INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1366, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h2><strong>Program jest nastawiony bardziej na edukację niż na badania naukowe. Nie zapominamy o nich, ale nie są obecnie na pierwszym planie. Finansowanie ma być przeznaczone ewentualnie na powiązanie badań naukowych z edukacją.</strong></h2>\r\n<h2><img class=\"alignnone wp-image-1319 size-full\" style=\"font-size: 16px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/stanislaw-kistryn-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"501\" height=\"750\" /></h2>\r\nRozmowa z prof. <strong>Stanisławem Kistrynem</strong>, prorektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego ds. nauki, przewodniczącym Uniwersyteckiej Komisji Nauki\r\n\r\n<strong>Uniwersytet Jagielloński został członkiem konsorcjum, tzw. uniwersytetu europejskiego. Całe konsorcjum dostaje 5 milionów euro, a do UJ trafi jedynie drobna część tej kwoty przy najpewniej znacznie wyższym wkładzie własnym.</strong>\r\n\r\nNiedawno uczestniczyłem w spotkaniu The Guild of European Research-Intensive Universities. Pierwsze pytanie w panelu dotyczyło tego, jaka jest wartość dodana dla UJ z udziału w związku – bo to związek, a nie konsorcjum – uniwersytetów, który ma status uniwersytetu europejskiego czy też zalążka uniwersytetu europejskiego. Projekt związku to na razie znacząca część działalności grupy uniwersytetów, już ośmiu, a nie sześciu, jak było na początku. Jeśli podzielimy pięć milionów euro przez osiem uczelni i przez lata projektu, to faktycznie wychodzi niewielka kwota, nawet jak na budżet UJ. Na dodatek nie podzielimy tych środków po równo, ale w zależności od udziału każdego uniwersytetu w poszczególnych zadaniach. Poza tym, to na pewno nie są wszystkie środki, które ten związek uczelni zdecydował się przeznaczyć na swoje działania. Na pewno nie odpowiem dziś, ile UJ włoży w ten projekt, gdyż jeszcze nie wiemy, w jakie działania i w jakim stopniu będziemy zaangażowani. Może za rok-dwa taka odpowiedź będzie łatwiejsza. Mogę tylko przypuszczać, że będzie to z pięć razy więcej niż dostajemy z Komisji Europejskiej.\r\n\r\n<strong>Czy Ministerstwo Nauki dołoży się do tego przedsięwzięcia?\r\n</strong>Na razie ministerstwo zdecydowało, że pokryje wkład własny polskich uczelni, wpisowe, roczną składkę do tego projektu, czyli ok. 75 tys. euro.\r\n\r\n<strong>Co nowego będzie robił taki uniwersytet europejski?\r\n</strong>W gruncie rzeczy to, co robimy teraz na UJ. Natomiast będzie to miało zupełnie inny wymiar. Prowadzimy wymiany studenckie. Powiedzmy, że chcemy nadawać dyplomy czy doktoraty wspólnie z jakimś uniwersytetem zagranicznym. Teraz dzieje się to z dość dużym trudem, trzeba do każdego doktoratu zawierać osobną umowę i nie jest ona prosta prawnie. Mamy nadzieję, że międzynarodowy charakter tego zrzeszenia i wsparcie komisji ułatwią takie przedsięwzięcia. To jest kwestia impulsu, zagrania na ambicjach, że uniwersytety chcą dzięki temu „kopniakowi” zrobić więcej niż obecnie robią. To był ruch inicjujący, kierunkujący energię w dobrych uniwersytetach w stronę bardziej zaawansowanej współpracy międzynarodowej. Pierwsza rzecz ważna to prestiż, a nie pięć milionów. Te konsorcja mają specjalny status. Nie jest ważne, żeby Komisja Europejska dodała kolejne 2 miliony do tych pięciu – bo mówi się o zwiększeniu finansowania tych związków – bo to nadal nie są środki, które wiele zmienią w uniwersytetach. Ważne jest, że KE demonstruje w ten sposób wsparcie dla projektu i naszych działań ponadnarodowych.\r\n\r\n<strong>Co będziecie razem robić?\r\n</strong>Zdefiniowaliśmy cztery obszary tematyczne. Jednym z nich jest dziedzictwo kulturowe, kolejne to: zrównoważony rozwój, studia europejskie oraz nauka o danych, czyli <span style=\"font-style: italic;\">big data</span>, i sztuczna inteligencja. Planujemy dołożyć do tego piąty obszar – problematykę zdrowia. W ich ramach mamy wypracować innowacyjne narzędzia służące nowoczesnemu kształceniu i mobilności. Ambitnym celem jest, aby w roku 2025 co najmniej połowa studentów była objęta mobilnością międzynarodową. Chcę też podkreślić, że projekt uniwersytetów europejskich ma służyć głównie zmianie jakości kształcenia.\r\n\r\n<strong>Czyli w 2025 r. 20 tysięcy studentów UJ wyjedzie na studia za granicę?\r\n</strong>Tak, ale nie chodzi o zastąpienie Erasmusa czy jego uzupełnienie, lecz o wspólne programy kształcenia, a przynajmniej ich fragmenty, które studenci będą mogli odbyć poza swoim uniwersytetem, w jednym ze stowarzyszonych uniwersytetów zagranicznych. W grupach angażujących przynajmniej po cztery stowarzyszone uniwersytety chcemy stworzyć wspólne programy studiów, aby studenci przynajmniej przez semestr kształcili się w zagranicznym uniwersytecie. Najpierw musimy znaleźć kierunki studiów, które możemy uwspólnić. Nie mówię, że wszystkie programy studiów zostaną w tym pilotażowym programie uwzględnione. Równolegle ze studentami mają podróżować – i wykładać za granicą – nasi pracownicy. Program jest nastawiony bardziej na edukację niż na badania naukowe. Nie zapominamy o nich, ale nie są obecnie na pierwszym planie. Finansowanie ma być przeznaczone ewentualnie na powiazanie badań naukowych z edukacją. To się pewnie – i na szczęście – pomiesza z naszą inicjatywą doskonałości. W każdym obszarze będzie komitet sterujący, który oceni wpływające pomysły i zadecyduje o ich wdrożeniu. Na razie mamy pudełko, które musimy zapełnić treścią.\r\n\r\n<strong>Perspektywa jest jednak bardzo krótka. Rok 2025 blisko.\r\n</strong>Będziemy się starać zrealizować pewne działania w tym okresie. Wiemy, że to nie będzie łatwe. Mamy pilotaż.\r\n\r\n<strong>Co to znaczy?\r\n</strong>Na pewno nie powstanie w tej chwili instytucja pod nazwą uniwersytet europejski. To będzie inny rodzaj związku, na pewno nie sieć. Wymyślono na ten typ współpracy właśnie nazwę Alliance, czyli związek, zrzeszenie. Mamy stworzyć głębokie, stabilne więzi. Jeśli taka współpraca się sprawdzi, program będzie kontynuowany. Jest na przykład kwestia dyplomu europejskiego. Takie związki mają być podstawą przyszłego kształcenia wyższego w Europie.\r\n\r\n<strong>To brzmi trochę fantastycznie…\r\n</strong>Tak, także z mojego punktu widzenia. Czasu jest mało. Musimy jednak się starać. W momencie gdy zawiązaliśmy zrzeszenie, gdy dostaliśmy grant, np. w Bolonii studenci zaczęli rektora pytać, kiedy będą się mogli zarejestrować na takie wielouniwersyteckie studia. Młodzi są gotowi, żeby brać udział w takich wymianach. Do nas, do władz uczelni, wydziałów, należy przygotowanie odpowiednich programów. Dopiero startujemy. Projekt uniwersytetu europejskiego rozpoczął się 1 grudnia 2019 roku. Musimy się teraz zastanowić, jaki będzie najlepszy system wymiany informacji o osiągnięciach studentów. Przecież oni powinni móc zdawać egzamin w każdym z uniwersytetów. Program musi być odpowiedni także dla tych, którzy nie wezmą udziału w wymianie, bo przecież oni też będą go realizować. Wzajemnie się dopingujemy. Nikt nie chce powiedzieć, że jest gorszy czy ma gorsze pomysły.\r\n\r\n<strong>Czy nie obawia się pan, że koniec końców włożycie w ten program więcej niż z niego wyciągniecie?\r\n</strong>A co mamy z tego, że ministerstwo co roku „daje” UJ 780 mln złotych? Czy realizując swoje zadania i usprawniając ich realizację, zmieniając trochę nasze praktyki w kierunku większego umiędzynarodowienia, tracimy jako społeczeństwo? Na pewno nie. Gdy wchodziły KRK, wpisaliśmy stare dane w nowe ramki, zrobiliśmy tak, żeby w gruncie rzeczy niczego nie zmienić. A przecież mogliśmy przemyśleć program uczelni i zmienić go. Niestety, funkcjonowało wtedy pensum, które blokowało innowacyjność edukacyjną – bo przecież musimy zapewnić zajęcia naszym kolegom. Nie chcemy w tym programie popełnić tego błędu.\r\n\r\n<strong>I to jest dobrze, że nie ma pensum?\r\n</strong>To jest świetna rzecz, o ile zechcemy i potrafimy ją wykorzystać. Przecież, mimo zniesienia pensum, można je faktycznie zachować. To zależy, czy zechcemy być elastyczni, czy nie. Wracając do poprzedniego pytania: czy za dużo włożymy w stosunku do efektów? Nie wiem, czy mamy liczyć na osiągniecia materialne. Raczej liczymy na niematerialne, intelektualne korzyści. Może także kulturowe.\r\n\r\n<strong>Na przyjazd dziesięciu tysięcy studentów zagranicznych na UJ?\r\n</strong>Zaczniemy może od stu, po stu w czterech różnych obszarach. Gdyby to się udało zrobić w przyszłym roku akademickim, byłoby dobrze.\r\n\r\n<strong>Już teraz są problemy z wyjazdami zagranicznymi studentów.\r\n</strong>Jest pytanie, po co są te wyjazdy? Nie chodzi nam o podstawy historii sztuki, ale raczej o pewne szczegóły, o inną kulturę akademicką, inne sposoby zdobywania i egzekwowania wiedzy.\r\n\r\n<strong>Jednak wciąż te 50% studentów UJ za granicą i, jak rozumiem, tyluż obcokrajowców na UJ, brzmi fantastycznie.\r\n</strong>Na pewno nie będzie to łatwe. Połowa studentów UJ nie wyjedzie nagle za granicę, a do Krakowa nie przyjedzie 20 tysięcy obcokrajowców. To się będzie dokonywało stopniowo. Co więcej, nasze, a przynajmniej Komisji Europejskiej, ambicje są takie, żeby międzynarodowa mobilność dotyczyła w dalszej przyszłości wszystkich studentów. To nie tylko pilotażowy program uniwersytetów europejskich, ale i pilotaż pewnego nowego sposobu kształcenia w Europie w znacznie dłuższej perspektywie czasowej. To jest nowość, którą mamy wygenerować, zachęcić do niej zarówno studentów, jak i nauczycieli akademickich. Pani komisarz Gabriel zapytała mnie niedawno, jakie widzę największe wyzwanie tego projektu w najbliższym czasie. Największym wyzwaniem jest zaangażowanie w projekt jak największej części kadry i studentów. Podobnie komisja konkursowa w programie uczelni badawczych pytała o wyzwania projektu uniwersytetu badawczego. Odpowiedziałem, że to, aby 75% nauczycieli akademickich podchodziło z entuzjazmem do swoich zajęć. Pilotaż jest za krótki. KE też zdaje sobie z tego sprawę. W ciągu trzech lat zdołamy sprawdzić tylko pojedyncze narzędzia. Mówi się, że w 2021 r. będzie prawdziwy konkurs na uniwersytety europejskie. Uważam, że ten drugi konkurs w tak krótkim czasie po pierwszym, pilotażowym, nie ma sensu, bo na razie jeszcze niczego się nie nauczyliśmy i do 2021 roku się nie nauczymy. Poczekajmy przynajmniej do roku 2022, do skończenia pilotaży, aby czegoś się nauczyć, dowiedzieć i wykorzystać tę wiedzę w organizacji drugiego konkursu. Stoi przed nami pewne wyzwanie. Znamy już jako tako metody oceny działalności naukowej, ale nie wiemy, jak oceniać jakość dydaktyki. Na osiem stron formularza oceny pracy nauczyciela akademickiego w UJ dwie strony to formalności, jedna poświęcona jest dydaktyce i aż pięć nauce. Nacisk na badania to nie tylko polska specjalność. Dopóki nie dopracujemy się systemu ewaluacji działalności dydaktycznej, analogicznego do oceny nauki, ewaluacji, która będzie przeprowadzona jednocześnie we wszystkich jednostkach, to waga tego obszaru będzie zależała od dobrej woli władz poszczególnych uczelni. Także w algorytmie nie ma żadnego elementu oceny dydaktyki.\r\n\r\n<strong>Bo nie próbowaliśmy się z tym zmierzyć?\r\n</strong>Minister nie powinien mieć żadnego problemu z tym, żeby zlecić jakiemuś zespołowi zadanie wypracowania kryteriów oceny działalności dydaktycznej. Może się okazać, że nie potrafimy tego zrobić, ale dopóki nie spróbujemy – nie wiemy. Opracowanie kryteriów oceny dydaktyki to jedno z ważnych, pilnych zadań środowiska i państwa.\r\n\r\n<strong>Czy UJ jest już uniwersytetem badawczym?</strong>\r\nChyba raczej chce być. A może inaczej: jest w niektórych obszarach, jak fizyka, biotechnologia, archeologia, część medycyny, nauki kognitywne. Trzeba próbować osiągnąć przyzwoity poziom wyników badań naukowych w każdej dyscyplinie.\r\n\r\n<strong>Chodzi o 20% publikacji w TOP 10 czy TOP 1?\r\n</strong>Nawet w TOP 10 byłoby znakomicie. Bez wątpienia na skalę polską jesteśmy uniwersytetem badawczym. Pojawiły się wreszcie granty europejskie i to w naukach humanistycznych i społecznych. Będą następne. Fakt, że zagraniczne uczelnie zapraszają nas do wspólnych przedsięwzięć międzynarodowych, świadczy o tym, że jesteśmy nie tylko zauważani, ale i cenieni. Z pewnością udało się nam zwiększenie sformalizowanej współpracy międzynarodowej. Byliśmy w Grupie Coimbra i Utrecht Network. Zaproszono nas do tworzenia The Guild of European Research-Intensive Universities. Czy możemy się przymierzyć do LERU? Jeszcze nie, ale może wkrótce. Wybrano mnie nawet do zarządu The Guild. I mam wrażenie, że nie tyle chodziło o politykę geograficznego zrównoważenia, co o nasze zaangażowanie w tworzenie organizacji i pomysły, jak ma działać. Gdy zaczęło się mówić o uniwersytetach europejskich, to uczelnie zachodnie zwróciły się do nas z propozycją, byśmy do nich dołączyli. Mam w zarządzie związku funkcję skarbnika – to zapewne jest konsekwencją tego, że wcześniej byłem nim w Guildzie. Wskutek tego, że w zrzeszeniu jesteśmy wraz z KU Leuven, ten uniwersytet zaproponował nam, abyśmy dołączyli do CELSA (Central Europe Leuven Strategic Alliance). KU Leuven jako bogaty uniwersytet założył partnerstwo z uniwersytetami w Polsce, Czechach, Estonii i na Węgrzech – robimy wspólne projekty do przygotowania wniosków o granty europejskie. Z kolei Uniwersytet w Lublanie, który świętuje stulecie, zaproponował nam współpracę w innym charakterze. Zapraszamy wspólnie do konstruowania partnerstw uniwersytety zrzeszone w Forum Uniwersytetów Bałkańskich. Zatem ta forma współpracy przechodzi dalej na wschód, a my pełnimy w niej inną rolę niż w partnerstwie z Leuven. To jest rodzaj realizacji idei sharing excellence – wciągania do współpracy coraz większej liczby uniwersytetów z Europy.\r\n\r\n<strong>Co będzie z pozycją UJ w rankingu szanghajskim, gdy prof. Dudek wypadł z grupy HCR?\r\n</strong>Spadniemy o sto miejsc. Ten ranking trzeba rozumieć. Waldemar Siwiński wystąpił z inicjatywą poprawy widoczności naszych uczelni badawczych. Wciąż nie jestem przekonany, że wszystkie dane, które przekazujemy czy też są zasysane z różnych miejsc do rankingów, są właściwe. Natomiast ten ranking, niezależnie od metodologii i mojej oceny, przyjął się, jest miarą międzynarodowego prestiżu.\r\n\r\n<strong>Jest fetyszyzowany?\r\n</strong>Trochę, ale ja też chciałbym go ufetyszyzować. Jest on dla pewnych obszarów świata miarodajną informacją na temat wyboru celu przyjazdu, współpracy akademickiej.\r\n\r\n<strong>Warto w niego inwestować?\r\n</strong>Przy całych zastrzeżeniach – warto. Jednak nie jest to cel, ale to powinno się zdarzać, być wynikiem pewnych działań. Można go też traktować jako drogowskaz, co należy robić, aby poprawić międzynarodową pozycję uniwersytetu. Tu jest podobnie jak z habilitacją, która powinna być wynikiem pracy naukowej, a nie jakimś dodatkowym obciążeniem. Na wydziałach medycznych posługują się z lubością sumarycznym IF. A ja bym chciał wiedzieć, jaka jest suma czterech najlepszych publikacji. Jeśli sumaryczny IF wynosi 100, a suma tych najlepszych publikacji 5, to znaczy, że ktoś naprodukował dużo słabych prac.\r\n\r\n<strong>UJ odniósł pewien spektakularny sukces: jako jedyna duża uczelnia uzyskaliście w ostatniej kategoryzacji same A i A+.\r\n</strong>We wcześniejszej kategoryzacji mieliśmy dwa wydziały kategorii B i wierzyliśmy głęboko, że jeden uda się wyprowadzić do kategorii A w przyszłości. Co do drugiego mieliśmy wątpliwości. A jednak dziekan i pracownicy się zmobilizowali. Starali się, żeby nie było osób bez dorobku, tzw. N0. Udało się. Jeszcze mój poprzednik wprowadził coroczne ankiety sprawozdawcze z działalności naukowej. Teraz będą one w dyscyplinach, a nie na wydziałach. Zwykle taki przegląd działalności badawczej pokazuje, ile osób jest bardzo wysoko (zwykle bardzo mało), ile w środku (najwięcej), a kto został z tyłu. O tych ostatnich mówi się, że 20 albo 30% nic nie robi. To oczywiście przesada, że 30% i że nic, ale jednak zawsze są słabsi. Niezbyt duża liczba nie najlepszych publikacji wciąż dotyczy ok. 20% pracowników. Takich co nic nie mają, nie ma nawet 10%. Jeśli chcemy być uniwersytetem badawczym, to każdy pracownik, do którego obowiązków należy prowadzenie badań naukowych, powinien opublikować rocznie przynajmniej jedną przyzwoitą pracę. Musimy się też wyleczyć z takiego spojrzenia, że słaby badacz to dydaktyk. Dydaktyka jest ważna. Jeśli ktoś potrafi bardzo dobrze uczyć, nawet bez prowadzenia bardzo dobrych badań naukowych, trzeba go cenić. Ja wykładam podstawy matematyki – tu się już wiele nie zmieni, zatem mogę to wykładać, nie prowadząc badań w tej dyscyplinie. Natomiast muszę się doskonalić w dydaktyce matematyki i dydaktyce w ogóle.\r\n\r\n<strong>Jeśli mają przyjechać tysiące zagranicznych gości, to większość kursów będzie musiała odbywać się w języku angielskim. Ile dziś prowadzicie takich zajęć, w jakim stopniu UJ jest do tego przygotowany?\r\n</strong>Tu mamy szereg trudności: prawnych, językowych. Na razie liczba programów po angielsku jest niewielka, ale trochę tego jest i uczestniczą w nich studenci zagraniczni. Na medycynie mamy całą ścieżkę kształcenia w języku angielskim. Obowiązującym językiem w zrzeszeniu jest angielski. O ile w Edynburgu czy Helsinkach nie będzie z tym problemu, to już w Bolonii – tak. Także dla UJ jest to wyzwanie. Trzeba będzie w to włożyć trochę pieniędzy. Wykładowcy muszą się do tego przygotować, przecież oprócz wykładów jest jeszcze interakcja ze studentami. Zatem oprócz specjalistycznego języka danej specjalności trzeba znać język potoczny. Poza tym, gdy przyjadą studenci z Madrytu, to nie możemy się spodziewać, że będą znali język określonej dyscypliny wiedzy, raczej potoczny i niekoniecznie w stopniu wysokim. To też będzie pewna bariera, trudność we wdrażaniu kształcenia po angielsku. Jesteśmy zdeterminowani, aby zrealizować ten program pilotażowy, a z czasem te doświadczenia przenieść dalej na inne dziedziny.\r\n\r\n<strong>Nowy kampus UJ położony jest na obrzeżach miasta i po zajęciach jest pustawy.\r\n</strong>Kampus położony jest w sąsiedztwie wielkiego osiedla i będzie otwarty dla całej społeczności Krakowa. Będzie tam park, obiekty sportowe, pewnie związane z tym zaplecze kulinarne. Nie możemy tego jednak zrobić jednocześnie z zaspokojeniem podstawowych potrzeb uniwersytetu, a wciąż mamy wydziały, jak choćby filozofia, które egzystują w bardzo trudnych warunkach lokalowych. Najpierw musimy zadbać o sprawy podstawowe dla nauki i kształcenia. Teraz remontujemy dawną fizykę, mamy budynki po dawnej chemii – oba w tzw. drugim kampusie w okolicach Alei Trzech Wieszczów.\r\n\r\n<strong>UJ zachował się dość zachowawczo w kwestii struktury uczelni.\r\n</strong>Tak. Wytknięto nam to nawet w ocenie wniosków IDUB. Przedstawione w statucie zmiany struktury uniwersytetu zostały uznane za nie tak ambitne, jak cała reszta projektu. Skąd jednak taka decyzja władz uczelni? Uznaliśmy, że zbyt wielu zmian na raz nie będziemy w stanie skutecznie i z poparciem całej społeczności akademickiej wdrożyć. Musieliśmy wprowadzić wiele nowości: szkoły doktorskie, nowe dyscypliny wraz z całym otoczeniem. Zmiana całej struktury wydziałowej mogłaby w tym kontekście spotkać się z protestami. To, że pozostały wydziały, nie znaczy, że wciąż są tym samym. Jednak one mogą znacznie mniej niż dotychczas, rola dziekana jest inna. Idea jest taka, żeby iść w kierunku kolegiów dziedzinowych, a dydaktyka była jak najbardziej zintegrowana z dyscyplinami. Przyjmowanie studentów do uniwersytetu, a nie na wydziały, to jeszcze przyszłość, ale do kolegium to zapewne kwestia przyszłej kadencji rektorskiej\r\n\r\n<strong>Jak sobie pan wyobraża ocenę dyscyplin, a nie jednostek?\r\n</strong>Może być trudniej. Na UJ będzie ewaluowane 26 dyscyplin, czyli o 70% więcej niż wydziałów. Musimy zadbać, aby w żadnej nie było pracowników bez publikacji, czyli N0. Musimy się przyjrzeć, jaki jest stan rzeczywisty. Nie znając do końca reguł ewaluacji, trudno powiedzieć, jak się do niej przygotować. Wiadomo, że gdy jest dużo dobrych osiągnięć, to nie będzie problemu. Byłoby bardzo niedobrze, gdyby któraś z naszych dyscyplin była poniżej B+. I nie utrata uprawnień jest najważniejsza, ale zagrożenie dla projektu uniwersytetu badawczego. Na razie staramy się zbadać, wyliczyć, co mamy. Za jakieś dwa-trzy miesiące musimy znać wyniki, żeby jeszcze cokolwiek móc zmienić. Teraz wydaje się, że punktacja będzie jednolita. Uważam, że niejednorodna punktacja, tj. inna w pierwszej połowie okresu oceny, a inna w drugiej połowie, spowodowałaby niemal 100% odwołań. Kontrowersje wokół ewaluacji będą zawsze, jednak musimy ją przeprowadzić.\r\n\r\n<strong>Oprócz kilku funkcji międzynarodowych jest pan też przewodniczącym Uniwersyteckiej Komisji Nauki. Co to jest i po co?\r\n</strong>Konferencja Rektorów Uniwersytetów Polskich zrzesza uczelnie o podobnym charakterze, ale bardzo rożnym statusie, zarówno pod względem wielkości, finansów, zaawansowania naukowego, ale także o odmiennych czasami interesach. Zatem naturalne wydaje się powołanie komisji, które analizowałyby sytuację uniwersytetów w obszarach: nauki, kształcenia i finansów. Tworzą je prorektorzy o odpowiednich kompetencjach w uczelniach. Spotkania komisji, w tym Uniwersyteckiej Komisji Nauki, której pracami kieruję, mają bardzo duże znaczenie nie tylko merytoryczne, lecz także organizacyjne. Wymiana stanowisk, punktów widzenia – bezpośrednio, a nie przez telefon i mail – pozwala się zorientować, kto ma jakie opinie i skąd się biorą różnice, spojrzeć szerzej na pewne problemy, a czasami nawet uwspólnić stanowiska uniwersytetów. UKN wypracowuje wtedy wspólne stanowisko w sprawach nauki dla KRUP. Dzięki UKN mamy też okazję spotkać się w gronie rektorów ds. badań z osobami decyzyjnymi w ministerstwie, agencjach grantowych, Urzędzie Patentowym. To zapewne wygodne także dla tych instytucji: zamiast tłumaczyć pewne sprawy każdemu prorektorowi z osobna, mogą je przedstawić raz wszystkim prorektorom uniwersytetów.\r\n<p style=\"font-style: italic;\">Rozmawiał Piotr Kieraciński</p>\r\n<strong>Prof. dr hab. Stanisław Kistryn</strong> (ur. w 1960 r.) jest fizykiem. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1984 r., był przez pięć lat asystentem na ETH w Zurichu. Od 1990 r. pracuje na UJ. Pełnił m.in. funkcje pełnomocnika dziekana ds. Międzywydziałowych Studiów Matematyczno- Przyrodniczych UJ oraz zastępcy dyrektora Instytutu Fizyki UJ ds. Naukowo-Badawczych. Od 2012 r. jest prorektorem UJ ds. badań naukowych i funduszy strukturalnych. W kadencji 2016-20 przewodniczy Uniwersyteckiej Komisji Nauki. Jest członkiem zarządów międzynarodowych organizacji uniwersyteckich, do których należy UJ, m.in. The Guild. Należał do grona twórców nowoczesnej ewaluacji nauki w Polsce.\r\n\r\nProwadzi badania dynamiki oddziaływania w układach kilkunukleonowych w precyzyjnych eksperymentach z wykorzystaniem spolaryzowanych wiązek i tarcz; testowanie fundamentalnych symetrii oddziaływań elementarnych; badanie mechanizmów reakcji jądrowych; zastosowania metod i technik fizyki jądrowej w różnych dziedzinach badań (archeologia, medycyna, biologia, geologia); układy modularnej elektroniki pomiarowej oraz logiki programowalnej we współczesnych eksperymentach fizyki jądrowej. Jest współautorem 112 prac w czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej; współautorem ponad 150 komunikatów w materiałach konferencyjnych oraz ponad 220 przyczynków w raportach rocznych różnych instytucji. Przedstawił ponad 50 referatów zaproszonych na międzynarodowych konferencjach fizyki jądrowej. Współrealizator 17 projektów badawczych krajowych i międzynarodowych. Koordynator międzynarodowej grupy eksperymentalnej fizyki kilku nukleonów, obejmującej badaczy z Polski (4 ośrodki), Holandii, Niemiec, Włoch, Portugalii, Japonii, Indii, USA.', 'Najpierw prestiż, potem miliony', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'najpierw-prestiz-potem-miliony', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/najpierw-prestiz-potem-miliony/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1367, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h3>Autorytetowi przeciwdziałają: urzeczowienie relacji międzyludzkich w miejsce kontaktów osobowych, podmiotowości i indywidualności, permanentny brak czasu na rozmowy, kontakty, spotkania, podczas których rodziły się pomysły na badania, dojrzewały projekty, ale przede wszystkim była nawiązywana i rozwijała się międzyludzka więź.</h3>\n[caption id=\"attachment_1316\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1316\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/przemiany-kultury-akademickiej-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"721\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nW polskiej myśli pedagogicznej zawsze obecna była refleksja na temat znaczenia, ewolucji i przemian autorytetu. Swój niezaprzeczalny wkład w jej tworzenie miało zbyt wielu pedagogów, aby wymienić nazwiska ich wszystkich. Jednym z pierwszych teoretyków zajmujących się problematyką socjalizacyjnego znaczenia wzoru osobowego był Florian Znaniecki, następnie zagadnienia dotyczące wychowania opartego na duchowej więzi z autorytetem, wychowawcą podejmowali na przykład Stefan Kunowski czy Karol Sośnicki, a wśród współczesnych nam badaczy między innymi Andrzej Janowski, Włodzimierz Adamski, Maria Dudzikowa, Bogusław Śliwerski czy Lech Witkowski.\n\nObecnie coraz częściej mówi się o kryzysie autorytetów, ich dewaluacji i zgubnym wpływie takiej sytuacji na wychowanie i kondycję psychospołeczną ludzi młodych, bo to im najtrudniej funkcjonować bez wzoru osobowego, bez naturalnych odniesień natury aksjologicznej, których nośnikiem jest autorytet.\n\nPoniżej chciałabym zaoferować czytelnikom chwilę refleksji i próbę poszukiwania odpowiedzi na pytania związane z obecnością i funkcjonowaniem autorytetów na uczelni. Trudno o nie w domu, w szkole, może więc przetrwały na uniwersytecie, w środowisku akademii, naturalnie wiązanym z mistrzostwem słowa i myśli, poszukiwaniem prawdy? Jakie działania powodują, że niektórzy naukowcy, profesorowie są autorytetami w swoim środowisku, a inni nigdy nimi nie zostaną? Czy decydują o tym tylko uwarunkowania wewnętrzne, czy także zewnętrzne warunki, w jakich obecnie pracuje się na uczelni? Zatrzymajmy się na chwilę przy wymienionych kwestiach.\n\n<strong>Mówi prawdę, pobudza, zmienia na lepsze</strong>\n\nNiedawno zapytałam swoich studentów nie tyle o to, kto jest dla nich autorytetem, ile: co spowodowało, że nim został, jakie zachowania/cechy go charakteryzują? Powiedzieli mi wtedy, że autorytet to „ktoś taki, o kim bez sprawdzania się wie, że mówi prawdę”, „ktoś, kto staje po stronie słabszych”, kto „ocenia rzeczywistość zgodnie z faktycznym stanem rzeczy, a nie z ogólnymi trendami”, „ktoś, kto ma znaczące osiągnięcia i swoimi działaniami potrafi pobudzać do rozwoju, motywuje do wysiłku”, „osoba, która bezinteresownie dzieli się tym, co wie i potrafi”, „ktoś, komu z własnej woli chcemy się podporządkować”, „ktoś, kto mówi to, co myśli i robi to, co powiedział”, „ktoś, kogo słowa i czyny, a czasem sama obecność zmienia nas na lepsze”, „ktoś kto podał mi rękę, kiedy byłem w bardzo trudnej sytuacji i nie widziałem z niej wyjścia”.\n\nPowyższe wypowiedzi wskazują na fakt, że moi rozmówcy, młodzi dorośli, studenci uniwersytetu bez problemu rozpoznają w drugiej osobie autorytet, co więcej – widzą jego związek z wychowaniem, z kierowaniem działaniami innych, dobrowolnym poddaniem się czyjemuś kierownictwu, z odwagą cywilną, wewnętrzną spójnością, facylitującym wsparciem w trudnych czy nieoczekiwanych sytuacjach. Z wypowiedzi tych wynika, co stanowi „tworzywo” autorytetu, wskazując na pewne niezbędne warunki, jakie musi spełniać relacja międzyludzka, aby można było powiedzieć, że ktoś jest dla drugiej osoby autorytetem.\n\nW literaturze przedmiotu wymienia się najczęściej następujące elementy konstytuujące autorytet: relacje (niekoniecznie o charakterze bezpośrednim), wpływ na czyjeś poglądy, decyzje i działania (dokonująca się pod wpływem autorytetu przemiana czy wybór pewnej drogi postępowania), więź (będąca podstawą odpowiedzialności i sprawstwa), a także wspólnotę wartości, oczekiwań i nastawień wobec rzeczywistości. Moi rozmówcy za najistotniejszy uznali wpływ na czyjeś działania, wynikające z odpowiedzialności za kogoś zachowania opiekuńcze, a także prawość, dążenie do prawdy, spójność zamierzeń, słów i czynów. Zastanawia, że nikt nie zadeklarował związku między autorytetem a charyzmą, przynajmniej nie uczynił tego wprost.\n\n<strong>Kreuje dialog, budzi ciekawość, stawia wyzwania</strong>\n\nW ujęciu historycznym autorytet bywał wiązany z władzą, czynem i wiedzą. W starożytności i kolejnych epokach reprezentowali go przywódcy (religijni i świeccy), wodzowie i rycerze, mędrcy czy filozofowie. Z perspektywy uniwersytetu rozumianego jako wspólnota akademicka, ale też środowisko edukacyjne, najistotniejszy wydaje się ostatni model, w którym źródłem autorytetu jest wiedza – to tutaj, w każdej szkole wyższej, się ją tworzy i przekazuje.\n\nAutorytet w rozumieniu akademickim to zarówno Mistrz, przewodnik po świecie wiedzy, wzór do naśladowania i ekspert w zakresie reprezentowanej dziedziny. To osoba, która znacznie przewyższając wiedzą swoich studentów potrafi stworzyć horyzontalną płaszczyznę wymiany myśli, otwiera na dyskusję, kreuje dialog, budzi ciekawość, stawia wyzwania.\n\nNiewątpliwie najistotniejszą spośród koncepcji autorytetu (i najstarszą) jest Mistrz. Rozważania na temat jego roli w życiu i procesie wychowania można odnaleźć w literaturze i tekstach filozoficznych powstających od starożytności aż po czasy nam współczesne. Kluczową kategorią analizy działań, a bywa że i samej obecności Mistrza, jest spotkanie (Buber M., <span style=\"font-style: italic;\">Kształcenie charakteru</span>, „Znak” 1968, nr 1-2), które zawiera w sobie przypadek, ale też olśnienie, ugodzenie osobowością drugiego człowieka. Mistrz oddziałuje swoją osobowością, jej jakością, siłą przyciągania emocji, wewnętrznym magnetyzmem, charyzmą. Zetknięcie z nim ma zatem naturę metafizyczną i choć oparte na wzajemnej interakcji, nie w pełni sprowadzalne jest do tego, co nazywamy wychowaniem czy kształceniem – nie da się spotkania zaplanować, nie jest ono świadomie przeżywane ani realizowane, a analiza takich doświadczeń dostępna jest tylko retrospektywnie.\n\nMistrz to także wzór osobowy (Florian Znaniecki), ktoś, kogo pragniemy naśladować, odwołując się do jego sposobu myślenia i działania długo po formalnym zakończeniu edukacji. Spotkanie, relacja z Mistrzem prowadzi do rozwoju autonomii, zmienia sposób postrzegania siebie i innych poprzez modyfikujące samoświadomość komunikaty i działania oraz ich skutki.\n\nMistrz oferuje uczniowi poznanie, pokazuje różne drogi i sposoby dochodzenia do prawdy, proponując wielość interpretacji i możliwych rozwiązań, budzi odwagę do stawiania trudnych pytań o walorze egzystencjalnym (kim jestem? dokąd zmierzam?). Trudno porównywać relację z Mistrzem do tradycyjnie rozumianego nauczania czy codziennych interakcji edukacyjnych, ponieważ nie ma tu intencjonalności, nie ma też tradycyjnie rozumianych środków, a jedynym „narzędziem” wpływu jest zaufanie i charyzma, osobisty walor uruchamiający wrażliwość i otwarcie wobec tego, kim Mistrz jest i co swoim działaniem ilustruje. Spotkanie jest płaszczyzną porozumienia aksjologicznego, odnosi się do wartości.\n\nZ czasem wpływ mistrza maleje, wraz z samodzielnością i autonomią wychowanka/ucznia/studenta wolność wyboru przestaje być darem, a staje się świadomie aktualizowanym potencjałem decyzyjnym. Oddziaływanie Mistrza ma charakter nieograniczony czasowo, ważniejsza jest droga, proces poznawania, poszukiwanie rozwiązań niż ich kierunek i wynik.\n\nAtrybuty tej relacji są „niewspółczesne”, w czystej postaci z trudem mieszczą się w naszej rzeczywistości wychowawczej. Szybkie przemiany kulturowe, masowość, konsumpcyjność otaczającego świata powodują, że trudno osiągnąć taki poziom wewnętrznego skupienia czy koncentracji, aby wsłuchać się w drugiego człowieka, trudno konsekwentnie wspierać jego indywidualność, koncentrując się na długofalowych skutkach interakcji charakterystycznych dla relacji z Mistrzem.\n\nMimo to pozostaję przekonana, że pojawienie się w życiu Mistrza jest tą chwilą w wychowaniu, która na zawsze pozostawia ślad w psychice, w pozytywny sposób naznacza.\n\n<strong>Ku wolności i autonomii</strong>\n\nNikt nie rodzi się autorytetem, lecz nim się staje w procesie budowania relacji z innymi, w tym wypadku studentami i współpracownikami, w wyniku wytężonej pracy nad sobą i podejmowania coraz to nowych wyzwań, obejmujących sferę budowania wewnętrznego ładu i zewnętrznego porozumienia z innymi. To bywa trudne nie tylko w wymiarze personalistycznym (jak u Bubera), ale i technicznym (jak u Thomasa Gordona), bowiem wymaga nie tylko przymiotów ducha i kształtowania swego charakteru, ale i uchwycenia właściwych proporcji między doświadczeniem, profesjonalizmem i przestrzeganiem zasad (koncepcja autorytetu EJV). Konieczne jest tutaj i sprawstwo, rozumiane jako zdolność wpływania i kreowania takich sytuacji społecznych i edukacyjnych, w których druga osoba doświadcza pozytywnej zmiany, i inspiracja do tego, by inni chcieli sięgać wyżej niż dotąd, i stworzenie płaszczyzny porozumienia, wymiany myśli, i gotowość do uznania racji drugiej osoby.\n\nAutorytet wiedzy to także facylitator – osoba, która potrafi we wspierający sposób towarzyszyć innym w zdobywaniu wiedzy i umiejętności, poszukiwaniu błędów, która pozostaje w gotowości do udzielania pomocy, odpowiedzi na pytania, zaspokajania zainteresowań i dzielenia się doświadczeniem, ale nie daje gotowych recept, nikogo nie wyręcza. Zarazem pozostaje twórcza i elastyczna, bywa że zachowuje się niestandardowo, potrafi wprowadzać zmiany i innowacje w codziennym działaniu. To ktoś kto przekazuje wiedzę o życiu i świecie, zastępuje werbalny, dyrektywny przekaz introspekcją, osobistym doświadczeniem, budując w ten sposób porozumienie oparte na kontakcie i otwartej komunikacji. Pojawia się tu zatem dialog i spotkanie, nie pełnią one jednak bezpośrednio funkcji regulujących zachowanie innych osób, w tym wypadku studentów. Zmiana w sferze myślenia, odczuwania czy działania musi nastąpić sama, nie w wyniku konieczności podporządkowania się komuś czy czemuś, takie bowiem zmiany są nietrwałe, ale z własnej woli, nie pod wpływem sugestii, a obserwacji i analizy tego, jak nasze zachowanie wpływa na nas samych i innych ludzi. Celem oddziaływania autorytetu jest w każdym wypadku wolność, autonomia, nierozwijanie postaw zewnątrzsterownych.\n\n<strong>Lekceważone są komponenty duchowego mistrzostwa</strong>\n\nJeszcze dwadzieścia lat temu uprawianie nauki postrzegane było jako działalność elitarna, nadzwyczajna, a naukowiec funkcjonował – jak pisze Zbyszko Melosik – niejako „ponad” czy „poza” otaczającą go rzeczywistością (Melosik Z., <span style=\"font-style: italic;\">Pasja i tożsamość naukowca</span>, w: „Rocznik Pedagogiczny KNP PAN”, 41/2018). Najistotniejszymi elementami jego działania była koncentracja na przedmiocie podjętych badań, tworzeniu i przekazywaniu wiedzy. Służyły temu wymienione przez Jerzego Brzezińskiego cztery główne wartości, wokół których skupione było funkcjonowanie uniwersytetu: różnorodność, pluralizm światopoglądowy, komplementarność badania i nauczania oraz prawda i dążenie do niej (Brzeziński J., <span style=\"font-style: italic;\">Trwałe wartości uniwersytetu</span>, w: „Forum Oświatowe” 1997, t. 1-2).\n\nObecnie elitarność ta zanika, uniwersytet postrzegany jest jako jeszcze jedno – cóż z tego, że silnie wyspecjalizowane – przedsiębiorstwo, którego działania mają przynosić określone, mierzalne efekty. Nie trzeba dodawać, że w przedsiębiorstwie tym lekceważone są wszystkie komponenty duchowego mistrzostwa, przewodnictwa intelektualnego, sprawowania opieki nad czyimś rozwojem, pasją, projektami czy zamierzeniami naukowymi.\n\nBycie autorytetem w uniwersytecie jest poważnie zagrożone, gdyż przeciwdziałają mu:\n\n• urzeczowienie relacji międzyludzkich w miejsce kontaktów osobowych, podmiotowości i indywidualności; permanentny brak czasu na rozmowy, kontakty, spotkania, podczas których rodziły się pomysły na badania, dojrzewały projekty, ale przede wszystkim była nawiązywana i rozwijała się międzyludzka więź;\n\n• procedury rywalizowania w miejsce wspólnotowości, kooperacji, wymiany myśli. Autorytet, którego mechanizmami oddziaływania są zaufanie, wpływ na czyjeś działania, dobrowolne poddanie się woli drugiej osoby i sprawstwo, raczej nie pojawia się w korporacjach czy „fabrykach wiedzy i dyplomów”. Poza wszystkim – jak mawiają psychologowie – jeśli już musimy się ścigać, to najlepiej i najzdrowiej jest robić to z samym sobą – wszak uniwersytet to nie bieżnia;\n\n• zewnętrzna motywacja – oparta na presji, doświadczaniu przymusu – znosi radość odkrywania, niweluje dojrzewanie pomysłów. To, co zewnętrzne, instrumentalne negatywnie wpływa na poczucie odpowiedzialności za rezultaty własnych działań, prowadzi do zewnątrzsterowności i szybko przenosi się na studentów, którzy wyżej od wiedzy i rozwijania kompetencji zaczynają cenić praktyczne umiejętności (tak jakby każde studia, w tym humanistyczne, były szkołą uczącą konkretnego zawodu!), certyfikat i dyplom, a nierzadko ich wielość. Jak wpływać na wewnętrzne przemiany u innych, skoro sami ulegamy kierowaniu z zewnątrz?;\n\n• komercjalizacja badań naukowych – analizy robione na zamówienie, często z gotowymi, oczekiwanymi rezultatami, oparte na „autorskiej”, pełnej błędów metodologii nie sprzyjają ani prawdzie i dążeniu do niej, ani wielości światopoglądowej czy swobodzie myślenia, które są podstawą poznawczego rozwoju i stawania się akademickim twórcą (a nie odtwórcą czy wykonawcą prac zleconych);\n\n• nieprzyjazna atmosfera, oparta na monitorowaniu, przymusie, wywieraniu presji, połączona z kontrolującym językiem (stosowanie zwrotów „musisz”, „powinieneś” zamiast „możesz”, „warto się tym zająć” czy „chciałbyś”). To, co stymuluje wspieranie innych, a zarazem promuje autonomię i wolny wybór jako komponenty przewodnictwa duchowego, nie jest i nigdy nie będzie oparte na tego rodzaju strategiach;\n\n• wskaźnikowanie pracy naukowej, nieustanne ewaluacje (czy „rozmowy diagnozujące”) organizowane w trosce o to, by naukowiec na pewno ani na chwilę nie zapomniał o parametrycznej efektywności, redukują go do „wytwórcy punktów”, uświadamiając, które z nich są „lepsze”, a które „gorsze” (najlepsze są te za artykuł w zagranicznym czasopiśmie, jako że wszystkie krajowe mają tę samą ilość punktów, gorsze przypadają za rozdział w monografii czy za książkę, ponieważ pierwsze w ogóle nie liczą się do oceny, a spośród monografii tylko nieliczne można podać jako efekty podczas zbliżającej się ewaluacji dyscypliny!). Wytwórca punktów, licząc je i porównując z innymi, a także pracując w atmosferze stresu i zastraszania, rzadko bywa osobą zainteresowaną wewnętrznym wzrostem samego siebie i dbaniem o wzrastanie innych. Inaczej bywa tylko w przypadku osób wybitnych, naukowców o międzynarodowej renomie, którzy określenie „muszę” mogą spokojnie zamienić na „teraz zamierzam”, bo i tak nikt nie zagrozi ich wypracowanej przez lata pozycji.\n\n<strong>Inhibitory akademickiej twórczości</strong>\n\nPodsumowując, rozwijaniu autorytetu, sprawstwa, zdolności przywódczych, kierowania innymi przeciwdziałają te czynniki, które identyfikowane są jako inhibitory akademickiej twórczości. Sprzyja mu z kolei to, co wspiera i pomaga ją rozwijać: poczucie sukcesu zawodowego, właściwa samoocena, prawo do planowania własnych działań (także profesjonalnych), pozytywna, a przynajmniej obiektywna informacja zwrotna, efektywne sposoby radzenia sobie ze stresem i przeciążeniem obowiązkami, poczucie samokontroli i sprawstwa.\n\nSkoro – jak zauważa Zbyszko Melosik – pasja jest rdzeniem tożsamości naukowca, możemy przyjąć, że jest nią także, a może przede wszystkim, autorytet. Jednak aby nim być, trzeba poza wskazanymi wcześniej przymiotami ducha i cechami umysłu przejawiać autorefleksywną postawę wobec własnej biografii, dbać o swój rozwój (rozumiany jako duchowy i intelektualny wzrost, a więc nierozpatrywalny w kategoriach parametryzacyjnych), poszukiwać nowych wyzwań i inspiracji, pozostając transformatywnym i zdolnym do oporu wobec tego, z czym się nie zgadzamy. Działania te stymulują bowiem wewnątrzsterowność, harmonię, sprzyjają duchowemu i intelektualnemu przewodnictwu, rozwijaniu odpowiedzialności, autonomii innych i budowaniu zdrowych relacji w swoim otoczeniu.\n\nJak pisałam na początku tekstu, rozmawiałam o autorytecie z dwudziestką moich studentów. Na pytanie, czy jest w ich życiu ktoś, kogo mogą nazwać autorytetem, odpowiadali z pewnym wahaniem, na kolejne, czy spotkali lub sądzą, że mogą spotkać taką osobę na uczelni, twierdząco odpowiedziały… dwie. O nic więcej już pytać nie chciałam.\n<p style=\"font-style: italic;\">Dr hab. Magda Karkowska, Wydział Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego. Nauczyciel dyplomowany, tłumacz, badaczka kultury i edukacji.</p>', 'Przemiany kultury akademickiej. Czy nadszedł zmierzch autorytetów?', '<h3>Autorytetowi przeciwdziałają: urzeczowienie relacji międzyludzkich w miejsce kontaktów osobowych, podmiotowości i indywidualności, permanentny brak czasu na rozmowy, kontakty, spotkania, podczas których rodziły się pomysły na badania, dojrzewały projekty, ale przede wszystkim była nawiązywana i rozwijała się międzyludzka więź.</h3>\n[caption id=\"attachment_1316\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1316\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/przemiany-kultury-akademickiej-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"721\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nW polskiej myśli pedagogicznej zawsze obecna była refleksja na temat znaczenia, ewolucji i przemian autorytetu. Swój niezaprzeczalny wkład w jej tworzenie miało zbyt wielu pedagogów, aby wymienić nazwiska ich wszystkich.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'przemiany-kultury-akademickiej', '', '', '2020-02-12 12:44:43', '2020-02-12 11:44:43', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/przemiany-kultury-akademickiej/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1368, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h3>O nadużycie nietrudno w trakcie prowadzenia wykładu z uniwersyteckiej katedry. Słuchacze są zazwyczaj nieprzygotowani do odróżniania danych od ich interpretacji, a więc bezbronni wobec wpływu, który nauczyciel może na nich wywierać. W konsekwencji, uznając kompetencje nauczyciela akademickiego, przejmują nie tylko jego wiedzę, lecz także światopogląd.</h3>\n[caption id=\"attachment_1287\" align=\"alignnone\" width=\"582\"]<img class=\"size-full wp-image-1287\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"582\" height=\"750\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nGdy Immanuel Kant w 1784 roku na łamach „Berlinische Monatsschrift” wyjaśniał, na czym polega Oświecenie, dał impuls do marginalizacji – o ile nie do usunięcia – autorytetu z przestrzeni kultury. Jego słowa – „Niepełnoletność to niezdolność człowieka do posługiwania się swym własnym rozumem, bez obcego kierownictwa” – nietrudno zinterpretować jako krytykę odwoływania się do autorytetów i braku odwagi formułowania własnych poglądów. W konsekwencji wokół autorytetu narosły kontrowersje i niejasności, a współczesny człowiek rozwijający się w pooświeceniowej kulturze do autorytetów się nie przyznaje, nawet jeżeli w różnych sferach swojego życia kieruje się wiedzą i poglądami innych. W jaki sposób ten kontekst rzutuje na relacje między nauczycielami akademickimi i tymi, do których przemawiają na co dzień? Czy oznacza to usunięcie relacji zależności, „wpływu” (czyli autorytetu) między studentami i wykładowcami, czy może przeformułowywanie relacji autorytetu? Aby rzucić światło na ten problem, należy przyjrzeć się kilku wymiarom rzeczywistości autorytetu, ale najpierw podjąć próbę ujęcia zjawiska autorytetu.\n\n<strong>Rzeczywistość zepchnięta do nieświadomości</strong>\n\nPróbując zrozumieć, czym jest autorytet, warto sięgnąć do refleksji wybitnego polskiego logika i filozofa analitycznego Józefa Bocheńskiego (opublikowanej pod tytułem <span style=\"font-style: italic;\">Co to jest autorytet?