy jest promowanie interdyscyplinarnej refleksji naukowej nad zagadnieniami ważnymi i aktualnymi dla ludzkości. W tym roku do nagrody zgłoszono 9 badaczy, w tym 4 z Polski.\n\nPodczas uroczystości w holu toruńskich „Jordanek” eksponowano egzemplarz <em>De revolutionibus orbium coelestium</em> Mikołaja Kopernika, pochodzący z Biblioteki Księcia Albrechta Hohenzollerna, w oryginalnej oprawie z epoki. Bezcenne dzieło, wystawione za pancernymi szybami, znajdujące się cały czas pod obserwacją ochrony, cieszyło się ogromnym zainteresowaniem uczestników gali, którzy chętnie fotografowali się na tle księgi.\n\n[caption id=\"attachment_2191\" align=\"alignnone\" width=\"683\"]<img class=\"size-full wp-image-2191\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/szukanie-we-wszystkim-prawdy2-fa-03-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"683\" height=\"1024\" /> Źródło: MNiSW[/caption]\n\nUroczystość zwieńczyło przedstawienie <em>Opera matematyczna – Paradoksalny Rozkład Sfery</em> w reż. zmarłego w ub. roku Romana Kołakowskiego, zapowiedziane już w otwierającym uroczystość wystąpieniu ministra nauki dr. Jarosława Gowina. To opowieść o losach twórców Lwowskiej Szkoły Matematycznej. Główny bohater i jeden z założycieli szkoły, Stefan Banach, zabiera widza w osobistą podróż, która rozgrywa się na tle przełomowych wydarzeń dwudziestowiecznej Europy. Zdarzenia na scenie relacjonuje inny lwowski matematyk – Hugo Steinhaus. Tytuł spektaklu odnosi się do słynnego matematycznego twierdzenia (sformułowanego przez Banacha), którego R. Kołakowski użył jako metafory kulturowych, religijnych, naukowych, społecznych i politycznych zmian, jakie zaszły w Europie i na całym świecie w wyniku obu wojen światowych.\n\nJarosław Gowin rozpoczął swoje wystąpienie słowami Mikołaja Kopernika: „Myśli uczonego są niezależne od osądu ogółu, ponieważ dążeniem uczonego, o ile tylko ludzkiemu rozumowi pozwala na to Bóg, jest szukanie we wszystkim prawdy”. To piękne zdanie wybitnego astronoma minister nauki powtórzył jeszcze kilka razy w różnych momentach przemowy.\n\n– Dzień Nauki Polskiej to wyjątkowa okazja, by wyrazić najwyższe uznanie dla pokoleń naszych badaczy, naukowców i odkrywców. Tych, którzy konsekwentnie, z niezachwianą odwagą, niestrudzoną pasją, talentem na miarę geniuszu szukali we wszystkim prawdy, niezależnie od opinii ogółu, ale zawsze dla dobra wspólnego, dla naszej społeczności i narodu, a zarazem dla dobra całej ludzkości – mówił J. Gowin.\n\n– Patrząc w tym momencie na państwa tu zgromadzonych, widzę tych, którzy dołączyli do sztafety naukowych i akademickich pokoleń, tych, którzy kontynuują wielkie dzieło poszukiwania prawdy we wszystkim. Dzień Nauki Polskiej jest wyrazem wdzięczności dla całego środowiska naukowego i akademickiego. Państwo polskie, nasz naród i społeczeństwo dziękują wam za kapitalny udział w rozwoju naszego kraju, bo zawsze to właśnie nauka i akademia były kołami zamachowymi naszego rozwoju cywilizacyjnego, intelektualnego i etycznego, rozwoju technologicznego i gospodarczego. Tak było i tak w coraz większym stopniu jest i będzie, bo z biegiem stuleci rola akademii rośnie w tempie astronomicznym. Bez państwa, bez waszego udziału nie wygramy przyszłości ani dla Polski, ani dla świata – mówił minister nauki.\n\nWicepremier rządu RP chciałby, aby Dzień Nauki Polskiej kształtował naszą zbiorową polską świadomość, aby dla obywateli naszego kraju stało się jasne, jak wiele zawdzięczamy naukowcom i akademikom, jak wiele od naukowców i akademików zależy. – Ten dzień będzie wzmacniać społeczny szacunek dla nauki i akademii, inspirować kolejne pokolenia, by szły śladami mistrzów, geniuszy, gigantów ludzkiego umysłu. Trudno sobie nawet wyobrazić, co by się stało z Polską, co by się stało ze światem, gdyby zabrakło tych, którzy niezależnie od osądu ogółu szukali we wszystkim prawdy. To święto ma przypominać także tu zebranym członkom akademii, jak wielka spoczywa na ich barkach odpowiedzialność, jak istotna jest ich rola od szczebla lokalnego po globalny, jak wielkie nadzieje pokładamy w państwa talencie, pracowitości zaangażowaniu i postawie – mówił Jarosław Gowin.