</span>, z podtytułem <span style=\"font-style: italic;\">Wprowadzenie do logiki autorytetu</span>). O ile bowiem słowa Kanta są niezwykle sugestywne i realizują bardziej funkcję manifestu niż podejmowanej z dystansu filozoficznej analizy, to Bocheński odwrotnie: prowadząc refleksję nad autorytetem, stara się bardziej rozumieć niż przekonywać. Jego definicja: „P jest autorytetem dla S w dziedzinie D wtedy i tylko wtedy, kiedy S przyjmuje w zasadzie wszystko, co mu P podaje do wiadomości, a co należy do dziedziny D”, uświadamia po pierwsze, że autorytetu nie należy łączyć ani z naśladowaniem osoby (która staje się wzorem), ani z podziwem (którym otacza się idola), ale ze swoistym zaufaniem do wiedzy danej osoby w określonej dziedzinie, po drugie – że każdy z nas funkcjonuje w dziesiątkach relacji autorytetu i nie jest w stanie poradzić sobie bez nich w życiu, wreszcie – po trzecie i najważniejsze – funkcjonujemy w relacjach autorytetu, których nie jesteśmy świadomi. Przykładowo, większość nauczycieli akademickich wchodzi w relacje autorytetu z mechanikami samochodowymi, serwisującymi ich auta, których wiedzy w dziedzinie mechaniki samochodowej bezgranicznie ufają, a równocześnie nigdy nie przyznają, że uznają autorytet mechanika samochodowego.\n\nSwoją analizę relacji autorytetu Bocheński kończy słowami: „Mówimy, co prawda, ciągle o tym, że powinniśmy używać tylko rozumu, o tym, jak powinniśmy się uwolnić od autorytetów, ale grzęźniemy coraz głębiej w sieć bezlitosnych autorytetów. […] Kiedy się przyjrzeć nawet najbardziej radykalnym przeciwnikom autorytetu, stwierdzi się prawie zawsze, że oni sami dają posłuch autorytetowi, co prawda innemu niż ten, który zwalczają, ale przecież autorytetowi. Czy chcemy, czy nie, żyjemy w okresie autorytetu”. W świetle tych słów nietrudno zrozumieć, dlaczego Bocheński zaliczył „wolność od autorytetu” do zabobonów, którym ulega współczesny człowiek, i opisał w swoim <span style=\"font-style: italic;\">Krótkim filozoficznym słowniku zabobonów</span>.\n\nUznanie logiki wywodu przeprowadzonego przez Bocheńskiego prowadzi do wniosku, że między studentami i ich wykładowcami budowane są relacje autorytetu, przy czym świadomość tego faktu jest ograniczona, a wykładowcy, czyli podmioty autorytetu, nie są w związku z tym otaczani już tak wielkim szacunkiem, jak miało to miejsce w przeszłości. Owa nieświadomość niesie jednak ze sobą pewne niebezpieczeństwa.\n\n<strong>Wypaczenia w relacji autorytetu</strong>\n\nKrytyka autorytetu implikuje marginalizację tematu autorytetu i konsekwentnie brak wychowania do funkcjonowania w relacji autorytetu. W tych warunkach łatwo o wypaczenia w relacji autorytetu. Jak wykazuje Bocheński, źródłem owych wypaczeń może być zarówno podmiot autorytetu – osoba dominująca, jak i przedmiot autorytetu – osoba w pozycji submisji. Ten pierwszy może przede wszystkim nadużywać autorytetu, czyli wykraczać poza dziedzinę, w której jest kompetentny i uprawniony do zabierania głosu. Wypaczeniem ze strony osoby słuchającej autorytetu jest z kolei uznanie kompetencji podmiotu w dziedzinie, w której ten ich nie posiada. Z nadużywaniem autorytetu spotykamy się przede wszystkim w ramach przekazów medialnych, gdy na ekspertów wydających sądy w określonych kwestiach powoływane są osoby słabo orientujące się w danej problematyce, ale potrafiące w sposób przekonujący przekazywać treść własnego światopoglądu. O nadużycie nietrudno jednak także w trakcie prowadzenia wykładu z uniwersyteckiej katedry. Pokusa, by – wykorzystując „siłę” własnych stopni czy tytułu naukowego – kształtować światopogląd słuchaczy, jest ogromna. Ci ostatni są zazwyczaj nieprzygotowani do odróżniania danych od ich interpretacji, a więc bezbronni wobec wpływu, który nauczyciel może na nich wywierać. W konsekwencji, uznając kompetencje nauczyciela akademickiego, przejmują nie tylko jego wiedzę, lecz także światopogląd.\n\nWypaczenia w relacjach autorytetu są szczególnie brzemienne w skutki w dziedzinie nauk społecznych. Z jednej strony dyscypliny uprawiane w tym obszarze dążą do coraz precyzyjniejszego ujmowania przedmiotów badań z wykorzystaniem metod empirycznych podobnych do stosowanych w naukach przyrodniczych. Z drugiej strony, wiedza pochodząca z badań empirycznych jest fragmentaryczna, pomaga lepiej poznać niektóre aspekty rzeczywistości, jednak trudno na jej podstawie budować całościową wizję badanego przedmiotu. Jacques Maritain, odróżniając w pracy <span style=\"font-style: italic;\">Nauka i mądrość </span>tytułowe zjawiska, stwierdza, że rozum sam w sobie poznaje jedynie do pewnego momentu, w którym może już tylko stawiać pytania i pozostawiać je bez odpowiedzi… Poznaje w ten sposób „swoje próżnie”. Poszukiwanie prawdy w obszarze nauk społecznych wymaga – bardziej niż w innych dziedzinach – postawy pokory, czyli docenienia uzyskanej wiedzy i równocześnie świadomości niewiedzy; wymaga umiejętności formułowania pytań, które na danym etapie poszukiwań pozostają bez odpowiedzi i równocześnie umiejętności przyznawania, że syntetyczny opis danej rzeczywistości uwzględnia nie tylko dane pochodzące z badań, ale także wyniki intelektualnej spekulacji, prowadzonej w światle przyjętych przez danego badacza założeń.\n\nO tym, jaką rolę w naukach społecznych odgrywa interpretacja, świadczą chociażby różnice między teoriami socjologicznymi. Dysponujący tymi samymi danymi socjologowie potrafili sformułować zarówno teorie kwestionujące podmiotowość jednostek (Durkheim, Parsons, Bourdieu), jak i je zakładające (Archer). Jeżeli nauczyciel akademicki, wykładowca w dziedzinie nauk społecznych, nie wskazuje studentom, jakie granice osiąga i jakich nie jest w stanie przekroczyć wiedza, a przy tym łączy fakty z preferowaną przez siebie ich interpretacją, wykorzystuje de facto autorytet, jaki posiada, do kształtowania światopoglądu studentów.\n\nNadużycie autorytetu może jednak przybrać bardziej subtelną formę. Uprawiający badania w dziedzinie nauk społecznych mogą – jako nauczyciele akademiccy – nie zwracać uwagi studentów na fragmentaryczność wiedzy sprawdzalnej empirycznie poprzez niewspominanie o obszarach, które na tej drodze są trudne do opisu. Wyznaczenie granic własnej wiedzy implikuje bowiem wyznaczenie granic własnemu autorytetowi, ograniczenie „strefy wpływu”. Zjawiska sprowadzania całej rzeczywistości do rzeczywistości poznawalnej empirycznie trudno jednak nie zauważyć, gdy przeanalizuje się problemy podejmowane współcześnie w ramach refleksji nad życiem społecznym. Kategorie analizowane chociażby przez Platona, takie jak „cnota” czy „honor”, albo obecna na przestrzeni wieków problematyka pokory, przebaczenia, ubóstwa, ascezy, zostały praktycznie wyeliminowane z badań w naukach społecznych i konsekwentnie przestają w kulturze stanowić klucz do interpretacji relacji międzyludzkich. Zamiast nich za kluczowe uznano kategorie „potrzeb”, „aspiracji”, „opresji”, „oporu” czy „roli społecznej”.\n\nNietrudno zauważyć, że efektem zachodzących zmian jest budowanie ubogiego, „mechanicznego” rozumienia rzeczywistości człowieka oraz tworzonych przez niego relacji – rozumienia przekazywanego w sposób zakamuflowany w ramach uniwersyteckich wykładów. Allan Bloom w książce <span style=\"font-style: italic;\">Umysł zamknięty</span> kreuje obraz absolwentów amerykańskich uczelni, którzy – zdobywając coraz bardziej specjalistyczną wiedzę – uzyskanie kompetencji zawodowych muszą przypłacić brakami w wiedzy ogólnej. Brak refleksji ogólnej, filozoficznej nad człowiekiem i wyzwaniami, z jakimi mierzy się w relacjach społecznych, sprawia, że przestają oni być elitą społeczeństwa, funkcjonując w przestrzeni kultury na podobnym poziomie, jak osoby nieposiadające wyższego wykształcenia.\n\nWydaje mi się, że pracę amerykańskiego filozofa można by kontynuować, pytając o to, w jaki sposób współczesna edukacja kształtuje studencką umysłowość i wpływa na rozumienie przez absolwentów uniwersytetów otaczającego ich świata. U źródeł nakreślonych powyżej zjawisk znajduje się niewątpliwie autorytet, który z jednej strony (nauczycieli akademickich) jest nadużywany, a z drugiej strony (studentów) ulega wypaczeniom polegającym na niedostrzeganiu granic autorytetu.\n\n<strong>Wychowanie do autorytetu</strong>\n\nImplikowane w oświeceniowych postulatach zniesienie autorytetu nietrudno – za Bocheńskim – nazwać zabobonem. Tak jak nie jest możliwe wyeliminowanie z przestrzeni relacji międzyludzkich słabości, krzywdy, zemsty, przebaczenia czy poświęcenia, tak trudno wyobrazić sobie funkcjonowanie jednostki – szczególnie współcześnie – poza relacjami autorytetu. Człowiek nieustannie poznaje i uczy się poruszania w nowych przestrzeniach, bardziej lub mniej świadomie poszukując przewodników, dzięki radom których popełni mniej błędów, nie będzie krzywdził siebie i innych. W tym kontekście może czas przestać budować alternatywę między rozumem i autorytetem, a w konsekwencji przyznać, że nierozumne jest kwestionowanie autorytetów i – z drugiej strony – rozum rozwija w pełni swój potencjał, gdy wykazuje zaufanie do wiedzy i kompetencji osób bardziej doświadczonych.\n\nByć może taka zmiana stereotypowych sposobów rozumienia autorytetu otworzyłaby furtkę dla edukacji w odniesieniu do autorytetu. Przydałaby się ona zarówno wykładowcom, jak i studentom. Tym pierwszym, aby kształtować postawę pokory, rozumianej między innymi jako adekwatne podejście do swojej wiedzy i niewiedzy, tak aby w ramach akademickiego wykładu przekaz wiedzy łączył się z ukazywaniem obszarów niewiedzy i możliwych sposobów interpretacji uzyskanych danych. Tym drugim – wchodzącym w świat nauki – przydałaby się z kolei umiejętność świadomego określania, komu i dlaczego ufają, a także sprawność wytyczania granic, w jakich dany nauczyciel akademicki posiada kompetencje. Biorąc jednak pod uwagę, że uniwersyteckie sale odzwierciedlają do pewnego stopnia procesy zachodzące w przestrzeni kultury, trudno nie konstatować, że wychowanie do autorytetu jeszcze długo nie znajdzie wielu zwolenników wśród osób tworzących rzeczywistość akademicką.\n<p style=\"font-style: italic;\">Dr hab. Jarosław Horowski, prof. UMK,\nInstytut Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu</p>', 'Autorytet nauczyciela akademickiego. Nieświadomość, nadużycie i wyzwanie', '<h3>O nadużycie nietrudno w trakcie prowadzenia wykładu z uniwersyteckiej katedry. Słuchacze są zazwyczaj nieprzygotowani do odróżniania danych od ich interpretacji, a więc bezbronni wobec wpływu, który nauczyciel może na nich wywierać. W konsekwencji, uznając kompetencje nauczyciela akademickiego, przejmują nie tylko jego wiedzę, lecz także światopogląd.</h3>\n[caption id=\"attachment_1287\" align=\"alignnone\" width=\"582\"]<img class=\"size-full wp-image-1287\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"582\" height=\"750\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nGdy Immanuel Kant w 1784 roku na łamach „Berlinische Monatsschrift” wyjaśniał, na czym polega Oświecenie, dał impuls do marginalizacji – o ile nie do usunięcia – autorytetu z przestrzeni kultury.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'autorytet-nauczyciela-akademickiego', '', '', '2020-02-12 12:45:01', '2020-02-12 11:45:01', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/autorytet-nauczyciela-akademickiego/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1370, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h3>Czy istnieje sposób, aby bezpiecznie oddzielić nierozerwalnie związane ze sobą składniki autorytetu, jakimi są kompetencje i towarzysząca im pozycja społeczna? Wygląda na to, że tak, choć jest to mało znany wynalazek ludzkości pochodzący z okresu, kiedy żyliśmy w plemionach zbierackich. Najtrafniej opowiada o tym koncepcja antropologa Christophera Boehma.</h3>\n[caption id=\"attachment_1302\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1302\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/madrosc-w-pulapce-autorytetu-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"578\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\n„A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego: <span style=\"font-style: italic;\">«Abrahamie!» A gdy on odpowiedział: «Oto jestem» </span>– powiedział: «Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jakie ci wskażę». Nazajutrz rano Abraham osiodłał swego osła, zabrał z sobą dwóch swych ludzi i syna Izaaka, narąbał drzewa do spalenia ofiary i ruszył w drogę do miejscowości, o której mu Bóg powiedział. Na trzeci dzień Abraham, spojrzawszy, dostrzegł z daleka ową miejscowość. I wtedy rzekł do swych sług: «Zostańcie tu z osłem, ja zaś i chłopiec pójdziemy tam, aby oddać pokłon Bogu, a potem wrócimy do was». Abraham, zabrawszy drwa do spalenia ofiary, włożył je na syna swego Izaaka, wziął do ręki ogień i nóż, po czym obaj się oddalili. Izaak odezwał się do swego ojca Abrahama: «Ojcze mój!» A gdy ten rzekł: «Oto jestem, mój synu» – zapytał: «Oto ogień i drwa, a gdzież jest jagnię na całopalenie?» a Abraham odpowiedział: «Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój». I szli obydwaj dalej. A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna” (Księga Rodzaju 22, 1-10).\n\nTo chyba najbardziej wstrząsający przykład uległości wobec autorytetu, jaki możemy odnaleźć w źródłach pisanych, które pozostawiła po sobie nasza cywilizacja. Tragedia rozgrywająca się w duszy Abrahama powtarza się w mniej lub bardziej dramatycznych okolicznościach zawsze wtedy, kiedy wierność autorytetowi staje w głębokiej sprzeczności z wyznawanymi przez nas wartościami. W naszych głowach pojawia się lawina pytań: Czy ulec? Dlaczego? Dlaczego właśnie ja? Jaką cenę za to zapłacę? Jak zmieniony po tym wyjdę? A jednak tragedia Abrahama rzadko bywa wykorzystywana jako ilustracja ślepego posłuszeństwa wobec bezmyślnie okrutnego autorytetu. Nasze zhierarchizowane społeczności instynktownie bronią przywileju posiadania autorytetów i zawierzania im nawet na takich obszarach jak nauka, gdzie samokrytycyzm jest najwyższą wartością. Dlaczego?\n\n<strong>Niewiarygodne efekty uczenia się</strong>\n\nOdpowiedź na pytanie o przyczyny ulegania znalazłem w świecie zwierząt, gdzie mechanizm nie tylko podporządkowywania się (to wśród zwierząt jest oczywiste), ale również ślepego naśladownictwa ma wyraźne, biologicznie uzasadnione funkcje. Spojrzenie z bardziej „zwierzęcej” perspektywy na dramat Abrahama i nasze codzienne dylematy, będące kolejnymi iteracjami jego tragedii, może paradoksalnie nadać mu bardziej ludzki wymiar.\n\nKonrad Lorenz w klasycznej książce <span style=\"font-style: italic;\">Tak zwane zło</span> opisuje sposoby przekazywania informacji kolejnym pokoleniom zwierząt. Oczywiście ten najbardziej rozpowszechniony, to przekaz genetyczny. Ale zwierzęta bardziej rozwinięte potrafią również przekazywać wartościowe dla przeżycia informacje poprzez różnego rodzaju formy społecznego uczenia się. Wynik takiego uczenia jest czasami wręcz niewiarygodny. Oto na przykład szczury potrafią przez kilkadziesiąt pokoleń przekazywać sobie skutecznie informację o zapachu zatrutego pożywienia. A jak się to odbywa? Jeden z przewodników stada podchodzi do pokarmu i obwąchuje go. Jeśli uzna, że pokarm jest zatruty, nie zaczyna jeść, lecz odchodzi. Pozostałe szczury podchodzą do pożywienia i obwąchują je, aby zapamiętać zapach. Na końcu wreszcie oznaczają pokarm moczem i kałem jako nienadający się do spożycia. Robią to nawet wówczas, gdy pożywienie jest w miejscu, w którym trudno pozostawić takie ślady. Cóż jednak stałoby się w sytuacji, gdyby szczur przewodnik nie znał tego zapachu, a byłaby to trucizna? Prawdopodobnie przypłaciłby to życiem, lecz szczury, które przeżyłyby taką przygodę, zajęłyby miejsce swego poprzednika, mądrzejsze o jeden zapach więcej. W ten sposób, poprzez ślepe naśladownictwo autorytetu, szczury nie tylko są w stanie przetrwać w trudnych warunkach urządzanych na nie ciągłych polowań i zasadzek, lecz stają się coraz mądrzejsze i nie korzystają przy tym wyłącznie z bardzo powolnego mechanizmu przekazywania informacji, jakim jest dziedziczenie.\n\nZwierzęta żyjące społecznie często naśladują autorytet. Szczególnie obrazowo pokazuje to jeden z eksperymentów opisywanych przez Lorenza, a przeprowadzony na grupie małp żyjących w niewoli. W klatce, gdzie przebywały, postawiono dość przemyślnie skonstruowany pojemnik, w którym umieszczano widoczne banany. Jednakże żadne zwierzę, pomimo prób, nie było w stanie ich dosięgnąć. Odizolowano od grupy jedną z małp zajmujących niską pozycję w hierarchii społecznej, a następnie uczono ją wydobywać banany z pojemnika. Kiedy opanowała tę czynność do perfekcji, wpuszczano ją z powrotem do klatki, gdzie przebywały pozostałe zwierzęta. Na ich oczach wydostawała i zjadała smakołyki, a jednak żadna małpa nie poszła w jej ślady. Badacze w ten sam sposób postąpili z przewodnikiem stada. Odizolowali go, nauczyli obsługi urządzenia, a następnie umieścili z powrotem w klatce. Kiedy niekwestionowany autorytet w stadzie zaczął wydobywać banany z pojemnika, pozostałe małpy z uwagą przyglądały się jego działaniom. Wkrótce wszystkie zwierzęta bez trudu były w stanie dostać się do pożywienia.\n\n<strong>Kompetencje i pozycja</strong>\n\nTo doświadczenie może być kluczem do zrozumienia istoty autorytetu również u ludzi i to nawet w tak wyrafinowanych obszarach działalności jak nauka. Uderzające jest to, że małpy nie próbowały nawet naśladować osobnika, który posiadł wiedzę, lecz nie miał wystarczającej pozycji społecznej, aby stanowić dla innych autorytet. W tym wypadku można by dojść do wniosku, że mechanizm naśladownictwa autorytetu jest nieprzystosowawczy. I rzeczywiście, może się takim wydawać w klatce, gdzie występuje daleko posunięta ingerencja badaczy w naturalny tryb funkcjonowania stada. Prawdopodobnie w naturalnych warunkach naśladownictwo osobników stojących nisko w hierarchii jest rzeczywiście nieprzystosowawcze. Na szczycie hierarchii stoją zwierzęta, których nie tylko siła i sprawność, lecz także wiedza i zdolności uczenia się są dużo wyższe od przeciętnych. Wysokie kompetencje zapewniają im odpowiednią pozycję społeczną, weryfikowaną ciągle przez panujące wokół warunki środowiska, które zdzierają wszelkie pozory i fałsz. W ten sposób owe dwa składniki autorytetu, jakimi są kompetencje i pozycja zlewają się w jedno, a podążanie za osobnikiem dominującym jest równoznaczne z naśladownictwem najbardziej kompetentnego.\n\nA jednak badaczom przeprowadzającym eksperyment z małpami udało się oddzielić owe dwa składniki i pokazać, że w sztucznych warunkach, w których do głosu dochodzą inne czynniki niż tylko te naturalne, priorytetem staje się pozycja, nie kompetencje. Środowisko, które człowiek przekształcił i dostosował do własnych potrzeb, podobnie jak klatka, w której przeprowadzano te wiele mówiące eksperymenty, już dawno przestało być probierzem doświadczenia i wiedzy. Dzisiaj największe wpływy na pozostałych mają celebryci – ludzie znani z tego, że są znani i wyróżniający się niemal wyłącznie umiejętnością utrzymywania się w centrum uwagi innych, a mimo to podążamy za nimi równie bezrefleksyjnie, jak gdyby posiedli wiedzę kilkudziesięciu poprzedzających ich pokoleń. To oni mają znacznie większy wpływ na to, czy tysiące rodziców zaszczepi swoje dzieci niż większość profesorów medycyny. To oni, wespół z niedouczonymi politykami, a nie profesorowie genetyki czy biologii, będą decydować o tym, czy żywność GMO rozwiąże problem głodu na świecie. Zmiany klimatyczne, których doświadczamy, jednoznacznie pokazują, jak potraktowaliśmy tych z nas, którzy posiedli samą tylko wiedzę.\n\n<strong>Obłuda świata akademickiego</strong>\n\nJak to się jednak wszystko ma do nauki, jedynej formy ludzkiej działalności, która powstała w wyniku nieustannego doskonalenia metod przeciwdziałania ludzkiej tendencji do samooszukiwania się? Niestety, nie jest ona w tym względzie żadnym wyjątkiem. Pomimo tego, że większość przedstawicieli świata nauki pewnie chętnie zgodzi się ze stwierdzeniem, że nie ma w niej miejsca na demokrację i nierzadko jednostka ma więcej racji niż ogół, to jednak woźny uniwersytetu, który zdobył wiedzę i na jej podstawie sformułował trafne twierdzenie, nie ma szans w rywalizacji z profesorem, który ma pustą głowę, ale potrafił, podobnie jak celebryta, rozegrać swoją karierę tak, aby znaleźć się w centrum uwagi akademickiego świata i to za nim przedstawiciele owego świata będą podążać.\n\nNie są to tylko puste stwierdzenia zgorzkniałego obserwatora obłudy akademickiego świata. Wskazują na to twarde dane gromadzone systematycznie od lat przez zespół badaczy z MIT testujących pod kierownictwem Pierre’a Azoulaya stwierdzenie Maxa Plancka, który powiedział kiedyś, że: „Nowa prawda naukowa z reguły nie zaczyna odnosić sukcesu dlatego, że jej oponenci zostają przekonani, ale dlatego, że oponenci ci stopniowo wymierają, a młode pokolenie zaznajamia się z tą prawdą od początku”. Wyniki kolejnych opracowań publikowanych pod znamiennym tytułem <span style=\"font-style: italic;\">Does Science Advance One Funeral at a Time? </span>przynoszą ponurą odpowiedź: „Tak, pogrzeb kolejnego naukowego autorytetu zapewnia postęp nauki, a najlepsze co dla owego postępu mogą oni zrobić to umrzeć”.\n\nAnalizy zespołu z MIT pokazują, że kiedy umierają naukowe gwiazdy, w dziedzinach, w których pracowały, obserwowany jest wzrost publikacji autorstwa badaczy, którzy wcześniej nie współpracowali ze zmarłymi – średnio o 8,6%. Mało tego, prace publikowane przez naukowców spoza kręgów autorytetów mają znacznie większy wpływ na całą dziedzinę i są częściej cytowane niż badania uczonych skupionych wokół gwiazd. Azoulay twierdzi, że postępu nauki nie hamuje samo istnienie naukowych autorytetów, lecz to, że po dotarciu na szczyt mają oni tendencję do zbyt długiego pozostawania tam w otoczeniu wiernych uczniów. Przy rosnącej średniej długości życia i średniej długości aktywności zawodowej nie wróży to nauce najlepiej.\n\n<strong>Samiec pod pantoflem</strong>\n\nCzy istnieje zatem sposób, aby bezpiecznie oddzielić od siebie nierozerwalnie związane ze sobą składniki autorytetu, jakimi są kompetencje i towarzysząca im pozycja społeczna? Wygląda na to, że tak, choć jest to mało znany wynalazek ludzkości pochodzący z okresu, kiedy żyliśmy w plemionach zbierackich. Najtrafniej opowiada o tym koncepcja antropologa Christophera Boehma, który zwraca uwagę na to, że ocena plemion zbierackich jako żyjących bez jakiejkolwiek hierarchii jest z gruntu błędna. Boehm zasugerował, że pośród poszukiwaczy pożywienia zachowania hierarchiczne nie zanikły, lecz raczej przyjęły odmienną od znanej nam formę. Postawił hipotezę, że kierunek dominacji został w plemionach zbierackich przeorientowany tak, by grupa jako całość trzymała swojego dominującego samca mocno „pod pantoflem”, a nie odwrotnie. Hipotezę tę testował z powodzeniem w wielu różnych społecznościach z całego świata uznawanych za egalitarne. Tak więc, jego zdaniem, ludzie nie utracili charakterystycznej dla dużych człekokształtnych dyspozycji do zachowań dominacyjnych, lecz raczej wykorzystali ją w odmienny sposób.\n\nBadania Boehma, prowadzone na wielkiej próbie zbieraczy pożywienia i członkach pierwotnych plemion, pokazały wiele ciekawych prawidłowości, ale szczególnie jedna z nich jest cenna na potrzeby naszej analizy. Okazało się, że sankcje moralne są specyficznym narzędziem neutralizowania tendencji dominacyjnych w grupach uznawanych za egalitarne. Umiejętność podporządkowania się, która decyduje o obniżeniu poziomu hierarchiczności grup, została scharakteryzowana przez niego jako „dominacja pionków”. Boehm kładzie nacisk na to, że charakterystyczne dla poszukiwaczy pożywienia tłumienie indywidualizmu i tendencji formowania hierarchii są zasadniczo świadome i zamierzone. Jak jednak, tłumiąc tendencje hierarchiczne, nie wylać dziecka z kąpielą i nie usunąć ze stada osobników o ponadprzeciętnych kompetencjach?\n\nZdaniem Boehma, egalitarianie, oceniając jakiekolwiek użycie władzy poza własną rodziną jako moralnie nieprawne i filozoficznie definiując polityczne relacje pomiędzy dorosłymi lub przynajmniej pomiędzy dorosłymi mężczyznami, głowami rodzin, jako „równe”, jednocześnie rozpoznają wartość jednostek i aktywnie zachęcają indywidualną rywalizację w obszarach kompetencyjnych, takich jak polowanie czy walki plemienne. Często rozpoznają „lidera grupy” i obdarzają go specjalnym statusem tak długo, jak długo nie dochodzi do nadużycia władzy. Potrafią zatem podporządkować się ekspertowi podczas polowania lub walki, ale nie dość, że nie nadają mu statusu przywódcy, to jeszcze intensywnie tłumią wszelką próbę dominacji.\n\n<strong>Autorytety konserwują stan rzeczy</strong>\n\nCzy w nauce ma miejsce „dominacja pionków”? Jestem bardzo sceptyczny, choć nie tracę nadziei. Mój sceptycyzm nie ma źródeł wyłącznie w fakcie, że wśród przedstawicieli najbardziej samokrytycznej dziedziny działalności człowieka nie słabnie uwielbienie dla gronostajów, bereł, łańcuchów, pierścieni, biretów, tóg i rytuałów przesiąkniętych średniowieczną hierarchicznością, a kultywowanych z tak ogromnym namaszczeniem do dzisiaj. Moje wątpliwości biorą się głównie z tego, że w nauce, a w szczególności w dziedzinie, którą znam najlepiej, w psychologii, z niemożliwością graniczy odebranie autorytetu naukowemu celebrycie, który okazał się oszustem. Jednocześnie zniszczenie i strącenie w otchłań niebytu młodego niepokornego naukowca, który wskazuje na błędy autorytetów, a nie zbudował sobie jeszcze pozycji, nie stanowi najmniejszego problemu.\n\nKryzys w nauce, o którym otwarcie mówi się od kilku już lat, nie powstał na początku XXI wieku. W samej tylko psychologii Jacob Cohen od początku lat sześćdziesiątych nawoływał do opamiętania w zakresie metod testowania hipotez zerowych, które dzisiaj dopiero zaczyna się dostrzegać jako problematyczne. W tym samym czasie Leroy Wolins i kilku jego następców zainicjowali dyskusję na temat dostępu do danych surowych pochodzących z badań i pomimo upływu ponad pół wieku wielu uczonych otwarcie wyraża swoją wrogość w stosunku do tych propozycji. Od czasu wielkiej afery sir Cyrila Burta w latach siedemdziesiątych systematycznie co parę lat ujawniane są oszustwa psychologów fabrykujących swoje dane. O niechęci do publikacji negatywnych wyników badań, którą nazwano „efektem szuflady” i problemach, jakie to powoduje, mówi się co najmniej od lat siedemdziesiątych. Artykuł zatytułowany <span style=\"font-style: italic;\">The desperate need for replication</span> John Hunter opublikował już w roku 2000, kilkanaście lat przed ogłoszeniem kryzysu replikacyjnego. W ciągu dziesięcioleci naukowe autorytety w większości konserwowały istniejący stan rzeczy, odrzucając propozycje zmian.\n\nAle mimo całego pesymizmu pozostała mi odrobina nadziei. Jest nią ruch na rzecz otwartej nauki, którego źródła tkwią w XVII wieku, kiedy społeczne zapotrzebowanie na dostęp do wiedzy naukowej osiągnęło punkt, w którym stało się konieczne, aby grupy naukowców zaczęły dzielić się swoimi odkryciami. W wyniku tego zapotrzebowania powstały pierwsze czasopisma naukowe. Zachowania zwolenników otwartej nauki do złudzenia przypominają zachowania egalitarian próbujących stłumić dominacyjne zapędy osobników alfa. Żądają dostępu do danych surowych, replikują, sprawdzają metodologię, podobnie jak członkowie zbierackich plemion publicznie i otwarcie dyskutują o próbach oszustw. Przenieśli się jedynie z placów swoich wiosek do mediów społecznościowych. Pomimo sięgających XVII wieku korzeni, na razie bywają nazywani „metodologicznymi terrorystami”, „zadymiarzami”, „replikacyjnymi prześladowcami”, „detektywami danych”, „policją tropiącą fałszywie pozytywne wyniki”. Nadal stanowią mniejszość, ale w ostatnich latach cały czas rośnie ich znaczenie. Jeśli dzięki dominacji pionków ludzkość potrafiła ujarzmić zachowania dominacyjne jednostek, stworzyć i utrzymać społeczności egalitarne przez niemający precedensu w historii rodzaju ludzkiego czas, to być może jest to rozwiązanie, które pomoże nauce znaleźć drogę do odróżnienia autorytetów dysponujących mądrością od tych, które korzystają wyłącznie z zajmowanej pozycji. Uwolnienie mądrości z pułapki autorytetu to jedna z najbardziej palących potrzeb nauki.\n<p style=\"font-style: italic;\">Dr Tomasz Witkowski,\npsycholog, pisarz, współzałożyciel Klubu Sceptyków Polskich</p>', 'Mądrość w pułapce autorytetu', '<h3>Czy istnieje sposób, aby bezpiecznie oddzielić nierozerwalnie związane ze sobą składniki autorytetu, jakimi są kompetencje i towarzysząca im pozycja społeczna? Wygląda na to, że tak, choć jest to mało znany wynalazek ludzkości pochodzący z okresu, kiedy żyliśmy w plemionach zbierackich. Najtrafniej opowiada o tym koncepcja antropologa Christophera Boehma.</h3>\n[caption id=\"attachment_1302\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1302\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/madrosc-w-pulapce-autorytetu-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"578\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\n„A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'madrosc', '', '', '2020-02-12 12:45:22', '2020-02-12 11:45:22', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/madrosc/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1371, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h2>Konsolidacja niewielkich uczelni specjalistycznych mogłaby spowodować znaczną poprawę pozycji polskich uniwersytetów w rankingach.</h2>\r\nPo falstarcie rankingu Asiaweek z lat 1999-2000 międzynarodowe rankingi uniwersytetów ruszyły na dobre w roku 2003 wraz z Akademickim Rankingiem Uniwersytetów Świata (ARWU), opublikowanym przez Uniwersytet Jiao Tong w Szanghaju, a następnie kontynuowanym przez Shanghai Ranking Consultancy. Dwa kolejne rankingi pojawiły się w roku 2004: Ranking Web of World Universities, bardziej znany jako Webometrics, który początkowo mierzył wyłącznie aktywność w sieci, oraz the Times Higher Education Supplement (THES) – Quacquarelli Symonds (QS) World University Rankings (w 2004 r. ranking był wykonany wspólnie przez THE i QS; rankingi rozdzieliły się w 2009 r. – red.), kładący nacisk na badania naukowe i uwzględniające źródła instytucjonalne oraz wskaźniki internacjonalizacji.\r\n\r\nOd tamtej pory liczba rankingów, sposobów pomiarów i źródeł danych wzrosła tak bardzo, że zasugerowało to Danielowi Guhrowi, konsultantowi ds. rankingów, określenie „bezkresne jeziora danych”. Rankingi stały się bardziej złożone i wyrafinowane. Posługują się często technikami statystycznymi, takimi jak standaryzacja i normalizacja obszarowa.\r\n\r\nOprócz rankingów globalnych pojawiły się też specjalistyczne rankingi regionalne, dyscyplinowe (by subject) czy szkół biznesu. Rankingi międzynarodowe wciąż są ukierunkowane głównie na badania naukowe, ale niektóre próbują znaleźć sposób na uchwycenie danych, które mogą mieć znaczenie dla kształcenia czy też dla trzeciej misji (third mission) uniwersytetów, czyli np. trwałości, równości płciowej i otwartego dostępu do danych naukowych. Stały się one też istotne w kształtowaniu państwowej polityki kształcenia akademickiego i strategii instytucji szkolnictwa wyższego. Chociaż w mediach zazwyczaj mówi się o Wielkiej Czwórce Rankingów Międzynarodowych (ARWU, THE, QS, US News BGU), a niekiedy tylko o wielkiej trójce lub nawet jedynie wielkiej parze rankingów, faktycznie obecnie istnieje ich znacznie więcej. W spisie IREG jest 17 rankingów globalnych oprócz rankingów regionalnych i wyspecjalizowanych oraz innych zestawień uczelni, dyscyplin naukowych i systemów szkolnictwa wyższego. Od czasu publikacji IREG inventory pojawiły się kolejne rankingi globalne, a niewątpliwie będzie ich jeszcze więcej.\r\n\r\n<strong>Rankingi i media</strong>\r\nNiestety, postrzeganie rankingów globalnych przez media i społeczeństwa ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. The Times Higher Education World University Rankings uznawane są za najbardziej prestiżowe, a przecież mają poważne wady. Mimo uszeregowania jedenastu wskaźników wykorzystywanych do tworzenia porównań w trzy obszerne grupy, wciąż nie są one wzorem przejrzystości. Bazują bowiem na subiektywnych badaniach i niepewnych danych dostarczanych przez instytucje. Nie są też zrównoważone z 30-procentową wagą wskaźnika cytowań, na który wpływać może kilka prac w zbiorowym projekcie międzynarodowym, który podniósł kilka mało znanych placówek do rangi światowych centrów nauki. Chodzi np. o University of Reykjavik (Islandia), Babol Noshirvani University of Technology (Iran), Aswan University (Egipt) czy Anglia Ruskin University (Wielka Brytania).\r\n\r\nProblemy światowych rankingów THE znajdują odbicie w rankingowych losach wiodącego uniwersytetu polskiego. W rankingach za rok akademicki 2014-2015 Uniwersytet Warszawski uplasował się na miejscach 301-350, ale już w roku akademickim 2015-16 spadł na pozycje 501-600. Było to spowodowane wyłącznie dramatycznym spadkiem liczby cytowań, co z kolei wynikało tylko ze zmiany metodologii rankingu. W roku 2015 THE przestał liczyć cytowania prac z ponad tysiącem autorów. Miało to niekorzystny wpływ na Uniwersytet Warszawski, który uczestniczył w badaniach na Wielkim Zderzaczu Hadronów, co zaowocowało wieloma publikacjami wieloautorskimi. Spadek Uniwersytetu Warszawskiego w rankingach nie miał nic wspólnego z jakimkolwiek problemem samego uniwersytetu. Był po prostu wynikiem poprawiania samego rankingu THE.\r\n\r\nChociaż media poświęcają im niewiele uwagi, obecnie istnieje kilka rankingów globalnych, publikowanych przez uniwersytety i rozmaite instytucje, obejmujących więcej uniwersytetów, szerszy zakres wskaźników, a technicznie równie dobrych lub lepszych niż Wielka Czwórka. Należą do nich np.: National Taiwan University Rankings, University Ranking by Academic Performance publikowany przez turecki Middle East Technical University, the Scimago Institution Rankings (Hiszpania) i ranking CWTS Leiden (Holandia).\r\n\r\n<strong>Gdzie jesteśmy?\r\n</strong>Pozycja uniwersytetów polskich w rankingach międzynarodowych jest bardzo zróżnicowana. W rankingach THE widocznych jest 14 polskich uniwersytetów, w tym 4 w pierwszym tysiącu. Za to w Webometrics ujęto 410 polskich uczelni, w tym aż 10 w TOP 1000. Ranking z najlepszą reprezentacją polskich instytucji to Scimago z 54 uczelniami w pierwszym tysiącu.\r\n\r\nWśród wielkiej czwórki międzynarodowych rankingów – THE, QS, Shanghai i US News Best Global Universities – najlepszy do analizowania aktualnej pozycji uniwersytetów uczestniczących w finansowanym przez MNiSW a realizowanym przez Fundację Perspektywy projekcie International Visibility (IntVP) jest US News Best Global Universities (BGU). THE i QS nie są zbilansowane, ponieważ kładą zbyt duży nacisk na pojedynczy wskaźnik, odpowiednio: cytowania i ankietę akademicką. W rankingu szanghajskim zbyt wiele zależy zaś od zatrudnionych laureatów nagród Nobla i medali Fieldsa, czasami zatrudnionych w dalekiej przeszłości… BGU jest rankingiem opartym wyłącznie na badaniach. W zestawieniu głównym znalazło się 31 polskich uczelni, a do tego dwie w rankingach dyscyplinowych (patrz ramka).\r\n\r\nZ US News BGU wynika niezbicie, że polski system szkół wyższych traci w tym rankingu, ale także w innych, z powodu istnienia specjalistycznych uniwersytetów technicznych, ekonomicznych, rolniczych czy medycznych. Konsolidacja niewielkich uczelni specjalistycznych mogłaby spowodować znaczną poprawę pozycji polskich uniwersytetów w rankingach, jak to ostatnio stało się we Francji.\r\n\r\nW różnych zestawieniach polskie uczelnie zajmują różne, często bardzo odmienne pozycje. W większości rankingów najlepszy polski uniwersytet jest na pozycji 300-400 lub 400-500. Są jednak wyjątki. Podstawowy wskaźnik w rankingu leideńskim – całkowita liczba publikacji – wywindował Uniwersytet Jagielloński na pozycję 247; w dalekowschodnim rankingu GreenMetric na miejscu 160 znalazł się Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, a moskiewski Three Missions University Rankings usytuował Uniwersytet Warszawski na pozycji 113. Z drugiej strony żaden z polskich uniwersytetów nie przekracza pozycji 600-800 w rankingu THE.\r\n\r\nRóżne rankingi mają odmienne metodologie i stosują różne wskaźniki. Na przykład wśród trzech wskaźników stosowanych w rankingu THE znajdują się przychody z gospodarki (industry income). Ranking QS przyznał aż 50% wagi ankietom dotyczącym reputacji instytucji. Scimago uwzględnia patenty, a arabskie zestawienie CWUR docenia osiągnięcia absolwentów. Warto dokładnie przyjrzeć się treści i metodologii wszystkich tych rankingów, zanim posłużymy się nimi w celu ewaluacji lub analizy porównawczej uczelni.\r\n\r\n<strong>Polskie uniwersytety: mocne i słabe strony\r\n</strong>Polska ma pewne walory liczące się w rankingach międzynarodowych. Posiada doskonały system szkół średnich, na co dowodem są świetne wyniki PISA i innych ustandaryzowanych testów międzynarodowych. Bieżące dane wskazują, że posiada wystarczający zasób nauczycieli, co wykazują statystyki proporcji studentów do wykładowców (SSR). Ma także związki kulturalno- gospodarcze ze Wschodem, ze światem anglojęzycznym oraz powiązania wewnątrz Unii Europejskiej. W przyszłości prawdopodobnie zaowocują one powstaniem efektywnych partnerstw i sieci badawczych.\r\n\r\nZ drugiej jednak strony rankingi pokazują niedofinansowanie polskich uniwersytetów oraz ograniczony dostęp do studiów doktoranckich. Reputacja polskich uczelni jako światowych ośrodków badawczych nie jest zbyt wysoka, wypadają one za to całkiem dobrze na poziomie regionalnym.\r\n\r\nJedynym wyjątkiem od słabej międzynarodowej reputacji polskich uniwersytetów jest niedawno nakręcony brytyjski film Ostatni pasażer (The Last Passenger), w którym porwany pociąg ratuje kilku bohaterów, a jednym z nich jest inżynier po Politechnice Gdańskiej.\r\n\r\n<img class=\"size-full wp-image-1315\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/polskie-uniwersytety-w-miedzynarodowych-rankingach-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\r\n\r\n<strong>Polska a rankingi\r\n</strong>Dla Polski, jak i dla każdego innego kraju, nierozsądne byłoby skupianie się na pojedynczym rankingu. Niektóre z nich zmieniały metodologię i prawdopodobnie nadal będą to robić, co może prowadzić do nieoczekiwanych awansów i spadków pozycji ocenianych instytucji. THE zapowiedział kolejną wersję 3.0.\r\n\r\nKażdy uniwersytet lub system kształcenia akademickiego, chcący wziąć udział w rankingach, powinien mieć na uwadze to, że faworyzują one pewnego rodzaju instytucje. Ranking szanghajski na przykład wyżej od innych ceni badania medyczne, za to całkowicie ignoruje sztukę i nauki humanistyczne. Scimago zawiera dane o patentach, co wzmacnia szanse uczelni technicznych. Obecna metodologia THE daje ogromne przywileje instytucjom biorącym udział w projektach zbiorowych. QS stosuje kilka kanałów pozyskiwania respondentów ankiet akademickich i pracodawców. Jednym z nich jest lista potencjalnych respondentów dostarczona przez uniwersytety. Mogą one zatem wskazać takich, którzy chętnie wesprą je w swoich odpowiedziach.\r\n\r\n<strong>Wytyczne dla polskich uniwersytetów starających się o poprawę pozycji międzynarodowej\r\n</strong>Po pierwsze, trzeba mieć świadomość, że poprawa widoczności międzynarodowej będzie czasochłonna. Szybkie rozwiązania, takie jak rekrutacja kadry z wysokimi cytowaniami lub udział w wysoko produktywnych projektach, mogą się okazać nieskuteczne, zwłaszcza w przypadku niezapowiadanych zmian w metodologii rankingów.\r\n\r\nPo drugie, przed rozpoczęciem walki o wyższą pozycję w rankingach międzynarodowych warto rozważyć udział w rankingach regionalnych lub specjalistycznych, takich jak THE Europe Teaching Rankings, ranking zatrudnienia absolwentów, tworzony przez QS, indonezyjski GreenMetric lub rankingi szkół biznesu.\r\n\r\nPo trzecie, uniwersytety powinny również brać pod uwagę koszt udziału w rankingach. US News, QS i THE wymagają od uniwersytetów przygotowania i podania danych, co może być czasochłonne, zwłaszcza gdy THE żąda informacji o dziesięciu dyscyplinach. Czasami może to oznaczać potrzebę zatrudnienia trojga lub czworga pracowników specjalnie do obsługi rankingów.\r\n\r\nPo czwarte, rozsądne jest monitorowanie wszystkich rankingów międzynarodowych pod kątem danych, które można wykorzystać do ewaluacji wewnętrznej lub reklamy.\r\n\r\nPo piąte, uniwersytety powinny dopasować swoje profile oraz słabe i mocne strony do metodologii konkretnych rankingów. Uniwersytety, których mocną stroną są badania naukowe w dziedzinie medycyny, mogą myśleć o udziale w rankingu szanghajskim, bo tam mają większe szanse.\r\n\r\nPo szóste, nie jest dobrym pomysłem skupiać się jedynie na pojedynczym rankingu lub traktować jakikolwiek ranking jako miarę doskonałości.\r\n\r\n<strong>Polskie uczelnie w ostatnim US News BGU:</strong>\r\nUniwersytet Warszawski 286\r\nUniwersytet Jagielloński 343\r\nPolitechnika Warszawska 611\r\nAkademia Górniczo-Hutnicza 635\r\nUniwersytet im. Adama Mickiewicza 799\r\nUniwersytet Wrocławski 833\r\nUniwersytet Medyczny we Wrocławiu 926\r\nPolitechnika Wrocławska 961\r\nUniwersytet Mikołaja Kopernika 984\r\nUniwersytet Medyczny w Gdańsku 995\r\nUniwersytet Medyczny w Warszawie 1033\r\nUniwersytet Śląski 1082\r\nUniwersytet Gdański 1096\r\nUniwersytet Łódzki 1119\r\nPolitechnika Gdańska 1148\r\nPolitechnika Poznańska 1148\r\nPolitechnika Łódzka 1194\r\nUniwersytet Medyczny w Łodzi 1203\r\nSzkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego 1221\r\nUniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej 1303\r\nPomorski Uniwersytet Medyczny 1303\r\nUniwersytet Medyczny w Poznaniu 1312\r\nPolitechnika Śląska 1351\r\nPolitechnika Krakowska 1363\r\nUniwersytet Warmińsko-Mazurski 1363\r\nŚląski Uniwersytet Medyczny 1399\r\nUniwersytet Medyczny w Lublinie 1414\r\nUniwersytet Rzeszowski 1430\r\nPolitechnika Częstochowska 1445\r\nUniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu 1457\r\nUniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu 1465\r\nUniwersytet Przyrodniczy w Lublinie (brak w zestawieniu ogólnym, nauki rolnicze – 214)\r\nUniwersytet Medyczny w Białymstoku (brak w zestawieniu ogólnym, medycyna kliniczna – 680)\r\n<p style=\"text-align: right;\">Tłumaczenie: Agnieszka Mizera\r\nRichard J. Holmes jest światowej klasy analitykiem w zakresie rankingów akademickich, wydawcą\r\n„University Ranking Watch”, a jesienią 2019 uczestniczył jako ekspert zewnętrzny w audycie\r\nrankingowym polskich uczelni, realizowanym przez Fundację Edukacyjną Perspektywy w ramach\r\n„International Visibility Project” (program DIALOG). Artykuł jest rozwiniętą wersją wystąpienia\r\nautora podczas konferencji „Polskie uczelnie w światowej perspektywie – Rankingi a strategiczne\r\nzarządzanie szkołą wyższą”, która odbyła się w grudniu 2019 r.</p>', 'Polskie uniwersytety w międzynarodowych rankingach', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'polskie-uniwersytety-w-miedzynarodowych-rankingach', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/polskie-uniwersytety-w-miedzynarodowych-rankingach/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1372, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h3>Dyplom prywatnej Społecznej Akademii Nauk w Łodzi otrzymał w lipcu 2016 r. po skończeniu studiów licencjackich i magisterskich w tej uczelni. Niecały rok później, 28 czerwca 2017 r., na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (dyscyplina: biologia medyczna) obronił dysertację doktorską.</h3>\n[caption id=\"attachment_1318\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1318\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/sfabrykowany-doktorat-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"476\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nPod koniec każdego miesiąca, kiedy pojawia się konieczność wyboru tematu do kolejnego odcinka „Z Archiwum Nieuczciwości Naukowej”, mam wielki problem, gdyż spraw wartych upublicznienia jest kilkadziesiąt, a miejsca na stronach „Forum Akademickiego” mało. Tym razem postanowiłem opisać sprawę doktoratu mgr. Roberta Haładaja, na którego dysertację zwrócił mi uwagę już rok temu jeden z profesorów z Warszawy, który napisał, że „wyniki są zbyt piękne, aby były prawdziwe”. Stwierdził też, że mimo wieloletniego doświadczenia klinicznego nigdy dotąd nie spotkał się z sytuacją, kiedy wszyscy spośród prawie dwustu kilkakrotnie badanych pacjentów skończyli eksperyment kliniczny zgodnie z protokołem i nikt z niego nie wypadł ani nie zrezygnował.\n\nPrzypomniał mi także, że kiedy w maju 2008 r. odkryłem w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym sfabrykowane badania na szczurach, pierwszą przesłanką nierzetelności był fakt, iż doktorantce w ciągu dziewięciu miesięcy badań nie zdechł ani jeden szczur z 66 osobników poddanych skomplikowanym zabiegom chirurgicznym transplantacji wysepek trzustkowych do wątroby.\n\n<strong>Błyskawiczny doktorat</strong>\n\nRobert Haładaj jest z wykształcenia magistrem fizjoterapii, dyplom prywatnej Społecznej Akademii Nauk w Łodzi otrzymał w lipcu 2016 r. po skończeniu studiów licencjackich i magisterskich w tej uczelni. Niecały rok później, 28 czerwca 2017 r., na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (dyscyplina: biologia medyczna) obronił dysertację doktorską pt. <span style=\"font-style: italic;\">Wykorzystywanie oceny napięć mięśnia prostownika grzbietu w celu określenia skuteczności terapii wielokrotnego impulsu u pacjentów z przewlekłymi bólami</span>. Promotorem doktoratu był prof. dr hab. Mirosław Topol, kierownik Katedry i Zakładu Anatomii Prawidłowej i Klinicznej UM w Łodzi (specjalista ginekolog-położnik), zaś recenzentami: dr hab. Adam Kosiński z Zakładu Anatomii Klinicznej GUMed w Gdańsku (specjalista chorób wewnętrznych) oraz dr hab. Dariusz Witoński (specjalista chirurg-ortopeda) z Katedry Fizjoterapii Klinicznej Instytutu Zdrowia Publicznego Społecznej Akademii Nauk w Łodzi.\n\nJak wynika z autorskiego streszczenia, badania miały charakter kliniczny, a ich celem było wykazanie skuteczności miorelaksacyjnej oraz przeciwbólowej tzw. terapii wielokrotnego impulsu (Multiple Impulse Therapy – MIT) wykonywanej nieinwazyjnym urządzeniem PulsStar FRAS (Force Recording &amp; Analysis System), produkowanym w USA i kosztującym około kilkanaście tysięcy dolarów, stosowanym w gabinetach chiropraktycznych. Oceniono też aktywność bioelektryczną powierzchniowej elektromiografii (sEMG) i jej korelację ze spoczynkowym napięciem mięśnia prostownika grzbietu części lędźwiowej kręgosłupa oraz zakres jego ruchomości i obniżenia stopnia niepełnosprawności chorych poddanych badaniom. Zbadano 180 chorych (67 kobiet, 113 mężczyzn) w wieku od 30 do 55 lat (śr. 45,89), cierpiących na udokumentowane medycznie przewlekłe bóle korzeniowe kręgosłupa lędźwiowego.\n\nAutor stwierdził, że badania prowadził w Specjalistycznym Szpitalu Rehabilitacji Leczniczej FIORT-CLINIC (placówka niepubliczna) oraz w Samodzielnym Szpitalu Wojewódzkim w Piotrkowie Trybunalskim w okresie od 7 maja 2016 r. do 2 marca 2017 roku. O włączeniu pacjenta do badania decydowało potwierdzone rozpoznanie oraz pisemna zgoda pacjenta na uczestnictwo w badaniu i samej terapii (która powinna być włączona do historii choroby – MW).\n\n<strong>Metodyka badań</strong>\n\nOsoby biorące udział w badaniach zostały losowo (?) podzielone na trzy grupy po 60 osób, z których jedna była grupą badaną, a dwie pozostałe grupami porównawczymi. W grupie badanej pacjenci zostali poddani leczeniu MIT. Każdemu wykonano trzy do pięciu zabiegów za pomocą interaktywnej głowicy urządzenia PulStarFRAS. Pacjenci drugiej grupy zostali poddani 20-minutowemu masażowi klasycznemu przeprowadzanemu dziesięciokrotnie w ciągu 14 dni. Natomiast pacjentom trzeciej grupy przez 14 dni podawano tylko silny przeciwzapalny niesteroidowy lek Ketonal Forte (dwa razy dziennie po 100 mg). Wszystkie trzy grupy zostały poddane ocenie diagnostycznej za pomocą urządzenia PulStarFRAS oraz miotonometru Szirmai, jak również sEMG. Ponadto każdy pacjent oceniał nasilenie bólu przed i po zabiegach za pomocą skali oceny bólu VAS i wskaźnika oceny bólu wg Laitinena oraz kwestionariusza bólu krzyża Rolanda-Morrisa, jak również przechodził test ruchomości lędźwiowej Schobera.\n\nBadania jakoby wykazały, że terapia wielokrotnego impulsu (MIT) statystycznie istotnie zmniejsza spoczynkowe napięcie mięśnia prostownika grzbietu u pacjentów z przewlekłymi bólami korzeniowymi kręgosłupa lędźwiowego i jest terapią o dużej skuteczności przeciwbólowej. Co więcej, MIT znacząco obniża aktywność bioelektryczną części lędźwiowej mięśnia prostownika grzbietu u pacjentów z przewlekłymi bólami korzeniowymi kręgosłupa lędźwiowego, co zostało dowiedzione elektromiografią powierzchniową sEMG. Terapia ta, w porównaniu z masażem klasycznym i farmakoterapią, jest najskuteczniejszą i najdłużej utrzymującą efekty terapeutyczne, a jednocześnie nieinwazyjną metodą leczenia przewlekłych bólów korzeniowych kręgosłupa lędźwiowego.\n\n<strong>Zapytanie i odpowiedź</strong>\n\nObie recenzje doktorskie były pozytywne, ale powierzchowne. Recenzenci nie zauważyli, że zgoda Komisji Bioetyki Uniwersytetu Medycznego w Łodzi na „eksperyment medyczny” została wydana pod koniec września 2016 r., natomiast doktorant stwierdził, że badania wykonywał od 7 maja 2016 r. i ukończył je 2 marca 2017 r. – w pięć miesięcy od uzyskania zgody. Należy pamiętać, że rozpoczęcie badań klinicznych przed uzyskaniem zgody Komisji Bioetycznej jest nielegalne i automatycznie przekreśla te badania i unieważnia pracę.\n\nOcenę wyników leczenia wykonywano trzykrotnie (przed leczeniem, bezpośrednio po dwutygodniowym leczeniu oraz po 4 tygodniach od zakończenia leczenia). Ogółem przebadano 180 pacjentów, z których żaden nie zrezygnował, co jest mało prawdopodobne.\n\nNa moje pisemne zapytanie, wysłane do obu ośrodków, gdzie jakoby doktorant wykonał badania, odpowiedzi były następujące: „5 września 2019 r. Dyrekcja Samodzielnego Szpitala Wojewódzkiego im. M. Kopernika w Piotrkowie Trybunalskim informuje, że w dniu 16 listopada 2015 r. p. Robert Haładaj zwrócił się do dyrekcji szpitala z prośbą o wyrażenie zgody na uczestnictwo w badaniu i diagnostyce czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych oraz o udostępnienie wyników testów przebadanych pacjentów. Z Pańskiego pisma wynika, że w pracy doktorskiej wykorzystano wyniki badań przeprowadzonych w okresie od 7 maja 2016 r. do 7 marca 2017 r. Uprzejmie informujemy, iż we wskazanym przedziale czasowym […] nie wykonywano badań EMG. Z-ca Dyrektora ds. Lecznictwa, dr n. med. Aneta Baranowska”.\n\nZ kolei prezes Zarządu Fiort Clinic, dr n. med. Mariusz Pingot, w liście z 18 września 2019 r. napisał: „W odpowiedzi na pismo dotyczące badań wykorzystanych w dysertacji doktorskiej p. Roberta Haładaja, pragnę poinformować, iż badania, o których mowa, nie miały miejsca w naszej klinice i nie były prowadzone z udziałem leczonych u nas pacjentów. W dokumentacji medycznej u żadnego z leczonych w naszym Zakładzie pacjentów nie odnotowano takiego faktu. Nie mogę zatem podać terminów prowadzonych badań, ilości badanych pacjentów, podziału i przydziału do grup badanych oraz listy indywidualnej zgody pacjenta”.\n\nOba listy jasno sugerują, że wyniki badań medycznych przedstawione w dysertacji doktorskiej p. Roberta Haładaja nie mogły zostać uzyskane tam, gdzie wskazał doktorant i prawdopodobnie zostały sfabrykowane.\n\nZ tego powodu zwracam się do przewodniczącego Rady Doskonałości Naukowej, prof. dr. hab. Grzegorza Węgrzyna, o wznowienie tego przewodu doktorskiego i wszczęcie postepowania prowadzącego do unieważnienie stopnia. Jednocześnie apeluję do rektora Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, prof. dr. hab. n. med. Radzisława Kordka, wybitnego patomorfologa, o powołanie rektorskiej komisji, która drobiazgowo sprawdzi rzetelność zgromadzenia danych i wykonania badań, łącznie ze sprawdzeniem dokumentacji szpitalnej, na których dr n. med. Robert Haładaj, obecnie adiunkt w Zakładzie Anatomii Prawidłowej i Klinicznej (kierownik: prof. dr hab. Michał Polguj), oparł swój doktorat. Nie można odwracać głowy od takich spraw i powinno się je „ku przestrodze” upubliczniać. Takie przypadki pokazują też, jak ważne są stałe i obowiązkowe wykłady z rzetelności naukowej dla doktorantów oraz wszystkich nauczycieli akademickich.\n\nChciałbym dodać, że ponad dwadzieścia lat temu grupa siedmiu adiunktów zarzuciła dr. Andrzejowi Wilczyńskiemu z I Katedry i Kliniki Ginekologii i Położnictwa Akademii Medycznej we Wrocławiu fałszerstwo i fabrykację badań w jego monografii habilitacyjnej <span style=\"font-style: italic;\">Prognozowanie masy urodzeniowej noworodka w ciąży powikłanej cukrzycą</span>. Ówczesna komisja rektorska, powołana w tej sprawie przez prof. Jerzego Czernika, pojechała do domów kilku pacjentek (wylosowanych z grupy dwunastu kobiet, które wcześniej ustnie potwierdziły brak badań), aby zapytać je i uzyskać formalne oświadczenie, czy przechodziły konkretne badania. Okazało się, że deklarowanych badań u nich nie wykonano, co jednoznacznie potwierdziło fabrykację danych i spowodowało postępowanie dyscyplinarne. Na skutek opieszałości uczelni i „kalectwa” ówczesnych przepisów dyscyplinarnych postępowanie uległo przedawnieniu, co poskutkowało brakiem formalnej kary. Habilitant, spodziewając się negatywnych recenzji, wycofał wniosek habilitacyjny i po jakimś czasie odszedł z uczelni w atmosferze publicznego wstydu, gdyż sprawę opisały wrocławskie gazety oraz „Rzeczpospolita” i „Forum Akademickie” w obszernym artykule <span style=\"font-style: italic;\">Granice absurdu</span> (FA 11/1999).\n\n<strong>Czy doktorant ma być etyczny?</strong>\n\nKolejna historia, którą przedstawiam poniżej, jest dla mnie bulwersująca. Dotyczy ona nadania stopnia doktora nauk prawnych przez Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego doktorantce (studia doktoranckie w okresie 2012-2015) i później asystentce Katedry Postępowania Karnego (kierownik: prof. Jerzy Skorupka), która została aresztowana w czasie wykonywania obowiązków adwokackich za próbę przekupstwa prokuratora.\n\nAnna Drozd to młoda, zdolna oraz prężna prawniczka, która maturę uzyskała 2005 r. w I Liceum „Carolinum” w Nysie i następnie w 2010 r. skończyła pięcioletnie studia magisterskie na Wydziale Prawa UWr. W latach 2011-2014 r. odbyła aplikację adwokacką, zakończoną egzaminem zdanym w marcu 2014 r. W międzyczasie rozpoczęła też studia doktoranckie, zaś przewód doktorski pod promotorstwem prof. Jerzego Skorupki, sędziego Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, otworzono pod koniec czerwca 2013 r. Doktorantka była też stypendystką w projekcie „Rozwój potencjału i oferty edukacyjnej Uniwersytetu Wrocławskiego szansą zwiększenia konkurencyjności Uczelni” w okresie 02.2014–02.2015 r.\n\nPo skończeniu studiów doktoranckich (ale bez napisania pracy doktorskiej) od 1 października 2015 została na okres dwóch lat zatrudniona w Katedrze Postępowania Karnego (kierowanej przez promotora – MW), zapewne w celu umożliwienia jej ukończenia i obrony doktoratu.\n\nJak wynika z licznych relacji prasowych, 22 maja 2017 r. mecenas Anna Drozd została zatrzymana przez agentów Centralnego Biura Antykorupcyjnego we Wrocławiu i przewieziona do Rzeszowa. Następnego dnia w Podkarpackim Wydziale Zamiejscowym Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej postawiono jej zarzuty. Zdaniem prokuratury, dwukrotnie złożyła w połowie 2016 r. obietnicę udzielenia asystentce prokuratorskiej z Dolnośląskiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej we Wrocławiu korzyści majątkowej w wysokości 200 tys. złotych lub pokrycia kosztów zakupu mieszkania. W zamian za te korzyści asystentka (która była jej koleżanką ze studiów – MW) miała udzielić podejrzanej informacji w zakresie prowadzonego postępowania przygotowawczego wobec znanego przedsiębiorcy, założyciela imperium medycznego Polski Holding Medyczny – Polskie Centrum Zdrowia (PCZ). Dr Romuald Ś. (stomatolog) został na początku grudnia 2016 r. czasowo aresztowany na okres prawie roku. Aresztowano też kilku jego bliskich współpracowników. Od października 2018 r. przed wrocławskim sądem biegnie jego proces o doprowadzenie inwestorów (nabywców obligacji i Bank Millenium) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i doprowadzenia do strat w wysokości ok. 79 mln złotych z holdingu, który kontrolował. Do winy się nie przyznaje i uważa, że to były konieczne decyzje biznesowe, mające na celu wzmocnienie spółek-córek. Jako holding zrzeszający spółki prowadzące działalność operacyjną PCZ zadebiutowało na giełdzie NewConnect w 2011 r. Kurs akcji spółki wzrósł szybko i wysoko, w szczycie dając wycenę sięgającą niemal 2 mld zł. Pod koniec czerwca 2015 r. holding nagle złożył wniosek o upadłość, co sąd zaakceptował z końcem lipca 2015 r.\n\nPo zatrzymaniu Anna Drozd nie przyznała się do winy i złożyła wyjaśnienia. Jednocześnie Sąd Rejonowy w Rzeszowie zgodził się na jej aresztowanie na dwa miesiące. Ten okres był później kilkakrotnie przedłużany.\n\nPo otrzymaniu informacji o krokach organów ścigania Uniwersytet Wrocławski najpierw zawiesił asystentkę Annę Drozd w prawach nauczyciela akademickiego, a później – ze względu na upływ trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania – jej umowa o pracę wygasła z mocy prawa (art. 66 par. 1 kp w związku z art. 128 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Można powiedzieć, że nastąpiło to sześć tygodni przed terminem, bowiem zatrudniono ją na czas określony, który upływał 30 września 2017 r.\n\n<strong>Akt oskarżenia</strong>\n\nProkuratura skierowała akt oskarżenia do sądu 2 sierpnia 2017 r. Prawdopodobnie ze względu na konieczność wykluczenia ewentualnych powiązań (wg. tygodnika „Do Rzeczy” partner oskarżonej był sędzią Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu) proces przeniesiono do Sądu Rejonowego w Lesznie. Postępowanie sądowe na wniosek CBA utajniono. Z tego, co przebiło się na łamy prasy, wynikało, że adwokatka się broniła, mówiąc, że żartowała z propozycją mieszkania lub pieniędzy. Cała rozmowa została jednak nagrana przez CBA.\n\nProces w pierwszej instancji zakończył się wyrokiem wydanym 10 października 2018 r. Oskarżona została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 13 par. 1 kk w związku z art. 229 par. 3 kk i skazana na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby jednego roku. Sąd wymierzył oskarżonej grzywnę w wysokości 17.500 zł, a także orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres roku. Uzasadnienie wyroku było niejawne i odwołała się od niego prokuratura, uznając go za zbyt łagodny jak dla prawnika, który choćby z racji wykształcenia wie, co wolno, a czego nie wolno.\n\n<strong>Obrona doktoratu</strong>\n\nPraca doktorska została złożona w dziekanacie zapewne na przełomie maja i czerwca, gdyż Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii UWr powołała 18 czerwca 2018 r. recenzentów, którymi zostali: dr hab. Radosław Koper, prof. UŚ w Katowicach oraz prof. dr hab. Ryszard A. Stefański z Uczelni Łazarskiego w Warszawie. Obie recenzje 553-stronicowej dysertacji pt. <span style=\"font-style: italic;\">Normatywne determinanty udziału pokrzywdzonego w polskim postępowaniu sądowym (zagadnienia karnoprocesowe)</span> były pozytywne, a prof. Koper wnosił nawet o wyróżnienie. Obrona doktoratu odbyła się 25 października 2018 r., zaś Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii UWr nadała Annie Drozd stopień naukowy 19 listopada 2018 r.\n\nW siedem miesięcy po nadaniu stopnia doktora nauk prawnych, wyrokiem z 26 czerwca 2019 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu, uznając trafność zarzutów podniesionych w apelacji prokuratury, zmienił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i skazał oskarżoną dr Annę Drozd na dwa lata bezwzględnego pozbawienia wolności. Sąd podzielił argumentację prokuratora i uznał, że oskarżona dopuściła się przestępstwa z art. 229 par. 3 kodeksu karnego, a nie, jak przyjął sąd pierwszej instancji, usiłowania tego czynu. Ponadto sąd orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres pięciu lat oraz utrzymał orzeczoną grzywnę w wysokości 17.500 złotych. Wyrok jest prawomocny, ale prawdopodobnie zostanie złożona kasacja do Sądu Najwyższego.\n\nJeśli będzie nieskuteczna, to po odliczeniu okresu około ośmiomiesięcznego aresztowania, nadal pozostanie do odbycia kara kilkunastu miesięcy więzienia, co nie jest pobytem „na długich wczasach”. Zarówno poprzednie ustawy o szkolnictwie wyższym, jak i obecna, zabraniają zatrudniania nauczyciela akademickiego, jeśli był karany za przestępstwo umyślne. Natomiast wykreślono wymagania, aby wykładowca czy też kandydat na doktora lub profesora był osobą o nienagannej reputacji.\n\nSprawę tę opisuję, bowiem uważam, że uczelnia nie powinna prowadzić przewodu doktorskiego w sytuacji, gdy doktorant ma proces karny o przekupstwo/łapówkarstwo czy też o inne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego.\n\nPodobna sytuacja ma miejsce obecnie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu (rektor: prof. Maciej Żukowski), gdzie otworzono nowy przewód doktorski osobie, której wcześniejsza dysertacja na AWF w Poznaniu nie została uznana z powodu wykrycia poważnego naruszenia praw autorskich i zarzutu sfabrykowania danych. Obecnie toczy się wobec niej proces karny, który z powodu plagiatu w nienadanym doktoracie wytoczyła poznańska prokuratura. Niedoszła doktorantka zatrudniona jest w prywatnej uczelni jako „adiunkt”, a sędziwa rektor, prof. Kamila Wilczyńska, nie wszczęła dotąd wymaganego prawem postępowania dyscyplinarnego. O szczegółach tej sprawy pisaliśmy rok temu (patrz: <span style=\"font-style: italic;\">Nauka idzie w las</span>, FA 2/2019 oraz <span style=\"font-style: italic;\">Sprawa doktoratu M. Górskiej</span>, FA 9/2019). Ciekawostką jest to, że AWF w Poznaniu nie otrzymała do dzisiaj kwoty kilkunastu tysięcy złotych tytułem pokrycia kosztów przeprowadzonego zaocznie przewodu doktorskiego Magdaleny G., którą ta pisemnie zobowiązała się pokryć.\n\nChciałbym też dodać, iż moim zdaniem rektor Uniwersytetu Wrocławskiego, prof. Adam Jezierski (chemik), nie dopełnił swoich obowiązków, nie polecając wszczęcia wyjaśniającego postępowania dyscyplinarnego wobec etatowego asystenta uczelni (jakim była Anna Drozd), któremu zarzucono popełnienie przestępstwa – czynu naruszającego godność nauczyciela akademickiego. W tym samym czasie rektor jednak zawiesił asystentkę w prawach nauczyciela akademickiego. Jednocześnie powinien zostać zawieszony przewód doktorski.\n\nSprawa aresztowania Anny Drozd odbiła się głośnym echem na uczelni, co jednak nie spowodowało „alarmu” wśród kierownictwa wydziału (dziekan: prof. dr hab. Karol Kiczka) i na tyle zaślepiło członków Rady Wydziału, że zezwolili na uruchomienie przewodu doktorskiego poprzez powołanie recenzentów. Nikomu z szacownych nauczycieli akademickich, prawników (wśród których są wybitni sędziowie i profesorowie), nie przeszkadzało to, że zapadł skazujący wyrok. Mimo to w dwa tygodnie później dopuszczono doktorantkę do obrony, a po dalszych trzech tygodniach nadano stopień doktora. O tempora, o mores!\n<p style=\"font-style: italic;\">Marekwro@gmail.com</p>', 'Ekspresowy doktorat', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-archiwum-nieuczciwosci-naukowej-182-ekspresowy-doktorat', '', '', '2020-02-12 13:54:47', '2020-02-12 12:54:47', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-archiwum-nieuczciwosci-naukowej-182-ekspresowy-doktorat/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1373, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h2><strong>Z całą powagą</strong></h2>\nW nawiązaniu do artykułu pt. Pobłażliwość zamiast kary (FA 10/2019) autorstwa Pana Redaktora Marka Wrońskiego informujemy, że komisja oceniająca Wydziału Filologicznego we wrześniu br. wydała negatywną ocenę działalności naukowej Pani dr Magdaleny Lewickiej za okres ostatnich 4 lat oraz upoważniła Dziekana Wydziału do sformułowania wniosku do Rektora UMK o rozwiązanie z nią umowy o pracę. Pani dr Lewicka odwołała się od tej oceny do Odwoławczej Komisji Oceniającej Uniwersytetu, ale ta instytucja, obradując pod przewodnictwem JM Rektora UMK, prof. Andrzeja Tretyna, nie podzieliła przedstawionych przez nią argumentów i jednogłośnie podtrzymała ocenę Wydziałowej Komisji. W związku z takim werdyktem Dziekan Wydziału Humanistycznego (do końca września br. funkcjonującego pod nazwą Wydziału Filologicznego), prof. Przemysław Nehring zwrócił się do JM Rektora z wnioskiem o rozwiązanie umowy o pracę z dr Magdaleną Lewicka z początkiem kolejnego semestru. Wniosek ten został przez Rektora zaakceptowany. Jednocześnie informujemy, że żaden z zarzutów formułowanych w toku postępowania dyscyplinarnego przez Panią dr Magdalenę Lewicką przeciwko innym osobom związanym z naszym Uniwersytetem, w szczególności Pani dr hab. Joannie Kulwickiej-Kamińskiej, prof. UMK oraz Panu dr. hab. Czesławowi Łapiczowi, prof. UMK, nie został przez nią poparty żadnym materialnym dowodem, który mógłby takie oskarżenia uzasadniać. Stanowczo odrzucamy sugestię zawartą w artykule Pana Redaktora Wrońskiego jakoby nasz Uniwersytet traktował w sposób pobłażliwy przypadki nierzetelności naukowej. Znalezienie się przez nas w elitarnym gronie dziesięciu polskich uczelni badawczych każe nam z całą powagą traktować najmniejsze choćby przypadki tego typu uchybień godności nauczyciela akademickiego. Nie oznacza to jednak ingerowania władz Uczelni w pracę niezależnej Komisji Dyscyplinarnej ani podawania w wątpliwość udzielonych przez nią kar. Za kompletnie nieuzasadnione, a nawet boleśnie krzywdzące wobec członków tej Komisji uznajemy zawarte w artykule sugestie, jakoby miała ona szczególnie sprzyjać Pani dr Lewickiej, a za zupełnie niedopuszczalne powoływanie się dla poparcia tej tezy na podsłuchane na korytarzu prywatne rozmowy.\n<p style=\"text-align: right;\">Z poważaniem,\nprof. dr hab. Przemysław Nehring,\ndziekan Wydziału Humanistycznego UMK,\nprof. dr hab. Andrzej Sokala,\nprorektor UMK ds. Studenckich i Polityki Kadrowej</p>\n\n<h2>W odpowiedzi autorom</h2>\nKomentując list Dziekana prof. P. Nehringa oraz Prorektora UMK, prof. A. Sokali dotyczący mojego artykułu (FA 10/2019), opisującego liczne naruszenia praw autorskich przez dr Magdalenę Lewicką i opieszałą reakcję uczelni, w tym Rzecznika Dyscyplinarnego, Krzysztofa Lasińskiego-Suleckiego (podlega on rektorowi), odsyłam Czytelników do tego\nartykułu. Pani Lewicka za wielokrotne naruszanie prawa autorskich innych osób nie została nawet zawieszona przez JM Rektora, który np. w przypadku kontrowersyjnego felietonu prasowego, opublikowanego przez prof. Aleksandra Nalaskowskiego, z miejsca zawiesił go na trzy miesiące! Uczelniana Komisja Dyscyplinarna wykazała pobłażliwość, karząc obwinioną jedynie naganą. Prywatne rozmowy na korytarzu są faktem i wskazują na brak świadomości, jak naganne jest łamanie rzetelności naukowej. „Niezależność” organów uczelnianych nie broni ich przed krytyką społeczną, zaś osoby, które „zawodzą” w działaniu tych organów, należy ewentualnie wymienić na takie, które „nie nazywają szamba perfumerią”. Bycie „uniwersytetem badawczym” wyznacza nowe standardy jakości dla UMK i mam nadzieję, że uczelnia bardzo poważnie podejdzie do prewencji nierzetelnych zachowań, a wobec tych, którzy naruszają rzetelność naukową, będzie wyciągała surowe konsekwencje. I taka była obietnica prorektora A. Sokali, kiedy jesienią 2019 r. rozmawiałem z Nim osobiście w Toruniu.\n<p style=\"text-align: right;\">Dr hab. Marek Wroński, prof. PWSZ w Kaliszu, publicysta, „Z Archiwum\nNieuczciwości Naukowej”</p>', 'Listy do redakcji', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-archiwum-nieuczciwosci-naukowej-182-listy-do-redakcji', '', '', '2020-02-12 13:54:56', '2020-02-12 12:54:56', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-archiwum-nieuczciwosci-naukowej-182-listy-do-redakcji/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1374, 1, '2020-01-27 09:25:13', '2020-01-27 08:25:13', '<h3>Program AlphaGo wygrywa w go ze wszystkimi swymi twórcami. Można więc powiedzieć, że „uczeń przerósł mistrza”. Podobnie rzecz się ma w przypadku stworzonej przeze mnie i mój zespół TensorCell sieci neuronowej, skoro ten uczeń, sieć neuronowa, potrafi tak dokładnie i szybko przybliżać wyniki symulacji komputerowej, którą opracowaliśmy wcześniej.</h3>\n[caption id=\"attachment_1164\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1164 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/1-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"403\" /> Rys. 1 Schemat budowy neuronu zwierząt: a – dendryty, b – ciało komórki, c – jądro komórkowe, d – akson, e – otoczka mielinowa, f – komórka Schwanna, g – przewężenie Ranviera, h – zakończenia aksonu. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Neuron[/caption]\n\n[caption id=\"attachment_1274\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1274 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/2-2.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"468\" /> Rys. 2 Schemat sztucznej sieci neuronowej z jedną warstwą wejściową, jedną wyjściową i jedną ukrytą. Źródło: https://pl.wikipedia. org/wiki/Sie%C4%87_neuronowa.[/caption]\n\nCzy zastanawialiście się kiedyś nad tym, czym jest inteligencja? Większość definicji zakłada posiadanie zdolności do postrzegania, rozumowania, uczenia się, adaptacji do zmieniającego się otoczenia i wykorzystywania wiedzy i umiejętności w nowych sytuacjach. Najczęściej mówi się o inteligencji ludzi i zwierząt, a więc organizmów żywych mających mózg – biologiczny organ. Jednak czy inteligencja musi być jedynie cechą istot, które uważamy obecnie za „żywe”? Często mówi się też o sztucznej inteligencji, dlatego że nie występuje w sposób naturalny w przyrodzie, lecz w emergentny sposób pojawia się w maszynach i algorytmach tworzonych dzięki innej inteligencji, np. człowieka.\n\nJesteśmy świadkami rozkwitu fascynującej dziedziny nauki, sztucznej inteligencji (w skrócie: AI, od angielskiego zwrotu Artificial Intelligence), który jest możliwy dzięki dostępności coraz większej ilości danych i mocy obliczeniowej komputerów, ale również dzięki nowym odkryciom i pomysłom. Coraz częściej słyszymy o tym, że komputer wygrywa z ludźmi (i to mistrzami świata!) w różne gry, np. w szachy, go lub pokera, które wymagają olbrzymich możliwości intelektualnych, związanych właśnie z rozumowaniem, uczeniem się, radzeniem sobie w dynamicznie zmieniających się warunkach. Programy komputerowe potrafią już rozpoznawać obiekty na zdjęciach lepiej niż ludzie, jeździć samochodem, rozpoznawać mowę i tłumaczyć tekst z jednego języka na drugi, potrafią też wykazywać się kreatywnością i tworzyć nowe dzieła na podstawie obrazów lub tekstów, które widziały wcześniej.\n\nTe nowe umiejętności programów znajdują zastosowanie w praktyce, w produktach tworzonych przez firmy informatyczne. Wiele wskazuje na to, że wkraczamy w erę wielkiej rewolucji związanej z pojawieniem się na skalę masową sztucznej inteligencji, rozwiązywaniem przez nią coraz bardziej skomplikowanych problemów lepiej niż ludzie i w związku z tym – stopniowym wyręczaniem ludzi w wykonywanych przez nich pracach.\n\nWiele razy w przeszłości naukowcy zapowiadali pojawienie się lada moment sztucznej inteligencji przewyższającej człowieka w większości zadań, a jednak jeszcze się to nie stało. Istniejące programy komputerowe potrafią być lepsze od człowieka w pewnych konkretnych zadaniach (np. gra w go, rozpoznawanie obrazu), ale wydaje się, że wciąż daleko do stworzenia ogólnej sztucznej inteligencji. Związane z nią koncepcje pojawiały się już w połowie XX wieku, a mieliśmy przecież od tamtej pory zarówno okresy rozkwitu AI, jak i czas określany jako „zima sztucznej inteligencji”, gdy zainteresowanie tematem spadło i redukowano nakłady na badania naukowe w tej dziedzinie. Dlaczego właśnie teraz miałby nastąpić przełom? Aby to zrozumieć, należy się zagłębić w istotę sztucznej inteligencji i poznać najnowsze odkrycia naukowe w tej dziedzinie.\n\n<strong>Coraz większe zbiory danych</strong>\n\nWspomniałem, że jedną z głównych cech inteligencji jest zdolność do uczenia się i adaptacji do zmieniających się warunków. Aby się czegoś uczyć, trzeba mieć dane, na podstawie których można się uczyć. Trzeba mieć również pewne zasoby (np. moc obliczeniową, pamięć), aby te dane przetwarzać, oraz algorytmy – przepisy na to, w jaki sposób posiadane dane analizować, wyciągać z nich wnioski i odkrywać wzorce, prowadzić rozumowania i doskonalić własny sposób działania, aby poradzić sobie z nowymi danymi – do pewnego stopnia podobnymi, lecz jednak innymi (od rozwiązań określanych jako „inteligentne” powinniśmy oczekiwać, że poradzą sobie w nowych sytuacjach, niespotkanych wcześniej).\n\nAlgorytmy uczące się istnieją od dawna, przez wiele lat dużym problemem było jednak pozyskanie i przygotowanie odpowiednich danych, na których te algorytmy mogłyby być trenowane. Proces ten jest często najbardziej pracochłonnym etapem w trakcie uczenia algorytmów. W przeszłości algorytmy były trenowane na stosunkowo niedużych i prostych zbiorach danych (w porównaniu do tego, co robi się obecnie). Wraz z rozwojem informatyki i Internetu zaczęły się pojawiać coraz większe zbiory danych, a dane te były coraz lepszej jakości, były uporządkowane, udokumentowane, pojawiały się gotowe narzędzia do ich zbierania, przygotowywania i analizy, czemu sprzyjała coraz większa moc obliczeniowa. Dostępność dużej mocy obliczeniowej (w tym kart graficznych i innych narzędzi umożliwiających szybsze przetwarzanie danych w postaci tensorowej) spowodowała też, że sam proces tworzenia algorytmów stawał się coraz prostszy, algorytmy te mogły działać na coraz większych zbiorach danych, przystosowując się w ten sposób do rozwiązywania coraz bardziej złożonych problemów, coraz bliższych rzeczywistości, mających coraz większe znaczenie praktyczne. Spowodowało to większe zainteresowanie naukowców oraz firm chcących skorzystać z magii algorytmów sztucznej inteligencji do rozwiązywania trudnych problemów cywilizacyjnych i komercyjnych, które dotychczas były poza zasięgiem ludzi i klasycznych algorytmów. Większe zainteresowanie naukowców i finansowanie badań przyniosło kolejne odkrycia, lepsze pomysły i ważniejsze wyniki, lepsze rozumienie procesów związanych z trenowaniem algorytmów, a w konsekwencji: dynamiczny, niespotykany chyba wcześniej w historii rozwój całej dziedziny, który od kilku lat trwa do dziś, i nic nie wskazuje na to, aby wkrótce miał się zatrzymać.\n\n<strong>Maszynowe uczenie</strong>\n\nCzy może to doprowadzić do powstania komputera, który będzie w stanie wykonywać każde zadanie lepiej od człowieka? Byłoby to przełomowe dla całej naszej cywilizacji, więc warto się nad tym zastanawiać. Naukowcy czynią to już od kilkudziesięciu lat. Pomimo hipotez dotyczących ograniczeń komputerów, związanych z twierdzeniami matematyki i prawami fizyki, nie ma naukowego dowodu, że komputery nie osiągną poziomu możliwości człowieka w każdej dziedzinie. Obserwujemy za to łamanie kolejnych barier i pokonywanie człowieka przez maszyny w kolejnych zadaniach.\n\nNajwiększy przełom w ostatnich latach związany jest z obszarem sztucznej inteligencji znanym jako maszynowe uczenie. Badane są algorytmy nadające komputerom kluczową dla inteligencji cechę uczenia się na podstawie doświadczenia. Zasadniczo wyróżnia się trzy klasy zagadnień uczenia maszynowego: uczenie z nadzorem (w którym dany jest zbiór treningowy złożony z przykładowych par wejście-wynik i celem jest jak najlepsze przybliżenie wyniku dla nowych danych wejściowych), uczenie bez nadzoru (do elementów w zbiorze treningowym nie mamy przypisanych poprawnych decyzji, możemy jednak analizować sam zbiór i wykrywać zależności między jego elementami, np. budować klastry) oraz uczenie ze wzmocnieniem (w tym przypadku zbiór treningowy nie jest dostępny od razu, ale w zależności od stanu algorytm podejmuje określone decyzje i otrzymuje informację zwrotną od otoczenia, mówiącą, na ile ta decyzja była dobra; na tej podstawie usprawnia swoje działanie). Są też zagadnienia z pogranicza tych klas, np. gdy zbiór treningowy nie jest dostępny w całości lub tylko dla jego części są znane prawidłowe odpowiedzi.\n\nDuże sukcesy w dziedzinie uczenia maszynowego odnoszą np. głębokie sieci neuronowe i w dużym stopniu to właśnie one stały się największym beneficjentem pojawienia się większej ilości i lepszej jakości danych oraz większej mocy obliczeniowej (często są to warunki konieczne, bez których stosowanie sieci neuronowych może nie być dobrym rozwiązaniem). To właśnie sieci neuronowe w dużym stopniu przyczyniły się też w ostatnich latach do dynamicznego rozwoju AI. Słowo „neuronowe” już daje pewne skojarzenia z umysłem. Mózg człowieka składa się właśnie z dużej liczby neuronów, szacowanej na 100 miliardów. Faktycznie sieci neuronowe inspirowane są ludzkim umysłem, ich podstawowym budulcem są perceptrony – obiekty naśladujące działanie neuronów w mózgu (Rys. 1). Pojedynczy perceptron (sztuczny neuron) otrzymuje na wejściu pewne dane i przetwarza je w określony sposób, przekazując na wyjściu wynik. Perceptrony mogą być ze sobą połączone tak, że wynik obliczeń jednego z nich stanowi sygnał wejściowy do innego. W ten sposób może współdziałać wiele warstw perceptronów, przetwarzając dane otrzymane na wejściu aż do obliczenia wyniku, zgodnie z regułami w perceptronach oraz wartościami parametrów ich połączeń (Rys. 2). Często dane przetwarzane są w jednym kierunku, ale istnieją też rekurencyjne sieci neuronowe (stosowane np. do analizy szeregów czasowych, rozpoznawania mowy i tłumaczeń tekstów), w których połączenia między perceptronami z różnych warstw mogą tworzyć cykle.\n\n<strong>W jaki sposób uczy się sieć neuronowa?</strong>\n\nW przypadku uczenia z nadzorem, na podstawie zbioru treningowego, czyli dużego zbioru par wejście–wynik, obliczana jest funkcja oceniająca jak dobrze dana sieć przybliża rzeczywiste wyniki dla danych wejściowych, a następnie wagi połączeń między neuronami są modyfikowane tak, aby zmniejszać popełniany błąd. Służy do tego np. algorytm propagacji wstecznej, który oblicza, jak należy zmodyfikować wagi połączeń między kolejnymi warstwami neuronów. Jest to typowy schemat uczenia algorytmów, w większości metod występuje zbiór treningowy, do którego algorytm dobiera ustawienia minimalizujące pewną funkcję.\n\nSieci neuronowe mogą być zorganizowane w sposób hierarchiczny: w kolejnych warstwach przetwarzane są dane z niższego poziomu i wyniki przekazywane są do kolejnej warstwy. Dzięki temu z danych niskopoziomowych, relatywnie prostych, można stopniowo otrzymywać coraz bardziej złożone, wysokopoziomowe informacje. Jeśli tych warstw jest dużo, to mamy do czynienia z głębokimi sieciami neuronowymi. Takie metody uczenia nazywane są deep learningiem, czyli głębokim uczeniem. Zaczęły już nawet powstawać specjalne architektury głębokich sieci, aby proces uczenia był jak najlepszy, przykładem mogą być konwolucyjne sieci neuronowe, w których układ połączeń między neuronami inspirowany jest budową narządu wzroku (kory wzrokowej) ludzi. Obecnie potrafią już one rozpoznawać obiekty na zdjęciach szybciej i skuteczniej niż ludzie, a korzysta się z tego np. w sensorach pojazdów bezzałogowych.\n\nW pracy badawczej stosuję głębokie sieci neuronowe do innych zadań. Uczę je przybliżać wyniki symulacji komputerowej ruchu drogowego. Do czego może się to przydać? Dokładna symulacja ruchu w dużej skali jest czasochłonna. Można oczywiście kupować coraz lepszy sprzęt, zrównoleglać obliczenia na wiele maszyn, procesorów i karty graficzne. Moc obliczeniowa jednak kosztuje, zrównoleglanie obliczeń nie jest łatwe, a czasem potrzebnych obliczeń jest po prostu za dużo (np. gdy badam wiele ustawień sygnalizacji świetlnej, aby wybrać najlepsze). Dlatego też stosuję przybliżenia symulacji ruchu, które mogą być obliczane znacznie szybciej kosztem pewnej (niedużej) utraty dokładności. Okazuje się jednak, że proste przybliżenia często nie wystarczają i dopiero sieci neuronowe przynoszą zadowalające rezultaty. W zespole badawczym TensorCell wytrenowaliśmy sieć neuronową na danych z około stu tysięcy symulacji komputerowych uruchomionych z różnymi parametrami, za jej pomocą przybliżamy wyniki symulacji komputerowej ruchu drogowego z błędem rzędu około 1-2%, ale otrzymujemy wyniki obliczeń o kilka rzędów wielkości szybciej niż w przypadku uruchamiania symulacji komputerowych, co daje możliwość przetestowania znacznie większej liczby ustawień świateł i potencjalnie zarządzania ruchem w czasie rzeczywistym.\n\n<strong>Skuteczniejsze metody zarządzania ruchem</strong>\n\nDokładne zrozumienie działania i fenomenu skuteczności sieci neuronowych (oraz innych algorytmów sztucznej inteligencji) bywa trudne, a czasem sytuuje się poza zasięgiem większości ludzi. Przykładem może być pojedynek w go w 2016 roku pomiędzy jednym z najlepszych z ludzi w tej grze, Koreańczykiem Lee Sedolem, a programem AlphaGo stworzonym przez zespół z DeepMind. W trakcie pięciu rozgrywek AlphaGo wykonał ruchy, których nie spotyka się u profesjonalnych graczy go, po pewnym czasie okazywało się, że były świetne, ale nawet wielkim mistrzom zajęło dużo czasu, aby to zrozumieć (obecnie to ludzie grający w go uczą się od AlphaGo i zaczynają tworzyć i stosować nowe strategie gry; są jednak małe szanse na to, że ludzie ponownie będę wygrywać z najlepszymi programami). W przypadku mojego programu do sterowania ruchem drogowym również czasami obserwowałem wyniki (znajdowane ustawienia świateł), o których nie można było twierdzić, że są dobre, dopiero po przeprowadzeniu symulacji komputerowej udało się zaobserwować, dlaczego otrzymane wyniki faktycznie takie są. Może to pomóc tworzyć znacznie bardziej złożone, ale jednocześnie skuteczniejsze metody zarządzania ruchem w dużej skali niż metody, które stosuje się obecnie (np. typowa „zielona fala” lub też adaptacyjne sterowanie światłami na niedużym obszarze).\n\nProgram AlphaGo wygrywa w go ze wszystkimi swymi twórcami. Można więc powiedzieć, że „uczeń przerósł mistrza”. Podobnie rzecz się ma w przypadku stworzonej przeze mnie i mój zespół TensorCell sieci neuronowej, skoro ten uczeń, sieć neuronowa, potrafi tak dokładnie i szybko przybliżać wyniki symulacji komputerowej, którą opracowaliśmy wcześniej. Z drugiej strony, skoro tak dobrze wytrenowaliśmy tego ucznia, to być może jesteśmy dobrymi nauczycielami maszyn? Może być to pocieszające dla nas, ludzi, bo sieć neuronowa by tego nie potrafiła. Została wytrenowana do pewnego specyficznego zadania: przybliżania wyników symulacji ruchu drogowego. Nie potrafi utworzyć sieci, która byłaby potężniejsza od niej, a coś takiego potrafimy zrobić my, ludzie (warto jednak wspomnieć, że rozwijane są już też algorytmy AI, których celem jest tworzenie i uczenie innych algorytmów AI, które byłyby najlepsze w danym zadaniu, a więc w pewnym sensie mogłyby zastąpić ludzi w zadaniu uczenia maszyn – ta dziedzina AI nazywana jest metalearningiem, a więc metauczeniem). Możemy więc na razie spać spokojnie, przynajmniej ta sieć nie będzie w stanie stworzyć sztucznej inteligencji, która mogłaby zagrozić ludzkości.\n\n<strong>Nauczyciel maszyn</strong>\n\nCzy jednak coś takiego jest w ogóle możliwe i AI może faktycznie zagrozić ludzkości? Skoro powstają pojazdy autonomiczne jeżdżące bez udziału człowieka, mogą powstawać autonomiczne czołgi i samoloty oraz programy podejmujące kluczowe decyzje zamiast ludzi? Czasem może być to niebezpieczne i nie zawsze należy do tego dopuścić. Nie oznacza to jednak, że nie trzeba rozwijać metod sztucznej inteligencji. Mogą one przynieść znaczne korzyści, wyręczać ludzi w wykonywaniu niebezpiecznych lub żmudnych, czasochłonnych prac, pomagać w rozwiązywaniu trudnych problemów, będących dziś poza naszym zasięgiem. Wszelkie przedmioty, pomysły i odkrycia mogą być zastosowane zarówno w dobrych, jak i w złych celach, wszystko zależy od tego, kto je stosuje i jakie ma intencje. To samo dotyczy AI, choć w tym przypadku pewnym dodatkowym zagrożeniem jest to, że pomimo dobrych intencji superpotężne algorytmy AI mogą potencjalnie wymknąć się kiedyś spod kontroli ludzi. Dziś jesteśmy od tego bardzo daleko, wszystkie algorytmy AI są pod kontrolą, a naukowcy pracują też nad rozwiązaniami, które powinny zapewnić, że superinteligencja, która mogłaby kiedyś powstać, nie będzie mogła wyrządzić krzywdy ludzkości.\n\nKomputery, które obecnie są przez ludzi głównie programowane, w przyszłości w coraz większym stopniu będą przez ludzi uczone. Zawodem przyszłości może być „nauczyciel maszyn” i będzie to zawód bardzo ważny i odpowiedzialny. To od ludzi będzie zależeć, czego komputery się nauczą i co będą mogły robić. Moje pokolenie przystosowało się do komputerów, można wręcz powiedzieć, że wychowaliśmy się razem z komputerami. Teraz jesteśmy wśród tych, którzy przystosują komputery do ludzi, dając im pewien poziom inteligencji, aby mogły nam jak najlepiej służyć.\n<p style=\"font-style: italic;\">Mgr Paweł Gora jest asystentem naukowym na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego.</p>', 'Inteligencja', '<h3>Program AlphaGo wygrywa w go ze wszystkimi swymi twórcami. Można więc powiedzieć, że „uczeń przerósł mistrza”. Podobnie rzecz się ma w przypadku stworzonej przeze mnie i mój zespół TensorCell sieci neuronowej, skoro ten uczeń, sieć neuronowa, potrafi tak dokładnie i szybko przybliżać wyniki symulacji komputerowej, którą opracowaliśmy wcześniej.</h3>\n[caption id=\"attachment_1164\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1164 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/1-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"403\" /> Rys. 1 Schemat budowy neuronu zwierząt: a – dendryty, b – ciało komórki, c – jądro komórkowe, d – akson, e – otoczka mielinowa, f – komórka Schwanna, g – przewężenie Ranviera, h – zakończenia aksonu. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Neuron[/caption]', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-laboratoriow-inteligencja', '', '', '2020-02-12 12:46:10', '2020-02-12 11:46:10', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-laboratoriow-inteligencja/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1376, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<strong>Grzyby otwierają drogę do stworzenia nowych, przyjaznych środowisku technologii poprzez ich aplikację w oczyszczalni ścieków, gdzie mogą służyć do usuwania różnych grup farmaceutyków. To właśnie one wydają się idealnym narzędziem do walki o czyste środowisko.</strong>\n\nNie tak dawno temu i wcale nie w odległej galaktyce, lecz w Europie w XX wieku, zaczęto stosować substancje chemiczne do leczenia nowotworów. Od tego czasu badania tendencji konsumpcyjnych w skali globalnej wskazują na ciągłe zwiększanie wykorzystania leków cytostatycznych, czyli farmaceutyków używanych w terapii przeciwrakowej. Ich działanie jest różne w zależności od konkretnego leku, ale najogólniej mówiąc, mają one na celu inhibicję lub całkowite zablokowanie powielania materiału genetycznego w komórkach nowotworowych. Ze względu na to, że coraz popularniejsza jest terapia doustna, ich niezmetabolizowane części, substancje pokrewne i aktywne metabolity po wydaleniu przez pacjentów trafiają do ścieków komunalnych. Niestety w tym momencie cytostatyki przestają być pozytywnymi bohaterami naszych czasów, lecz wpisują się na karty historii jako czarne charaktery.\n\nZmiana modelu terapii i wzrost intensywności leczenia przeciwnowotworowego w domu sprawiła, że większość zalecanych środków cytotoksycznych jest obecnie dostępna w aptekach. W konsekwencji następuje eliminacja etapu podczyszczania stosowanego w przypadku ścieków szpitalnych. Wraz ze ściekami komunalnymi, szpitalnymi i pochodzącymi z fabryk zajmujących się ich produkcją cytostatyki wpływają do klasycznych oczyszczalni, gdzie ze względu na niską biodegradowalność nie są skutecznie usuwane. Oznacza to, że w dalszej kolejności trafiają do wód powierzchniowych i gruntowych. Niepodważalna wygoda i komfort pacjentów sprowadziły niebezpieczeństwo na ekosystemy. Koncentracja cytostatyków w środowisku wodnym zależy od lokalizacji, matrycy i konkretnego leku, ale ich wartości mogą dochodzić nawet do ćwierć miliona nanograma w jednym litrze.