\n\nPotem minister przypomniał społeczny i koncyliacyjny charakter wdrażanej obecnie reformy nauki. – Udowodniliśmy, że wielkie systemowe zmiany można wprowadzać na drodze dialogu, wspólnego rozwiązywania problemów i sensownych kompromisów. (…) Zapewniam państwa, że kolejne lata będą przebiegały również w duchu dialogu. Przed nami wiele wyzwań związanych z monitorowaniem wdrażania reformy. Ministerstwo będzie, jak dotychczas, monitorowało i wspierało cały ten proces. Będziemy się wsłuchiwać w państwa głosy i dokonywać niezbędnych korekt.\n\nMinister nauki zapowiedział nie tylko reformę Polskiej Akademii Nauk, ale i sposób jej realizacji. – Czeka nas debata nad przyszłością Polskiej Akademii Nauk. Chcę, aby w dyskusji uczestniczyło cale środowisko akademickie i naukowe. Tylko w taki sposób wypracujemy najlepsze rozwiązanie na miarę tradycji i potencjału Polskiej Akademii Nauk, a zarazem na miarę społecznych potrzeb i wyzwań współczesności – mówił.\n\nPotem nastąpiła krytyka. – Wyrzutem sumienia pozostaje ubieganie się polskich naukowców o granty międzynarodowe. Mówię wprost: musimy skończyć z sytuacją, że do programów unijnych wpłacamy trzykrotnie więcej niż z tych programów pozyskujemy. Polski na to nie stać i Polska nie zasługuje na marnotrawstwo – wołał min. Gowin. Nie poprzestał na krytyce, ale przedstawił też propozycję dla akademików: – Dlatego będziemy pracować nad dodatkowymi systemami motywacyjnymi. Aktualnie wdrażamy w ministerstwie projekt dotyczący grantów międzynarodowych, zwłaszcza European Research Council. Mówiąc umownie: milion za milion. Za każde pozyskane euro w tych prestiżowych międzynarodowych grantach, uczelnia będzie otrzymywać identyczną kwotę z budżetu państwa – zapowiedział.\n\nMinister Gowin przedstawił w Toruniu jeszcze jedną zupełnie nową koncepcję rozwiązania systemowego, o którym nie wspomniał w opublikowanym w dniu uroczystości wywiadzie dla „Forum Akademickiego”: – W ubiegłych latach podejmowano kilkakrotnie tworzenie struktur umożliwiających najlepszym naukowcom realizację ambitnych programów badawczych. Ostatnimi takimi próbami są finansowane przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej Międzynarodowe Agendy Badawcze i Centra Dioscuri pod patronatem Instytutu Towarzystwa Maxa Plancka, współfinansowane przez rządy polski i niemiecki. Bardzo dobre wyniki naukowe tych centrów i opinie wielu naukowców potwierdzają potrzebę istnienia i rozwoju takich struktur. Dotychczas jednak powstawały one na podstawie kilkuletnich grantów i przestawały istnieć, a w każdym razie niejasne było ich dalsze istnienie, po ich zakończeniu. Pracujemy nad stworzeniem rozwiązania systemowego, umożliwiającego długotrwałe funkcjonowanie tych centrów doskonałości naukowej. Oparte będą one na niezależności w doborze tematyki badawczej, odrębnym finansowaniu czy to ze środków krajowych, czy też unijnych, będą przyznawane na okres dłuższy niż cztery lata, chociaż oczywiście ich działalność będzie poddawana ewaluacji. Będziemy podejmować inicjatywę tworzenia nowych instytucji naukowych wzorowanych na tej jedynej jaskółce, jaką jest Międzynarodowy Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej. Tego typu międzynarodowych instytutów chcemy utworzyć w tej kadencji przynajmniej kilka – zapowiedział minister nauki.\n<div class=\"signature\">\n\nPiotr Kieraciński\n\n</div>\nFotorelacja na II stronie okładki.', 'Szukanie we wszystkim prawdy ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'szukanie-we-wszystkim-prawdy%e2%80%a9', '', '', '2020-03-17 18:32:17', '2020-03-17 17:32:17', '', 2209, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/szukanie-we-wszystkim-prawdy%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