\n\n<strong>Od bohatera do szwarccharakteru</strong>\n\nCoraz częściej pojawiają się informacje o ekotoksyczności leków przeciwnowotworowych w środowisku wodnym. Jednak wiedza na ten temat wciąż pozostaje niepełna, dlatego jako młody naukowiec postanowiłam uzupełnić tę lukę i niczym wytrawny pokerzysta powiedziałam: Sprawdzam! Przebadałam wpływ dwóch wybranych leków na trzech poziomach troficznych: przedstawicielu producentów, konsumentów i reducentów. Wyniki były mrożące krew w żyłach. Roślina (<span style=\"font-style: italic;\">Lemna minor</span>) przestała rosnąć, skorupiak (<span style=\"font-style: italic;\">Daphnia magna</span>) został unieruchomiony, bakteria (<span style=\"font-style: italic;\">Pseudomonas putida</span>) przestała się namnażać, a to wszystko w bardzo niskich stężeniach, które alarmują, że mamy do czynienia z niezwykle toksycznymi substancjami. Leki te stały się więc zagrożeniem dla środowiska wodnego i żyjących w nim organizmów.\n\nFarmaceutyki często projektowane są w taki sposób, by miały działanie biologiczne już przy niskich dawkach, działając na układy fizjologiczne. Cytostatyki mogą powodować toksyczność zarówno ostrą, jak i chroniczną, czyli wywołaną poprzez kontakt z nimi w dłuższym okresie czasu, wpływając na stabilność materiału genetycznego roślin i zwierząt wodnych. Ponadto w środowisku wodnym możliwe jest wzajemne wzmocnienie działania kilku substancji, a więc mogą występować efekty addytywne lub synergistyczne mieszanin farmaceutycznych i innych stresorów. W takiej sytuacji nie znajdą zastosowania podstawy matematyki wyniesione z podstawówki, a jeden dodać jeden będzie większe od dwóch.\n\nLeki cytostatyczne wykrywane są również w wodach pitnych, co sprawia, że stają się zagrożeniem dla ludzi. Niestety zachowują się one w naszym organizmie niczym wypuszczona na pole szarańcza, która usunie nie tylko chwasty, ale zrobi spustoszenie także w uprawach. Cytostatyki nie są kancerospecyficzne, a więc atakują nie tylko komórki nowotworowe, lecz również zdrowe, zwłaszcza szybko się dzielące, jak nabłonkowe czy szpiku kostnego. To również przyczyna wypadania włosów i łysienia wśród pacjentów przechodzących chemioterapię. Dodatkowo znany jest fakt, że nawet w niewielkich dawkach mogą wywoływać reakcje alergiczne oraz przejawiają właściwości rakotwórcze, powodują mutacje w materiale genetycznym, wywołują ciężkie uszkodzenia płodu, a nawet mogą doprowadzić do obumarcia zarodka.\n\n[caption id=\"attachment_1328\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1328 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/naukowe-grzybobranie-rys1-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"563\" /> Rys. 1 Kruchawica aksamitna – jeden z zebranych grzybów[/caption]\n\n<strong>Pomoc w zasięgu ręki</strong>\n\nOczywiście ludzkość może przejść nad tym do porządku dziennego, bo przecież i tak wszyscy kiedyś umrzemy. Jednak to jest ten moment, kiedy wchodzimy my, naukowcy, cali na biało, i ratujemy świat, próbując znaleźć sposób na usuwanie tych związków. Badania nad skutecznym eliminowaniem farmaceutyków ze środowiska wydają się być koniecznością. Sztandarowe organizmy oczyszczalni ścieków, bakterie, niestety w dużej mierze poległy i nie wykazały się dostateczną skutecznością. Ale nie miejmy im tego za złe, i tak robią kawał dobrej roboty. Jednak w tym momencie warto zwrócić uwagę na grzyby. Człowiek wykorzystuje je od wieków, choćby do wywołania kaca, gdyż są odpowiedzialne za fermentację alkoholową, wykorzystywaną w produkcji wina, piwa, miodów, wódek, jak i do jego leczenia, ponieważ kefir, ale także inne produkty przemysłu mleczarskiego uzyskujemy właśnie dzięki grzybom. Również typowo polskie śniadanie nie byłoby możliwe bez grzybów, gdyż przemysł piekarniczy drożdżami stoi. Ponadto każdy z nas poznał ich niepodważalne walory smakowe. Ich brak oznaczałby również, że Smerfy zostałyby bez dachu nad głową.\n\nJednak z punktu widzenia badacza dużo istotniejsze jest to, że produkują nisko specyficzne enzymy, które działają jak molekularne nożyczki. To dzięki nim ta jedna z najliczniejszych grup organizmów na ziemi odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu ekosystemu, poprzez udział w obiegu materii. Grzyby rozkładają wiele różnych związków pochodzenia naturalnego o skomplikowanej budowie, jak lignina czy celuloza, a także ksenobiotyków, takich jak WWA (wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne), barwniki czy pestycydy. Ich degradacja jest możliwa dzięki wewnątrz- i zewnątrzkomórkowym enzymom grzybów. Wspomniane związki pochodzenia antropogenicznego z cytostatykami łączy nie tylko budowa o charakterze aromatycznym, lecz również rakotwórczość oraz wywoływanie mutacji, a więc zmian w materiale genetycznym.\n\n<strong>Przyjemne z pożytecznym</strong>\n\nWytypowanie oraz skolekcjonowanie grzybów oznaczało sytuację niecodzienną dla przykładnego nerda, gdyż wiązało się z wyściubieniem nosa na zewnątrz, opuszczeniem murów uczelni, spacerem po parku oraz zebraniem wybranych gatunków. Sheldon Cooper z serialu <span style=\"font-style: italic;\">The Big Bang Theory</span> zapewne wykorzystałby w takiej sytuacji doktorantów, ale to właśnie ja jestem doktorantką.\n\nNa szczęście pozostałe etapy projektu gwarantowały już bezpieczne i znane środowisko życia studentki inżynierii środowiska, jakim było laboratorium, w którym dokonaliśmy izolacji wybranych szczepów metodą tkankową, polegającą na brutalnym wyrwaniu fragmentu grzybni oraz bardziej humanitarną, zarodnikową. Następnie szczepy zostały namnożone, a identyfikacja wyselekcjonowanych organizmów z wykorzystaniem metod biologii molekularnej potwierdzona. Użyliśmy w tym celu metody sekwencjonowania opracowanej przez Fredericka Sangera, który uzyskał za to jedną z dwóch otrzymanych w dziedzinie chemii nagród Nobla, trafiając tym samym do niezwykle wąskiego, bo jednoosobowego grona osób, którym udało się to osiągnąć, i wzbudzając szacunek okraszony odrobiną zazdrości wszystkich naukowców.\n\nWe wspomnianym wcześniej azylu naukowca, czyli laboratorium, wykonaliśmy także testy wstępne tolerancji grzybów na wybrane substancje poprzez ocenę ich zdolności do wzrostu w towarzystwie cytostatyków. Wyniki były bardzo obiecujące i wskazywały, że nasza dociekliwość w rozwiązaniu zagadki skutecznej eliminacji farmaceutyków ze środowiska, rodem z powieści o Sherlocku Holmesie, może się opłacić.\n\n[caption id=\"attachment_1329\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1329 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/naukowe-grzybobranie-rys2-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"745\" /> Rys. 1 Kruchawica aksamitna – jeden z zebranych grzybów[/caption]\n\n<strong>Grzybowy zawrót głowy</strong>\n\nGrzyby to grupa organizmów o dużym potencjale, a jednocześnie bardzo niedoceniana. Interesujące, że ich wcześniejszy kontakt z danym rodzajem ksenobiotyku nie jest konieczny, aby wytworzyć odpowiedni aparat enzymatyczny. Są one również zdolne do rozkładu złożonych mieszanin zanieczyszczeń, co ma ogromne znaczenie, zważywszy, że farmaceutyki nigdy nie wpływają do wód jako pojedyncze substancje. Grzyby są efektywne w degradacji zarówno stosunkowo wysokich, jak i bardzo niskich stężeń leków. Organizmy te wydają się obiecującym narzędziem do usuwania cytostatyków także ze względu na inne mechanizmy przydatne w eliminacji zanieczyszczeń ze środowiska, jak degradacja przez związanie ksenobiotyku z grzybnią lub sorpcję, czyli pochłanianie substancji chemicznych przez sorbent, którym jest porowate ciało grzyba. W tym celu można użyć zarówno aktywnej – żywej, jak i nieaktywnej – martwej biomasy, choć oczywiście nie jednocześnie, gdyż grzyby to nie kot Schrödingera. Możliwe jest również użycie samych enzymów.\n\nPrzyszłe perspektywy wykorzystania tych organizmów są bardzo obiecujące. Grzyby otwierają drogę do stworzenia nowych, przyjaznych środowisku technologii poprzez ich aplikację w oczyszczalni ścieków, gdzie mogą służyć do usuwania różnych grup farmaceutyków. To właśnie one wydają się idealnym narzędziem do walki o czyste środowisko.\n\nW tej sekundzie gdzieś na świecie wyrasta kolejny grzyb. Właśnie jakiś szczep zaczął produkować enzymy zdolne do rozkładu substancji nawet o bardzo skomplikowanej budowie chemicznej, a nam udało się wykorzystać potencjał tych organizmów do usuwania farmaceutyków. Być może jesteśmy świadkami przełomowego momentu, gdy dzięki niezwykłej współpracy z naturą leki cytostatyczne stały się zbawieniem, a przestały być równocześnie zagrożeniem.\n<p style=\"font-style: italic;\">Mgr inż. Marcelina Jureczko, doktorantka w Katedrze Biotechnologii Środowiskowej, Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach</p>', 'Naukowe grzybobranie', '<strong>Grzyby otwierają drogę do stworzenia nowych, przyjaznych środowisku technologii poprzez ich aplikację w oczyszczalni ścieków, gdzie mogą służyć do usuwania różnych grup farmaceutyków. To właśnie one wydają się idealnym narzędziem do walki o czyste środowisko.</strong>\n\nNie tak dawno temu i wcale nie w odległej galaktyce, lecz w Europie w XX wieku, zaczęto stosować substancje chemiczne do leczenia nowotworów. Od tego czasu badania tendencji konsumpcyjnych w skali globalnej wskazują na ciągłe...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'naukowe', '', '', '2020-02-12 12:46:23', '2020-02-12 11:46:23', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/naukowe/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1377, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Nowe regulacje prawne nie sprawiają, iż rektorzy będą się rozliczać ze swoich poczynań jedynie przed ministrem i własnym sumieniem. Sprawiają one jednak, że zarówno przy podejmowaniu przez nich określonych decyzji, jak i rozliczaniu z ich efektów ograniczona została rola tradycyjnych gremiów uczelnianych.</h3>\n[caption id=\"attachment_1279\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1279\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"530\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nAkademickie wolności przypomina się zwykle wówczas, gdy są poważnie zagrożone. Na pytanie, czy obecnie mamy do czynienia z taką sytuacją, nie mógłbym udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Jeśli jednak ktoś utrzymywałby, że nie są one niczym zagrożone lub też, że zagrożenie jest jedynie potencjalne, to dawałby świadectwo braku rozeznania w realiach akademickiego życia. Moim zdaniem jest ono jak najbardziej realne.\n\n<strong>Zagrożenia w przeszłości</strong>\n\nOdpowiedź na pytanie, co należy do akademickich wolności, znaleźć można nawet w takich popularnych wydawnictwach jak <span style=\"font-style: italic;\">Encyklopedia Britannica</span> – w jej świetle zalicza się do nich „wolność nauczycieli i studentów do nauczania, studiowania i pogłębiania wiedzy i badań bez nieuzasadnionej ingerencji lub ograniczeń wynikających z prawa, przepisów instytucjonalnych lub nacisków społecznych”. W uzasadnieniu stwierdza się, że służy to zarówno społeczeństwu, jak i rozwojowi wiedzy. Sprawa zaczyna się komplikować w momencie, gdy przechodzimy od ogólnych określeń do konkretów związanych z realizowaniem wolności w konkretnym miejscu i czasie. Okazuje się bowiem, że występowały i występują między nimi spore różnice, a wpływ na to miały zarówno istotnie różniące się realia akademickiego życia, jak i jego społecznego otoczenia.\n\nJacques Le Goff w książce pt. <span style=\"font-style: italic;\">Inteligencja w wiekach średnich, </span>przypominając początki uniwersytetów europejskich, wskazuje m.in. na ich walkę z władzami kościelnymi („ludzie uniwersytetu to klerkowie, miejscowy biskup uważa ich za swoich podwładnych”) oraz z władzami świeckimi („toczy się ona przede wszystkim z władzą królewską, która usiłowała położyć rękę na korporacjach, które przynosiły bogactwo i zapewniało prestiż jej państwu”). Czasami przybierała ona tak dramatyczny charakter jak w 1229 roku w Paryżu; doszło wówczas „do starć między studentami a królewską policją. W bójce z pachołkami królewskimi pada wielu studentów”. Podobne wydarzenia miały miejsce w Oksfordzie za panowania Henryka III (zakończyły się kapitulacją króla). Ludzie tych i innych uniwersytetów walczyli nie tylko o swoje wolności w zakresie programów kształcenia i prowadzenia badań, ale także pobierania opłat za studia, wynagradzania profesorów, ustalenia czynszów, a nawet cen żywności (w tych ostatnich przypadkach „uniwersytety walczyły również z władzami municypalnymi”). Walczyły i niejedno wywalczyły, żeby tytułem przykładu przywołać pozbawienie w 1213 roku na uniwersytecie paryskim kanclerza (był on desygnowany przez miejscowego biskupa) prawa do udzielania licencji, tj. zezwolenia na nauczanie.\n\nUniwersytety, wychodząc z tych walk zwycięsko, stopniowo umacniały swoje wolności, rozumiane jak „uprawnienia do…”. Przynajmniej do pewnego czasu przynosiło to dobre efekty, a nawet sprawiło, że niektóre z nich stawały się swoistymi świątyniami wiedzy i dzieliły się nią ze wszystkimi, którzy pukali do ich bram. Stosunkowo wcześnie pojawiły się jednak również negatywne strony wywalczonych wolności. Le Goff pisze, że profesorowie uniwersytetów w wieku XIV i XV „z coraz większą chciwością żądali od studentów opłat za naukę”, co sprawiało, że „przestali napływać na uniwersytety ubodzy studenci”. Prawdziwy jednak upadek przeżywały one w XVIII stuleciu; nie tylko zresztą w Europie kontynentalnej, lecz także na Wyspach Brytyjskich. Okazało się bowiem wówczas, że najpoważniejszym zagrożeniem dla uniwersytetów nie są siły zewnętrzne, lecz wewnętrzne, w tym ta część profesury, która bogato wyposażona w wolności „w swoim sumieniu rozgrzeszała się z trudu czytania, myślenia i pisania” oraz wykładania i egzaminowania, a swój czas wypełniała plotkami i „pijaństwem na umór” (to opinia ówczesnego absolwenta Oksfordu Edwarda Gibbona). W drugiej połowie XIX stulecia w wielu krajach zachodnich uczelnie wprowadziły reformy, dzięki którym nie tylko kadra zmuszona była poważniej podchodzić do swoich obowiązków, ale zaczęto je w jakiejś mierze egzekwować także od studentów.\n\n<strong>Zapatrzenie w Amerykę</strong>\n\nNie jest to wprawdzie to samo zapatrzenie w Amerykę, które miało miejsce w minionych stuleciach i które sprawiło, że ze Starego do Nowego Świata zaczęły napływać liczne grupy poszukujące lepszych warunków do życia, jednak pozostało z niego m.in. przekonanie, że stanowi ona oazę wolności i otwartych możliwości. Co więcej, traktowana jest niejednokrotnie jako wzorzec do naśladowania i upowszechniania w innych częściach świata. Dotyczy to również amerykańskich uczelni.\n\nRzecz jasna, zarówno w przeszłości, jak i obecnie, amerykańska rzeczywistość okazywała się i okazuje daleka od wyidealizowanego obrazu i rodzi nie tylko rozczarowanie, lecz także kontestację. Pojawia się ona m.in. na kartach książki Allana Blooma pt. <span style=\"font-style: italic;\">Umysł zamknięty</span>. W jej podtytule stwierdza się, że „amerykańskie szkolnictwo wyższe zawiodło demokrację i zubożyło dusze dzisiejszych studentów”, natomiast na wielu stronach wykazuje się, na czym to „zubożenie” polega (i przy okazji idealizuje szkolnictwo wyższe Francji czy Wielkiej Brytanii).\n\nRównież inni znawcy realiów amerykańskiego szkolnictwa wyższego wyrażają swoje wątpliwości co do doskonałości amerykańskich rozwiązań. Wskazuje na nich m.in. Zbyszko Melosik, autor książki <span style=\"font-style: italic;\">Uniwersytet i społeczeństwo</span>. „Dyskursy wolności, wiedzy i władzy”, o których się mówi w jej podtytule, dotyczą zarówno procedur awansu akademickiego, jak i relacji uczelni z otoczeniem społecznym (w szczególności komercjalizacji edukacji akademickiej oraz prowadzonych badań naukowych i ich wyników). Jednym z generalizujących wniosków pojawiających się na kartach tej książki jest stwierdzenie, że „uniwersytet staje się zaledwie jedną z wielu instytucji społecznych, a jego działania postrzegane są w kategoriach dostarczania usług i produktów”. Można zapytać: co w tym złego? Odpowiedź na to pytanie znajduje się również w tej książce.\n\nW opinii Roberta Wintera „nauczyciel akademicki przestaje być mistrzem czy mędrcem” i staje się „prostym przekaźnikiem pożądanej wiedzy i kompetencji”, a osiągnięcia uczonych oceniane przestają być w kategoriach obiektywnej wiedzy i stają się „towarem” ocenianym w kategoriach rynkowych. Nawet w takich realiach można znaleźć jakieś wolności, tyle tylko że mają one już mało wspólnego z akademickimi wolnościami, natomiast wiele z gospodarką kapitalistyczną i z gospodarowaniem kapitałem zorientowanym na uzyskiwanie możliwie jak największego i najbardziej wymiernego zysku.\n\nNasuwa się pytanie: skoro z akademickimi wolnościami w Ameryce jest tak źle, to dlaczego jest tak dobrze, że amerykańcy uczeni notorycznie uzyskują prestiżowe nagrody i wyróżnienia za swoje osiągnięcia, a amerykańskie uczelnie od lat zajmują czołowe miejsca w różnego rodzaju rankingach? Odpowiedź nie jest trudna. Wystarczy się przyjrzeć nieco uważniej temu, jakie warunki pracy i płacy oferuje się tym uczonym, ile swobody pozostawia się im w podejmowaniu i realizowaniu problemów badawczych oraz jak wygląda swoboda na uczelniach, które zajmują czołowe miejsca. Rzecz jasna, w jednym i drugim przypadku jest to elita. Natomiast amerykańskie szkolnictwo wyższe (liczące kilka tysięcy uczelni) i zatrudnieni na nich wykładowcy w swojej zdecydowanej większości nie tylko nie prowadzą badań na światowym poziomie, ale nawet się od nich tego specjalnie nie oczekuje.\n\nMożna dyskutować, czy akademickie wolności są jedynie dla akademickiej elity, czy również dla tych, którzy w sztuce prowadzenia badań naukowych na wysokim poziomie są jedynie statystami. Swój głos w dyskusji ograniczę do stwierdzenia, że na akademickie wolności trzeba sobie zasłużyć wieloletnią i efektywną pracą i nie powinni na nie liczyć ci, którzy do wypełniania zawodowych obowiązków się nie przykładają.\n\n<strong>Krajowe realia</strong>\n\nDzisiejsze realia akademickie w Polsce pod niejednym względem różnią się od tych sprzed kilkadziesięciu lat temu. Sporo jednak z nich pozostało w myśleniu różnych grup społecznych z okresu, kiedy lud pracujący miast i wsi budował „świetlaną” przyszłość, a ci, którzy go nie wspierali lub – co gorsza – utrudniali mu realizację tego zadania, zaliczani byli do wrogów. W tym gronie znalazła się m.in. część społeczności akademickiej, która miała odwagę dopominać się o swoje wolności. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych minionego stulecia była to grupa uniwersyteckich profesorów. Natomiast w 1968 roku była to już znacznie liczniejsza grupa studentów, którzy zapisali w najnowszej historii Polski kartę pt. „wydarzenia marcowe”.\n\nWielką batalię o autentyczne wolności (nie tylko zresztą akademickie) zapoczątkowały jednak dopiero wydarzenia sierpniowe 1980 roku na wybrzeżu. Na uczelniach nie przebiegały one aż tak dramatycznie, jak w przypadku wystąpień robotniczych, jednak ich następstwa odczuli boleśnie nie tylko tzw. docenci marcowi (osoby zawdzięczające swoją pozycję akademicką nie tyle osiągnięciom naukowym, ile ideowym), ale także Bogu ducha winna część kadry, którą skusiły uczelniane posady rektorów, dziekanów i kierowników innych jednostek organizacyjnych. Doszło bowiem wówczas do generalnej wymiany władz, a przy wyborze nowych kierowano się zasadą: im jakaś część społeczności akademickiej jest liczniejsza, tym ma większy wpływ na realia akademickie. Taką grupę stanowili nie tylko studenci, ale także pracownicy uczelni, którzy zorganizowali się w nowe związki zawodowe i ich głos w niejednym przypadku miał istotny wpływ na to, kogo powoływano na uczelniane urzędy. Miało to wprawdzie sporo wspólnego z demokracją, jednak nie za wiele z akademickimi wolnościami, które przez wieki broniły uczelni przed zależnością nie tylko od polityków i Kościoła, ale także od korporacji zawodowych, które kierowały się przede wszystkim swoim materialnym interesem.\n\nRzecz nie w tym, że mam zasadnicze zastrzeżenia do zasad demokratycznego życia społecznego, lecz w tym, że na pierwszym miejscu stawia się w nich zasadę równości, a społeczność akademicka nie była i nie jest wspólnotą osób równych, zarówno w zakresie kompetencji i umiejętności jej członków, jak też osiągnięć naukowych i dydaktycznych.\n\nDzisiaj po szalejącej na początku lat osiemdziesiątych minionego stulecia uczelnianej demokracji pozostały wspomnienia, ale i uprawnienia, jak np. obecność przedstawicieli związków zawodowych w uczelnianych gremiach przedstawicielskich i doradczych oraz ich występowanie z głosem doradczym lub opiniującym przy omawianiu spraw pracowniczych czy przyjmowaniu nowych rozwiązań organizacyjnych. Nie inaczej jest z przedstawicielami studentów w tych gremiach. Wprawdzie obecnie stanowią oni 20% składu, jednak w niejednym przypadku ich głos jest rozstrzygający „za” lub „przeciw”; rzecz jasna, byłoby dobrze, aby był to głos rozsądku.\n\nStosunkowo liczne obawy wyrażane są obecnie również w związku z zapisami Ustawy 2.0, które oznaczają wyraźne wzmocnienie uprawnień rektora. Nie można powiedzieć, że wraca „stare”, bowiem w okresie przewagi ideologii nad zdrowym rozsądkiem rektor miał wprawdzie sporą władzę nad podległą mu społecznością uczelnianą, ale zależny był nie tylko od ministra, który powoływał go na urząd (i mógł go jednym pociągnięciem pióra odwołać), ale także od partii, która była przekonana, że wie najlepiej, jak urząd powinien być sprawowany. Nowe regulacje prawne nie sprawiają, iż rektorzy będą się rozliczać ze swoich poczynań jedynie przed ministrem i własnym sumieniem. Sprawiają one jednak, że zarówno przy podejmowaniu przez nich określonych decyzji, jak i rozliczaniu z ich efektów ograniczona została rola tradycyjnych gremiów uczelnianych (takich np. jak rady wydziałów). Wprawdzie pojawił się na uczelniach nowy organ opiniodawczy, tj. rada uczelni, ale ma ona dosyć mocno ograniczone uprawnienia. Podobnie zresztą jest z powoływanymi na uczelniach (niekiedy dosyć licznie) innego rodzaju radami. Nie chciałbym już dzisiaj twierdzić, że będą one miały jedynie dekoracyjny charakter. Takie niebezpieczeństwo będzie jednak istniało dopóty, dopóki ich opinie nie nabiorą mocy wiążącej dla rektora.\n\nTak czy inaczej już w pierwszym roku obowiązywania Ustawy 2.0 szerokie uprawnienia rektora wywołują „iskrzenie” w środowisku uczelnianym. Trudno się zresztą temu dziwić, bowiem mało kto skłonny jest oddać bez walki swoje wolności.', 'Akademickie wolności', '<h3>Nowe regulacje prawne nie sprawiają, iż rektorzy będą się rozliczać ze swoich poczynań jedynie przed ministrem i własnym sumieniem. Sprawiają one jednak, że zarówno przy podejmowaniu przez nich określonych decyzji, jak i rozliczaniu z ich efektów ograniczona została rola tradycyjnych gremiów uczelnianych.</h3>\n[caption id=\"attachment_1279\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1279\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"530\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nAkademickie wolności przypomina się zwykle wówczas, gdy są...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'akademickie-wolnosci', '', '', '2020-02-12 12:47:02', '2020-02-12 11:47:02', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/akademickie-wolnosci/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1378, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Symulacja jest metodologią nauczania, procesem kształcenia wykorzystującym sprzęt edukacyjny – od prostych trenażerów, służących do nauki pojedynczych zadań, po fantomy zaawansowane, tzw. symulatory pacjenta, wiernie naśladujące człowieka i jego parametry.</h3>\n<img class=\"size-full wp-image-1288\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n\nNową metodą kształcenia kadr medycznych jest symulacja medyczna. Tę właśnie metodę wdrożyła Państwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile, tworząc Centrum Symulacji Medycznych. Zgodnie z zaleceniami Krajowej Rady Akredytacyjnej Szkół Pielęgniarek i Położnych realizowane są tam wszystkie zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne w ramach podstaw pielęgniarstwa, badań fizykalnych oraz podstaw ratownictwa medycznego i pielęgniarstwa w zagrożeniu życia. Dodatkowo minimum 5% godzin w ramach zajęć praktycznych uczelnia realizuje w Centrum Symulacji Medycznych.\n\nSymulacja jest metodologią nauczania, procesem kształcenia wykorzystującym sprzęt edukacyjny – od prostych trenażerów, służących do nauki pojedynczych zadań, po fantomy zaawansowane, tzw. symulatory pacjenta, wiernie naśladujące człowieka i jego parametry. Pozwala ona na trening procedur i umiejętności praktycznych bez konieczności angażowania pacjenta. Ułatwia wcielenie się studenta w określoną rolę i odgrywanie jej w wyreżyserowanym zdarzeniu dzięki wykorzystaniu posiadanej wiedzy, umiejętności i wyobraźni. To wielotorowa forma nauczania: student musi zdobyć wiedzę teoretyczną, umiejętności manualne, a także umiejętności miękkie pozwalające na efektywny kontakt z pacjentem. Symulacja medyczna staje się kluczowym elementem nowoczesnego kształcenia przyszłej kadry medycznej, a jej strategicznym zadaniem jest upraktycznienie studiów.\n\n<strong>Od lotnictwa do medycyny</strong>\n\nPoczątki symulacji medycznej jako metody kształcenia wywodzą się z lotnictwa. Piloci już od dawna nie siadają za sterami samolotu bez wcześniejszych ćwiczeń w symulatorach lotów. Wprowadzenie technik symulacyjnych do ich szkolenia zaowocowało radykalnym ograniczeniem incydentów, katastrof lotniczych i stało się bodźcem do wprowadzenia podobnych metod w edukacji medycznej.\n\nPraca studenta z rzeczywistym pacjentem w realnej sytuacji klinicznej obarczona jest przypadkowością i nie gwarantuje opanowania umiejętności praktycznych w wymaganym zakresie. Jedną z metod nauczania medycyny, które powinny poprzedzić kontakt z pacjentem i zapewnić kompleksowe opanowanie różnych czynności i procedur, są właśnie symulacje. Metoda ta wypełnia zatem lukę między teorią i praktyką. Zapewnia także inne korzyści, pozwalając na bardziej przemyślane i powtarzalne ćwiczenie umiejętności z wykorzystaniem bezpośredniej informacji zwrotnej udzielanej przez elektronicznego pacjenta. Symulacja jednak nigdy nie powinna być traktowana jako alternatywa dla rzeczywistych warunków pracy z pacjentem, tylko jako dodatek do nauki klinicznej. Symulator to jednak tylko „pacjent elektroniczny” – pozbawiony zapachu, intonacji, gestykulacji, mimiki, spojrzenia, tuszy, fryzury itd.\n\n<strong>Wady i zalety symulacji</strong>\n\nPrzed przystąpieniem do projektowania Centrum Symulacji Medycznych zadaliśmy sobie pytania: Dlaczego potrzebujemy symulacji medycznej w kształceniu pielęgniarek, skoro wcześniejszy model nauczania funkcjonował poprawnie przez tyle lat? Dlaczego musimy szkolić studentów kierunku pielęgniarstwa na fantomach, kiedy mamy tak wielu pacjentów? Czy pielęgnacji chorego można się nauczyć na symulatorach?\n\nOdpowiedzi były dość oczywiste. Główną barierą podczas odbywania studiów, na którą napotykają nasi studenci, jest brak możliwości przećwiczenia na zajęciach praktycznych rzadkich przypadków klinicznych oraz częste odmowy pacjentów poddania się czynnościom medycznym wykonywanym przez studentów. Symulacja medyczna rozwija się także ze względu na uwarunkowania prawne i związany z nimi coraz trudniejszy dostęp do pacjenta. Chory powinien wyrazić zgodę na badanie i ma prawo odmówienia ich wykonania. Pacjent może się nie zgodzić na obecność studentów podczas przeprowadzania wywiadu, wykonywania badań i innych czynności zabiegowych. To powoduje ograniczenie możliwości udziału studenta w różnych procedurach medycznych, a czasem blokuje nawet możliwość obserwacji klinicznej. Z drugiej strony liczba studentów na kierunkach medycznych rośnie.\n\nW tej sytuacji symulatory sprawdzają się doskonale, zastępując pacjenta wtedy, gdy studenci uczą się podstawowych działań medycznych w stanach zagrożenia życia, czyli takich, których nie można ćwiczyć na człowieku. Wbrew obawom sceptyków, wprowadzenie symulatorów nie powoduje zmniejszenia kontaktu studentów z pacjentami czy zmniejszenia liczby procedur wykonywanych przez studentów pod nadzorem instruktora lub samodzielnie. Jest wręcz odwrotnie – studenci są lepiej przygotowani do wykonywania czynności medycznych, a pacjenci są bardziej skłonni skorzystać z pomocy wyszkolonych już studentów.\n\n<strong>Pierwsze efekty symulacji medycznej</strong>\n\nSzpital Specjalistyczny im. Stanisława Staszica w Pile, jako wieloprofilowy i wysokospecjalistyczny podmiot leczniczy, od wielu lat uczestniczy w przygotowaniu studentów publicznej uczelni o tym samym imieniu do wykonywania zawodów medycznych. Współpracę tę wzmocniło dodatkowo utworzenie CSM i partnerstwo w zakresie wdrożenia symulacji medycznej w proces kształcenia na kierunku pielęgniarstwo. Program działania został opracowany przy udziale szpitala, a główną ideą współpracy obydwu instytucji stało się zapewnienie placówce wykwalifikowanej kadry pielęgniarskiej. Realizacja wspólnych zamierzeń odbywa się w ramach projektu dofinansowanego ze środków EFS w ramach PO WER. Mimo że przedsięwzięcie jeszcze trwa, efekty projektu i wdrożonej współpracy już widać.\n\nW CSM PUSS w Pile znajduje się sześć pomieszczeń: sala opieki pielęgniarskiej wysokiej wierności oraz sale niskiej wierności – z zakresu ALS, czyli zaawansowanych czynności resuscytacyjnych, z zakresu BLS (podstawowych zabiegów resuscytacyjnych), sala umiejętności pielęgniarskich, sala umiejętności technicznych czy sala egzaminu OSCE, realizowanego w warunkach symulowanych. Kształcenie odbywa się w pracowniach multimedialnych. Wyposażenie CSM jest tożsame z tym, które znaleźć można w szpitalu, a elektroniczni pacjenci wiernie oddają stan chorego. Kształcenie praktyczne w CSM rozpoczyna się w sali niskiej, a następnie przebiega w pośredniej i w końcu wysokiej wierności. Po osiągnięciu efektów uczenia się przypisanych do realizacji w CSM, studenci pielęgniarstwa kontynuują kształcenie w szpitalu.\n\nCSM tworzy wykwalifikowana kadra instruktorów i techników symulacji. Centrum to również kilkadziesiąt scenariuszy medycznych przypadków skomplikowanych i rzadkich, stanowiących podstawę zajęć. Wszystkie scenariusze symulacyjne powstające na uczelni są opiniowane przez kadrę szpitala. Tworząc scenariusz, wykładowca może zaprojektować teoretyczny przebieg symulacji lub skorzystać z własnej praktyki, nadając fantomowi historię choroby konkretnego pacjenta. Symulacja kształtuje umiejętności. Kluczowe staje się przypomnienie sobie wiadomości zdobytych w dotychczasowym kształceniu.\n\nKażde zajęcia z symulacji składają się z teoretycznego wprowadzenia, w tym sprawdzenia wiedzy studentów, następnie realizacji scenariusza oraz omówienia postępowania i wyciągnięcia wniosków edukacyjnych.\n\nTworzenie scenariuszy, oprócz doświadczenia klinicznego, wymaga sprawnego posługiwania się oprogramowaniem symulatora. Scenariusz do oprogramowania wprowadza zwykle technik symulacji, pod merytorycznym nadzorem instruktora/wykładowcy. Przydatne okazało się stworzenie uniwersalnego wzorca scenariusza. Schemat taki można wypełnić treścią zawierającą wszystkie potrzebne elementy.\n\n<strong>Symulacja przyszłości</strong>\n\nWażne jest nauczanie współpracy w zespołach interdyscyplinarnych. Akcje ratunkowe wymagają koordynacji działań kilku grup zawodowych. By ratować życie i zdrowie pacjenta, współpracę podejmują lekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni i wiele innych osób. CSM doskonale rozwija umiejętności pracy zespołowej. Podczas zajęć trzeba się wykazać zdolnością komunikacji z członkami zespołu oraz umiejętnością koordynowania i zarządzania jego pracą. Zainteresowaniem cieszą się zajęcia prowadzone wspólnie przez kadrę szpitala i uczelni.\n\nZ okazji światowych dni zdrowia członkowie Studenckiego Koła Naukowego stworzyli i opublikowali w internecie film pokazujący, jak właściwie wykonywać ucisk klatki piersiowej u osoby dorosłej i dziecka. Pomocny okazał się utwór <span style=\"font-style: italic;\">Stayin Alive</span> zespołu Bee Gees.\n\nGdyby nie powstało CSM, kształcenie pielęgniarek i ratowników medycznych polegałoby głównie na poznawaniu teorii oraz udziale w zajęciach praktycznych na oddziałach szpitalnych. Podczas zajęć w szpitalu udział studentów zwykle ograniczałby się do obserwacji trudnych sytuacji klinicznych. Dzięki zajęciom w CSM problem ten został całkowicie wyeliminowany – studenci są doskonale przygotowani do aktywnego udziału w działaniach zespołu medycznego.\n<p style=\"font-style: italic;\">Mgr Anna Żdanowicz, kierownik Centrum Symulacji Medycznych\nPaństwowej Uczelni Stanisława Staszica w Pile</p>', 'Bee Gees do symulatorów', '<h3>Symulacja jest metodologią nauczania, procesem kształcenia wykorzystującym sprzęt edukacyjny – od prostych trenażerów, służących do nauki pojedynczych zadań, po fantomy zaawansowane, tzw. symulatory pacjenta, wiernie naśladujące człowieka i jego parametry.</h3>\n<img class=\"size-full wp-image-1288\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"500\" />\n\nNową metodą kształcenia kadr medycznych jest symulacja medyczna.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bee-gees-do-symulatorow', '', '', '2020-02-12 12:47:13', '2020-02-12 11:47:13', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bee-gees-do-symulatorow/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1379, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Choć nie jest to recenzja najnowszej gry komputerowej, lecz nawiązanie do mojej publikacji z FA 1/2013, to po siedmiu latach temat powraca z właściwą mu wdzięcznością na gruncie Ustawy 2.0.</h3>\n[caption id=\"attachment_1323\" align=\"alignnone\" width=\"500\"]<img class=\"size-full wp-image-1323\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/misjonarze-i-stratedzy2-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"500\" height=\"750\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nAnalizę aktualnych prawnych niuansów misji uczelni rozpoczniemy od preambuły, gdyż tam „awansowała” owa misja, z dawnego art. 4 PSW. Dziś: „uczelnie oraz inne instytucje badawcze realizują misję o szczególnym znaczeniu dla państwa i narodu: wnoszą kluczowy wkład w innowacyjność gospodarki, przyczyniają się do rozwoju kultury, współkształtują standardy moralne obowiązujące w życiu publicznym”. Tak więc „wnoszenie”, „przyczynianie się” i „współkształtowanie” to misja o dyskusyjnym – bo zawartym w preambule – znaczeniu normatywnym. Zaś w ustawie właściwej (art. 2) mamy zdefiniowaną misję całego systemu szkolnictwa wyższego i nauki, którego przecież uczelnie, ale i wymienione w art. 7 „instytucje badawcze” (?) – że użyję pojęcia z preambuły – są częścią. Jest tą misją systemu: „prowadzenie najwyższej jakości kształcenia oraz działalności naukowej, kształtowanie postaw obywatelskich, a także uczestnictwo w rozwoju społecznym oraz tworzeniu gospodarki opartej na innowacjach”. Skoro odmiennie zdefiniowano misje w preambule i w dalszej treści ustawy, to jest zbędne, a może i bezpodstawne, odmienne ich definiowanie w statutach uczelni. Choć statut ma (wedle art. 34 ust. 1) określać „zasady organizacji i funkcjonowania uczelni”, to w tym pojęciu wydaje się nie mieścić kreowana na jego poziomie misja, zwłaszcza inna niż ustawowo przewidziana.\n\nNa marginesie warto dostrzec, że „prawda” nie tylko straciła wyraźne znaczenie normatywne, bo z tekstu właściwego (art. 3 ust. 3 PSW), gdzie definiowała misję: „Uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki”, „awansowała” do preambuły PSWiN, ale odkrywanie prawdy już nie jest istotą misji, a jakby założeniem ją poprzedzającym, zresztą z użyciem zwrotu „dążenie do…” w miejsce dawnego „odkrywania i przekazywania”.\n\n<strong>Strategia…</strong>\n\nPojęcia misji i strategii były ważne na gruncie art. 48a ust. 3 PSW, stanowiącego, że: „Komisja dokonuje oceny jakości kształcenia na kierunkach studiów (ocena programowa), mając na uwadze: 1) programy kształcenia, z uwzględnieniem misji i strategii rozwoju uczelni”. Praktyczne znaczenie strategii dziś to m.in. użycie jej jako wzorca oceny PKA (art. 54 ust. 2 pkt 1 i art. 258 ust. 1 pkt 2), która wedle par. 4 ust. 1 pkt. 2 swego statutu przedstawia MNiSW ocenę, m.in.: „związku studiów ze strategią uczelni”, zaś wg zał. 2 do Statutu PKA: „Koncepcja i cele kształcenia są zgodne ze strategią uczelni…”. Także koszty jej przygotowania i wdrażania mogą powiększać wysokość opłat za usługi edukacyjne, jednak wniosek dowodowy z dokumentacji finansowo-księgowej uczelni zmierzający do wykazania, jaką część opłaty stanowi ten koszt, chyba jeszcze w żadnym sądzie nie padł.\n\nStrategia uczelni wydaje się lepiej prawnie dookreślona, jednak nie jest jasne jej normotwórcze znaczenie w ramach uczelni. Projekt strategii przygotowuje rektor (art. 23 ust. 2 pkt 3), opiniuje rada uczelni (art. 18 ust. 1 pkt 1), a uchwala senat (art. 28 ust. 1 pkt 3). Podobnie sprawozdanie z jej realizacji składa rektor (art. 23 ust. 1 pkt 4), opiniuje rada (art. 18 ust. 1 pkt 6), zatwierdza senat (art. 28 ust. 1 pkt 3). Czy senat może nie uchwalić strategii w ogóle albo dokonać w niej zmian niezgodnych z projektem rektora? Czy rektor powinien najpierw skierować projekt do rady, a po ewentualnej opinii go skorygować przed przekazaniem senatowi? Czy senat może odmówić zatwierdzenia sprawozdania i jakie są tego skutki?\n\n<strong>…narzędziem oddziaływania na rektora</strong>\n\nWiększość tych pytań może w praktyce nie paść, o ile strategia będzie zbiorem gładkich słów o charakterze aktów strzelistych z domieszką wishfull thinking. Taki nurt był silny jeszcze kilka lat temu. W <span style=\"font-style: italic;\">Analizie strategii rozwoju szkół wyższych w Polsce</span> (Agnieszka Piotrowska-Piątek, Urząd Statystyczny w Kielcach, s. 105) znajdujemy: „Autorzy\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Diagnozy stanu szkolnictwa wyższego w Polsce </span>wskazują, że niektóre uczelnie przyjmują strategie rozwoju, ale często ich jakość jest niska, nie spełniają one podstawowych warunków, które mogłyby z tych strategii uczynić efektywne narzędzie zarządzania. Strategie zazwyczaj mają charakter fasadowy i bywają traktowane jako zbędne wymaganie biurokratyczne przy wypełnianiu wniosków o środki Unii Europejskiej. (…) O ile prawie wszystkie strategie zawierały określone cele strategiczne (94%), o tyle nieco częściej niż co druga strategia zawierała operacjonalizację tych celów (53%), a tylko 41% analizowanych dokumentów zawierało wskaźniki realizacji strategii”.\n\nJeśli jednak coraz więcej uczelni pokusi się o uczynienie strategii narzędziem oddziaływania na swe codzienne działanie, np. poprzez korygowanie konkretnych decyzji organów uczelni pod wymiar wizji skrojonej w strategii, to powróci pytanie o sposób, w jaki to zrobić i skutki niedochowania tego. Jednym z pomysłów może być wpisywanie do statutu obowiązku zgodności decyzji organów uczelni ze strategią, choć ustawa wprost tego nie przewiduje.\n\nTakże do kompetencji rektora zawartych w art. 23 trudno skutecznie wprowadzać modyfikujące je ograniczenia, o ile sama ustawa ich nie przewiduje – w odróżnieniu chociażby od określenia trybu wprowadzenia regulaminu organizacyjnego, gdzie dopuszczalne jest ograniczenie kreowania treści proponowanego aktu określeniem trybu jego przygotowania (art. 23 ust. 3 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 11). Rektor może więc uwzględniać wytyczne wywodzone z treści strategii nawet przez inny umocowany do tego statutem organ, ale na gruncie i w zakresie art. 23 ust. 1-2 moim zdaniem nie musi. Inaczej uchwalenie strategii byłoby sposobem wiązania rąk w zakresie ustawowych kompetencji rektora.\n\n<strong>…albo rektorskiej demonstracji</strong>\n\nTak też odczytuję stanowisko komentatora do art. 23 w: Woźnicki Jerzy (red.), <span style=\"font-style: italic;\">Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Komentarz</span> (Opublikowano: WKP 2019): [podkreśl. moje] „Ustęp 2 wskazuje w 11 punktach zadania rektora, w szczególności w odniesieniu do uczelni: jej reprezentowanie, zarządzanie, przygotowywanie projektów statutu i strategii oraz składanie sprawozdania z jej realizacji, powoływanie do pełnienia funkcji kierowniczych, prowadzenie polityki kadrowej i gospodarki finansowej, zapewnienie wykonywania przepisów, a w odniesieniu do studiów i szkół doktorskich – ich tworzenie. Wykonując te zadania, rektor może podejmować decyzje po konsultacjach lub na wniosek, odwołując się do opinii różnych podmiotów.\n\n<b>Nie może to jednak prowadzić do ograniczenia ustawowych kompetencji rektora”. </b>\n\nTak więc strategia wydaje się programem działania rektora, programem, który, jeśli nie zostanie uchwalony przez senat, stanowić będzie negatywy komunikat pod adresem niego samego lub jego zamierzeń, niezależny od poparcia wyborczego udzielonego przez kolegium elektorów, ale nie mający wpływu na zakres jego ustawowych kompetencji i swobody ich wykonywania. Komunikaty z recenzji sprawozdań czy ich niezatwierdzenie stanowią istotne narzędzia dyskursu wewnątrz wspólnoty uczelni i dla jej interesariuszy, ale nie niosą skonkretyzowanych skutków prawnych. W związku z tym powstaje pytanie: z jaką częstotliwością rektor ma obowiązek przygotować projekt strategii oraz poddawać ocenie sprawozdanie z jej realizacji? Art. 23 ust. 1 pkt 4 mówi o składaniu sprawozdania, a nie sprawozdań. Stąd wniosek, że raz w kadencji wystarczy. Czy nakładanie na rektora obowiązku częstotliwości czy układu sprawozdawania z realizacji strategii nie będzie naruszeniem art. 23 w powyżej przywołanej interpretacji? Czy, tym samym, nie będzie to obligowaniem rektora za pomocą statutu do odnoszenia się do sygnalizacji dokonywanych przez uprawniony statutem organ, że dany akt rektora nie jest, zdaniem tego organu, zgodny ze strategią? Odpowiedzi na te pytania przyniesie praktyka prawa najbliższych lat.\n<p style=\"font-style: italic;\">Marcin Chałupka, radca prawny, specjalizuje się w prawie i instytucjach szkolnictwa wyższego i awansu naukowego. Więcej na www.chalupka.pl Tekst pisany 2.01.2019 r. bez założenia nieomylności. Decyzje w danych stanach faktycznych powinny być konsultowane z radcami prawnymi uczelni.</p>', 'Misjonarze i stratedzy 2', '<h3>Choć nie jest to recenzja najnowszej gry komputerowej, lecz nawiązanie do mojej publikacji z FA 1/2013, to po siedmiu latach temat powraca z właściwą mu wdzięcznością na gruncie Ustawy 2.0.</h3>\n[caption id=\"attachment_1323\" align=\"alignnone\" width=\"500\"]<img class=\"size-full wp-image-1323\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/misjonarze-i-stratedzy2-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"500\" height=\"750\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nAnalizę aktualnych prawnych niuansów misji uczelni rozpoczniemy od preambuły, gdyż tam...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'misjonarze-i-stratedzy-2', '', '', '2020-02-12 12:47:27', '2020-02-12 11:47:27', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/misjonarze-i-stratedzy-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1380, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h2><strong>Sztuka została przypisana do nauk humanistycznych mniej więcej od końca lat siedemdziesiątych, co podkreślało jej istotną rolę społeczną. U nas, jeżeli nie jest związana z naukami humanistycznymi, to właściwie można powiedzieć, że nie wiadomo po co jest i jaką pełni rolę.</strong></h2>\n<strong>Rozmowa z prof. Janem Rylke, artystą malarzem, wieloletnim wykładowcą warszawskiej SGGW, </strong><strong>obecnie zatrudnionym w Katedrze Architektury Krajobrazu UP w Lublinie</strong>\n\n<img class=\"size-full wp-image-1286\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"459\" />\n\n<strong>Jak to się stało, że artysta malarz, poeta i performer związał się na wiele lat ze Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego?\n</strong>Po studiach miałem zostać na warszawskiej ASP, gdzie obroniłem dyplom z podwójnym wyróżnieniem. Jednak w wyniku jakichś ruchów kadrowych wyrzucili mnie – to był rok 1968. Tak się złożyło, że na SGGW poszukiwano kogoś do prowadzenia zajęć z rysunku. Zgłosiłem się i już tam pozostałem. W tych latach nie było możliwości robienia stopni naukowych na uczelniach artystycznych. Na marginesie: jestem pierwszym rocznikiem, który musiał mieć maturę, żeby studiować na akademii sztuk pięknych, wcześniej nie było to wymagane. Ponieważ ministerstwo zatwierdzało kandydatów na stanowisko adiunkta czy docenta, musiałem uzyskać stopnie naukowe: pierwszy – z historii sztuki ogrodowej, drugi – z konserwacji zabytków. Łączyłem więc jedno doświadczenie z drugim.\n\n<strong>Gdy rozpoczynał pan pracę, na SGGW nie było kierunku architektura krajobrazu.\n</strong>Architektura krajobrazu prowadzona była na tej uczelni jeszcze od przedwojnia. W 1949 roku zmarł prof. Franciszek Krzywda-Polkowski, kierownik Zakładu Architektury Krajobrazu i Parkoznawstwa, u którego studiowała córka Bieruta. Po roku 1948 wprowadzano marksistowską metodę naukową – nie było w niej miejsca na genetykę, cybernetykę czy architekturę krajobrazu. Wtedy kierunek został zlikwidowany. Po Krzywdzie-Polkowskim zakład przejął dobrze ustosunkowany politycznie prof. Alfons Zielonko, który wywalczył utworzenie kierunku kształtowanie terenów zieleni, z uprawnieniami inżynierskimi. Do lat osiemdziesiątych SGGW miała monopol na przyjmowanie studentów na ten kierunek.\n<h3><img class=\"size-full wp-image-1285\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"502\" height=\"750\" /></h3>\n<strong>W jakim stopniu zakres nowego kierunku odpowiadał wcześniejszej architekturze krajobrazu?\n</strong>Architektura krajobrazu jest pojęciem utworzonym w końcu XIX wieku, kiedy powstały nowe dyscypliny naukowe. Wcześniej urbanistykę i architekturę krajobrazu traktowano łącznie w obrębie szeroko pojętej architektury. Urbanistyka stała się nauką, rezygnując z akcentowania walorów estetycznych, natomiast architektura krajobrazu zajmuje się pięknem w otoczeniu człowieka i szerzej – w scenerii kraju. Kształtowanie terenów zieleni jest jej drobną częścią; sprowadzić ją tylko do tego zakresu, to tak jakby zakazać architektury, a pozwolić na budownictwo. W związku z układem politycznym absolwenci kształtowania terenów zielonych mogli pracować w miejskich przedsiębiorstwach robót ogrodniczych. Stawali się więc pracownikami służb państwowych.\n\nW latach osiemdziesiątych, kiedy rozluźniono rygory, w Poznaniu powstało kształtowanie terenów zieleni, a potem na SGGW wznowiono architekturę krajobrazu. Niestety w 1989 roku wprowadzono podział na dyscypliny i kierunek znów został zlikwidowany. Dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych wprowadziliśmy go ponownie, dzięki zgodzie i determinacji rektora. Pełniłem wtedy funkcję prodziekana i odpowiadałem za Oddział Architektury Krajobrazu, moim szefem był genetyk z Poznania, prof. Stefan Malepszy, było też trochę innych osób, chętnych i zaangażowanych. Studia zostały przypisane do Wydziału Ogrodnictwa, jednak po ostatniej reformie większość ośrodków przeszła na inżynierię środowiska, więc kontakt z ogrodnictwem został trochę utracony. Inżynieria środowiska z kolei jest bardziej komplementarna: współpracujący architekt krajobrazu i inżynier środowiska mają więcej możliwości działania.\n\n<strong>Czy po przejściu na architekturę krajobrazu znalazło się więcej miejsca dla sztuki?\n</strong>Od czasów renesansu podstawowym językiem porozumiewania się w projektowaniu architektonicznym, we wzornictwie czy architekturze krajobrazu jest rysunek, i to nie powinno się zmienić. A ponieważ u nas znalazło się kilku specjalistów po akademii sztuk pięknych, a także po architekturze, więc stworzyliśmy Pracownię Sztuki i potem w tym kierunku szliśmy. Architektura krajobrazu już od XIX wieku jest bardziej zwrócona w kierunku sztuki. Apogeum nastąpiło w latach osiemdziesiątych, kiedy sztuka ogrodowa stała się na pewien czas wiodącą dziedziną sztuki w Europie. Istnieje porozumienie uczelni starej Unii, które określa dziedziny, jakimi zajmuje się architektura krajobrazu, np. place miejskie, cmentarze itp. W zaleceniach OECD, które powinny wyznaczać kierunek reform, projektowanie architektoniczne znajduje się w działce „sztuka”, a sztuka znajduje się w działce „nauki humanistyczne”. U nas projektowanie architektoniczne jest przypisane do nauk technicznych. Sztuka została wyodrębniona, nawet wyraźnie nie traktuje się jej jako nauki, a nauki humanistyczne są osobną dziedziną. Można powiedzieć, że cofnęliśmy się do lat międzywojennych. Zmiana prędzej czy później będzie musiała nastąpić, bo raczej świat się do nas nie dostosuje, tylko my będziemy musieli dostosować się do świata. Niestety szkody mogą być bardzo duże – sztuka została przypisana do nauk humanistycznych mniej więcej od końca lat siedemdziesiątych, co podkreślało jej istotną rolę społeczną. U nas, jeżeli nie jest związana z naukami humanistycznymi, to właściwie można powiedzieć, że nie wiadomo po co jest i jaką pełni rolę.\n\nSwojego czasu, na łamach „Forum Akademickiego”, prof. Tomasz Miczka, ówczesny przewodniczący Konferencji Rektorów Uczelni Artystycznych, zwracał uwagę na istotność hasła „sztuka = nauka”, które nie zawsze jest rozumiane przez środowisko naukowe.\n\nObecnie mamy silny trend, żeby stosować w nauce „miękkie” metody wypracowane w sferze sztuki. Był taki okres w latach sześćdziesiątych, kiedy konceptualizm bardzo mocno wpłynął na naukę, więc silne powiązania istniały już wcześniej.\n\n[caption id=\"attachment_1283\" align=\"alignnone\" width=\"600\"]<img class=\"wp-image-1283 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"600\" height=\"750\" /> Jan Rylke, Kuchnia[/caption]\n\n<strong>Kierunek architektura krajobrazu ma charakter interdyscyplinarny. Jak wyglądają prace dyplomowe studentów?\n</strong>Na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie, gdzie obecnie pracuję, dyplomy inżynierskie i magisterskie mają charakter prac projektowych. Oprócz pracy pisemnej przedstawia się plansze, czyli taki mniej więcej standard, jak na wydziałach architektury. Do pracy inżynierskiej muszą być dołączone rysunki techniczne i kosztorys.\n\n<strong>A jak przebiega współpraca wykładowców reprezentujących różne specjalności? Czy nie ma przepaści pomiędzy narracją artystyczną a ściśle inżynieryjną?\n</strong>Istotą sprawy jest ekologia, ale w sensie naukowym, a nie ideologicznym. Tak rozumiana ekologia to dziedzina fizyki, więc trudno z nią dyskutować; te związki są oczywiste. Czasami się troszeczkę spierałem, bo ortodoksyjni ekologodzy, przyrodnicy nie uwzględniają człowieka i jego potrzeb, a dla nas te potrzeby są istotne. Istnieje podział: są nauki, takie jak geografia czy przyroda, które nie służą bezpośrednio człowiekowi, i takie, które mu służą, jak rolnictwo, ogrodnictwo, architektura krajobrazu, inżynieria środowiska czy architektura. Na tej płaszczyźnie występują czasami rozbieżności między geografami i przyrodnikami a naukowcami reprezentującymi pozostałe dziedziny, co jest widoczne np. na konferencjach. Oni mają swoje standardy – przyroda jest traktowana jako constans. Tymczasem my postrzegamy ją bardziej jako element ulegający zmianom, czego przykładem może być globalne ocieplenie, różne inwazje zwierząt, roślin; to się ciągle zmienia i traktowanie tego sztywno jest przez nas uważane za błąd. Architektura krajobrazu jest dziedziną, w której pracuje wiele osób. Żeby móc się porozumieć, trzeba orientować się mniej więcej we wszystkim, ale nie trzeba być specjalistą od wszystkiego. Na SGGW prowadziłem zajęcia nie tylko na architekturze krajobrazu, także na gospodarce przestrzennej, na turystyce i rekreacji – w sumie wiele przedmiotów. Napisałem podręcznik o historii sztuki ogrodowej. Opracowaliśmy też m.in. Rysunek odręczny dla architektów krajobrazu. Teraz w Lublinie zajmuję się głównie projektowaniem, współpracuję z prof. Małgorzatą Milecką, która była moją doktorantką i jest bardziej praktykiem, podczas gdy ja prowadzę raczej stroną teoretyczną. Aktualnie piszę książkę Historia sztuki dla artystów, bo nie uczyłem się historii sztuki na uniwersytecie – miałem ją przez pięć lat w liceum, potem pięć lat na akademii, a potem prowadziłem wykłady z tego przedmiotu, lecz nie dla historyków sztuki. Prof. Piwocki, mój wykładowca z akademii, mówił, że uczenie na akademii sztuk pięknych jest dla niego bardzo ciekawym doświadczeniem, bo studenci traktują artystów sprzed tysiąca lat ahistorycznie – jako kolegów, z których można korzystać bezpośrednio. Piszę więc pod takim kątem, aby można było zwrócić uwagę na to, jak ich osiągnięcia wykorzystać w pracy.\n\n[caption id=\"attachment_1284\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"wp-image-1284 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"531\" /> Jan Rylke, Muzy[/caption]\n\n<strong>Jak pan skomentuje słowa prof. Ksawerego Piwockiego: „Sztuka ogrodowa jest ciekawą dziedziną, gdyż wszystkie problemy historii sztuki występują tam w skrajnej postaci”.\n</strong>Prof. Piwocki był moim promotorem. Po studiach miałem półroczny staż na uniwersytecie, na historii sztuki, i robiłem opracowanie na temat Ogrodu Saskiego. Zajmując się historią ogrodów, widzimy – co jest dosyć oczywiste – że ta materia jest płynna, szybko się starzeje i wiele aspektów trzeba brać pod uwagę. Istota sztuki polega na możliwości wykorzystania tego co trwałe. Byłem kiedyś w Anglii, w ogrodzie, który został zaprojektowany i założony przez Gertrudę Jekyll, czołową angielską projektantkę z przełomu XIX i XX wieku. Pani, która się tym ogrodem zajmowała, mówiła, że w zasadzie nie musiała przeprowadzać rekonstrukcji, wypieliła tylko, i te roślinki, które Gertruda przewidziała, po prostu się rozwinęły. Jeżeli ogród jest dobrze zaprojektowany, to trwa. Z kolei w Ogrodzie Saskim z czasów saskich zostały tylko kasztanowce. Rzeźby, które tam stoją, przeniesiono z Ujeżdżalni, bo tamte już uległy zniszczeniu. Po pałacu nie ma śladu, zresztą ten przedwojenny pałac to nie był Pałac Saski tylko dom kupca Skwarcowa. Pałac rozebrano w ramach represji po powstaniu listopadowym i żeby upodlić warszawiaków, oddano działkę kupcowi. Trzeba pamiętać, że w carskiej Rosji nawet zawiadowca stacji musiał być szlachcicem, a ponieważ kupiec nie mógł mieć pałacu, to pozwolono mu wybudować tylko oficyny – zamiast pałacu była kolumnada.\n\n<strong>W latach osiemdziesiątych organizował pan domowe prezentacje sztuki niezależnej. Czy pana zdaniem obecne czasy bardziej sprzyjają niezależności artystów, czy może pojawiły się nowe zjawiska, które ograniczają ich wolność twórczą?\n</strong>Przez cały okres PRL-owski mieliśmy bardziej do czynienia z marchewką niż z kijem.\n\n<strong>Nie spotykały pana represje?\n</strong>W latach osiemdziesiątych wielu artystów wycofywało się z oficjalnego nurtu wystawienniczego, co jak się później okazało, było nawet korzystne, bo instytucje państwowe zaczęły kupować prace tych artystów bez ich zgody. Tu raczej chodziło o coś innego, o pewną chęć oglądania sztuki i udziału w kulturze niezależnej. W Warszawie, dzięki zaangażowaniu prof. Aleksandra Wojciechowskiego, powstał ruch otwartych pracowni – na wystawy przychodziło bardzo dużo ludzi. To było całkiem przyjemne: dostawali herbatkę i mogli poznać artystę. Do mojego domu przychodziło do tysiąca osób. Pamiętam, że jeździłem też do Poznania, mieszkaliśmy u robotników Cegielskiego. W Warszawie, na skutek zaborów, działalność niezależna zawsze funkcjonowała, w czasach PRL-u był teatr Białoszewskiego czy inne inicjatywy. Tak więc nie otwierało się nowych drzwi, tylko przymknięte otworzyło się szerzej.\n\n<strong>A jak pan postrzega obecną sytuację? Pisał pan o roli kuratorów, którzy tworzą własne narracje i starają się tłumaczyć intencje artystów…\n</strong>Jako naukowiec robiłem pewne badania. Mam wykres, który pokazuje setkę najważniejszych artystów wg „Artefaktu” i wg „Kompasu Sztuki”. W latach pięćdziesiątych, kiedy nastąpił rozwój sztuki polskiej, zostało wylansowanych wielu obecnie znanych artystów, chociażby Strumiłło, Wróblewski, Wajda… Okazało się, że w czasach zimnej wojny Amerykanie zwyciężyli gospodarczo, ekonomicznie, wojskowo, ale kulturalnie pozostawali w cieniu komunistów – Picassa czy socrealizmu. W związku z tym zaczęli lansować swoich artystów, szczyt nastąpił w latach osiemdziesiątych. Później wprowadzona została instytucja kuratora, ponieważ konstytucja zabrania rządom bezpośredniego finansowania sztuki. Amerykanie nie poszli, tak jak faszyści czy komuniści, w XIX-wieczny realizm, tylko lansowali tzw. american way of life, stąd Roy Lichtenstein i cała ta ekipa. W międzyczasie opracowano Scenic Beauty Estimation – metodę badania preferencji. Przestano już tworzyć sztukę w sposób abstrakcyjny, a badano preferencje odbiorców. Teraz każda galeria bada preferencje, żeby zamawiać u artystów konkretne obrazy; to jest już taki przemysł. Niestety, gdy zamknięto kurek z pieniędzmi, wzór amerykański przestał funkcjonować. W latach dziewięćdziesiątych kuratorzy organizowali cały rynek artystyczny, natomiast nie sprawdzili się jako pośrednicy pomiędzy państwem a odbiorcą sztuki.\n\nZ racji zawodu odwiedzam galerie w różnych miastach. Patrzą na mnie trochę jak na wariata. Co więcej, czasami przychodzę i wystawy już nie ma, bo w zasadzie ludzie przychodzą tylko na wernisaż, a później nikt już nie odwiedza tych galerii, stoją puste. Czyli kuratorzy nie sprawdzili się jako pośrednicy. Kurator został zatrzymany na tzw. krótkiej smyczy: ma spełniać oczekiwania polityczne, a jak nie spełnia, to się go wyrzuca. A często tylko nie przedłuża mu się zatrudnienia, nie zostaje wybrany w czasie kolejnego konkursu. To są dramaty kuratorów, którzy przestają służyć artystom, odbiorcom i zaczynają służyć politykom, co na dłuższą metę jest dla nich zabójcze.\n\n<strong>A kwestia niezależności artysty w tym układzie?\n</strong>Artyści zaczynają omijać prestiżowe galerie, które tracą i prestiż, i publiczność. Zaczynają odżywać związki twórcze. Ja działam także w granicach parafii, która ma galerię. Na Ursynowskich Spotkaniach Twórców pojawia się z reguły około siedemdziesięciu artystów i nie są to tylko dziwacy z lokalnej parafii, ale twórcy powszechnie znani. Kuratorem jest pani Maria Wollenberg-Kluza, a ja robię katalog.\n\n<strong>Czyżby historia zatoczyła koło? Pana zdaniem mamy sytuację analogiczną do tej z lat osiemdziesiątych?\n</strong>Tak, w pewnym sensie wracamy. Uruchomiłem już swoją pracownię. Wie pani, zaczyna być tak, że jeżeli chcę się czegoś o sztuce dowiedzieć, to sięgam do internetu. Jeżeli chcę wiedzieć, co robią moi koledzy, sięgam do Facebooka, bo tam pokazują na bieżąco. Gdy robię wystawę, to na klatce wieszam informację. Zaczyna funkcjonować z jednej strony przekaz internetowy, a z drugiej przekaz osobisty. To jest coś innego niż prezentują anonimowe galerie – inny kanał przekazu i inna tematyka. Dzisiaj jest taki nurt, który funkcjonuje w obiegu akademickim, że robi się abstrakcje. Mnie to troszkę śmieszy, bo one są raczej dekoracyjne. Jest też nurt awangardowy. Ja zawsze, w sensie postawy, byłem artystą awangardowym, w związku z tym maluję teraz męczenników, na zasadzie szukania innych środków wyrazu, bo w tej sytuacji trzeba odnieść się do wcześniejszych przedstawień. To są raczej względy formalne niż religijne. Oprócz zajmowania się niezależnym wystawiennictwem prowadzę także niezależne wydawnictwo.\n\nMam obrazy, które wystawiałem w latach siedemdziesiątych, a dziś nie mógłbym ich wystawić, bo będą ocenzurowane. Kiedyś na Mysiej urzędowali specjaliści od cenzury, od podprogowych informacji, którzy byli dobrze wyszkoleni. Mysia była jednym z elementów całego systemu i to nie decydującym, bo decydujące było uderzenie po premii redaktora, który wypuścił coś, czego nie powinien był wypuścić. Zdarzało się też, że cenzura puszczała, a towarzysze z KC zdejmowali moje prace z wystawy. Natomiast teraz każdy uważa, że pieniądze, które daje na wydawnictwo, to są jego pieniądze i może nimi w sposób dowolny dysponować. Dzisiaj cenzorem jest każdy szef galerii i każdy szef wydawnictwa.\n\nPrzez kilka dobrych lat prowadziłem z kolegami klub performance, funkcjonowało tam około stu artystów. Byliśmy związani z dwiema galeriami: z galerią Pokaz na Krakowskim Przedmieściu, która już nie istnieje, oraz z Kordegardą, która aktualnie stała się agendą Ministerstwa Kultury. Organizowaliśmy tam performance, było to działanie bezgotówkowe. Do zaproszeń na wystawy organizowane w tych galeriach wkładaliśmy też nasze zaproszenie. Mieliśmy zaprzyjaźnionego filmowca i fotografa, który robił dokumentację. Opisywałem te działania w „Arteonie” czy „Artluku”, a później wydaliśmy książkę. A teraz sami prowadzimy galerię i też wydajemy książki. Pojawiła się na przykład dosyć unikalna książka facebookowa, która jest zapisem dyskusji na Facebooku Przemka Kwieka z ostatnich dwóch lat. Facebook jest ulotny, a w ten sposób można utrwalić jego zawartość łącznie z komentarzami. Prowadzimy też strony internetowe.\n<p style=\"font-style: italic;\">Rozmawiała Krystyna Matuszewska</p>', 'Artysta niezależny', '<h2><strong>Sztuka została przypisana do nauk humanistycznych mniej więcej od końca lat siedemdziesiątych, co podkreślało jej istotną rolę społeczną. U nas, jeżeli nie jest związana z naukami humanistycznymi, to właściwie można powiedzieć, że nie wiadomo po co jest i jaką pełni rolę.</strong></h2>\n<strong>Rozmowa z prof. Janem Rylke, artystą malarzem, wieloletnim wykładowcą warszawskiej SGGW, </strong><strong>obecnie zatrudnionym w Katedrze Architektury Krajobrazu UP w Lublinie</strong>\n\n<img class=\"size-full wp-image-1286\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"459\" />\n\n<strong>Jak to się stało, że artysta malarz, poeta i performer związał się na wiele lat ze Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego?</strong> ...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'artysta-niezalezny', '', '', '2020-02-12 12:47:42', '2020-02-12 11:47:42', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/artysta-niezalezny/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1381, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Najwięcej obcokrajowców studiuje w Polsce na dużych, renomowanych uczelniach w znaczących ośrodkach akademickich. W pierwszej pięćdziesiątce uczelni z największą liczbą studentów zagranicznych są aż 23 uczelnie niepubliczne, w tym wszystkie najlepsze, akademickie, z czołówki krajowych rankingów. Znajdziemy w niej też 8 uniwersytetów medycznych.</h3>\n[caption id=\"attachment_1321\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1321\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/studenci-zagraniczni-2019-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"497\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nNie wszystkie uczelnie i regiony wykorzystują swoje atuty i szanse na umiędzynarodowienie kształcenia wyższego – pokazują dane, zawarte w publikowanym co roku przez Fundację Edukacyjną Perspektywy i Konferencję Rektorów Uniwersytetów Polskich raporcie <span style=\"font-style: italic;\">Studenci zagraniczni w Polsce</span>. Swoje naturalne szanse wykorzystują duże ośrodki akademickie. Windują one w górę regiony, w których są ulokowane.\n\nDzięki umiędzynarodowieniu najwięcej studentów zagranicznych jest w województwie mazowieckim – ponad 24 tys. Dobrze radzi sobie małopolskie (8,2 tys.), dolnośląskie (prawie 7,5 tys.), łódzkie (6,2 tys.) i wielkopolskie (5,7 tys.). Tylko jedno województwo przy wschodniej granicy skorzystało na bliskości Ukrainy i Białorusi, czyli krajów, skąd mamy najwięcej studentów międzynarodowych – lubelskie, gdzie kształci się prawie 7 tys. z nich.\n\nNie wykorzystują boomu umiędzynarodowienia, jaki obserwujemy od kilku lat, pozostałe województwa ściany wschodniej: podlaskie (1395 studentów zagranicznych) i podkarpackie (2661, z czego większość, 1542 w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie). Najsłabiej wypada umiędzynarodowienie w lubuskim, które graniczy z Niemcami, gdzie kształci się tylko 128 obcokrajowców. Równie marnie wypada warmińsko-mazurskie (443 osoby). Trochę lepiej, ale też słabo, jest w świętokrzyskim (1022), opolskim (1668), zachodniopomorskim (1501) i kujawsko-pomorskim (1959).\n\nW województwie mazowieckim więcej obcokrajowców wybrało uczelnie niepubliczne (16156) od publicznych (8110). Podobna sytuacja miała jeszcze miejsce tylko w podkarpackim, ale skala zjawiska jest znacznie mniejsza: 1845/816.\n\nLiczba obcokrajowców na polskich uczelniach wciąż rośnie. W roku akademickim 2018/19 przekroczyła 78 tys. i była o 5,5 tys. większa niż rok wcześniej. W roku akademickim 2017/18 obcokrajowcy stanowili 5,63% studentów w ogóle, a obecnie – 6,37%. Ten wzrost wynika nie tylko z większej liczby obcokrajowców, ale także ze spadku liczby studentów w ogóle. W kontekście międzynarodowym wypadamy nieco gorzej. Dane za rok 2017, gdy studiowało u nas 65,8 tys. studentów lokowały nas na 29 pozycji w świecie pod względem umiędzynarodowienia kształcenia ze współczynnikiem 4,12% (dane OECD; różnią się od naszych krajowych z GUS, który za rok akademicki 2016/17 pokazywał współczynnik umiędzynarodowienia 4,88% – red.). To wynik gorszy od ogólnej pozycji polskiej nauki w świecie, a nawet polskiej gospodarki mierzonej w wartościach nominalnych (czyt. na str. 18).\n\nJednak liczba studentów międzynarodowych na świecie przyrasta wolniej niż w naszym kraju. Potentatami wciąż są kraje anglojęzyczne: USA (prawie 1,1 mln studentów zagranicznych), Wielka Brytania (ponad 500 tys.), Australia (371 tys.). Na trzecie miejsce na podium wdarły się Chiny z niemal 490 tys. studentów międzynarodowych. Nieco inaczej wygląda kolejność pod względem współczynnika umiędzynarodowienia. Na czele jest Luksemburg (46,73%), a za nim Australia (21,48%) i Nowa Zelandia (19,61%). USA, kraj z największą liczbą studentów międzynarodowych, dwukrotnie większą od kolejnej Wielkiej Brytanii, ze współczynnikiem 5,18% znajduje się na 24 pozycji (dane dotyczą roku 2017).\n\nNajwięcej obcokrajowców, co nie dziwi, studiuje w Polsce na dużych, renomowanych uczelniach w znaczących ośrodkach akademickich: Uniwersytecie Warszawskim (3035 – więcej niż w województwach świętokrzyskim i kujawsko-pomorskim razem wziętych) i Uniwersytecie Jagiellońskim (2935). Kolejne cztery miejsca w pierwszej dziesiątce zajmują: Akademia Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie – 2586, Społeczna Akademia Nauk w Łodzi – 2383, Krakowska Akademia im. A.F. Modrzewskiego – 1905 i Akademia Ekonomiczno-Humanistyczna w Warszawie – 1789. Dalej mamy Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – 1671, Politechnikę Warszawską – 1666 i Uniwersytet Łódzki – 1661. Dziesiątkę zamyka Collegium Humanum – Szkoła Główna Menedżerska w Warszawie – 1618. Zatem w pierwszej dziesiątce połowę stanowią niepubliczne szkoły wyższe. W pierwszej dwudziestce niepublicznych jest 9. Dopiero w tej grupie pojawiają się – nie licząc UJ, który ma absolutne pierwszeństwo w próbach umiędzynaradawiania studiów medycznych – pionierzy umiędzynarodowienia studiów w Polsce, czyli uniwersytety medyczne w Lublinie (1427) i Poznaniu (1018). W pierwszej pięćdziesiątce są aż 23 uczelnie niepubliczne, w tym wszystkie najlepsze, akademickie, z czołówki krajowych rankingów. Znajdziemy w niej też 8 uniwersytetów medycznych. Poza tą grupą pozostał tylko Uniwersytet Medyczny w Białymstoku (369 obcokrajowców).\n\nW Polsce kształcą się w szkołach wyższych studenci z większości państw świata – ze 174 krajów. Największą grupę studentów międzynarodowych stanowią Ukraińcy. Jest ich ponad 39 tys. W pierwszej dwudziestce są kraje z liczbą ponad 500 studentów. To oprócz Ukrainy także: Białoruś (7314), Indie (3571), Hiszpania (2131), Turcja (1928), Czechy (1655), Norwegia (1494), Niemcy (1315), Chiny (1259), Rosja (1187), Szwecja (1069), Kazachstan (1024), Tajwan (917), Azerbejdżan (756), Stany Zjednoczone (753), Arabia Saudyjska (697), Litwa (648), Kamerun (575), Włochy (556) i Francja (528).\n\nStudenci zagraniczni nie są równomiernie rozlokowani w polskich uczelniach. Preferują też określone kierunki kształcenia. Najciekawsza jest sytuacja studentów z Kamerunu – większość z nich (523, czyli 90,9%) studiuje na Akademii Polonijnej w Częstochowie. Ponad 69,5% studentów z Tajwanu (637 osób) kształci się na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. Nie dziwi, że 44% ze studiujących w Polsce Litwinów znalazło dla siebie miejsce na Uniwersytecie w Białymstoku. Ponad połowa (55,8%) studentów z Arabii Saudyjskiej wybrała dwie publiczne uczelnie medyczne (niemal po równo): w Warszawie i Łodzi. Studenci z Niemiec preferują uczelnie medyczne położone najbliżej naszej zachodniej granicy – połowa z nich kształci się (niemal po równo) na Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu i Pomorskim Uniwersytecie Medycznym. Norwegowie kształcą się u nas głównie na medycynie. Aż 398, czyli 26,6%, wybrało Uniwersytet Jagielloński, a 1317, czyli ponad 88%, studia na 10 uniwersytetach medycznych (w tym kolegiach medycznych UJ i UMK). Jedna trzecia studentów szwedzkich, 357 osób, kształci się na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym. Prawie 28% studentów z Czech wybrało Wyższą Szkołę Menedżerską w Warszawie, a 1372 z nich, czyli 83%, znalazło dla siebie studia na czterech uczelniach niepublicznych. Poza już wspomnianą są to: Wyższa Szkołach Humanitas w Sosnowcu, Collegium Humanum Szkoła Główna Menedżerska w Warszawie i Dolnośląska Szkoła Wyższa we Wrocławiu. Studenci ukraińscy znaleźli dla siebie miejsca na wielu uczelniach w całej Polsce. Powyżej tysiąca studentów z Ukrainy kształci się na 8 uczelniach, w tym 6 niepublicznych: Społecznej Akademii Nauk w Łodzi (1942), Krakowskiej Akademii im. A.F. Modrzewskiego (1801), Uniwersytecie Jagiellońskim (1277), Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1212), Collegium Humanum w Warszawie (1130), Akademii Vistula (1118), Akademii Ekonomiczno-Humanistycznej w Warszawie (1080) i Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie (1068).\n\nWarto zauważyć, że ponad połowę studentów międzynarodowych w Polsce stanowią kobiety. Najwięcej jest studentek z Czech (75,3% ogółu Czechów na polskich uczelniach). Wyjątkowo duży odsetek kobiet mają też: Irlandia (61,8%, choć to tylko 202 dziewczyny), Białoruś (60,8%, 4450 dziewcząt), Rosja (60,7%, 720 kobiet) i Norwegia (60,4%, 902 dziewczyny). Wśród najliczniejszej nacji – Ukraińców – jest 55,8%, czyli 21885 kobiet.\n\nNajpopularniejszym kierunkiem studiów wśród cudzoziemców w Polsce jest zarządzanie, które wybrało aż 13 823 osoby (17,7%). Drugi pod względem popularności kierunek lekarski studiuje u nas 7478 obcokrajowców (9,5%). Ostatnie miejsce na podium zajmuje informatyka, którą wybrało 5344 osób (6,8%).\n\nBodaj w 2015 na konferencji <span style=\"font-style: italic;\">Studenci zagraniczni w Polsce</span> w Lublinie Waldemar Siwiński postulował, czy może prognozował, osiągnięcie w 2020 r. liczby stu tysięcy obcokrajowców studiujących w Polsce. Dziś, pięć lat od tamtego czasu, widać, że te prognozy były zbyt optymistyczne, podobnie jak zapowiedzi prof. Wiesława Banysia z końca 2013 roku – a może jego nastawionej nazbyt przebojowo do życia ówczesnej rzeczniczki prasowej – o 15 tys. Brazylijczyków, którzy w ciągu 2 lat (czyli do 2015 r.) przyjadą na studia do Polski. Dziś w naszym kraju nie studiuje ani jeden Brazylijczyk. Wciąż współczynnik internacjonalizacji szkolnictwa wyższego mamy niższy niż sąsiadujące kraje: Czechy, Węgry, Słowacja czy Litwa, nie wspominając o Niemczech. Mimo to uważam, że postęp umiędzynarodowienia polskich uczelni – przy ograniczeniach wynikających z obowiązującego u nas prawa i zwyczajów akademickich, nikłej liczby programów w językach obcych (raptem 626), a także kompetencji uczelnianej kadry nauczycielskiej i administracyjnej – jest nadzwyczaj duży.', 'Studenci zagraniczni 2019', '<h3>Najwięcej obcokrajowców studiuje w Polsce na dużych, renomowanych uczelniach w znaczących ośrodkach akademickich. W pierwszej pięćdziesiątce uczelni z największą liczbą studentów zagranicznych są aż 23 uczelnie niepubliczne, w tym wszystkie najlepsze, akademickie, z czołówki krajowych rankingów. Znajdziemy w niej też 8 uniwersytetów medycznych.</h3>\n[caption id=\"attachment_1321\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1321\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/studenci-zagraniczni-2019-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"497\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nNie wszystkie uczelnie i regiony wykorzystują swoje atuty i szanse na umiędzynarodowienie kształcenia wyższego – pokazują dane, zawarte w publikowanym co roku przez Fundację Edukacyjną Perspektywy i Konferencję Rektorów Uniwersytetów Polskich raporcie Studenci zagraniczni w Polsce.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'studenci-zagraniczni-2019', '', '', '2020-02-12 12:47:57', '2020-02-12 11:47:57', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/studenci-zagraniczni-2019/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1382, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<strong>Przyszło nowe</strong>\r\n\r\n<img class=\"alignnone wp-image-1272 size-medium\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-1-212x300.jpg\" alt=\"\" width=\"212\" height=\"300\" />\r\n\r\nKształcenie doktorskie to jeden z procesów, które dzięki Ustawie 2.0 zmienią swój dotychczasowy przebieg. Jak zatem wyglądać będzie tego typu ścieżka naukowa, zastanawia się „Głos Uczelni” (nr 3-4/2019). Łamy czasopisma Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu udostępnione zostały ekspertom, którzy podjęli się omówienia specyfiki nowych rozwiązań.\r\n\r\nWiadomo, że w miejsce dotychczasowych, tradycyjnych studiów doktoranckich, pojawią się szkoły doktorskie. W toruńskiej uczelni powstaną cztery takie jednostki, w dziedzinach kolejno: nauk medycznych i nauk o zdrowiu, nauk humanistycznych, nauk społecznych oraz nauk ścisłych i przyrodniczych. Prócz tego uruchomiona zostanie szkoła międzydziedzinową, której rolę, póki co, pełnić ma istniejąca już Academia Copernicana. Istotnym elementem nowego procesu kształcenia jest z pewnością umiejętna rekrutacja, pozwalająca na wybranie najlepszych kandydatów. W ostatecznym rozrachunku chodzi przecież o to, by w szkołach doktorskich kształcili się pełni pasji ludzie, stale dążący do uzyskania doskonałości naukowej.\r\n\r\nWażną kwestią jest także rola uczelni, na której to w oczywisty sposób spoczywa odpowiedzialność za realizację wyznaczonych przez ustawodawcę zadań, a przez to dostosowanie do nowej rzeczywistości. Tylko wspólne połączenie sił wszystkich zaangażowanych w proces nieuchronnych zmian uczestników, pozwoli bowiem na osiągnięcie wysokiego poziomu jakości rodzimej edukacji.\r\n\r\n<strong>Studencka aktywność po nowemu</strong>\r\n\r\n<img class=\"alignnone wp-image-1305 size-medium\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-1-212x300.jpg\" alt=\"\" width=\"212\" height=\"300\" />\r\n\r\nNa temat ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce powiedziano już wiele. Szeroko komentowane i oceniane rozwiązania prezentowane były w zróżnicowanych formach w różnych mediach, w tym także w prasie akademickiej. Wpisując się w istniejący trend dyskusyjny „Gazeta Uczelniana” (nr 8/2019) Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu tym razem udostępniła swoje łamy tematyce związanej z oddziaływaniem Konstytucji dla nauki na studencką brać.\r\n\r\nBlok prezentowanych zagadnień oparto na obszarach związanych m.in. z działalnością kół naukowych, gdzie, jak się podkreśla, nastąpiły najbardziej znaczące zmiany. Zrzeszone bowiem do tej pory w Studenckim Towarzystwie Naukowym koła na podstawie nowych przepisów otrzymały całkowitą autonomię, co w praktyce oznacza możliwość przejmowania przez nie funkcji pełnionych dotychczas przez STN. Jak wpłynie to na przyszłość towarzystwa? Wydaje się, że jest za wcześnie, by stawiać jednoznaczną diagnozę. Pewne jest natomiast, że nic nie zmieni się, jeśli chodzi o pozytywne oddziaływanie STN na wszystkich studentów, którzy decydują się aktywnie działać w jego ramach. Uzyskane dzięki temu umiejętności i kompetencje, zarówno te społeczne, jak i stricte specjalistyczne, z pewnością zaowocują w przyszłości swobodą poruszania się na wielu obszarach życia zawodowego i osobistego.\r\n\r\nNiezależnie więc od ostatecznego kształtu, jaki przybierze STN, praca w towarzystwie, której istotą jest wspieranie rozwoju naukowego i społecznego, zawsze stanowić będzie cenne doświadczenie.\r\n\r\n<strong>Przemyślana strategia</strong>\r\n\r\n<img class=\"alignnone wp-image-1291 size-medium\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-1-212x300.jpg\" alt=\"\" width=\"212\" height=\"300\" />\r\n\r\nRóżne są drogi prowadzące do celu. Jedni wybierają szybką ścieżkę rewolucyjnych zmian, inni wolą modyfikacje wprowadzone na drodze rozłożonej w czasie, ewolucji. Ten ostatni sposób dobrze się sprawdził w jednej z lubelskich uczelni, o czym przekonuje w rozmowie z „Aktualnościami Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie” (nr 5/2019) prof. dr hab. Tomasz Mieczan, dziekan Wydziału Biologii Środowiskowej UP. To właśnie historia tego wydziału stanowi doskonałą egzemplifikację tezy dotyczącej ewolucyjnego zmierzania do założonego celu.\r\n\r\nPowołana do życia 1 września 2019 r. jednostka ma za sobą kilka etapów rozwoju, które doprowadziły ostatecznie do jej obecnego kształtu. Wszystko zaczęło się od utworzenia w 1993 r. na Wydziale Zootechnicznym Oddziału Ochrony Środowiska. Aktywne działania włodarzy uczelni pozwoliły następnie uruchomić kierunek biologia, uzupełniony w 2011 r. o specjalność biologia sądowa. Wieloletnie zaangażowanie władz doprowadziło w kolejnym etapie do uzyskania prawa doktoryzowania w dyscyplinie biologii, a finalnie do stworzenia zupełnie nowego Wydziału Biologii Środowiskowej. Obecnie w jego ramach realizowane są cztery kierunki studiów. Oprócz biologii i ochrony środowiska, dostępna jest także biokosmetologia oraz biobezpieczeństwo i zarządzanie kryzysowe. Jak podkreśla prof. Mieczan, dwa ostatnie z nich są na tyle unikatowe, że możliwość ich studiowania dostępna jest w Polsce wyłącznie na lubelskiej uczelni.\r\n\r\nPodsumowując trzeba powiedzieć, że przemyślana i realizowana krok po kroku strategia pozwoliła osiągnąć efekt, dzięki któremu przyszłość jawi się jako czas możliwości doskonalenia badawczego i rozwoju dyscyplin naukowych, nie tylko, choć przede wszystkim, z zakresu nauk biologicznych, ale także obejmujących rolnictwo i ogrodnictwo, weterynarię, czy zootechnikę i rybactwo, oraz inżynierię środowiska, górnictwo i energetykę, wspólnie tworzących „silny trzon szeroko pojętych nauk przyrodniczych”.\r\n<p style=\"font-style: italic;\">Aneta Zawadzka</p>', 'Czytelnia czasopism', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/czytelnia-czasopism/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1383, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h2>Jeden z najpiękniejszych momentów w pracy redaktora: gdy z drukarni przychodzi gotowa książka i mogę po prostu wziąć w dłonie fizyczny przedmiot – rezultat pracy koleżanek i mojej.</h2>\n<img class=\"wp-image-1660 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ksiazki.png\" alt=\"\" width=\"623\" height=\"626\" />\n\nW niewielkim wydawnictwie naukowym czas płynie na ogół intensywnie, ale w ustalonym rytmie. Obróbka redakcyjna artykułów do czasopism daje się ująć w przewidywalne ramy czasowe, gdyż praca nad pojedynczym artykułem na danym etapie przygotowania do publikacji zajmuje z reguły miej więcej tyle samo czasu, co nad innym tekstem do tego samego czasopisma. Można się nawet bawić w ustanawianie norm dla szeregowych redaktorów: znormalizowany redaktor w ciągu ośmiu godzin redaguje tyle i tyle artykułów w ramach przygotowania do składu, wykonuje tyle i tyle pierwszych korekt, a tyle drugich korekt itp. Na pierwszy rzut oka może to wyglądać zabawnie, ale osoby zarządzające pracą wydawnictwa muszą dysponować choćby takimi instrumentami umożliwiającymi ocenę i planowanie pracy.\n\nPrawdziwe wyzwanie pojawia się wtedy, gdy wydawnictwo ma opublikować książkę, choćby był to skrypt czy publikacja okolicznościowa. Nie sposób przewidzieć, ile zajmie praca na dowolnie wskazanym etapie: redakcji przed składem, składu, wszelkich ustaleń z autorami, korekty autorskiej, kolejnych korekt redakcyjnych. Nie wiadomo, w jakiej postaci tekst publikacji i ewentualne ilustracje dotrą do wydawnictwa, czy wydawnictwo będzie w stanie spełnić oczekiwania autorów, jeśli chodzi o szatę graficzną (w tym typograficzną) książki, czy autorzy będą współpracować między sobą podczas korekty autorskiej (w przypadku publikacji zbiorowych), ile kwestii trzeba będzie ujednolicać w tekście w ramach redakcji i korekty, ilu poprawek będzie wymagał sam tekst… Taką listę można dowolnie wydłużać. Poniżej omówię tylko wybrane, najczęstsze problemy.\n\nCo ważne: nie jest tak, że otrzymujemy do wydania rzeczy źle napisane, a z autorami nie sposób się dogadać. Wręcz przeciwnie – autorom zależy, żeby dojść do porozumienia z redaktorami, a też pracujemy z doświadczonymi naukowcami, którzy naprawdę umieją napisać zarówno książkę naukową, popularnonaukową, jak i skrypt. Problemy pojawiałyby się także wtedy, gdyby nasi zleceniodawcy byli skrzyżowaniem Ludwika Pasteura z Tomaszem Mannem. Po prostu wydanie książki, nawet skryptu, to złożone przedsięwzięcie. Dlatego wiele wydawnictw opracowuje i udostępnia wskazówki zarówno dla autorów artykułów, jak i samodzielnych prac.\n\nKonwencja wydawnicza jest na ogół dokumentem wewnętrznym i zawiera bardzo szczegółowe wytyczne dla redaktorów i korektorów. Wskazówki dla autorów lub zasady przygotowania manuskryptu to często wyciąg z konwencji uzupełniony o kwestie, które dla fachowców są oczywiste, ale dla nie-edytorów wcale takie być nie muszą (np. wymóg przesyłania tekstu w postaci znormalizowanego maszynopisu). Jeśli planujemy przygotowanie książki naukowej/popularnonaukowej lub skryptu i wiemy już, jaki podmiot ją wyda, warto ustalić, czy dane wydawnictwo dysponuje wskazówkami dla autorów; powinny znajdować się na stronie internetowej wydawnictwa, ale nawet jeśli ich tam nie ma, może się okazać, że zostaną przysłane na życzenie. Łatwiej jest po prostu pisać ze świadomością istnienia konkretnych reguł niż później dostosowywać do nich gotowy już tekst.\n\nJeśli dana książka jest pracą zbiorową, z zasadami sformułowanymi przez wydawnictwo powinien zaznajomić się autor, pod którego redakcją pozostaje cała przygotowywana publikacja. Rola takiej osoby jest bardzo istotna. Nie może się ona ograniczyć do pilnowania terminów nadesłania poszczególnych rozdziałów/ części książki przez współautorów i przesyłania ich do wydawnictwa, lecz powinna – przynajmniej do pewnego stopnia – czuwać nad jakością i jednolitością przesyłanych materiałów. Zdarzają się niestety także sytuacje zbiorowego autorstwa, gdy grupa nawet kilkunastu autorów nie wyłania spośród siebie nikogo, kto brałby odpowiedzialność za całość publikacji. Żadna ustawa tego nie nakazuje (to w redakcji gazety/czasopisma istnienie redaktora naczelnego jest prawnie wymuszone), ale znacznie ułatwia to pracę – wtedy to autor redagujący całość wyjaśnia sporne kwestie. Konieczność czynienia przez redakcję ustaleń z każdym autorem z osobna znacząco wydłuża prace.\n\n<strong>Skróty sprawiają kłopot\n</strong>Zagadnieniem o niskim na ogół stopniu złożoności, ale zajmującym redaktorom sporo czasu, są zastosowane w danej pracy skróty (zarówno skróty właściwe, jak i skrótowce). Nawet w książkach przygotowanych przez autorów bardzo starannie lub w tekstach mających tylko jednego autora do konsekwencji w tym obszarze często bardzo daleko, a przy pracach zbiorowych jest praktycznie pewne, że trzeba będzie nad tym spędzić sporo czasu. Przede wszystkim redaktor musi skontrolować, czy ten sam termin lub nazwa są jednolicie skracane w obrębie całej publikacji (a zdarza się, że dwa różne skróty pojawiają się w jednym rozdziale). Jeśli konsekwencji brak, są dwie drogi postępowania. Gdy w literaturze z danej dziedziny wiedzy jeden skrót jest spotykany zdecydowanie częściej niż pozostałe, redaktorzy z reguły wprowadzają go w całej pracy. Jeśli nie sposób podjąć takiej decyzji – autorzy muszą zdecydować, którą możliwość wybierają. Po skróceniu wyrażenia w obrębie całego rozdziału (całej pracy) autorzy powinni posługiwać się już tylko skrótem.\n\nJeżeli praca zawiera znaczną liczbę skrótów, zaleca się umieszczenie na początku publikacji alfabetycznego wykazu skrótów. I tu jednak czyha pułapka – taki wykaz można sporządzić na kilka sposobów. Zasady przygotowywania manuskryptów zawierają często wzór wykazu skrótów (podobnie jak wzory indeksów osobowych i rzeczowych). Jeśli decydujemy się na wykaz skrótów, w całej publikacji nie rozwijamy skróconych nazw, posługując się skrótami z wykazu. Szczególnie istotne są skróty statystyczne. W niektórych wydawnictwach preferowany jest konkretny zestaw skrótów z tego obszaru, gdyż używanie innych może utrudniać lekturę nawet osobie dobrze obeznanej z daną dziedziną wiedzy, a ponadto – wprowadzać czytelnika w błąd. Zdarzają się wreszcie skróty i skrótowce znane nawet laikom (np. WHO czy BMI). Redaktor musi ustalić z autorami, czy w ogóle należy je rozwijać.\n\n<strong>Odpowiedzialność za poprawność cytowania\n</strong>Problematycznym obszarem jest także bibliografia, zarówno jedna na końcu książki, jak i osobna do każdego rozdziału. Zdarzają się sytuacje, gdy w pracy zbiorowej w jednym rozdziale mamy przypisy bibliograficzne tradycyjne, a w drugim – harwardzkie. Nasuwa się wniosek, że autorzy ustalili ze sobą kwestie merytoryczne (np. dokładny zakres tematyczny każdego rozdziału), ale już nie formalne. Tego rodzaju niekonsekwencja zdarza się też, gdy praca ma tylko jednego lub dwóch autorów, ale niektóre rozdziały to zmienione wersje już opublikowanych artykułów. Warto przypomnieć, że to autorzy ponoszą odpowiedzialność za poprawność sposobu cytowania literatury. Redaktor może nie być po prostu w stanie wstecznie odtworzyć, z czego korzystali autorzy. Cytowanie prac należy ograniczyć tylko do pozycji najnowszych i bezpośrednio powiązanych z przedstawionym tematem. W pracach zbiorowych i innych publikacjach o dużej objętości należy sporządzić piśmiennictwo do każdego rozdziału z osobna, umieszczając listę cytowanych pozycji na końcu rozdziału. W krótszych książkach i skryptach zalecane jest sporządzenie piśmiennictwa do całej publikacji łącznie i umieszczenie go na końcu książki.\n\nJeśli publikacja jest przygotowywana po angielsku, wytyczne wydawnictwa zawierają na ogół informację, jaka odmiana tego języka – brytyjska czy amerykańska – jest stosowana w danym wydawnictwie. Większość polskich wydawnictw naukowych preferuje American English. Niektórzy autorzy – zwłaszcza obeznani szczególnie dobrze z piśmiennictwem naukowym z Wielkiej Brytanii albo ci, którzy studiowali tam lub pracowali – mimo to stosują ortografię brytyjską. Ujednolicenie tego jest zadaniem redaktora, ale zdarzają się autorzy obstający przy swoich preferencjach. Jest to jednak na ogół zasada obowiązująca we wszystkich anglojęzycznych publikacjach danego wydawnictwa, która nie podlega negocjacjom, a pisanie np. w jednym rozdziale pracy zbiorowej tumour, a w drugim tumor jest niedopuszczalne.\n\nWarto też dbać o to, by poszczególne rozdziały miały podobną konstrukcję (o ile tylko jest to możliwe). Jakiś czas temu koleżanka po fachu redagowała publikację, w której część rozdziałów została napisana bardziej narracyjnie, ciągłym tekstem, a inne zredagowano w krótkich żołnierskich słowach w podpunktach. Nie obniżało to komunikatywności tekstu, ale – ujmując rzecz obrazowo – książka naukowa lub skrypt to nie zbiór opowiadań kilku pisarzy i takie eksponowanie autorskiej indywidualności niekoniecznie jest wskazane. Jeśli czytelnik będzie się zapoznawał z książką w całości, takie – cytując Dilberta – zmiany paradygmatu bez użycia sprzęgła mogą utrudniać lekturę. Praca zbiorowa jest jednak bardziej całością; to zbiór artykułów stanowi raczej sumę poszczególnych części. Takie stylistyczno-estetyczne kwestie mogą się wydawać dość akademickie, ale warto pamiętać, że wydawnictwo jest współtwórcą publikacji – przynajmniej jej edytorskiej postaci – a nie jedynie podwykonawcą.\n\nZ tym ostatnim wiąże się jeden z najpiękniejszych momentów w pracy redaktora: gdy z drukarni przychodzi gotowa książka. W dobie e-booków taką satysfakcję mamy coraz rzadziej, ale wciąż są momenty taktylności, gdy mogę po prostu wziąć w dłonie fizyczny przedmiot – rezultat pracy koleżanek i mojej. Ma to w sobie coś przekraczającego codzienność: ta książka po mnie zostanie, to mój ślad na tym świecie. Wprawdzie chwilę później następuje deziluzja i brutalne przebudzenie, gdy zaczynam kartkować książkę, w której już nic nie mogę zmienić, i znajduję kolejne błędy i niedopatrzenia, ale pierwszy moment „jest… już jest…” to coś nieosiągalnego w wielu innych profesjach. Właśnie: jest. Istnieje. Nie rozpłynie się w cyberprzestrzeni (choć równoległe wydanie e-booka to dobry pomysł). A kilka miesięcy później widzę, jak stojący w kolejce do uczelnianego bistro studenci uczą się ze skryptu, w którego redagowaniu uczestniczyłem. Stopki żaden z nich nie przeczyta, ale to nieważne. Ważne, że to, co robię, komuś służy.\n<p style=\"text-align: right;\">Za pomoc w przygotowaniu tekstu dziękuję red. Aleksandrze Król.</p>', 'Wydawnictwo jest współtwórcą publikacji', '<h2>Jeden z najpiękniejszych momentów w pracy redaktora: gdy z drukarni przychodzi gotowa książka i mogę po prostu wziąć w dłonie fizyczny przedmiot – rezultat pracy koleżanek i mojej.</h2>\n<img class=\"wp-image-1660 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ksiazki.png\" alt=\"\" width=\"623\" height=\"626\" />\n\nW niewielkim wydawnictwie naukowym czas płynie na ogół intensywnie, ale w ustalonym rytmie.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'publikuj-lub-gin-wydawnictwo-jest-wspoltworca-publikacji', '', '', '2020-02-12 12:48:30', '2020-02-12 11:48:30', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/publikuj-lub-gin-wydawnictwo-jest-wspoltworca-publikacji/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1384, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Kiedy mieszka się za granicą, wszystko co związane z Polską, staje się ważniejsze, jest owiane nutą nostalgii i zadumy.</h3>\n<img class=\"size-full wp-image-1344\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/w-malym-miescie-w-pensylwanii2-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"500\" height=\"750\" />Prawie dziesięć tysięcy metrów nad ziemią, przelatując ponad Atlantykiem podczas najdłuższej dotąd podróży samolotem, siedziałam przy oknie i zadawałam sobie pytanie: Co ty robisz?! Pierwszy raz w życiu leciałam na kontynent oddalony o ponad pięć tysięcy kilometrów od Europy i ojczystego kraju. Leciałam sama i całym ciałem czułam strach przed nieznanym. Wiele miesięcy wcześniej, podekscytowana na myśl o tym, że już niedługo będę studiować w Stanach, czułam się szczęśliwa. Dostałam list potwierdzający przyjęcie na uniwersytet, a potem, gdy otrzymałam Jim Thompson Sister City Scholarship, który finansował 80% mojej studenckiej przygody w Ameryce, mówiłam do siebie: Tak, to jest to! Jednak gdy z biletem w ręku pomyślałam o pakowaniu, przeszył mnie wewnętrzny paraliż, całe ciało mówiło: „Przestań!”, „zawróć!”, „zostań!”, „jak chcesz to zrobić?!”. Bez wątpienia robiłam najbardziej szaloną rzecz, na którą się w życiu zdobyłam. Nigdy wcześniej nie byłam sama poza domem dłużej niż dwa tygodnie. Tutaj czekał mnie cały semestr (trzy i pół miesiąca) życia w kraju, którego nie znałam, pomiędzy ludźmi, których nigdy wcześniej nie widziałam, a także inna kultura, do której trzeba przywyknąć. I byłam z tym wszystkim zupełnie sama z walizką ważącą 23 kilogramy.<img class=\"size-full wp-image-1345\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/w-malym-miescie-w-pensylwanii3-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"563\" />\n\nPierwszy dzień był dość przyjemny. Zostałam odebrana z lotniska przez pracownika szkoły, który na co dzień zajmował się studentami międzynarodowymi. W jego biurze poznałam innych ludzi zaangażowanych w podobne sprawy. Mogłam stamtąd zatelefonować do domu. Wyjaśniono mi zasady funkcjonowania na kampusie uniwersyteckim. Dostałam poduszkę. I tyle. Pierwszą noc w amerykańskim akademiku spędziłam na samym materacu, przykryta małym, trochę wilgotnym ręcznikiem. Spałam jak zabita z powodu tzw. <span style=\"font-style: italic;\">jet lagu</span>. Wiedziałam, że moje życie właśnie teraz się zaczyna.\n\n<strong>Najpierw poznałam chłopaka z Nepalu</strong>\n\nMyślę, że każdy ma swoje wyobrażenie o studiach w USA. Oglądamy amerykańskie filmy i myślimy, że w rzeczywistości jest tak, jak na ekranie. Byłam jedną z takich osób. Znam innych, którzy po prostu zawsze chcieli tam przyjechać, żeby zrealizować najskrytsze marzenie. To prawda, oczekiwałam wielkiej przygody, ale Stany nigdy nie były moim największym marzeniem, nie idealizowałam tego kraju, jak wiele innych osób. Traktowałam wszystko z pewnym dystansem.\n\nMercyhurst University w Erie, gdzie podjęłam studia, to niewielki uniwersytet w małym mieście w Pensylwanii. Byłam jedną spośród około czterech tysięcy studentów tej prywatnej katolickiej uczelni. Każdy mógł iść do uniwersyteckiej kaplicy na niedzielną mszę, ale nie było to obowiązkowe. W Mercyhurst studiowało wówczas około dwustu studentów zagranicznych. Myślę, że nie będzie przesadą, gdy powiem, że mogłam poznać przedstawicieli wszystkich wielkich religii świata. Jedną z największych zalet uniwersytetu była dla mnie właśnie społeczność międzynarodowa. Najpierw poznałam chłopaka z Nepalu. Miałam również paru znajomych z Polski; na moim pierwszym roku było ich tylko ośmioro. Mówi się, że ciągnie swój do swego i na pewno jest w tym wiele racji. Najbliższą koleżanką była Polka. Z czasem w kręgu towarzyskim pojawili się studenci z Rwandy, Etiopii, Hondurasu, Jamajki, Hiszpanii, Nepalu, Buthanu, a nawet Arabii Saudyjskiej i sąsiadujących z nią państw. Najwięcej międzynarodowych studentów pochodziło z Ameryki Południowej.\n\nZaskakujące, że dużo więcej łączyło mnie ze znajomymi z Afryki czy krajów latynoskich, niż z Amerykanami. Wszyscy byliśmy daleko od domu, w obcym kraju, mieliśmy te same problemy, np. jak dostać się do sklepu, skoro nie mamy samochodu, a autobus jeździ bardzo rzadko, albo gdzie zostawić rzeczy podczas wakacyjnej przerwy. Podobnie, a inaczej niż Amerykanie, spędzaliśmy czas wolny. Oni bawili się do pierwszej, a my do piątej rano. Amerykanie mieli wszystko „podstawione pod nos” przez rodziców, którzy np. pakowali i rozpakowywali ich rzeczy na początku i pod koniec roku, dawali im samochody itd. My musieliśmy o wszystko zadbać sami i pomagaliśmy sobie nawzajem. W wielu sytuacjach musieliśmy kombinować bardziej niż obywatele USA. Mieliśmy też mniej pieniędzy niż Amerykanie i funkcjonowaliśmy na innym poziomie materialnym. Wiele razy odwiedzałam pokoje kolegów, w których były tylko łóżko i walizka, bo międzynarodowi studenci albo mieli mało pieniędzy, albo po prostu oszczędzali na inne rzeczy. Amerykanie mieli całe mieszkania umeblowane i udekorowane rzeczami przywiezionymi przez rodziców.\n\nOczywiście uniwersytet zaopatrywał nas w łóżko, biurko czy lodówkę, które w zupełności zaspokajały podstawowe potrzeby. Studenci pierwszego roku mieszkali w akademikach, ale wyglądały one zupełnie inaczej niż w Polsce. Na pierwszym roku mieszkałam w dość małym pokoju z Amerykanką. Łazienkę dzieliłyśmy z dwiema dziewczynami z sąsiedztwa. Nie nawiązałam jednak z nią specjalnej więzi, głównie przez to, że nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Różnice kulturowe na pewno odegrały tu znaczącą rolę. Na drugim roku sytuacja się zmieniała. Starsi studenci – sophomores – mieszkali w budynkach położonych w odległej części kampusu, czyli na obrzeżach uczelni.\n\n<img class=\"size-full wp-image-1343\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/w-malym-miescie-w-pennsylwanii-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"422\" height=\"750\" />\n\n<strong>Rygory i zakazy</strong>\n\nKampus składał się z głównego budynku, gdzie znajdowała się kaplica i rezydowali prezydent, czyli rektor, a także inni przedstawiciele uczelni, oraz z biblioteki, trzech akademików i paru innych budynków, w każdym odbywały się zajęcia. W jednym było Performing Arts Center, czyli miejsce, gdzie wystawiano sztuki, występowali studenci z wydziału tanecznego i przyjmowano przyjezdnych artystów. Inny budynek miał księgarnie i kafejkę. Można tam było robić projekty czy się uczyć, a przy okazji napić się dobrej kawy. Na kampusie mieliśmy również siłownie i salę do koszykówki, boisko do footballu amerykańskiego czy lacrosse oraz lodowisko, które niestety było dostępne tylko dla drużyny hokejowej, za to można było tam przychodzić na mecze. Marcyhurst University jest położony poza centrum, do którego można dojechać samochodem w około siedem minut. Problemem był dojazd do sklepu spożywczego, centrum handlowego czy kina, które znajdowały się w zupełnie innej części miasta.\n\nKażdy miał co najmniej dwóch współlokatorów i mieszkał w dwupokojowym apartamencie z małą łazienką i aneksem kuchennym. W budynku było osiem apartamentów nadzorowanych przez RA (<span style=\"font-style: italic;\">resident assistant</span>) pilnującego mieszkańców. Jego głównym zadaniem było „ściszanie” imprez, jeśli były zbyt huczne, i pilnowanie, aby nieletni nie pili alkoholu (w Stanach Zjednoczonych można kupić i spożywać alkohol od 21 roku życia) oraz organizowanie raz w semestrze spotkania rezydentów. Można też było się do tej osoby zwrócić z problemami związanymi z mieszkaniem. RA mógł zostać każdy student, który nie miał na koncie poważnych przewinień. W zamian za pilnowanie porządku dostawał mieszkanie i wynagrodzenie. Mercyhurst było bardzo rygorystyczną uczelnią, jeśli chodzi o imprezowanie i picie alkoholu. Mieszkaliśmy na tzw. <span style=\"font-style: italic;\">dry campusie</span>, co znaczy, że picie alkoholu na jego terenie jest zabronione.\n\nKolejnym ważnym aspektem życia studenta zagranicznego był <span style=\"font-style: italic;\">meal plan</span>. Każdy z nas musiał mieszkać i odżywiać się na kampusie. Opłata za studia składała się z czesnego oraz kosztów zakwaterowania w akademiku i wyżywienia w stołówce studenckiej. Stypendium pokrywa tylko 80% rachunku. Resztę musieli dopłacić rodzice. Podstawowy <span style=\"font-style: italic;\">meal plan</span> zawarty w moim stypendium obejmował dwa posiłki dziennie – wybierałam lunch i kolację. Jedzenie nie było najlepszej jakości, ale na pewno możliwość żywienia się w stołówce studenckiej ułatwiała życie. Nie musiałam się zastanawiać, gdzie i za co zjeść. Chociaż mieszkanie poza kampusem było dużo tańsze, dzięki stypendium nie miałam wyboru miejsca zamieszkania. Za to jeśli coś się zepsuło w mieszkaniu, dzwoniliśmy do uniwersyteckich konserwatorów, którzy naprawiali usterkę. Każdy akademik miał dwie pralki i dwie suszarki w piwnicy, za które na szczęście nie trzeba było płacić dwudziestopięciocentówkami (mała, ale znacząca oszczędność).\n\n<strong>Kupić czy pożyczyć?</strong>\n\nKsiążki, głównie podręczniki akademickie, to kosztowna sprawa. Ich kupowanie było zmorą każdego semestru. Kiedy jechałam do Erie po raz pierwszy, uniwersytet zaproponował, że może mi kupić książki na pierwszy semestr. Uznałam, że ułatwi mi to życie i się zgodziłam. Po miesiącu z konta pobrano dość dużą sumę. Okazało się, że za książki zapłaciłam prawie sześćset dolarów, a były potrzebne tylko na trzy i pół miesiąca. Zrozumiałam, że trzeba zdobywać podręczniki w inny sposób. Wypożyczałam je na portalach internetowych (co wcale nie było dużo tańsze), pożyczałam od znajomych, nabywałam starsze wersje, kopiowałam je (chociaż było to zabronione i raczej żaden Amerykanin tego nie robił) albo po prostu szłam na żywioł i nie kupowałam (jeśli wiedziałam, że na konkretnym przedmiocie i tak ich nie używają). Ceny wahały się od 20 do 300 dolarów za książkę. Ważna była edycja, a profesorowie zawsze życzyli sobie, byśmy używali najnowszych i najbardziej kosztownych wersji. Przy odsprzedaży książek nie można było odzyskać nawet połowy ich wartości, szczególnie jeśli co roku wchodziła nowsza, uaktualniona wersja.\n\nKontakt z profesorami na pewno różnił się od tego, jak wygląda to w Polsce. Praktycznie z każdym nauczycielem można było łatwo porozmawiać czy umówić się na <span style=\"font-style: italic;\">office hours</span> (konsultacje), aby omówić postęp w przedmiocie czy następny projekt. Zawsze byliśmy zapewniani, że jeśli mamy wątpliwości, wykładowcy służą nam pomocą. Co ciekawe, przychodzenie na spotkania i pytanie o różne sprawy było traktowane jako dodatkowe zaangażowanie studenta w przedmiot. Nie praktykowano odpytywania. Generalnie Amerykanie kładą duży nacisk na samodzielne zgłaszanie się do odpowiedzi. Często aktywność tego typu wchodziła w skład oceny końcowej lub dawała dodatkowe punkty. Również chodzenie na dodatkowe wykłady czy eventy, branie udziału w wydarzeniach były zaliczane jako <span style=\"font-style: italic;\">extra credit</span>, co dawało możliwość poprawienia ocen. Obecność na większości zajęć była obowiązkowa i zwykle wpływała na ocenę końcową. Każdy profesor miał swój system, a forma oceniania zależała również od przedmiotu i stopnia zaawansowania. Zwykle w ciągu semestru mieliśmy trzy testy pisemne, które były główną częścią ogólnej oceny, jednakże zadawano też różne projekty, niektóre trwające pół semestru i równie ważne, plus inne dodatkowe zadania, jak np. eseje. Oceny zależały od zdobytych procentów, różniły się one nieznacznie na różnych przedmiotach, ale trzeba było zdobyć chociaż 60%, żeby dostać najgorszą z nich, czyli D. W zależności od kierunku każdy musiał zaliczyć określone przedmioty o różnej trudności, były to tak zwane <span style=\"font-style: italic;\">core classes</span>, można było też wybierać dodatkowe zajęcia (<span style=\"font-style: italic;\">electives</span>), byle tylko nie przekroczyć sześciu przedmiotów na semestr.\n\n<strong>Zaliczenia, egzaminy…</strong>\n\nSemestr trwał trzy i pół miesiąca. Mniej więcej w połowie mieliśmy tzw. <span style=\"font-style: italic;\">mid-terms</span> w zależności od przedmiotu, czasami po prostu parę sprawdzianów w ciągu całego semestru. Oczywiście z większości przedmiotów mieliśmy egzaminy końcowe. Muszę przyznać, że przeważnie nie były one kumulowane, czyli był to po prostu kolejny sprawdzian, zwykle o większej wartości procentowej. Na ogół wiedzieliśmy dokładnie, z czego będzie dany sprawdzian i w jakich rozdziałach podręcznika można znaleźć potrzebne informacje. Sama ocena semestralna składała się z wszystkich ocen wystawionych w ciągu semestru. Oceny zaczynają się od A, a najniższą jest D. Ocena F, czyli <span style=\"font-style: italic;\">fail</span>, oznaczała niezdanie przedmiotu.\n\nW zależności od kierunku każdy dostawał swojego <span style=\"font-style: italic;\">advisora</span>, czyli osobę, która doradzała wybór konkretnych przedmiotów na dany semestr i pomagała w różnych sprawach czy ewentualnych problemach. Student mógł wybrać do sześciu przedmiotów na semestr; za każdy dostawało się trzy kredyty; za niektóre naukowe nawet cztery, czyli do osiemnastu kredytów na semestr. Choć niektóre przedmioty można było wybierać dowolnie, każdy miał listę wymogów związanych ze swoim kierunkiem i musiał zdać poszczególne przedmioty co najmniej na C. <span style=\"font-style: italic;\">Graduation</span>, czyli zaliczenie całych studiów, było możliwe po zdobyciu 121 kredytów.\n\nChociaż normalnie na studia licencjackie przeznacza się cztery lata lub nawet więcej, ja skończyłam je w trzy i pół roku. Dzięki zdaniu międzynarodowej matury mogłam przetransferować przedmioty zdane w IB. IB to dwuletni program, w ciągu którego wybiera się sześć przedmiotów (w tym podstawowe: polski, matematyka i angielski), trzy na podstawowym poziomie i trzy na rozszerzonym, pod koniec liceum zdaje się egzaminy w języku angielskim (oprócz polskiego). Ten program na pewno ułatwia dostanie się na zagraniczne uczelnie i odnalezienie się na nich, szczególnie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Dzięki zdaniu międzynarodowej matury mogłam przetransferować pięć przedmiotów, co sprawiło, że byłam o cały semestr do przodu i będąc na uczelni, nie musiałam wybierać takich przedmiotów jak biologia czy matematyka. Na pierwszym roku studiów miałam również mentorkę, z którą spotykałam się raz na semestr i mogłam porozmawiać także o prywatnych sprawach.\n\nKażdy student mógł również dodatkowo zarobić. Było to jednak obwarowane pewnymi regułami. Pod hasłem <span style=\"font-style: italic;\">work study</span> kryła się możliwość dorobienia małej kwoty poprzez pracę w poszczególnych departamentach na uczelni w wymiarze pięciu godzin w tygodniu. W USA <span style=\"font-style: italic;\">international student</span> nie może być oficjalnie zatrudniony poza kampusem i może zarobić do 1200 dolarów na rok szkolny, z czego trzeba się rozliczyć z IRS-em, czyli urzędem skarbowym. To bardzo pomaga w życiu, ale taka kwota to zaledwie kropla w morzu potrzeb.\n\n<strong>Szok kulturowy i własne korzenie</strong>\n\nPo ukończeniu studiów każdy międzynarodowy student ma możliwość aplikowania o OPT, czyli przedłużenie wizy studenckiej F1. Pozwala ono na pracę przez rok i zdobycie doświadczenia w swoim zawodzie. Założenie jest dobre, jednak praktyka jest zupełnie inna. Na OPT trzeba aplikować zanim skończy się studia. Na odpowiedź czeka się około trzy miesiące, w ciągu których nie można podjąć żadnej pracy, a utrzymanie jest kosztowne. Jeśli nie znajdzie się zatrudnienia w ciągu trzech miesięcy od otrzymania tego dokumentu, trzeba wracać do domu. Skorzystałam jednak z tej opcji, zdecydowałam się pojechać do Nowego Jorku i znaleźć pracę w przemyśle muzycznym. Kończąc kierunek Arts Management oraz Marketing, chciałam się zatrudnić w firmie, która dałaby mi potrzebne doświadczenie. Okazało się to niemożliwe, bo Nowy Jork to bardzo konkurencyjne miejsce i nawet staż, który odbyłam w jednym z lokalnych centrów kulturalnych (MIAC – Mercyhurst Institute for Arts and Culture), nie pomógł mi dostać pracy w żadnej firmie z branży rozrywkowej. Udało mi się za to znaleźć pracę w biurze, ale nie była to praca moich marzeń.\n\nMyślę, że ważnym elementem wyjazdu na studia za granicą jest szok kulturowy. Nie mówi się o tym dużo, a wiele osób sądzi, że są odporne na tęsknotę za swoim środowiskiem czy zderzenie z zupełnie innym światem. Ja też sądziłam, że szok kulturowy mnie ominie. Po dwóch miesiącach nadal miałam się dobrze i nie odczuwałam szczególnego dyskomfortu. Jednak po paru następnych, szczególnie na drugim semestrze, poczułam się bardzo samotna i tęskniłam za krajem. Kiedy mieszka się za granicą, wszystko co związane z Polską, staje się ważniejsze, jest owiane nutą nostalgii i zadumy. Flaga Polski staje się ważnym symbolem. Jakiekolwiek jedzenie, chociaż trochę zbliżone do polskiego, staje się cudem.\n\nMyślę, że dlatego społeczność międzynarodowa była tak bardzo ważna dla mnie i dla innych. Każdy z nas w jakiś sposób tęsknił za domem, rodziną czy przyjaciółmi i swoim zwykłym życiem. Nawet zwykłe wspomnienia były jak skarb i przeżywało się je wciąż na nowo. Zapraszaliśmy się na kolacje – każdy z nas gotował tradycyjne potrawy ze swojego kraju. Spróbowałam kuchni indyjskiej, bangladeskiej, arabskiej, rwandyjskiej czy etiopskiej. Każdy chciał się pochwalić swoim dziedzictwem. I to właśnie robiliśmy. Uczyliśmy się podstawowych słów w różnych językach, poznawaliśmy zwyczaje, a niektóre nawet przejmowaliśmy. Tańczyliśmy do różnorodnej muzyki. Do dziś nie umiem już sobie wyobrazić spotkania towarzyskiego bez jamajskich czy latynoskich brzmień.\n\nPoznanie właśnie tych ludzi zmieniło moje życie. Zrozumiałam, co to znaczy być obywatelem świata. Tu nie chodzi o ignorowanie korzeni, ale właśnie o pokazywanie światu swojej kultury i tradycji oraz przyjmowanie innych zwyczajów. Tak żeby zdać sobie sprawę z tego, jak bardzo różnorodny, piękny i bogaty jest ten świat oraz móc z niego czerpać pełnymi garściami. Przebywanie z ludźmi z innych krajów na pewno wyzwala w człowieku umiejętność spojrzenia na swoje życie z dystansem oraz z zupełnie innej perspektywy. Myślę, że to jest największa korzyść studiowania za granicą.', 'W małym mieście w Pensylwanii, czyli studia daleko od domu', '<h3>Kiedy mieszka się za granicą, wszystko co związane z Polską, staje się ważniejsze, jest owiane nutą nostalgii i zadumy.</h3>\n<img class=\"size-full wp-image-1344\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/w-malym-miescie-w-pensylwanii2-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"500\" height=\"750\" />Prawie dziesięć tysięcy metrów nad ziemią, przelatując ponad Atlantykiem podczas najdłuższej dotąd podróży samolotem...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'studia-za-granica-w-malym-miescie-w-pensylwanii', '', '', '2020-02-12 12:48:57', '2020-02-12 11:48:57', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/studia-za-granica-w-malym-miescie-w-pensylwanii/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1269, 1, '2020-01-27 09:04:26', '2020-01-27 08:04:26', '', 'FA_2020-01-ewydanie-1-min', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fa_2020-01-ewydanie-1-min', '', '', '2020-01-27 09:04:26', '2020-01-27 08:04:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/FA_2020-01-ewydanie-1-min.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1386, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Profesor Werner opracował ustawę o funkcjonowaniu aptek, drogerii i składów farb, która została ogłoszona w roku 1839, a jej autor otrzymał pierścień z brylantem od cesarza Mikołaja I, wierzącego, że wyróżnia dzieło, które służyć będzie rosyjskiemu imperium po wieczne czasy.</h3>\n[caption id=\"attachment_1295\" align=\"alignnone\" width=\"623\"]<img class=\"wp-image-1295 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/henryk-hoyer-fa-01-2002-1.jpg\" alt=\"\" width=\"623\" height=\"750\" /> Henryk Hoyer. Źródło: pl.wikipedia.org[/caption]\n\n[caption id=\"attachment_1293\" align=\"alignnone\" width=\"569\"]<img class=\"size-full wp-image-1293\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ferdynand-werner-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"569\" height=\"750\" /> Źródło: pl.wikipedia.org[/caption]\n\n[caption id=\"attachment_1292\" align=\"alignnone\" width=\"545\"]<img class=\"wp-image-1292 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ferdynand-hoyer-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"545\" height=\"750\" /> Ferdynand Hoyer. Źródło: pl.wikipedia.org[/caption]\n\nPośród różnej wartości pamiątek znalazłam etykietkę z butelki syropu na kaszel, sporządzonego kilkadziesiąt lat temu w aptece dziedzicznej mojej ciotki na Podkarpaciu. Zaduma tym wywołana nie jest warta opisu, ale sam podniszczony papierek stał się pośrednim asumptem do poświęcenia uwagi rodzinie, której protoplastą był toruński aptekarz Ferdynand Hoyer, zapisany w historii farmacji. Wytężywszy pamięć, znalazłam to niepolskie nazwisko w strzępkach jakiejś dawnej rozmowy o stosowanych wtedy lekarstwach.\n\n<strong>* * *</strong>\n\nW czasach, kiedy zaczyna się historia tego uczonego rodu, apteka, zwłaszcza w niedużym mieście, była miejscem spotkań miejscowej elity, wymiany myśli, formułowania idei niepodległościowych oraz reformatorskich, nierzadko knucia konspiracyjnego o tym, jak idee przekuć w czyn. Ferdynand Hoyer, urodzony w Inowrocławiu, zasłużył się niemało farmacji, także poza ścianami rodzinnej apteki, udziałem w badaniu miejscowych wód mineralnych, a potem wierceniem ujęć ich źródeł.\n\n<strong>Z apteki na katedry</strong>\n\nUrodzony w 1834 roku syn Henryk studiował medycynę we Wrocławiu i Berlinie, uzyskując doktoraty w Berlinie oraz Kijowie. Po dwóch latach asystentury (1858–1859) na wrocławskim uniwersytecie został adiunktem w warszawskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej, a w roku 1860 profesorem nadzwyczajnym. Dwa lata później był już profesorem zwyczajnym histologii i embriologii w Szkole Głównej. Nieczęsto tak szybka kariera akademicka zdarzała się młodym Polakom w dobie rozbiorów i zawsze była świadectwem z jednej strony walorów umysłowych, z drugiej międzynarodowego charakteru nauki, a paradoksalnie troski zaborczych władz o własny interes, polegający na zapewnieniu najlepszych specjalistów w obszarach, jakimi aktualnie zarządzali.\n\nW Warszawskiej Szkole Głównej profesor Henryk Hoyer kierował Katedrą Histologii i Embriologii, a po przekształceniu uczelni w Cesarski Uniwersytet Warszawski tamtejszą Katedrą Histologii, Embriologii i Anatomii Porównawczej do roku 1894. Fundamentalne osiągnięcia w tej ostatniej specjalności zapewniły mu trwałe miejsce w historii medycyny. Należy do nich m.in. pionierskie zbadanie i opisanie błony śluzowej nosa u żab i ssaków z wprowadzeniem kompletnej nowoczesnej terminologii w tym zakresie, badania i odkrywcze ustalenia dotyczące szpiku kostnego, odkrycie bezpośrednich połączeń tętniczo-żylnych, które nazwano później „kłębkami Hoyera”.\n\nTrudno wyliczyć choćby większość znaczących wyników bardzo intensywnych badań. Poszczególne należą do wąskich specjalności w rozległym obszarze wiedzy o organizmach żywych, którą profesor traktował całościowo, analizując zależności między zjawiskami i procesami życiowymi. Zapisem prekursorskiego podejścia jest m.in. książka <span style=\"font-style: italic;\">O metodzie badania naukowego</span> (1888). Trzeba zapamiętać, że wypowiadał się o sprawach centralnych dla dysputy intelektualnej owego czasu, do jakich należała teoria ewolucji, dowodząc – w pracy pt.\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Krytyczny pogląd na darwinizm</span> (1876) – bezzasadności wzajemnego wykluczania się nauki i wiary, co z dzisiejszej perspektywy ma walor profetyczny.\n\nHenryk Hoyer, uważany za twórcę histologii i pioniera fizjologii w Polsce, upowszechniał swoje idee w czasopismach, przede wszystkim „Tygodniku Lekarskim” oraz „Gazecie Lekarskiej”, które współredagował. Jak większość uczonych jego pokolenia wyniósł z domu poczucie patriotycznych powinności, które kazało łączyć zainteresowania badawcze z działaniem na rzecz racjonalnej i powszechnej ochrony zdrowia; toteż aktywnie angażował swój autorytet w propagowanie szczepień ochronnych oraz inne akcje profilaktyczne, a także popularyzował wiedzę medyczną na różnych poziomach dostępności, uważając, że przyszłej niepodległej Polsce niezbędni będą wykształceni obywatele.\n\n<strong>Profesor, teść profesora</strong>\n\nPrzez małżeństwo Henryka Hoyera i Ludwiki Werner połączyły się dwie rodziny mające już ugruntowaną aptekarską tradycję zawodową, a zainteresowania znacznie szersze, ogarniające duży obszar biologii i jej płodne intelektualnie pogranicza.\n\nFerdynand Franciszek Werner, urodzony w ostatnim roku osiemnastego stulecia w luterańskiej rodzinie warszawskiej, ukończył studia farmaceutyczne w 1824 roku, po czym praktykował w stołecznych aptekach. Podczas powstania listopadowego wstąpił do Gwardii Narodowej, wzorem ojca, który z czeladnikami swojej fabryki mydła walczył w insurekcji kościuszkowskiej. Syn został aptekarzem dywizji karabinierów konnych, służąc ojczyźnie wiedzą i umiejętnościami organizacyjnymi. Został odznaczony złotym krzyżem Virtuti Militari.\n\nPo upadku powstania otworzył dużą aptekę w Warszawie, nie przerywając przy tym pracy naukowej w dziedzinie, która w ówczesnej Europie przeżywała znaczący rozwój, a Polska pod zaborami potrzebowała skutecznych sposobów leczenia szerzących się chorób.\n\nFerdynand Werner w roku 1832 został asesorem farmacji, co upoważniało do zabierania głosu w sprawach publicznych z tego zakresu, następnie wszedł do grona Rady Lekarskiej, która po zamknięciu uniwersytetu miała prawo do nadawania stopnia doktora. Od 1840 roku kierował Katedrą Farmacji w Szkole Farmaceutycznej, a od roku 1857 do śmierci (1870) był profesorem farmacji i farmakognozji w Akademii Medyko-Chirurgicznej, następnie w Szkole Głównej.\n\nW trzydziestoleciu „międzypowstaniowym” polskie elity intelektualne, poddane represjom i, przede wszystkim, drastycznym ograniczeniom w działaniach mających znamiona patriotyzmu, nie utraciły przekonania o niezbędności takich działań, jakich owoce będą pilnie potrzebne Polsce, gdy ta odzyska niepodległość. W przyszłą niepodległość światli Polacy nigdy nie zwątpili. Profesor Werner opracował ustawę o funkcjonowaniu aptek, drogerii i składów farb, która została ogłoszona w roku 1839, a jej autor otrzymał pierścień z brylantem od cesarza Mikołaja I, wierzącego, że wyróżnia dzieło, które służyć będzie rosyjskiemu imperium po wieczne czasy.\n\nZ kujawskiego gniazda wyszli na niełatwe drogi naukowych karier i rozległe obszary poznawczych poszukiwań ludzie obdarzeni zdolnościami umysłowymi i śmiałością w kreśleniu zadań, które uważali za ważne i pilne. Inowrocław okazał się kolebką twórczych inteligentów w dalszych jeszcze pokoleniach.\n\n<strong>Aptekarski potomek</strong>\n\nW roku 1864 w Warszawie przyszedł na świat noszący dziedziczne imiona Henryk Ferdynand Hoyer, syn profesora histologii i wnuk profesora farmacji, w rodzinie półniemieckiej, luterańskiej, z przeważającą tradycją praktycznej, ale i naukowej wiedzy aptekarskiej. Absolwent niemieckiego gimnazjum w Bydgoszczy studiował medycynę we Wrocławiu (jak dziadek imiennik), a także w Strasburgu, gdzie uzyskał doktorat w roku 1892. Uzupełniał wyższą edukację w Berlinie (znów jak dziadek), a drogę naukową rozpoczął asystenturą, najpierw w Würzburgu, następnie w Strasburgu. W 1894 roku wrócił do Polski i na Uniwersytecie Jagiellońskim, otrzymawszy profesurę, objął Katedrę Anatomii Porównawczej, inicjując rozwój tej specjalności w Polsce. W roku 1904 mianowano Ferdynanda Hoyera (tego imienia używał) profesorem zwyczajnym.\n\nMłodemu uczonemu przyszło dzielić czas i energię między wszelkie uniwersyteckie aktywności, zawsze w jego przypadku bardzo intensywne i zawsze w znacznej mierze pionierskie. Badania naukowe przyniosły m.in. nowe wiadomości o budowie mięśnia sercowego kręgowców niższych, metodę iniekcji najdrobniejszych naczyń za pomocą urządzenia, które sam skonstruował, co przyniosło wiedzę o istotnym podobieństwie budowy naczyń u wszystkich kręgowców, zatem znaczny krok w poznawaniu procesów ewolucyjnych. Podobnej miary wyników ma Ferdynand Hoyer w dorobku wiele, odwołują się do nich specjaliści współcześni, zaś autor starał się upowszechniać płynące z badań wnioski praktyczne, publikując takie książki, jak dwukrotnie wydana <span style=\"font-style: italic;\">Anatomia porównawcza zwierząt domowych</span>.\n\nPrzyglądając się biografii profesora, widzimy trudno dziś osiągalną, a niezbędną w życiu akademickim, równowagę między badaniami i dydaktyką. Wykładał anatomię porównawczą i systematykę kręgowców, histologię porównawczą oraz technikę mikroskopową od roku 1894 do wybuchu drugiej wojny światowej i po jej zakończeniu przez dwa ostatnie lata życia: 1945–47. Poprzez różne epoki historyczne i różne etapy rozwoju specjalności, jaką uprawiał, ciągle weryfikując wiedzę przekazywaną studentom wynikami własnych badań. W dramatycznej przerwie 1939–45 przeżył Sonderaktion Krakau, uwięziony wraz z grupą profesorów UJ, wywieziony do Wrocławia, następnie do obozu Sachsenhausen, skąd szczęśliwie wrócił, by w latach 1941-44 prowadzić aptekę w krakowskim szpitalu dla jeńców wojennych.\n\nOd pierwszych lat dwudziestego wieku profesor Hoyer pełnił funkcje kolegialne w swojej Alma Mater. Był dziekanem Wydziału Filozoficznego, rektorem w latach 1929–1930, zaraz potem prorektorem. Po wojnie sprawował opiekę nad Katedrą Fizjologii i Nauki Żywienia Zwierząt. W historii nauki zajmuje miejsce twórcy największej i w momencie powstawania najnowocześniejszej w Polsce szkoły anatomii porównawczej, jednej z dyscyplin wiodących we wspomnianych dyskusjach o ewolucji organizmów. Trwałą wartość zachowały szczegółowe wyniki wielu prac dotyczących szpiku kostnego kręgowców, którym Hoyer zajmował się szczególnie owocnie, embriologii, także paleontologii dostarczającej argumentów z zakresu ewolucjonizmu.\n\nOd roku 1920 był członkiem Akademii Umiejętności, potem Polskiej Akademii Umiejętności, pełniąc funkcje przewodniczącego różnych komisji, uczestnicząc w pracach rad muzeów antropologicznego i przyrodniczego PAU. Trzeba jeszcze do tego dodać aktywne członkostwo w Akademii Nauk Lekarskich, Towarzystwie Naukowym we Lwowie, organizacjach o niedługim żywocie, które jednak odegrały ważne role w rozwiązaniu aktualnych problemów organizacji ochrony zdrowia.\n\n<strong>* * *</strong>\n\nDzieje rozgałęzionej rodziny Hoyerów, Wernerów i innych, o których będzie mowa w następnym numerze, dzięki szybkim karierom swoich przedstawicieli wymownie pokazują rolę i znaczenie inteligencji – od czasu kształtowania się tej warstwy spośród młodych ludzi, wypchniętych z dworów przez warunki społeczne albo wprost represje zaborców, wysferzonych ambitnych mieszczan, później pojedynczych synów chłopskich. Niemałą część stanowili przybysze zza różnych granic, noszący obce nazwiska, nieobecne w herbarzach, ale z czasem zapisywane w encyklopediach. Ich zasługi na różnych polach mają z reguły odcień patriotyczny, świadczą o rychłym polonizowaniu się Francuzów, Niemców, Włochów – w trzecim pokoleniu już Polaków pełnoprawnie noszących to miano.\n\nProces wrastania przybyszów w polską rodzimość nie będzie miał przedłużenia, skoro jesteśmy w europejskiej rodzinie narodów. Pozostanie zjawiskiem historycznym, zarazem jednak swoistą lekcją najefektywniejszych, bezpiecznych dla jednostkowej (także rodzinnej) tożsamości procesów asymilacji w szerszej wspólnocie. Jej warunkiem jest jedna z podstawowych cech członków warstwy inteligenckiej – wspominana tu śmiałość w stawianiu zadań mających ogólniejsze znaczenie, podbudowana przekonaniem, że uda się je wykonać. Taka śmiałość towarzyszy zwykle żywości umysłu, wykraczającej ponad przeciętność, i posiadanym talentom. Dochodziła wyraziście do głosu, w warunkach niewoli politycznej, kiedy dorastały pierwsze pokolenia polskiej inteligencji, a w rodzinnych domach – wszystkich stanów – wpajano miłość ojczyzny i gotowość ponoszenia ofiar w imię tej miłości. Ideały patriotyczne trzeba dzisiaj przeformułować (nie na proste płacenie podatków), ale zrezygnować z nich nie wolno. Dlatego przypominam rody takie jak Hoyerowie, Wernerowie i im podobni.', 'Hoyerowie, Wernerowie, Szumanowie. Cz. 1 Kujawskie gniazdo', '<h3>Profesor Werner opracował ustawę o funkcjonowaniu aptek, drogerii i składów farb, która została ogłoszona w roku 1839, a jej autor otrzymał pierścień z brylantem od cesarza Mikołaja I, wierzącego, że wyróżnia dzieło, które służyć będzie rosyjskiemu imperium po wieczne czasy.</h3>\n[caption id=\"attachment_1295\" align=\"alignnone\" width=\"623\"]<img class=\"wp-image-1295 size-full\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/henryk-hoyer-fa-01-2002-1.jpg\" alt=\"\" width=\"623\" height=\"750\" /> Henryk Hoyer. Źródło: pl.wikipedia.org[/caption]', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'hoyerowie-wernerowie-szumanowie', '', '', '2020-02-12 12:49:29', '2020-02-12 11:49:29', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/hoyerowie-wernerowie-szumanowie/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1387, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki.</h3>\n[caption id=\"attachment_1282\" align=\"alignnone\" width=\"530\"]<img class=\"size-full wp-image-1282\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"530\" height=\"750\" /> Źródło: NAC[/caption]\n\nJak zapisał Antoni Bolesław Dobrowolski (<span style=\"font-style: italic;\">Mój życiorys naukowy</span> 1958), jego początki były trudne. Urodził się 6 czerwca 1872 roku w Dworszowicach Kościelnych, w powiecie radomszczańskim. Jego ojciec, Jan, był wiejskim grajkiem i organistą kościelnym. Matka, Józefa Szyndler, pracowała za dniówki w majątku ziemskim. Rodzice dbali szczególnie o wykształcenie synów: „Ukończyłem szkółkę miejscową, douczałem się sam, jak mogłem, stanąłem gotów do ówczesnej drugiej gimnazjalnej. Zawahał się ojciec: położenie materialne rodziny było bardzo krytyczne, a tu zdarzało się «dobre miejsce»: mogłem, dziecko dwunastoletnie, na siebie zarobić i pomóc rodzinie… Ale poczciwie naiwny, poczciwie przesądny kult «wykształcenia» i «książki» zwyciężył. Wyjechałem do wymarzonej Warszawy. Na jeden grosz od rodziców liczyć nie mogłem. Przez pierwsze dwa lata pomagał brat, student uniwersytetu”. Antoni zarabiał udzielaniem korepetycji.\n\nPo szkole elementarnej wyjechał do Warszawy (1883). Ukończył rosyjskie gimnazjum filologiczne (1891). Szczególnie interesował się matematyką i greką. Prowadził szkolne kółko samokształceniowe o kierunku socjalistycznym. W Warszawie został członkiem II Proletariatu (1889-1894). Używał pseudonimu A.D. Wolski. Jak zapisał w autobiografii: „rozłamało się życie moje na dwie bardzo różne, obce sobie połowy. Z jednej strony gimnazjum i korepetycje, zarobek i &lt;obowiązki&gt; tak zwane &lt;konieczności&gt; (…). Z drugiej strony – i &lt;kółka&gt;, pięcie się wzwyż i służba idei: życie własne, z własnego popędu, swobodne”. Przy tym utracił „bez walk wewnętrznych, religię tradycyjną, z równą łatwością przyjmując religię altruizmu bez kosmogonii (…). Za to imponowała nam naprawdę – Nauka!”. Wyjaśniał, że „naukę w ogóle, z wyjątkiem nauk formalnych, więc i badanie spraw ludzkich, rozumieliśmy właściwie jako naukę przyrodniczą”.\n\n<strong>Punkt oparcia</strong>\n\nPół roku po zdaniu matury Dobrowolski trafił do więzienia na Cytadeli i Pawiaku (1892-1893), a nawet w Petersburgu (Kriesty). Władze zesłały go do Tyflisu (1894). Uciekł dzięki pomocy Ormian – z fałszywym paszportem perskim dotarł do Rumunii, a następnie Szwajcarii (1895). W Zurychu przez rok podążał jako wolny słuchacz Uniwersytetu „drogą pracowitego samouctwa (…) z postawą filozofa”. Podzielał poglądy Richarda Avenariusa, twórcy empiriokrytycyzmu. Opublikował po dwóch latach (1897) artykuł w „Ateneum” – „jako szkic literacki pod tytułem <span style=\"font-style: italic;\">Przyczynek do rozbioru problematu materii i ducha</span>”. Wtedy przyszła „nieunikniona chwila duchowego kryzysu: generalnej rewizji (…) wytknięcia (…) nowej drogi”. Jednym z namysłów był wniosek: „sposób filozoficzny brania się do rzeczy wydawał mi się czymś prymitywnym w porównaniu z postępowaniem naukowym (…). Nawet zredukowana do filozofia nie bardzo mi trafiała do przekonania swym sposobem postępowania, nie imponowała też wynikami”. Przy tym: „Niczego z tego wszystkiego, z całego tego kryzysu, z dręczących mnie zagadek bytu i życia nikomu nie powiedziałem (…) w innych sprawach byłem, przeciwnie, bardzo rozmowny”.\n\nDobrowolski zaczął kierować się dewizą: „Poznać naukę (…) trzeba mieć w gmachu nauki swój własny kąt, swój własny punkt oparcia”. Wybrał nauki przyrodnicze, które studiował pod kierunkiem Arnolda Langa: „żywe kompleksy raczej niż pierwiastki i własności, z kompleksów tych sztucznie wyrwane i izolowane”. Początkowo interesowała go „nauka o istotach żywych”. Przy tym: „Praca moja w nauce była mi od początku i potem, i zawsze tylko środkiem, nie celem (…) wciąż w głębi, świadomie czy nieświadomie, myślałem o innym: o moich sfinksach (…). Traktowałem swe prace poniekąd jak ćwiczenia, mające na celu poznanie warsztatu nauki (…). Dlatego nie myślałem o katedrze uniwersyteckiej, bo na niej na pewno bym się zagrzebał – wprost z obowiązku urzędowego przedstawiciela danej nauki w danym kraju”. Problemem praktycznym było „to, żem nie był wolny od kłopotów materialnych i prac zarobkowych”.\n\n<strong>Gruźlica z przepracowania</strong>\n\nDobrowolski znalazł w Instytucie Zoologicznym na Uniwersytecie w Liège kolejnego – po Adamie Mahrburgu – „ojca duchowego”. Był nim belgijski zoolog Eduard van Beneden. Jednak od morfologii Dobrowolski odszedł w kierunku „badania stopnia celowości urządzeń w organizmie, czyli badania tych urządzeń z punktu widzenia inżynierskiego”. Uwzględniał koncepcję organizmu „jako miejsca koncentracji , takiego zespołu &lt;przypadkowości&gt;, który w wynikach byłby równoważny urządzeniu mniej więcej ”. W konsekwencji zainteresowało Dobrowolskiego „ustawodawstwo przyrody” – mechanika, fizyka i chemia: „Odszedłem od biologii do nauk fizycznych”. Podjął badania morfologiczne z zakresu fizyki ziemskiej: „chmur, lodu we wszelkiej postaci, zjawisk , wreszcie ruchu powietrza i wody po nierównościach gruntu”. Kontekst filozoficzny zawierał się w pytaniu, czy „ten chaos form nie kryje w sobie pewnego ładu”.\n\nZebrał materiał obserwacyjny podczas wyprawy statkiem „Belgica” na Antarktydę (lipiec 1896 – czerwiec 1899). Do żeglugi doszło dzięki wsparciu Henryka Arctowskiego. Dobrowolski komentował: „W życiu moim bardzo rzadko miałem coś pewnego przed sobą. Zawsze próbowałem, zawsze ryzykowałem”. Życie na statku było swego rodzaju więzieniem, jeśli brać pod uwagę sprawy intymne. Dobrowolski obserwował chmury „przez cały rok okrągły codziennie przez całe godzin dwanaście (…) z jedną półgodzinną przerwą na obiad i dziesięciominutowymi co godzina przerwami na normalne spostrzeżenia meteorologiczne”. Efektem była praca <span style=\"font-style: italic;\">Note sur les systèmes des nuages</span> (1903). W badaniach zastosował Dobrowolski „metodę ciągłości spostrzeżeń” oraz „ byłego biomorfologa”. Badał „klasy symetrii kryształów lodu”. Było to „pierwsze w dziejach zimowanie w lodach obszarów nieznanych” bieguna południowego. Opisał je Dobrowolski w książce\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Wyprawy polarne. Historja i zdobycze naukowe</span> (1914).\n\nDobrowolski działał w krytycznym położeniu materialnym – korzystał z pomocy emigracyjnych Bratnich Pomocy oraz „przygodnego zarobku”. Jedynie podczas żeglugi korzystał z diet rządu belgijskiego. Przypłacił ten stan „gruźlicą z przepracowania”. Mimo to: „Nie przyjąłem proponowanej mi posady w istocie synekuralnej. Zacząłem żyć znowu redukcją najpierwszych potrzeb i wytrzymałością organizmu”. Sytuacja uległa zmianie, gdy przyjął posadę (1906) w Międzynarodowym Biurze Polarnym przy belgijskim Ministerstwie Oświaty. Zajął się sporządzaniem bibliografii polarnej. Pomogła mu znajomość języka rosyjskiego.\n\n<strong>Zażyłe obcowanie z przyrodą</strong>\n\nPo roku Dobrowolski wrócił do kraju, korzystając z manifestu cara Mikołaja II o emigrantach politycznych. Zatrudnił się jako nauczyciel biologii, filozofii i fizyki w Ognisku Wychowawczym Wiejskim w Starej Wsi i Szymanowie koło Grodziska Mazowieckiego (1907-1909), następnie (1909-1911) w gimnazjum Aleksandra Jeżewskiego w Warszawie. W roku 1911 przeniósł się do Szkoły Kupców w Łodzi. Dobrowolski jako nauczyciel odrzucił cele zarobkowe: „Nie umiałem już robić roboty, do której bym się choć trochę nie &lt;palił&gt;, robić nie przejmując się tym, co robię”. Uczynił więc pracę „&lt;interesującą&gt;, tak iżbym mógł ją polubić; inaczej bym jej nie wytrzymał”. Zajął stanowisko krytyczne wobec „pedagogiki praktycznej”, a zwłaszcza wobec „literatury pedagogicznej”. Według Dobrowolskiego „pedagog urodzony, wychowawca-artysta, mógł naprawdę nie czytać zupełnie żadnych pedagogik, dydaktyk, metodyk, a lepiej rzemiosło swe spełniać od oczytanych i nauczonych”. Kierował się własną metodą: „uczyć stawiać i rozwiązywać zagadnienia według możliwości dziecka i w ten sposób dawać dziecku sposobność zdobywania wiedzy, a jednocześnie ćwiczenia umysłu”. Pozwalał tym samym na „maksimum samodzielności prawdziwej”. Obdarzał uczniów „naturalną i szczerą sympatią”, stosował „niezbędny wychowawczy”. Intensywność pracy nauczycielskiej oraz gromadzenie materiałów i pisanie książki o wyprawach polarnych doprowadziły do odnowienia się gruźlicy. Jednak organizm miał silny: „po miesiącu kuracji – przeszło”.\n\nUzyskał Dobrowolski stypendium z Kasy Mianowskiego na wyjazd do Szwecji – tam spędził lata wojny. Czytał literaturę naukową i gromadził fotokopie różnych postaci „lodu atmosferycznego”: „ustaliłem (…) klasę symetrii lodu; wyznaczyłem płaszczyzny kryształów”. Opublikował pracę <span style=\"font-style: italic;\">Les cristaux de glace</span> (1916). Promował nową dyscyplinę nauki, którą nazwał kryologią. Podstawową strukturę tej dyscypliny stanowiła „klasyfikacja tworów losowych”. Został asystentem w Instytucie Meteorologicznym Uniwersytetu w Uppsali (1916/1917). Poprzez „zażyłe obcowanie z przyrodą” odkrył jej estetyczne piękno. Z funduszy Kasy Mianowskiego opublikował dzieło <span style=\"font-style: italic;\">Historia naturalna lodu</span> (1923); praca czekała na druk od 1916 roku. W ówczesnych warunkach druk trwał „czternaście miesięcy, a wszystkimi sprawami wydawniczymi przez cały ten czas musiałem się zająć sam osobiście, bez żadnej pomocy; spadła na mnie ciągła bieganina do drukarni i do kliszarni, ciągłe , wszystkie korekty, indeksy”. Musiał też aktualizować literaturę przedmiotu i korygować układ podrozdziałów. Nie przetłumaczono ówcześnie tej pracy na języki obce.\n\n<strong>Walczyć z ministerstwem</strong>\n\nWobec niepodległości był zwolennikiem „budowania państwa od dołu”, czyli powołania „państwa samorządowego” („O.B.” – „Drogowskazy” 1918). W roku 1917 Dobrowolski wrócił do Warszawy w roli wizytatora; pełnił tę funkcję w Ministerstwie WRiOP do 1922 roku. W ministerstwie utworzył Wydział Programowy. Spory związane z reformami skłoniły go do odejścia od pracy urzędniczej. Pracę w ministerstwie skomentował Dobrowolski jako porażkę: „Nie udała mi się ta współpraca w budowaniu szkolnictwa polskiego. Pięć lat wysiłków próżnych, niepotrzebnych zupełnie: fiasko absolutne. Zbyt istotne i wielkie były tu z mojej strony ustępstwa, kompromisy. I nie mogło ich nie być (…) nie mogłem wszak z Ministerstwem swym walczyć z zewnątrz, do skutecznej zaś walki wewnątrz nie miałem , byłem osamotniony”. Nie odpowiadała mu typologia gimnazjów i brak redukcji materiału – „prawie wszystkie programy został przeładowane”. Dobrowolski popierał koncepcję siedmioklasowej szkoły powszechnej oraz trzyletnich liceów, dostępnych dla wszystkich. Do tego chciał powołania „szkoły kierowników oświaty”, kształcącej kierowniczy personel ministerstwa i wizytatorów „do poszczególnych przedmiotów” oraz „wizytatorów generalnych”. Kontrowersji nie wywołały jego projekty uruchomienia testów „na inteligencję ogólną i uzdolnienia specjalne” oraz wzorcowych „protokołów lekcyj”.\n\nPo rezygnacji z pracy ministerialnej Dobrowolski przejściowo zatrudnił się jako „urzędnik IX kategorii” w dziale reklamacji Pocztowej Kasy Oszczędności (1922/1923). W roku 1924 został zastępcą dyrektora Państwowego Instytutu Meteorologicznego w Warszawie, zaś dyrektorem – w latach 1927-1929. Awans w nauce uniemożliwiał Dobrowolskiemu brak ukończonych studiów wyższych i członkostwo w Polskiej Partii Socjalistycznej. Nie był zainteresowany publikacjami naukowymi – wyniki swych badań opracowywał w formie artykułów i raportów. Krytycznie oceniał swą pracę w Państwowym Instytucie Meteorologicznym: „Siedząc przez dziesięć miesięcy w PKO nad czekami i klientami, znalazłem jednak czas do napisania w biurze (…) <span style=\"font-style: italic;\">Mouvement de l’air et de l’eau sur les accidents du sol </span>(…). A tu sześć lat siedziałem w instytucji niby naukowej i nie znalazłem możności zrobienia ani jednej porządnej, zakończonej pracy naukowej”. Kłopoty organizacyjne instytutu – „całe godziny wysiadywałem w poczekalniach i na korytarzach ministerstw i Sejmu” – przyczyniły się do kolejnego „załamania się mego zdrowia”.\n\n<strong>Z duchem naukowym przyrodnika</strong>\n\nPo przejściu na emeryturę Dobrowolski założył (1929) Towarzystwo Geofizyków, którego był prezesem do 1949 roku. Towarzystwo uruchomiło Obserwatorium Sejsmologiczne, kierowane przez Irenę Bobrównę. Ulokowano je w piwnicy UW. Działał też w ramach Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej – w Komisji Śniegów i Lodów, gdzie był wiceprezesem. Wyjeżdżał na posiedzenia kongresowe i prowadził korespondencję naukową. Zdobył autorytet międzynarodowy. W książce <span style=\"font-style: italic;\">Męczennicy polarni</span> (1933) i odczytach propagował „akcję polarną”, a nawet „kult Nauki (nie uczonych)”. Przyczynił się do zorganizowania polskiej wyprawy na Wyspę Niedźwiedzią (1932/1933) oraz kolejnych wypraw. Powstała wokół nich „rodzina entuzjastów”.\n\nW takiej sytuacji stanął przed Dobrowolskim problem statusu akademickiego. Odmawiał zajęcia katedry związanej z dorobkiem naukowym, przyjął jednak w 1927 roku w Wolnej Wszechnicy Polskiej katedrę pedagogiki ogólnej, „dającej mi systematyczny bodziec do ostatecznego uporządkowania i powiązania wyników mych w dziedzinie najbliższej memu ostatecznemu celowi. Katedra bowiem mej specjalności przyrodniczej (…) absorbowała by mnie zanadto, kosztem prac dla mnie ważniejszych: o czynnościach kardynalnych umysłu – prac, dla których katedr nie ma, oraz kosztem tematów natury &lt;światopoglądowej&gt;, w szczególności normatywnej (…). Tematy te wciąż jeszcze wegetują na katedrach zajętych przez filozofów, do których siebie już nie zaliczałem”. Jak definiował wybór: „los rzucił mnie na pole dla mego celu bardzo odpowiednie: na badania teoretyczne i praktyczne w dziedzinie wychowania, nauczania, oświaty (…) z dyscyplinami : psychologią i socjologią (…). Wszedłem do humanistyki z duchem naukowym przyrodnika. Przyzwyczajony w pracy do bezwzględnego obiektywizmu, do stałej kontroli spostrzeżeń, domniemań i do samokontroli, do rozróżniania i precyzowania, do niezadowalniania się byle jakim wynikiem ogólnym”. Miał niewielu dyplomantów: „byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki”. Wykład nosił tytuł <span style=\"font-style: italic;\">System pojęć, zagadnień i wskazań pedagogicznych</span>. Dobrowolski propagował własne koncepcje, w tym „naczelny postulat dydaktyczny (…) możliwie jak największego i coraz większego zbliżania się nauki w szkole do pracy samodzielnej”.\n\n<strong>Przeciw przedwczesnej selekcji</strong>\n\nPrzygotował <span style=\"font-style: italic;\">Kodeks moralności umysłowej</span> oraz dzieło – pozostałe w zamyśle – „Nowa dydaktyka”. Występował przeciwko „selekcji zgoła przedwczesnej” na szczeblu gimnazjalnym, co propagowała reforma jędrzejewiczowska. Projektował nawet założenie Międzynarodowej Ligi Gimnazjum Powszechnego i Obowiązkowego. Dostrzegał „brak powszechnej potrzeby oświaty ogólnej”, wywołujący „inteligencki ” oraz „masowe wytwarzanie półinteligentów”. Promował też samokształcenie – „samodzielne zdobywanie wykształcenia ogólnego” (\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Universitas rediviva</span> 1936). Miały powstać instytuty wyższej kultury umysłowej oraz wieczorowe koła samokształcenia. Polskę w XVII i XVIII wieku uznał Dobrowolski za „wyspę niedorozwoju umysłowego”: „nie wydała przez całe te dwieście lat ani jednej pracy naukowej, ani w druku, ani w rękopisie”.\n\nGdy Wolna Wszechnica Polska zmierzała ku akademizacji, Dobrowolski zrezygnował z katedry i wykładów (1938). Mieszkał skromnie w oficynie przy ulicy Wilczej. Od 1937 roku należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego, w latach 1938 i 1939 był prezesem Sekcji Szkół Wyższych. W czasie okupacji współpracował konspiracyjnie z Delegaturą Rządu na Kraj przy opracowywaniu projektu dziesięcioletniej szkoły powszechnej. Żoną Dobrowolskiego została Zofia Ulińska, nadal jednak był samotnikiem. Krytykował uniwersytety za uleganie tradycji średniowiecza (<span style=\"font-style: italic;\">Uniwersytety i instytuty naukowe jako szkoła badaczów naukowych</span>, „Kuźnica” nr 4-5, 1945). W artykule\n\n<span style=\"font-style: italic;\">O praktyczności nauk niepraktycznych i potrzebie Ministerstwa Nauki</span> („Odrodzenie” nr 7, 1946) Dobrowolski bronił „nauki czystej”, ale jego postulat mógłby umocnić biurokrację ministerialną. W roku 1946 został kierownikiem Katedry Pedagogiki i Organizacji Szkolnictwa na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1946 i 1947 był z mandatu PPS członkiem Rady Szkół Wyższych. Wspierał koncepcję Kongresów Nauki Polskiej, a nawet zgłosił projekt likwidacji wszystkich tytułów naukowych (posiedzenie RSzW, 10 IV 1947). Od roku 1948 zajmował stanowisko profesora zwyczajnego, ale dopiero w 1953 roku uzyskał na UW stopień doktora nauk pedagogicznych. Mimo tych opóźnień posiadał uzasadnione poczucie wartości i niespotykaną potrzebę analizy własnego warsztatu i dokonywanych odkryć. Z ducha więc był uczonym akademickim.\n\nAntoni Bolesław Dobrowolski zmarł w Warszawie, 27 kwietnia 1954 roku.', 'Własny kąt w gmachu nauki', '<h3>Byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki.</h3>\n[caption id=\"attachment_1282\" align=\"alignnone\" width=\"530\"]<img class=\"size-full wp-image-1282\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"530\" height=\"750\" /> Źródło: NAC[/caption]\n\nJak zapisał Antoni Bolesław Dobrowolski...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kartki-z-dziejow-nauki-w-polsce-222-wlasny-kat-w-gmachu-nauki', '', '', '2020-02-12 12:49:42', '2020-02-12 11:49:42', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kartki-z-dziejow-nauki-w-polsce-222-wlasny-kat-w-gmachu-nauki/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1389, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1330\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1330\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/nie-wiem-ale-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"535\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nPewien prominentny polityk z najwyższej półki kiedyś powiedział: „nie wiem, czy ocieplenie klimatu jest następstwem działalności człowieka”, dając przy tym do zrozumienia, że tak naprawdę w to nie wierzy. Pewnie lepiej by było, żeby zapytał kogoś, kto się na tym zna, zamiast ufać swojej niewiedzy. Głupota nie polega na tym, że się czegoś nie wie, lecz na przeświadczeniu, że to, o czym się nie wie, nie istnieje.\n\nW czasach lawinowego przyrostu wiedzy świadomość tego, czego się nie wie, wydaje się niekiedy bardziej użyteczna od erudycji. Konia z rzędem temu, kto zapamiętał więcej niż 10% tego, czego nauczył się w szkole z matematyki, fizyki, biologii, geografii, historii itp., o ile nie korzysta z zasobów tych przedmiotów nauczania w pracy lub życiu codziennym. Nadto, w wyniku postępu, wiedza się dezaktualizuje. Dlatego czasami lepiej uzupełniać ją na bieżąco z powszechnie dostępnych źródeł, niż gromadzić na zapas.\n\nWe wstrząsającym reportażu o uczniu, który popełnił samobójstwo, ponieważ zamiast oczekiwanej za wypracowanie szóstki dostał piątkę („Gazeta Wyborcza” z 18.12. 2019 r.), czytamy m.in.: „Projekt szkoły, jaką znamy, powstał dwieście lat temu w Prusach. Do Polski dotarł sto lat później. Od tego czasu na świecie zmieniło się wszystko, ale główne założenia systemowe w edukacji pozostały takie same”.\n\nDo najbardziej służebnych wobec człowieka dziedzin poznania można zaliczyć nauki o zdrowiu i nauki o edukacji. Postęp, jaki dokonał się w ciągu ostatnich stu lat w naukach o zdrowiu, może być porównywalny jedynie z rozmiarami stagnacji w naukach o edukacji.\n\nŻeby uzdrowić chronicznie chorą u nas służbę zdrowia, wystarczy zwiększyć na nią nakłady finansowe i ulepszyć jej organizację, tak aby dostęp do nowoczesnych zdobyczy nauk o zdrowiu i leczeniu chorób był bardziej powszechny i mniej odroczony w czasie. Na sanację systemu oświaty nie wystarczą żadne środki finansowe ani dokonania logistyczne. Potrzebny jest nowy paradygmat w naukach o wychowaniu i nauczaniu, który wciąż czeka na swych odkrywców.', 'Nie wiem, ale…', '[caption id=\"attachment_1330\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1330\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/nie-wiem-ale-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"535\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nPewien prominentny polityk z najwyższej półki kiedyś powiedział: „nie wiem, czy ocieplenie klimatu jest następstwem działalności człowieka”, dając przy tym do zrozumienia...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nie-wiem-ale', '', '', '2020-02-12 12:51:26', '2020-02-12 11:51:26', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nie-wiem-ale/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1390, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1335\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1335\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/wysokosc-wiezy-telewizyjnej-fot-stefan-cichan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"538\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nTelewizja w Szczecinie przeprowadziła ciekawy test. Było to co prawda jeszcze w czasach czarno-białych (lata 60. XX w.), ale nie tak znowu technologicznie słabych, żeby nie zdążono wybudować supernowej wieży nadawczej. Otóż w ramach badania recepcji programu informacyjnego lokalnej telewizji przez wiele dni w dzienniku podawano wysokość tej budowli i zachęcano do poznawania jej funkcji. Następnie po bodaj dziesięciu dniach (czyli trzydziestu emisjach tych wieści) zbadano, co ludzie z tego zapamiętali. A ludzie w ankietach podali, że wiadomość co prawda słyszeli, a „w zakresie wymiarów budowli” wszyscy bardzo się różnili. Poprawną wysokość podało ledwie kilka procent ankietowanych. Innymi słowy niemal nikt nie zapamiętał tego, co zdaniem badaczy powinien był przyswoić, zatem informowanie telewizyjne okazało się haniebnie nieskuteczne. Zadziałał efekt widza, czyli obojętnego przechodnia albo przypadkowego świadka.\n\nŚmiem twierdzić, że wśród dzisiejszych słuchaczy wykładów znajduje się wielu takich niewiarygodnych świadków, zainteresowanych tylko obecnością na zajęciach, jeżeli ta jest warunkiem zaliczenia przedmiotu. I uważam, że można to zmienić.\n\nSzczególnym dowodem na prawdziwość tej tezy mogą być wyniki egzaminów (kolokwiów) ustnych. Nieuk łatwo się nie prześliźnie. Ponieważ takie egzaminy zdarzają się na uczelniach coraz rzadziej, trzeba pomyśleć, jak poprawnie organizować testy. Mogłyby być skuteczne takie, które uniemożliwiają wzajemne informowanie się zdających i zawierają pytania angażujące w rozumienie kwestii (nie wystarczy prosty test wyboru jednej odpowiedzi), a także mają zmienną kolejność pytań. Zmuszałoby to egzaminatora do rezygnacji ze sprawdzania za pomocą szablonu z poprawnymi odpowiedziami, co drastycznie wydłużałoby czas pracy nad egzaminami. Sprawa byłaby tym bardziej dotkliwa, że płace na uczelniach stały się już mniej konkurencyjne niż wynagrodzenia hydraulików. Jestem niedzisiejszy i niezbyt rozgarnięty ekonomicznie, ale moje testy zawsze miały mieszaną kolejność pytań i egzamin w pierwszym terminie przeważnie ujawniał 80-procentowe nieuctwo. W drugim wszyscy zdawali, bo nie mieli innego wyjścia, musieli się przygotować.\n\nNajbardziej wiarygodny wciąż pozostaje egzamin ustny. Jeśli wykładowca na to się decyduje i studenci wiedzą o tym od początku zajęć, to słuchają wykładów, przykładają się do ćwiczeń i czytają literaturę. Działa to niczym odruch Pawłowa, na tej samej zasadzie, co natychmiastowe wychodzenie z zajęć, kiedy wykładowca powie, że „są godziny rektorskie”. Nawet jeśli studenci za naukę zapłacili, przyjechali z daleka i są w słusznym wieku, to opuszczają salę momentalnie.\n\nZ podobnym typem reakcji studenckiej mamy do czynienia także wtedy, kiedy wykład się przeciąga. Na mojej uczelni (i na wielu innych) przed wielu laty wprowadzono „oszczędzający” tryb trwania zajęć, polegający na tym, że kumuluje się godziny lekcyjne tak, aby zamiast dwa razy po 45 minut z przerwą w środku, trwały półtorej godziny w jednym ciągu. Już pomijam to, że profesorowie tracą wtedy na wadze półtora kilograma masy ciała (odwadniająca metoda odchudzania nauczycieli akademickich przez wypacanie). Jak uczy higiena, gdyby utrzymano kwadransowe przerwy po każdych trzech kwadransach mówienia, wymiary czasowe spełniłyby swoje zadanie, z wyjątkiem ostatnich trzech kwadransów, bo z nich skuteczne zawsze są tylko dwa. Ostatni do celów wykładowych się nie nadaje. Wobec tego najlepiej przeznaczyć go na czynności administracyjne, pytania i (krótkie) odpowiedzi, podnoszenie rolet na oknach i ekranu, zwijanie sprzętu, a w każdym razie na coś zupełnie innego w charakterze niż sam wykład.\n\nMoment, w którym wykład należy bezwzględnie przerwać na korzyść czynności dodatkowych, doświadczony nauczyciel wyczuwa na podstawie zachowania słuchaczy. Jeśli odkładają długopisy, składają notatki, zaczynają zbierać rzeczy, pić niedopite płyny, wodzić wzrokiem po ścianach i suficie, rozmawiać, to znaczy, że już nic z naszej mowy do nich nie dotrze. Nawet jeśli nie powiedzieliśmy jeszcze paru niezwykle istotnych rzeczy, to ich ujawnianie w ostatnich minutach czasu wykładowego nie ma sensu. Nie zostaną przyswojone pod żadnym pozorem.\n\nNajlepiej przejść do sprawdzania listy obecności. RODO tego nie zakazuje (notabene nie zabrania też wyczytywania nazwisk na uczelnianych uroczystościach; pozwala wywieszać wykazy z danymi studentów, a także ich prace, np. plastyczne, na ogólnodostępnej tablicy na terenie szkoły, ale – dodajmy – nie w Internecie). Potwierdzanie obecności bardzo ich ożywi (na kilka minut), ale to nie znaczy, że przekazanie wiedzy, której nie zdążyliśmy wtłoczyć z naszej głowy do sali wykładowej, byłoby skuteczne i warto by je wznowić. Otóż nie byłoby skuteczne. Koniec zajęć, to koniec zajęć. Wyjątków nie ma. Student może być niechętny, student może zamknąć uszy i oczy, student może wyjąć swoją ulubioną lekturę albo na tablecie przejść do Internetu, ale student idiotą nie jest. Na żadne nasze sztuczki nie da się nabrać. On wysokość swojej prywatnej wieży telewizyjnej zna na swój sposób i tego zmienić się nie da.\n<p style=\"text-align: right;\">e-mail: lpj@lpj.pl</p>', 'Wysokość wieży telewizyjnej', '[caption id=\"attachment_1335\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1335\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/wysokosc-wiezy-telewizyjnej-fot-stefan-cichan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"538\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nTelewizja w Szczecinie przeprowadziła ciekawy test. Było to co prawda jeszcze w czasach czarno-białych (lata 60. XX w.), ale nie tak znowu technologicznie słabych...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'szkielko-w-oku-wysokosc-wiezy-telewizyjnej', '', '', '2020-02-12 12:51:37', '2020-02-12 11:51:37', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/szkielko-w-oku-wysokosc-wiezy-telewizyjnej/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1393, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1297\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1297\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/kopalnia-w-maisons-laffitte-fa-01-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"499\" /> Źródło: archiwaprzelomu.pl[/caption]\n\nW Maisons-Laffitte pod Paryżem mieści się siedziba paryskiej „Kultury”, w tej chwili miejsce pielgrzymek badaczy zajmujących się powojenną historią Polski i znajdujących w archiwach tu zgromadzonych nieocenione skarby – przede wszystkim w obszernej korespondencji prowadzonej przez Jerzego Giedroycia, o której tylko powierzchowne wyobrażenie dają tomy dotąd opublikowane. To istna kopalnia wiedzy wszelakiej, interesująca nie tylko dla historyków i politologów, ale także pisarzy politycznych, dla których – to jeden z przykładów – inspirująca w próbie opisu kondycji współczesnego świata może wydać się uwaga Czesława Miłosza, który w roku 1974, a zatem niemal przed półwieczem, pisał do Redaktora: „Ani Sołżenicyn (ani Mieroszewski) nie zdają się rozumieć głębi rozkładu, w jakiej pogrąża się kapitalistyczny Zachód, zatracając wolę życia i wykazując, że demokracja była tylko pewną fazą odpowiadającą pewnemu stadium kapitalizmu. Jestem raczej przerażony, obserwując rozpacz i dezintegrację młodych Amerykanów (…). Dziwny bardzo fenomen – Ameryka, która uzyskała hegemonię światową i absolutnie nie wiedziała, co z tym zrobić, no i skutki”. Jeśli wówczas ten osąd nie należał do powszechnych, to już dziś można go uznać za swego rodzaju profetyzm. Szczególnie słowa mówiące o tym, że „demokracja była tylko pewną fazą”, zyskują z dzisiejszej perspektywy jeśli nie potwierdzenie, to w każdym razie walor trafnego rozpoznania kryzysu, z którym Zachód się obecnie boryka. O tym, czy kryzys ów oznacza zapaść, czy przesilenie, dowiemy się zapewne w najbliższej przyszłości.\n\nArchiwum „Kultury” tym bardziej jest interesujące, że w zgromadzonej tu korespondencji (a miał Giedroyć w zwyczaju zachowywać kopie własnych listów, co czyni zbiory źródłem wysoce treściwym) pojawiają się rozpoznania i sądy, które – w szczególności gdy chodzi o charakterystyki przywoływanych tu, często znaczących w życiu publicznym postaci, ale też i o oceny dzieł literackich – nie mogły być wówczas, ze względu na możliwość ich politycznego zmanipulowania, ogłaszane poza sferą prywatną. W jakiejś mierze komunistyczna cenzura blokowała swobodę wypowiedzi także w literackim i publicystycznym obiegu emigracyjnym, w którym publiczne ujawnianie ocen i niektórych zjawisk nie było możliwe ze względu na niebezpieczeństwo wykorzystania ich przez propagandę reżimową, siłą więc rzeczy znajdowały one wyraz w prywatnej korespondencji.\n\nDobrym przykładem pożytku, jaki przynosi wejście w przestrzeń „Kultury”, jest rozprawa Pawła Kowala <span style=\"font-style: italic;\">Testament Prometeusza</span>, opatrzona podtytułem\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Źródła polityki wschodniej III Rzeczypospolitej</span>. Liczące 767 stron studium wskazuje znaczenie wypracowanych przez krąg pisma – przede wszystkim Giedroycia i Mieroszewskiego – i weryfikowanych w obliczu zmieniających się układów sił na arenie międzynarodowej zasad zmierzających do realizacji działań, których celem jest dążenie do osłabienia imperialnej polityki sowieckiej, później zaś rosyjskiej, jako warunku odrodzenia suwerenności Polski. Postawa ta, nawiązująca do prometeizmu Józefa Piłsudskiego, stała się dziedzictwem III Rzeczypospolitej właśnie za sprawą odwołującego się do niej Giedroycia. Podkreśla przy tym Kowal: „Doktryna Giedroycia nie została proklamowana w uroczysty sposób, nie powstała także na podstawie praktyki politycznej instytucji państwowych (…) Do 1989 roku linia polityczna Giedroycia i redagowanej przezeń „Kultury” była przede wszystkim konceptem intelektualnym, schematem myślenia elitarnego kręgu czytelników i twórców pisma”.\n\nCzy rzeczywiście? Zapewne można się zastanawiać nad tym, jaki realny wpływ na politykę Zachodu wobec Sowietów miały pozornie peryferyjne działania ośrodków emigracji wschodnioeuropejskiej, niemniej nie ulega wątpliwości, że wśród nich „Kultura” – wzorowana zresztą, o czym Redaktor mówił wprost, na piśmie Hercena „Kołokoł” – zajmuje pozycję centralną. Nawiązywane przez Giedroycia kontakty zarówno z ośrodkami opozycyjnymi w kraju, od roku 1956 coraz mocniejsze, jak i pośrednie lub bezpośrednie kontakty z takimi politykami jak Zbigniew Brzeziński, mogły mieć wpływ na decyzje, jakie w stosunku do krajów bloku sowieckiego podejmowane były, choćby tylko w wybranych dziedzinach – by wspomnieć o załatwianiu stypendiów dla wyjeżdżających na Zachód przeciwników systemu – przez decydentów politycznych. Także po roku 1989 podejmował Giedroyć antyimperialne działania wobec Kremla, przykładem choćby wychodzący przez niecałe dwadzieścia lat adresowany do inteligencji rosyjskiej miesięcznik „Nowaja Polsza”, powstały z inspiracji Giedroycia, a kierowany przez jego wieloletniego współpracownika i tłumacza wydanego w bibliotece „Kultury” <span style=\"font-style: italic;\">Archipelagu Gułag </span>Sołżenicyna, Jerzego Pomianowskiego. Jedno nie ulega wątpliwości: prometeizm Giedroycia zakładał aktywne, choć często dyskretne relacje z Rosją, niekoniecznie reprezentowane przez polityków i, zwłaszcza po roku 1989, zdolność wykorzystywania tych narzędzi wpływu, które przez politologów określane są jako <span style=\"font-style: italic;\">soft power</span>.', 'Kopalnia w Maisons-Laffitte', '[caption id=\"attachment_1297\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1297\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/kopalnia-w-maisons-laffitte-fa-01-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"499\" /> Źródło: archiwaprzelomu.pl[/caption]\n\nW Maisons-Laffitte pod Paryżem mieści się siedziba paryskiej...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kopalnia', '', '', '2020-02-12 12:51:49', '2020-02-12 11:51:49', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kopalnia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1398, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1308\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dyskurs-intelektualny-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"750\" />Gdy biorę do ręki książkę z obszaru współczesnej humanistyki, odczuwam coś, co nazwałbym „lękiem Sokala”. Alan Sokal znany jest z książki Modne bzdury. O nadużywaniu pojęć z zakresu nauk ścisłych przez postmodernistycznych intelektualistów (pierwsze wydanie polskie w 2004 r.), w której poddał krytyce ezoteryczny język używany w fachowych publikacjach humanistycznych. Sokalowi chodziło głównie o wymienione w tytule nadużywanie terminologii, której autorzy nie rozumieją. Ja lękam się po prostu, że będę czytał coś, co będzie mi się wydawać niezwykle mądre, wręcz hermetyczne, a w rzeczywistości okażę się za słabo przygotowany, by rozpoznać, że naprawdę to przelewanie z pustego w próżne. Nie ja pierwszy chcę pochwalić książkę Moniki Grzelki za to, że powraca do tradycji eseju humanistycznego reprezentowanej przez np. Tadeusza Kotarbińskiego czy Władysława Tatarkiewicza; toutes proportions gardées: prowadzi wywód złożony, a jednocześnie zrozumiały.\n\nWażne jest jednak przecież nie tylko, jak się mówi, ale także o czym. Publikacje z zakresu humanistyki uchodzą często za niszowe nawet wśród naukowców, gdyż dotykają ich zdaniem niszowych (oględnie mówiąc) problemów. Ale nie w tym przypadku. Samo istnienie i ewentualna rola grupy społecznej określanej mianem „inteligencji” jest istotną kwestią tożsamościową dla wielu wykształconych osób w Polsce. Debata na temat zmierzchu lub końca inteligentów jako grupy powracała w polskiej przestrzeni medialnej co najmniej dwa razy. Grzelka pokazuje różnice w roli intelektualistów w PRL, w okresie transformacji i współcześnie, a jednocześnie potrafi przekonująco uargumentować tezę, że rola tej grupy znacząco się zmienia, ale nie kończy. Rozróżnienie między public intellectuals a specjalistami z wyższym wykształceniem przeprowadza bez dezawuowania tej ostatniej grupy. Tym właśnie naukowy esej różni się od przebranej za ten gatunek publicystyki (a takich publikacji na polskim rynku nie brakuje). Bardzo cenne jest ujęcie przez autorkę problemu elitaryzmu intelektualistów: w jaki sposób zamknięte i wąskie grono miałoby jednocześnie zarówno wpływać na kształt państwa i społeczeństwa, jak i cieszyć się autorytetem w tym ostatnim? W debatach z lat 90. często pojawiały się zarzuty wyalienowania „inteligentów”. Postulaty, aby „inteligencja” zaczerpnęła mądrości od „zwykłych ludzi”, pojawiały się już od czasów romantyzmu, zarówno ze stuprocentową powagą (przykładem może być akcja „pójścia w lud” zorganizowana przez rosyjskich narodników podczas tzw. szalonego lata w 1874 r.), jak i w satyrycznej otoczce (usiłujący „bratać się z ludem” bohaterowie Ferdydurke). Grzelka pokazuje, jak rozumienie roli tej grupy społecznej ewoluowało i że nie jest ona wcale produktem realnego socjalizmu, skazanym na zniknięcie wraz z nim.\n\nCechy współczesnej debaty publicznej także są przez autorkę opisywane w sposób pogłębiony, bez łatwych diagnoz o „dwóch plemionach”. Dla Grzelki to jedynie punkt wyjścia – wskazywane są głębsze mechanizmy utrudniające porozumienie. Szczególnie istotne wydaje się połączenie refleksji o regułach funkcjonowania nowoczesnej przestrzeni medialnej jako głównej agory dyskursu (z jej dramatyzacją, czyli premiowaniem uwagą wyrazistej różnicy stanowisk) ze wskazaniem na merytoryczne przyczyny niemożności osiągnięcia kompromisu. Problemem nie jest jedynie to, że adwersarze są wobec siebie agresywni (język) i koncentrują się wyłącznie na przedstawieniu własnego stanowiska, nie próbując nawet niczego uzgadniać, ale także fakt, że dyskurs konserwatywny i liberalny nie są w wielu punktach w żadnym sensie zbieżne (gdyż np. w zupełnie inny sposób interpretują te same mity założycielskie).\n\nWreszcie analizowane jest samo pojęcie dyskursu, który przestaje być kolejnym modnym słowem i odzyskuje znaczenie dzięki powiązaniu go ze zwrotem lingwistycznym w humanistyce. Za tym idzie zaś próba wskazania na najlepiej zdaniem autorki sformułowane definicje (a w każdym razie przybliżenia pojęć) tekstu i stylu. „Lęk Sokala” mija, gdy się okazuje, że w tej publikacji nie są stosowane ani pojęcia-wytrychy (które mając wyjaśniać wszystko, nie wyjaśniają niczego), ani pojęcia-worki (których znaczenie – rzekomo intuicyjnie rozumiane – jest tak szerokie, że nie znaczą już nic). Być może nastąpił już zmierzch wielkich narracji, ale narracja Moniki Grzelki jest zrozumiała i umożliwia rozumienie innych narracji.\n<p style=\"text-align: right;\">Marek Misiak\nMonika GRZELKA, Dyskurs intelektualny. Ponad i pomiędzy, Wydawnictwo\nNaukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 2019.</p>', 'Bez punktów zbieżnych', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1308\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dyskurs-intelektualny-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"750\" />Gdy biorę do ręki książkę z obszaru współczesnej humanistyki, odczuwam coś, co nazwałbym „lękiem Sokala”. Alan Sokal znany jest z książki Modne bzdury.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-bez-punktow-zbieznych', '', '', '2020-03-16 10:47:49', '2020-03-16 09:47:49', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-bez-punktow-zbieznych/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1397, 1, '2020-01-27 09:45:32', '2020-01-27 08:45:32', 'Jednym z największych sukcesów badaczy z UG jest uzyskanie dwóch grantów o łącznej wysokości 76 milionów złotych w programie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej Międzynarodowe Agendy Badawcze. Na UG powstały dwa międzynarodowe centra badawcze z udziałem naukowców i młodych badaczy z całego świata. Są to Międzynarodowe Centrum Teorii Technologii Kwantowych, na czele którego stanął prof. Marek Żukowski z Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki UG (41 mln zł) oraz Międzynarodowe Centrum Badań nad Szczepionkami Przeciwnowotworowymi, które prowadzi dwóch światowej klasy naukowców – prof. Ted Hupp i prof. Robin Fahraeus (35 mln zł).\r\n\r\nW Międzynarodowym Centrum Teorii Technologii Kwantowych (International Centre for Theory of Quantum Technologies, ICTQT) naukowcy prowadzą badania w zakresie fundamentalnych zagadnień fizyki kwantowej, komunikacji i informacji kwantowej oraz technologii kwantowych. Działalność Centrum jest skupiona na rozwoju nowych technologii, z naciskiem na cyberbezpieczeństwo oraz nowe techniki obliczeniowe. To badania, które będą stanowiły podwaliny dla kluczowych w przyszłości branż technologii informatycznych, takich jak bezpieczeństwo i rozwój internetu kwantowego, komputerów kwantowych oraz sieci kwantowych, a także rozwój symulacji kwantowych. Kwantowe szyfry są całkowicie bezpieczne, a możliwość ich złamania oznaczałaby złamanie praw Natury. Zagranicznym partnerem strategicznym jest Instytut Optyki Kwantowej i Informacji Kwantowej Austriackiej Akademia Nauk (IQOQI-Vienna)\r\n\r\nMiędzynarodowe Centrum Badań nad Szczepionkami Przeciwnowotworowymi (International Centre for Cancer Vaccine Science, ICCVS) prowadzi badania nad możliwościami wykorzystania układu odpornościowego w walce z nowotworami. Pozyskaną wiedzę będzie można w przyszłości wykorzystać w klinicznych i przemysłowych pracach nad szczepionkami przeciwnowotworowymi i immunoterapeutykami, dzięki którym leczenie onkologiczne będzie skuteczniejsze. Zagranicznym partnerem strategicznym jest Uniwersytet w Edynburgu.\r\n\r\n(BCD)', 'Międzynarodowe Agendy Badawcze na UG', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'miedzynarodowe-agendy-badawcze-na-ug-2', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/miedzynarodowe-agendy-badawcze-na-ug-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1684, 26, '2020-02-07 14:05:29', '2020-02-07 13:05:29', 'Dodane przez administratora', 'Prenumerata na 2020', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'prenumerata-na-2020', '', '', '2020-02-07 14:05:29', '2020-02-07 13:05:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/prenumerata-na-2020/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1463, 1, '2020-01-27 12:23:34', '2020-01-27 11:23:34', '', 'autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:34', '2020-01-27 11:23:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1464, 1, '2020-01-27 12:23:36', '2020-01-27 11:23:36', '', 'bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:36', '2020-01-27 11:23:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1465, 1, '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 'buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1466, 1, '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 'czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1467, 1, '2020-01-27 12:23:42', '2020-01-27 11:23:42', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:42', '2020-01-27 11:23:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1468, 1, '2020-01-27 12:23:44', '2020-01-27 11:23:44', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:44', '2020-01-27 11:23:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1469, 1, '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 'dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1470, 1, '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 'dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3', '', '', '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1471, 1, '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 'dioscurix3-fa-01-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dioscurix3-fa-01-2020', '', '', '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dioscurix3-fa-01-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1472, 1, '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', '30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1473, 1, '2020-01-27 12:23:50', '2020-01-27 11:23:50', '', '30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:50', '2020-01-27 11:23:50', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1474, 1, '2020-01-27 12:23:51', '2020-01-27 11:23:51', '', 'agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:51', '2020-01-27 11:23:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1475, 1, '2020-01-27 12:23:57', '2020-01-27 11:23:57', '', 'akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:57', '2020-01-27 11:23:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1476, 1, '2020-01-27 12:23:59', '2020-01-27 11:23:59', '', 'andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:59', '2020-01-27 11:23:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1477, 1, '2020-01-27 12:24:02', '2020-01-27 11:24:02', '', 'anna-matysiak-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'anna-matysiak-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:02', '2020-01-27 11:24:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/anna-matysiak-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1478, 1, '2020-01-27 12:24:05', '2020-01-27 11:24:05', '', 'antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:05', '2020-01-27 11:24:05', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1479, 1, '2020-01-27 12:24:07', '2020-01-27 11:24:07', '', 'artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:07', '2020-01-27 11:24:07', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1480, 1, '2020-01-27 12:24:09', '2020-01-27 11:24:09', '', 'artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:09', '2020-01-27 11:24:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1481, 1, '2020-01-27 12:24:11', '2020-01-27 11:24:11', '', 'artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:11', '2020-01-27 11:24:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1482, 1, '2020-01-27 12:24:13', '2020-01-27 11:24:13', '', 'artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:13', '2020-01-27 11:24:13', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1399, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1299\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/krytyka-jako-interwencja-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"486\" height=\"750\" />\n\nJak możemy się dowiedzieć z czwartej strony okładki, autor to „badacz relacji między modernistyczną i postmodernistyczną literaturą a sztukami wizualnymi”, a książka stanowi „wybór tekstów przygotowany z myślą o polskich czytelnikach”. Wybrane eseje w zdecydowanej większości dotyczą (czego niestety w ogóle nie sugeruje nam tytuł książki) szeroko pojętej artystycznej pamięci o Zagładzie. Obejmują nie tylko literaturę, ale może przede wszystkim sztuki wizualne, jak malarstwo, instalacje artystyczne czy film. Już we wstępie badacz przyznaje, że zadanie, które sobie postawił, czyli dowiedzenia, iż sztuka i literatura są w stanie zmieniać nasze myślenie o kwestiach kulturowych, nie jest zbyt karkołomne i wymagające specjalnych argumentów. Każdy czytelnik wszak przyzna, że znajomość lub nieznajomość literackich i artystycznych odniesień zasadniczo zmienia odbiór otaczającego nas świata i kontaktów międzyludzkich. Nie wydaje mi się jednak, aby Van Alphen chciał nam cokolwiek udowadniać, a stwierdzenie o wpływie sztuki na kwestie kulturowe zawarte zostało we wstępie jedynie po to, aby z uogólniających definicji opisujących stworzyć zebrane w tomie teksty.\n\nLeitmotivem prawie wszystkich esejów jest Zagłada, sposób jej prezentowania na polach różnych sztuk, wśród których prym wiedzie wizualność. Van Alphen przywołuje konkretne realizacje, które zapisały się w historii sztuki, może nie zawsze pozytywnie etycznie, ale bez wątpienia z wielkim hukiem. David Levinthal w serii Mein Kampf (1994-1996) fotografował sceny z Auschwitz, wykorzystując w tym celu figurki żołnierzyków służące małym chłopcom do kolekcjonowania czy zabawy. Drugi artysta, Ram Katzir, zasłynął z instalacji Twoja książeczka do kolorowania (1996), w której oglądający mieli za zadanie pokolorować dokumentalne zdjęcia z czasów wojny zaprezentowane w formie kolorowanek dziecięcych. Innym głośnym przykładem jest LEGO. Obóz koncentracyjny Zbigniewa Libery (1996), czyli zestaw klocków do samodzielnego złożenia obozu koncentracyjnego.\n\nZapewne mimo upływu dwóch dekad nadal kwestią dyskusyjną pozostaje idea takich artystycznych performansów. Pytając o sens można przejść do zagadnienia dotyczącego dydaktyki nauczania o Zagładzie, o której wielu mówiło, że jest nieznośnie patetyczna i apodyktyczna, stąd czasem nawet niechęć kolejnych pokoleń do pamiętania tego, co przydarzyło się ich rodzinom kilka dekad wcześniej. Efektem owego dydaktycznego fiaska są być może czasem historie o absurdalnych zachowaniach izraelskiej młodzieży w obozach zagłady na terenie Polski. W Tralievader Carla Friedmana syn wykrzykuje ojcu, byłemu więźniowi, że przez jego nieustanne wracanie do obozowych przeżyć stracił szansę na normalne dzieciństwo, bo inni ojcowie grali z synami w piłkę, a on wciąż tylko słuchał o tyfusie, głodzie i SS. Jak widać zatem syndrom obozu dotykał nie tylko osób w nim przebywających, ale również dzieci i wnuki ofiar, które wręcz agresją reagują na każdą wzmiankę o Shoah.\n\nNa omówienie zasługuje (lub nie) przypadek artysty wizualnego Artura Żmijewskiego. Wideo Berek (1999) przedstawia grupę nagich, roześmianych kobiet i mężczyzn biegających w pomieszczeniu podobnym do piwnicy. W końcówce filmu pojawia się informacja, że film nakręcono w dwóch miejscach; podziemiu prywatnego domu i autentycznej komorze gazowej byłego obozu śmierci. Kolejny tytuł filmu Żmijewskiego 80064 (2005) nawiązuje do wytatuowanego na przedramieniu numeru obozowego, do którego odnowienia Żmijewski namówił byłego więźnia Józefa Tarnawę. Artysta tłumaczył, że liczył, iż zabieg ten spowoduje otwarcie „drzwi pamięci”. Van Alphen zauważa podobieństwo motywacji ze słynnym filmem Shoah Claude’a Lanzmanna, w którym reżyser sfilmował po latach w zakładzie fryzjerskim fryzjera strzygącego więźniów. Czasem tylko nasuwa się pytanie, czy artysta rzeczywiście może więcej i gdzie są granice, do których może się posunąć w pogoni za prawdą(?) czy artystyczną ekspresją.\n\nKsiążka Van Alphena nie proponuje nowych odczytań, nie pokazuje innej drogi w patrzeniu na Zagładę po latach, jest raczej niewielką próbą systematyzacji jakże czasem odmiennych, postholokaustowych wizji artystycznych. Pokazuje też, że z traumą obozów koncentracyjnych często musieli się zmagać nie tylko sami więźniowie, ale również ich dzieci, a nawet wnuki, chociaż rzecz jasna w innym wymiarze i natężeniu.\n<p style=\"text-align: right;\">Jacek Hnidiuk\nErnst VAN ALPHEN, Krytyka jako interwencja. Sztuka, pamięć, afekt,\nWydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2019.</p>', 'Holocaust w sztukach wizualnych', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1299\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/krytyka-jako-interwencja-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"486\" height=\"750\" />\n\nJak możemy się dowiedzieć z czwartej strony okładki, autor to „badacz relacji między modernistyczną i...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-holocaust-w-sztukach-wizualnych', '', '', '2020-03-16 10:47:58', '2020-03-16 09:47:58', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-holocaust-w-sztukach-wizualnych/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1400, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1317\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/reformacja-ulodz-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"471\" height=\"750\" />Reformacja jest kolejną pozycją interdyscyplinarnej serii Uniwersytetu Oksfordzkiego, zatytułowanej Krótkie wprowadzenie. Redaktorzy serii pragną przybliżyć czytelnikowi aktualną wiedzę dotyczącą świata, a przede wszystkim pomóc mu w zrozumieniu jego złożoności. Seria prezentuje różnorakie zagadnienia, począwszy od historii, poprzez kulturę, religię, nauki humanistyczne, po medycynę i nowoczesne technologie.\n\nAutorem Reformacji jest Peter Marshall, znawca zagadnienia, wykładowca uniwersytetu w Warwick. Jego książeczka to zaledwie 150 stron wykładu uwzględniającego historyczne, społeczne i teologiczne podłoże reformacji oraz jej następstwa dla światopoglądu, gospodarki i kultury aż do chwili obecnej. Jednak „reformacja” Marshalla jest terminem pojemnym. Obejmuje on zarówno to, co w polskiej historiografii nazywano prereformacją (husytyzm w Czechach), jak również wydarzenia ściśle definiowane w naszej historiografii jako reformacja, a także jej skutki i odpowiedź Kościoła katolickiego na rozłamy, czyli w naszym ujęciu historiograficznym zjawisko kontrreformacji.\n\nTeatrum Reformacji Marshalla (poza wzmianką o husytyzmie) rozgrywa się w Europie Zachodniej. W sumie Luter, Kalwin, Müntzer i Henryk VIII, wojny religijne łącznie z trzydziestoletnią, triumf kontrreformacji z jezuitami Loyoli i soborem trydenckim były przecież domeną Zachodu. Uderza jednak brak w książce tak znanych z polskiej przeszłości faktów, które – wydawałoby się – są nawet pewną atrakcją dla czytelnika z Zachodu. Nie dowiemy się od angielskiego historyka o Rzeczypospolitej jako kraju tolerancji religijnej. Poznamy za to parę przykładów wspólnego użytkowania świątyni przez katolików i protestantów w kilku miastach europejskich. Nie doczytamy nic o rewelacyjnej – jak na tamte czasy – ugodzie sandomierskiej zawartej w 1570 roku pomiędzy wyznawcami religii protestanckich w Polsce (z wyłączeniem Braci Polskich) czy konfederacji warszawskiej z 1573 roku gwarantującej wieczny pokój między różniącymi się w wierze. Pomimo że w Marshallową definicję reformacji znakomicie wpisałaby się też unia brzeska z 1596 roku, również ją pominięto.\n\nSpecjalnością naukowców z Warwick jest umiejętność wiązania zjawisk społecznych z gospodarką. Reformacja ukazuje wpływ nowych wyznań na zmiany struktur municypalnych. Kalwinizm przeobraził magistraty Genewy, Zurychu, Berna, wprowadzając konsystorze złożone z pastorów, urzędników miejskich i świeckich „starszych” odpowiedzialnych za karność i morale mieszkańców. Konsystorze uzyskały znaczną swobodę działania. Mogły ekskomunikować niepokutujących grzeszników. Marshall podkreślił wpływ kalwinizmu na narodziny nowożytnego kapitalizmu, uwypuklając jeden z istotnych czynników – specyficzny determinizm wyznawców płynący z przyjęcia doktryny o predestynacji. Pokazał też przenikanie wpływów katolickich do protestantyzmu. Protestanci, walcząc z nadmierną obrzędowością, sami się jej nie ustrzegli. Wzorem katolików luterańscy pastorzy z Danii święcili pola na Wielkanoc, a szkoccy duchowni kalwińscy odprawiali uroczystą liturgię święcenia rybackich kutrów. „W Niemczech krążyły niezliczone opowieści o cudownym ocaleniu wizerunków Marcina Lutra od ognia. Świadczyło to o autentycznym szacunku, jaki okazywano pamięci wielkiego reformatora, ale jednocześnie stanowiło ślad katolickiego kultu świętych w powszechnej mentalności”.\n\nDo odświeżenia wiedzy studenckiej przed kolokwium Reformacja się nadaje. Autor zawarł najnowszy stan badań nad zagadnieniem i uczynił to w sposób popularyzatorski; nie zanudza. W bibliografii odnajdziemy najnowsze pozycje, u nas jeszcze nieznane. I nie ma tam żadnych „żelaznych” pozycji, choćby biografii Lutra piór J. Todda czy R. Friedenthala. Klasyka tematu szybko schodzi do lamusa.\n\nBogdan Bernat\nPeter MARSHALL, Reformacja, tłum. J. Płuciennik, M. Potz, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego,\nŁódź 2019, seria: Krótkie Wprowadzenie.', 'Na szerokim tle', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1317\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/reformacja-ulodz-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"471\" height=\"750\" />Reformacja jest kolejną pozycją interdyscyplinarnej serii Uniwersytetu Oksfordzkiego, zatytułowanej Krótkie wprowadzenie.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-na-szerokim-tle', '', '', '2020-03-16 10:47:40', '2020-03-16 09:47:40', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-na-szerokim-tle/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1401, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1325\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/modele-podzialu-ryzyka-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />Rozpoczęło się wdrażanie Pracowniczych Planów Kapitałowych – dobrowolnego, prywatnego systemu długoterminowego oszczędzania na okres po zakończeniu aktywności zawodowej. Miliony Polaków podejmują już od 1 lipca br. decyzje o przystąpieniu lub nieprzystąpieniu do PPK. Jednym z ważnych kryteriów, jakie twórcy i uczestnicy każdego programu emerytalnego biorą pod uwagę, jest ekspozycja zgromadzonych oszczędności na ryzyko, a także podział ryzyka pomiędzy wszystkie zaangażowane strony, w szczególności pracodawców i pracowników. Autorka szczegółowo charakteryzuje najważniejsze rodzaje ryzyka, w tym: ryzyko inwestycyjne, błędnego oszacowania dalszego trwania życia, ryzyko inflacji, nieznanej ceny renty, ryzyko bankructwa pracodawcy. Ciężar wymienionych rodzajów ryzyka w rożnym stopniu spoczywa na pracodawcy i pracowniku, a zależy to m.in. od formy programu emerytalnego: czy jest to program o zdefiniowanej składce, czy zdefiniowanym świadczeniu.\n\nW ostatnich latach najwięcej zainteresowania budzą natomiast formy pośrednie obu programów, nazywane hybrydowymi programami emerytalnymi. Autorka szczegółowo je charakteryzuje, analizując skalę i rodzaje ryzyka w najpopularniejszych z nich, funkcjonujących już w praktyce w kilku krajach o podobnych wyzwaniach demograficznych, jak Polska. Do programów tych należy zaliczyć: oparte na saldzie gotówkowym (cash balance), programy z minimalnym świadczeniem (underpin), sekwencyjne (nursery scheme), kombinacyjne (combination hybrid) oraz programy o warunkowym świadczeniu (conditional benefit).\n\nZa cel badań Anna Gierusz przyjęła scharakteryzowanie podziału ryzyka w hybrydowych programach emerytalnych z punktu widzenia zarówno uczestnika (pracownika), jak i pracodawcy, a ponadto zaproponowanie nowego programu hybrydowego, który spełniałby zdefiniowane wcześniej kryteria. Całość tekstu ujęta jest w czterech rozdziałach. W pierwszym przedstawione są rozwiązania emerytalne stosowane w wybranych krajach. Omówiono w nim klasyfikacje systemów emerytalnych ze względu na ich cel i formy finansowania, a także przesłanki, jakimi się kierowali twórcy tych programów oraz późniejsi ich reformatorzy. Drugi rozdział poświęcony jest przeglądowi literatury dotyczącej hybrydowych pracowniczych programów emerytalnych. Przedstawiono w nim główne formy programów funkcjonujących w wybranych krajach, w tym Holandii, Szwajcarii, USA i Islandii.\n\nRozdział trzeci zawiera przegląd miar ryzyka stosowanych w analizach programów emerytalnych, takich jak zmienność wysokości świadczenia czy zmienność poziomu finansowania programu (zdefiniowana jako wartość środków zgromadzonych w programie podzielona przez wartość przyszłych świadczeń). Autorka opisuje wybrane modele programów, zwracając uwagę na ich aspekt finansowy, określony m.in. przez stopę zwrotu z inwestycji oraz przewidywane dalsze trwania życia świadczeniobiorców. W czwartym rozdziale Anna Gierusz prezentuje wyniki własnych badań nad wybranymi typami hybrydowych programów emerytalnych oraz omawia propozycję nowego rodzaju programu hybrydowego. Program ten jako jedyny obejmuje dodatkowym zabezpieczeniem zarówno pracodawcę, jak i uczestnika.\n\nMonografię kończą oryginalne i dobrze uzasadnione wnioski, które mogą być interesujące dla pracowników naukowych zajmujących się tą problematyką, jak i dla osób odpowiedzialnych za kreowanie polityki społecznej i finansowe zabezpieczenie jej realizacji.\n\nMirosław Szreder\nAnna GIERUSZ, Modele podziału ryzyka w hybrydowych pracowniczych\nprogramach emerytalnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2019.', 'Hybrydowe programy emerytalne', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1325\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/modele-podzialu-ryzyka-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />Rozpoczęło się wdrażanie Pracowniczych Planów Kapitałowych – dobrowolnego, prywatnego systemu długoterminowego...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-hybrydowe-programy-emerytalne', '', '', '2020-03-16 10:48:13', '2020-03-16 09:48:13', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-hybrydowe-programy-emerytalne/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1402, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1289\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"532\" height=\"750\" />Violetta Wejs-Milewska wiarygodnie i w sposób inspirujący odzyskuje i przedstawia w mikro– i makroskali dynamikę udziału pisarzy emigracyjnych w funkcjonowaniu Radia Wolna Europa. Pisała o tym w książce Radio Wolna Europa na emigracyjnych szlakach pisarzy (2007), a następnie w jej kontynuacji pt. Buenos Aires – Gwatemala – Montevideo – Nowy Jork – Paryż. Listy do Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Drugie wydanie tego opracowania jest rozszerzone o trzy rozdziały. Autorka po raz kolejny dała się poznać jako eksploratorka „świata rzeczpospolitej epistolarnej”.\n\nRWE reprezentowane przez Jana Nowaka-Jeziorańskiego mobilizowało środowisko literackie do medialnego wpływania na społeczeństwo polskie okresu PRL. Wniknięcie w niespenetrowane zasoby archiwalne, dokumentujące działalność wybitnych przedstawicieli emigracji związanych okresowo lub w dłuższej perspektywie czasowej z tą zwalczaną przez Polskę Ludową rozgłośnią, uszczegóławia panoramę nie tylko ich intelektualnego życia. Badaczka wyodrębnia dane biograficzne i buduje z nich rekonstrukcje wyższego rzędu, odtwarzając egzystencjalne i artystyczno-literackie konteksty dziejów emigracji niepodległościowej.\n\nPrzedmiotem antropologicznych analiz Wejs-Milewskiej jest obfita, często dopiero co ogłoszona lub niezbadana epistolografia. Stanowi ona niekiedy jedyne świadectwo ulotnej aktywności radiowej pisarzy emigracyjnych. W swym myśleniu autorka nigdy nie pozostaje na poziomie przyczynkarskim, nie poprzestaje na żmudnym ustalaniu faktów, referowaniu treści listów, lecz uwidacznia struktury, mechanizmy czy procesy szersze. Na przykład, gdy uściśla stosunki pomiędzy twórcami i redaktorami, precyzyjnie ujawnia, jak bardzo znaczącymi i kluczowymi postaciami mediów emigracyjnych byli Jerzy Giedroyć i Jan Nowak-Jeziorański. Wielekroć przypomina, że obaj istnieli w przestrzeni wzajemnie podsycanego bardziej lub mniej dyskretnego antagonizmu.\n\nAutorka przekonująco wskazuje na realne i głębsze przesłanki stojące u podstaw decyzji ludzi pióra, aby współpracować z Wolną Europą. Ich radiowa twórczość – bądź co bądź w propagandowej instytucji, finansowanej przez tajne służby USA – wpłynęła na siłę jej prestiżu i oddziaływania. Badaczka uświadamia najprecyzyjniej jak to możliwe źródła mocy sprawczej RWE i jego wpływu na bieg wydarzeń w powojennej Polsce. Liczenie się (na zasadzie negatywnej) władz PRL z treściami emitowanymi na antenie RWE wynikało z wielostronnego i wartościowego zaangażowania się polskich autorów emigracyjnych w podtrzymywanie tradycji niepodległościowej w Kraju.\n\nDociekania zanurzone są w polityczności, postrzeganej jednakowoż w perspektywie aksjologicznej, a nie darwinistycznie rozumianej walki o władzę. Podjęte są kwestie dotyczące świadomego obniżania przez pisarzy o uznanej renomie poziomu i tonu tekstów radiowych (zazwyczaj publicystycznych), problemy łączenia służby w słusznej sprawie i poczucia patriotycznej misji z pragnieniem utrzymania wysokiej pozycji w hierarchii artystyczno-literackiej.\n\nKsiążka z jednej strony oferuje bogaty materiał badawczy, a z drugiej wiele sformułowanych wprost lub niejako mimochodem postulatów. Jeden z nich dostarcza refleksji na temat granicy pomiędzy odpowiedzialnością za sztukę literacką, troską o los własny i najbliższych, a obowiązkami wobec narodu i społeczeństwa.\n<p style=\"text-align: right;\">Zbigniew Chojnowski\nVioletta WEJS-MILEWSKA, Buenos Aires – Gwatemala – Montevideo – Nowy Jork –\nParyż. Listy do Jana Nowaka-Jeziorańskiego (Andrzej Bobkowski, Maria\ni Józef Czapscy, Kazimierz Dejmek, Witold Gombrowicz, Konstanty\nA. Jeleński, Czesław Straszewicz, Kazimierz Wierzyński, Józef Wittlin),\nWydawnictwo Prymat, Mariusz Śliwowski, Białystok 2018.</p>', 'Wokół Wolnej Europy', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1289\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"532\" height=\"750\" />Violetta Wejs-Milewska wiarygodnie i w sposób inspirujący odzyskuje i przedstawia w mikro– i makroskali dynamikę...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-wokol-wolnej-europy', '', '', '2020-03-16 10:48:22', '2020-03-16 09:48:22', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-wokol-wolnej-europy/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1403, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1313\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/o-profilaktyce-na-rzecz-bezpieczenstwa-szkolnego-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />   Jest to książka na czasie, wpisuje się w aktualną problematykę związaną z bezpieczeństwem w środowisku szkolnym. Omawia zagrożenia dzieci i młodzieży płynące z dynamicznych przemian obyczajowych, kulturowych i cywilizacyjnych, jakie zachodzą we współczesnym świecie, w tym również w naszym kraju. Jeszcze nie tak dawno w szkole nie były znane takie problemy jak narkotyki, przemoc, w tym wobec nauczycieli, zagrożenia związane z internetem, uzależnieniem od telefonu komórkowego i szereg innych, nawet najgroźniejszych, jak strzelanina i nóż.\n\nJest to książka naukowa, zajmuje się teorią i praktyką w zakresie jakości modeli działań profilaktycznych w obszarze bezpieczeństwa uczniów. Stanowi propozycję zdefiniowania problemu poprzez pryzmat działań jako jedną z form bezpieczeństwa szkolnego. Autorka ma bogate doświadczenia. Zanim została pracownikiem naukowym, wiele lat była nauczycielką. W pracy naukowo-badawczej jest to ważne, omawiane przykłady osadzone są w konkretnej rzeczywistości. Jest to pewnego rodzaju poradnik w zakresie wiedzy o zagrożeniach w szkole w okresie adolescencji młodzieży. Owszem w szkołach są programy profilaktyczne, ale nierzadko tylko na papierze. Często nauczyciele i uczniowie nie mają żadnej wiedzy, jak się zachować, gdy wybuchnie pożar czy rozproszony zostanie gaz.\n\nW książce znajdujemy wyjaśnienia, że polska szkoła nie zawsze jest przygotowana do zaradzenia trudnym zjawiskom, które w pierwszej kolejności należy rozpoznać. Dotyczy to nauczycieli, uczniów i rodziców. Stąd – zauważa autorka – powstaje konieczność tworzenia programów zapobiegających wszelkim typom zagrożeń bezpiecznego rozwoju dzieci i młodzieży na różnych etapach ich nauki i aktywności rówieśniczej.\n\nWywody oparte zostały na bardzo szerokich badaniach, prowadzonych w różnych środowiskach w Warszawie, Szczecinie, Piotrkowie Trybunalskim i Janowie Podlaskim. Ponadto uwzględniono badania innych autorów, którzy zajmują się tą problematyką. W sumie powstało interesujące studium, z którego m.in. wynika, że bez względu na różnice między wielkim miastem, miasteczkiem i wsią zagrożenia dotyczące bezpieczeństwa uczniów są do siebie zbliżone, czasami identyczne. Niewątpliwie wpływają na to dostępne wszędzie środki masowego przekazu.\n\nIstotną rolę odgrywają warunki życia rodziny i otoczenia dzieci i młodzieży. Jolanta Skubisz stawia wniosek, że dziś bezpieczeństwo, zwłaszcza to związane ze szkołą, winno uwzględniać nie tylko tradycyjny ład szkolny, ale też zachodzące zmiany gospodarcze, instytucjonalne i wiedzę technologiczną, na którą młodzież jest bardzo chłonna. A zatem bezpieczeństwo szkolne to wiedza i organizacja o charakterze instytucjonalnym.\n\nZawarta w książce wiedza teoretyczna i ta wynikająca z badań ma praktyczne znaczenie przy tworzeniu programów profilaktycznych, które zapobiegłyby wszelkim typom zagrożeń. W tym kontekście zostało wprowadzone pojęcie anomii. Anomia to stan świadomości jednostki polegający na odrzuceniu przyjętych wartości oraz zastąpieniu ich przez chaotycznie skonstruowane popędy, czemu na terenie szkoły bardzo trudno zapobiec. Jednostka taka cechuje się całkowitym wyzbyciem poczucia wspólnoty z grupą i jakichkolwiek zobowiązań w stosunku do niej. W tej sytuacji głównym uczuciem przejawiającym się w procesie myślowym ucznia jest egoizm oraz przeświadczenie o nieistnieniu konieczności odpowiadania przed kimkolwiek.\n\nObok podstawowego nurtu badawczego związanego z profilaktyką w szkole jest w książce wiele wątków psychologicznych, gospodarczych, kulturowych i innych zaczerpniętych z innych dziedzin wiedzy. Może być ona przydatna dla nauczycieli i rodziców, ale także dla władz samorządowych.\n<p style=\"text-align: right;\">Ludwik Malinowski\nJolanta SKUBISZ, O profilaktyce na rzecz bezpieczeństwa szkolnego. Teoria\ni praktyka, Wyższa Szkoła Menedżerska, Warszawa 2019.</p>', 'Szkoła bezpieczna czy nie', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1313\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/o-profilaktyce-na-rzecz-bezpieczenstwa-szkolnego-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />   Jest to książka na czasie, wpisuje się w aktualną problematykę związaną z bezpieczeństwem w środowisku szkolnym.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-szkola-bezpieczna-czy-nie', '', '', '2020-03-16 10:48:31', '2020-03-16 09:48:31', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-szkola-bezpieczna-czy-nie/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1679, 21, '2020-02-04 11:48:41', '2020-02-04 10:48:41', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-2', '', '', '2020-02-04 11:48:41', '2020-02-04 10:48:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-2/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1581, 1, '2020-01-27 12:33:06', '2020-01-27 11:33:06', '', 'FA_2020-01-ewydanie', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fa_2020-01-ewydanie-2', '', '', '2020-01-27 12:33:06', '2020-01-27 11:33:06', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/FA_2020-01-ewydanie-1.pdf', 0, 'attachment', 'application/pdf', 0),
(1650, 1, '2020-01-28 09:12:49', '2020-01-28 08:12:49', 'a:10:{s:4:\"type\";s:9:\"page_link\";s:12:\"instructions\";s:0:\"\";s:8:\"required\";i:0;s:17:\"conditional_logic\";i:0;s:7:\"wrapper\";a:3:{s:5:\"width\";s:0:\"\";s:5:\"class\";s:0:\"\";s:2:\"id\";s:0:\"\";}s:9:\"post_type\";a:1:{i:0;s:4:\"page\";}s:8:\"taxonomy\";s:0:\"\";s:10:\"allow_null\";i:0;s:14:\"allow_archives\";i:1;s:8:\"multiple\";i:0;}', 'Moje konto - zamówione numery', 'pages_my_account_order_magazines', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'field_5e2fecf6271f3', '', '', '2020-02-19 08:42:28', '2020-02-19 07:42:28', '', 6, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=acf-field&#038;p=1650', 16, 'acf-field', '', 0),
(1651, 1, '2020-01-01 12:56:35', '2020-01-01 11:56:35', '', 'Kupione numery', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kupione-numery', '', '', '2020-01-28 09:14:07', '2020-01-28 08:14:07', '', 50, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/moje-konto/zamowienia-2/', 0, 'page', '', 0),
(1652, 1, '2020-01-28 09:14:01', '2020-01-28 08:14:01', '', 'Kupione numery', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1651-revision-v1', '', '', '2020-01-28 09:14:01', '2020-01-28 08:14:01', '', 1651, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1651-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(1655, 1, '2020-01-28 09:29:37', '2020-01-28 08:29:37', 'W artykule na temat konferencji dotyczących historii matematyki, który został opublikowany w FA nr 6/2019 na str. 9, w wyniku skrótów dokonanych przez redakcję pojawiła się błędna – zdaniem autora artykułu, prof. Witolda Więsława – informacja, że Polskie Towarzystwo Matematyczne nadal „firmuje konferencje historyczne, które są organizowane przez różne uczelnie”. Tymczasem w oryginale tekstu zdanie dotyczące współpracy organizatorów konferencji z PTM brzmiało: „Kolejne konferencje były organizowane przez różne uczelnie. XXV Konferencja była ostatnią firmowaną przez PTM”.\r\nZa błąd powstały w wyniku prac redakcji przepraszamy autora artykułu i czytelników FA. W wersji on-line FA 6/2019 czytelnicy mogą znaleźć pełną wersję artykułu, bez skrótów redakcyjnych.\r\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Redakcja</em></p>', 'Sprostowanie', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'sprostowanie-2', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/sprostowanie-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1660, 4, '2020-01-29 09:05:11', '2020-01-29 08:05:11', '', 'ksiazki', 'fghgfhfh', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazki', '', '', '2020-01-29 09:05:15', '2020-01-29 08:05:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ksiazki.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(1661, 1, '2020-01-29 11:11:27', '2020-01-29 10:11:27', '', 'cover2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover2', '', '', '2020-01-29 11:11:27', '2020-01-29 10:11:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1662, 1, '2020-01-29 11:11:29', '2020-01-29 10:11:29', '', 'cover3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover3', '', '', '2020-01-29 11:11:29', '2020-01-29 10:11:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1663, 1, '2020-01-29 11:11:30', '2020-01-29 10:11:30', '', 'cover4', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover4', '', '', '2020-01-29 11:11:30', '2020-01-29 10:11:30', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover4.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2046, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '[caption id=\"attachment_2044\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2044\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2-676x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"273\" /> Fot. AWF[/caption]\n<h3>Status quo we Wrocławiu</h3>\n<b>WROCŁAW</b> Dr hab. Andrzej Rokita, prof. AWF, będzie drugą kadencję rektorem wrocławskiej AWF. Był jedynym kandydatem w wyborach na to stanowisko. Otrzymał 95 głosów poparcia w 96-osobowym Kolegium Elektorów. Jedna osoba wstrzymała się od głosu. Prof. Rokita od 2008 roku kieruje Katedrą Zespołowych Gier Sportowych. Współtworzył piłki edukacyjne Edubal, przeznaczone dla uczniów najmłodszych klas szkół podstawowych oraz nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Zachęcają do większej aktywności fizycznej uczniów oraz do podniesienia atrakcyjności lekcji wf. Jest autorem blisko 100 publikacji. Należy do Polskiego Towarzystwa Nauk o Kulturze Fizycznej oraz European College of Sport Science. W 2001 r. zakładał Międzynarodowe Towarzystwo Naukowe Gier Sportowych. Od 2012 r. jest prezesem KS AZS-AWF Wrocław oraz przewodniczy Komisji Nauki przy Radzie Sportu Zarządu Głównego AZS.\n\n[caption id=\"attachment_2029\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2029\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"250\" /> Fot. ERC[/caption]\n<h3>Nowy przewodniczący KPN</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Prof. Marcin Nowotny został nowym przewodniczącym Komitetu Polityki Naukowej. Od 2008 roku kieruje Laboratorium Struktury Białka w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej. W swoich badaniach stosuje metody biologii strukturalnej do określenia mechanizmów utrzymywania i przetwarzania informacji genetycznej. Zdobywał prestiżowe granty, m.in. z European Research Council, Howard Hughes Medical Institute i Wellcome Trust (dwukrotnie). KPN to organ opiniodawczo-doradczy ministra nauki i szkolnictwa wyższego. W skład tego gremium wchodzi 12 członków, których kadencja trwa 2 lata. Spośród nich co pół roku wybierany jest przewodniczący. W kadencji rozpoczętej w 2018 roku na czele KPN stali dotąd: prof. Jerzy Szwed, prof. Tomasz Żylicz oraz dr hab. Natalia Letki.\n\n[caption id=\"attachment_1977\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1977\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. UŁ[/caption]\n<h3>Doktorat h.c. – prof. Jan Woleński</h3>\n<b>ŁÓDŹ</b> Prof. Jan Woleński, wybitny polski filozof, wykładowca na UJ i kierownik Katedry Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, laureat Polskiego Nobla, został 14 stycznia doktorem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego. Od chwili wygłoszenia w Łodzi pierwszego, poważnego i naukowego referatu na początku lat sześćdziesiątych XX wieku, pisze książki (33 tytuły), skrypty (6), artykuły (930) oraz poświęca swój czas na prace edytorskie i popularnonaukowe. Przez całe życie walczy na forach międzynarodowych i krajowych, na łamach prasy oraz w środowisku PAN i PAU o to, by myśl filozoficzna w Polsce była ważnym składnikiem kultury. Prof. Woleński przyznał, że otrzymanie najwyższej godności łódzkiej uczelni ma dla niego szczególne znaczenie.\n\n[caption id=\"attachment_2002\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2002\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2-711x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"259\" /> Fot. Łukasz Łepik[/caption]\n<h3>„Lubelski Nobel” dla psychologa</h3>\n<b>LUBLIN</b> Prof. Cezary Domański z Katedry Psychologii Emocji i Osobowości na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej otrzymał Nagrodę Naukową im. prof. Edmunda Prosta przyznawaną przez Lubelskie Towarzystwo Naukowe. Laureat jest psychologiem i historykiem. Doceniono go za monografię Historia psychologii w Europie Środkowej, której przedmiotem jest rozwój psychologii, psychiatrii, a także nauk pokrewnych od roku 1879, czyli uruchomienia przez Wilhelma Wundta pierwszej pracowni psychologicznej, do roku 1939. W książce przedstawił podstawowe fakty i nazwiska psychologów, którzy żyli i pracowali w Polsce, Niemczech, Austrii, Czechach i Słowacji, na Węgrzech oraz w Słowenii. Wyróżnienia „Zasłużony dla lubelskiego środowiska naukowego” otrzymali: prof. Agnieszka Bender z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II i prof. Janusz Kocki z Zakładu Genetyki Klinicznej na Wydziale Lekarsko-Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.\n<h3>Polska Platforma Medyczna</h3>\n<b>WROCŁAW</b> Osiem podmiotów przystąpiło do realizacji projektu „Polska Platforma Medyczna”. Liderem przedsięwzięcia jest Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Portal ma integrować, prezentować i promować osiągnięcia naukowe oraz potencjał badawczy partnerów w zakresie medycyny, farmacji, stomatologii, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy, ergonomii i ochrony zdrowia. Platforma będzie skupiała w jednym miejscu rozproszone dotychczas informacje o: medycznych publikacjach naukowych, badaniach, patentach, sprzęcie badawczym, naukowcach. Wszystko będzie w otwartym dostępie. W projekcie uczestniczą także: Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Gdański Uniwersytet Medyczny, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Uniwersytet Medyczny w Lublinie, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, Warszawski Uniwersytet Medyczny oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. Jerzego Nofera w Łodzi. Platforma ma zostać uruchomiona do końca maja.\n\n[caption id=\"attachment_1987\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1987\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/beda-doradzac-fa-02-2020-3.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"118\" /> Fot. SBŁ[/caption]\n<h3>Będą doradzać</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Prof. Lucyna Alicja Woźniak, prorektor ds. nauki i współpracy międzynarodowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, została przewodniczącą Kolegium Doradców przy prezesie Centrum Łukasiewicz. Do głównych zadań tego gremium należy konsultacja obszarów priorytetowych dla działań rozwojowych Łukasiewicza oraz opiniowanie kierunków współpracy ze środowiskiem biznesowym. W gronie 20 członków Kolegium są także inni przedstawiciele środowiska naukowego: dr inż. Paweł Bielski, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Chemii Przemysłowej; dr inż. Piotr Dumania, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Technologii Elektronowej; dr Radosław Dziuba, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Biopolimerów i Włókien Chemicznych; dr inż. Barbara Juszczyk, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach; prof. Marcin Moniuszko, prorektor ds. nauki i rozwoju, Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku; dr inż. Paweł Stężycki, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Lotnictwa; prof. Jan Szmidt, rektor Politechniki Warszawskiej; prof. Tadeusz Uhl z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie; prof. Sławomir Wiak, rektor Politechniki Łódzkiej. Łukasiewicz z 8 tys. pracowników i 36 instytutami badawczymi jest trzecią co do wielkości siecią badawczą w Europie.\n\n[caption id=\"attachment_2024\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2024\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"258\" /> Fot. UJ[/caption]\n<h3>Zmiana na czele KCIK</h3>\n<b>SOPOT/KRAKÓW</b> Prof. Karol Życzkowski z Zakładu Optyki Atomowej Uniwersytetu Jagiellońskiego został dyrektorem Krajowego Centrum Informatyki Kwantowej w Sopocie. Na 4-letnią kadencję powołał go rektor Uniwersytetu Gdańskiego prof. Piotr Gwizdała. Dotychczas jednostką kierował prof. Ryszard Horodecki. KCIK zostało powołane przy UG jako wspólna jednostka badawcza, zrzeszająca 9 ośrodków naukowych w celu tworzenia zintegrowanej bazy dla interdyscyplinarnych badań w obszarach przetwarzania kwantowej informacji i podstaw fizyki. Od czasów studiów, ukończonych w roku 1983, prof. Życzkowski jest stale związany z UJ. Od 1999 roku pracuje równocześnie w Centrum Fizyki Teoretycznej PAN. Zajmuje się mechaniką i informatyką kwantową, teorią chaosu oraz zastosowaniami matematyki w naukach społecznych.\n\n[caption id=\"attachment_1990\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1990\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/inwestycje-nad-brda-fa-02-2020-1024x764.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"134\" /> Fot. UTP[/caption]\n<h3>Inwestycje nad Brdą</h3>\n<b>BYDGOSZCZ</b> O nowe laboratoria i sale wykładowe wyposażone w sprzęt najwyższej klasy wzbogacił się Wydział Hodowli i Biologii Zwierząt Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy. Oprócz 26 interaktywnych monitorów wyświetlających obraz w rozdzielczości 4K/UHD, zakupiono fantomy i modele zwierząt, m.in. krów, psów i szczurów, umożliwiające studentom poznawanie ich fizjologii i anatomii. W zmodernizowanych salach dydaktycznych zainstalowano dodatkowe monitory dla studentów, podnoszące komfort pracy podczas wykładów. Uruchomiono także nowoczesne prosektorium. Dla studentów zorganizowano strefę relaksu. Wcześniej przeprowadzono remont elewacji dwóch budynków oraz dachu wydziału. Inwestycja pochłonęła ponad 2,6 mln zł.\n\n[caption id=\"attachment_2033\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2033\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pani-komisarz-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"242\" /> Fot. Andrzej Romański[/caption]\n<h3>Pani komisarz</h3>\n<b>TORUŃ</b> Patrycja Gulak-Lipka z Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu została pierwszą kobietą, która zdobyła krajowe i międzynarodowe uprawnienia komisarza zawodowych rozgrywek koszykarskich. Jest asystentką w Katedrze Doskonałości Biznesowej Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK. W tym roku zamierza złożyć rozprawę doktorską poświęconą zarządzaniu klubami koszykarskimi. Jeszcze jako zawodniczka występowała na parkietach w USA, Hiszpanii, Francji i we Włoszech. Przez jeden sezon broniła barw gdyńskiego Lotosu, z którym zdobyła wicemistrzostwo Polski (2008). Z kadrą Polski seniorek grała na mistrzostwach Europy (2011). Jako komisarz Polskiego Związku Koszykówki będzie obserwować zawody zarówno kobiecej, jak i męskiej ligi. Ma już za sobą także debiut w rozgrywkach zagranicznych, w meczu eliminacji mistrzostw Europy koszykarek Litwa – Albania.\n\n[caption id=\"attachment_2026\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2026\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"207\" /> Fot. UP[/caption]\n<h3>Nagroda za kolonializm</h3>\n<b>KRAKÓW</b> Polsko-Amerykańskie Towarzystwo Historyczne przyznało dr. Piotrowi Puchalskiemu z Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie Nagrodę dla Młodego Naukowca (Young Scholar Award) za obiecujący kierunek badań naukowych. Laureat jest adiunktem w Instytucie Historii i Archiwistyki UP. Jego zainteresowania naukowe obejmują: historię Polski i ziem polskich w ujęciu globalnym, polską politykę kolonialną i narodowościową, ewolucję ładu międzynarodowego, monarchię habsburską, najnowszą historię Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii, historię Stanów Zjednoczonych, II wojnę światową. Przygotowuje właśnie publikację, w której głównym założeniem jest ukazanie roli nowo powstałego w 1918 roku państwa polskiego w międzywojennym ładzie światowym, opartym na kolonializmie w starym i nowym wydaniu (system mandatowy). Polsko-Amerykańskie Towarzystwo Historyczne (PAHA) jest interdyscyplinarną organizacją non-profit zajmującą się badaniem historii i kultury polsko-amerykańskiej. Wcześniej jako część Polskiego Instytutu Sztuki i Nauki w Ameryce, od 1948 roku jest autonomicznym towarzystwem naukowym.\n\n[caption id=\"attachment_2004\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2004\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. MZ[/caption]\n<h3>Minister uhonorował medyków</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Minister zdrowia prof. Łukasz Szumowski nagrodził 31 nauczycieli akademickich za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, dydaktycznej, wdrożeniowej, organizacyjnej oraz za całokształt dorobku w pracy akademickiej. W każdej z pięciu powyższych kategorii znalazł się przedstawiciel bądź przedstawicielka Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Pozostali nagrodzeni reprezentują uczelnie medyczne z: Lublina, Łodzi, Poznania, Warszawy, Szczecina, Katowic i Wrocławia. Jednym z wyróżnionych za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej jest prof. Krzysztof Giannopoulos (na fot.), kierownik Zakładu Hematoonkologii Doświadczalnej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, realizujący właśnie wart ponad 3 mln zł grant Narodowego Centrum Nauki. Badania dotyczą wpływu mikroflory bakteryjnej na rozwój przewlekłej białaczki limfocytowej. Wyjaśnieniu hipotezy, według której infekcje mogą być nie tylko konsekwencją, ale również przyczyną rozwoju i progresji tej choroby, posłuży baza ponad 25 tys. sekwencji genów odpowiadających za różnorodność przeciwciał zgromadzonych przez European Research Initiative for CLL. Pomoże ona określić, które szczepy bakteryjne powodują rozwój komórek nowotworowych.\n\n[caption id=\"attachment_1998\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1998\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"119\" /> Fot. PŚ[/caption]\n<h3>Laboratorium Przemysłu 4.0</h3>\n<b>GLIWICE</b> Pierwszą w Polsce Pracownię Atlas Copco – światowego producenta rozwiązań technologicznych i produkcyjnych Przemysłu 4.0, uruchomiono na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Śląskiej. Wyposażono ją w sprzęt i technologie wykorzystywane m.in. w branży motoryzacyjnej w zakresie montażu, udoskonalenia jego jakości, zwiększania niezawodności systemów technicznych. Na nowych stanowiskach studenci będą mieli okazję odbyć zajęcia integrujące wszystkie elementy ważne w automatyce, mechatronice, informatyce stosowanej, budowie maszyn, a także w organizacji procesu produkcji. Uzyskana podczas zajęć wiedza pomoże w projektowaniu samochodów, a także podczas działalności w obszarach wykraczających poza automotive. PŚ współpracuje z Atlas Copco od 2 lat. Systemy tej firmy stosowane są przez producentów, takich jak Fiat, Opel czy BMW.\n\n[caption id=\"attachment_2012\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2012\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/uksw-z-pazp-fa-02-2020-2-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. UKSW[/caption]\n<h3>UKSW z PAŻP</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Centrum Cyfrowej Nauki i Technologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie podpisało umowę o współpracę z Polską Agencją Żeglugi Powietrznej. Dotyczy ona wykonywania przez badaczy z UKSW ekspertyz, analiz i prac badawczych dotyczących zagadnień związanych z organizacją zarządzania ruchem lotniczym w Europie oraz modelem europejskiego rynku lotniczego i sieci lotniczej. Badania realizowane będą w budowanym właśnie centrum naukowym w Dziekanowie Leśnym. Znajdzie się w nim 19 specjalistycznych laboratoriów wyposażonych w technologie niezbędne do analiz zarządzania ruchem lotniczym i przestrzenią powietrzną. Całkowita wartość przedsięwzięcia przekracza 83 mln zł. Partnerami UKSW w tej inwestycji są: Ośrodek Przetwarzania Informacji – PIB oraz Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej. Realizacja ma się zakończyć do końca przyszłego roku.\n\n[caption id=\"attachment_2042\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2042\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/solarne-transformacje-fa-02-2020-2-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. W. Nogala[/caption]\n<h3>Solarne transformacje</h3>\n<b>BONN</b> Trzy zespoły badawcze z Polski znalazły się w gronie laureatów konkursu organizowanego przez sieć Solar-Driven Chemistry. Tematyka dotyczyła zagadnień związanych z transformacją małych cząstek (np. wody, dwutlenku węgla, azotu) w bardziej skomplikowane układy pod wpływem światła słonecznego. Liderem jednego z projektów będzie prof. Marcin Opałło (na fot.) z Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni im. Jerzego Habera PAN w Krakowie. Wraz z partnerami z Finlandii i Szwajcarii jego zespół zajmie się fotoprodukcją wodoru w układzie dwufazowym z odtwarzaniem donora elektronów. Chodzi o układy fotoelektrochemiczne, w których wodór wytwarzany jest na granicy pomiędzy wodą a olejem. W innych przedsięwzięciach udział wezmą: dr hab. Dorota Rutkowska-Żbik z IKiFP oraz prof. Wojciech Macyk z Zakładu Chemii Nieorganicznej UJ. Konkurs to inicjatywa niemieckiej agencji finansującej badania – Deutsche Forschungsgemeinschaft. Złożono w sumie 47 wniosków badawczych. Finansowanie w wysokości 4,6 mln euro otrzymało sześć projektów.\n\n[caption id=\"attachment_2005\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2005\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"260\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Młody Ambasador z WUM</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dr Jarosław Biliński z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego został wybrany Młodym Ambasadorem Europejskiego Towarzystwa Transplantacji Krwi i Szpiku. To wąskie grono profesjonalistów wybierane corocznie przez władze European Society for Blood and Marrow Transplantation spośród lekarzy, naukowców i pielęgniarek do 35 roku życia. Dr Biliński ukończył kierunek lekarski w Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Obecnie pracuje w Klinice Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych WUM. Od 2018 roku jest wiceprezesem Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie oraz członkiem Naczelnej Rady Lekarskiej. Przewodniczył zespołowi ds. opracowania propozycji nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W pracy naukowej zajmuje się: hematologią, transplantologią kliniczną, immunologią, metagenomiką, genetyką, mikrobiomem jelitowym i jego oddziaływaniami z gospodarzem.\n<h3>MIBMiK dołącza do EU-LIFE</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Międzynarodowy Instytut Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie został pierwszym polskim członkiem konsorcjum EU-LIFE. Skupia ono wiodące w dziedzinie nauk o życiu instytuty badawcze z 13 europejskich państw. EU-LIFE realizuje ideę odpowiedzialnej nauki, m.in. poprzez promowanie integracji różnorodnych środowisk naukowych, wspieranie równowagi płci i rozwoju kariery naukowców oraz rzetelną ocenę jakości badań. Od momentu założenia (2013) działa w europejskich programach badań naukowych i innowacji, zwłaszcza na rzecz Europejskiej Przestrzeni Badawczej (European Research Area) oraz kolejnego unijnego programu ramowego „Horyzont Europa” przewidzianego na lata 2021–2027.\n\n[caption id=\"attachment_2015\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2015\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wybory-w-funip-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"232\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Wybory w FUniP</h3>\n<b>TORUŃ</b> Wojciech Skrodzki, student IV roku Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku, został po raz drugi z rzędu wybrany na przewodniczącego Forum Uniwersytetów Polskich. W latach 2017–2019 był przewodniczącym Parlamentu Studentów UwB. Od października ub. roku jest ekspertem ds. studenckich Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Do nowego prezydium FUniP weszli ponadto: Rafał Koziołek (Uniwersytet Jagielloński), Aleksandra Strońska (Uniwersytet Szczeciński), Dominik Słodowy (Uniwersytet Wrocławski), Filip Krokos (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), Magdalena Sobiesiak (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej). Forum Uniwersytetów Polskich jest autonomicznym porozumieniem samorządów studenckich uczelni zrzeszonych w Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich. Jest platformą współpracy, komunikacji oraz wymiany opinii i doświadczeń pomiędzy przedstawicielami samorządów studenckich.\n\n[caption id=\"attachment_2027\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2027\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020-700x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"263\" /> Fot. Tomasz Kawka[/caption]\n<h3>Nagrody dla śląskich naukowców</h3>\n<b>KATOWICE</b> Podczas inauguracji 4. Śląskiego Festiwalu Nauki wręczono Śląskie Nagrody Naukowe. Przyznawane są badaczom i twórcom, którzy w znaczący sposób przyczyniają się do rozwoju nauki oraz mają wybitne osiągnięcia artystyczne i promują śląską naukę w kraju i za granicą. Z 25 nominowanych kapituła nagrodziła: prof. Macieja Pieprzycę, scenarzystę i reżysera filmów fabularnych oraz dokumentalnych, wykładowcę w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego na kierunku reżyseria; dr. hab. inż. Dawida Janasa z Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej; prof. Wojciecha Wojakowskiego, kierownika III Katedry Kardiologii i Kliniki Kardiologii i Chorób Strukturalnych Serca Wydziału Nauk Medycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego; prof. Janusza Kapuśniaka, prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie; dr. Michała Wilka, adiunkta w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach; prof. Ryszarda Fryczkowskiego z Instytutu Inżynierii Tekstyliów i Materiałów Polimerowych Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej; prof. Irmę Kozinę (na fot.) z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.\n\n[caption id=\"attachment_1982\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1982\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. Grzegorz Mehring[/caption]\n<h3>Heweliusze przyznane</h3>\n<b>GDAŃSK</b> Po raz 32 wręczono Nagrody Naukowe Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza. Laureatką w kategorii nauk przyrodniczych i ścisłych została prof. Małgorzata Myśliwiec z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Uhonorowano ją za wybitne osiągnięcia naukowe dotyczące diagnostyki oraz terapii komórkowej dzieci z cukrzycą typu 1 we wczesnej fazie choroby. W kategorii nauk humanistycznych i społecznych nagrodzono ks. bp. dr. hab. Marcina Hintza, prof. Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, za znaczący wkład w zgłębianiu myśli społeczno-politycznej protestantyzmu, szczególnie pomiędzy eklezjologią a prawem kościelnym. Nagroda im. Jana Heweliusza to najważniejsze na Pomorzu wyróżnienie naukowe, ustanowione w 1987 roku Laureaci otrzymali dyplom, statuetkę Heweliusza autorstwa prof. Jana Szczypki oraz po 20 tys. zł.\n\n[caption id=\"attachment_2043\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2043\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. PWSTE[/caption]\n<h3>Sprzęt dla geodetów</h3>\n<b>JAROSŁAW</b> Tachimetry skanujące i zrobotyzowane, czterosystemowe odbiorniki, niwelatory, dron z kamerą multispektralną – sprzęt o wartości 1,5 mln zł będzie do dyspozycji studentów geodezji i kartografii Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej w Jarosławiu. Zakupione urządzenia mają nowoczesne oprogramowanie, są wodoodporne i niezwykle precyzyjne, np. tachimetry zrobotyzowane potrafią, dzięki technologii PowerSearch, same zlokalizować cel, a nawet dostosować się do warunków zewnętrznych. Aparatura zasili laboratorium metrologii geodezyjnej. To jedna z 18 pracowni w jarosławskiej uczelni, na których wyposażenie, sprzęt i oprogramowanie pozyskano środki z Regionalnego Programu Operacyjnego województwa podkarpackiego. Wartość całego projektu, którego celem jest poprawa warunków kształcenia i dostosowanie do wymogów stawianych przez rynek pracy, przekroczyła 12,5 mln zł. Wkład własny uczelni to niespełna 2 mln zł.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-1994\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jubileuszowy-reprint-fa-02-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"270\" />\n<h3>Jubileuszowy reprint</h3>\n<b>KIELCE</b> Uniwersytet Jana Kochanowskiego przygotował wydanie reprintowe z wieloautorskim komentarzem naukowym Antyfonarza Kieleckiego. To jeden z największych zabytków polskiego piśmiennictwa, wywodzący się z regionu świętokrzyskiego. Rękopis powstał w 1372 roku na zlecenie środowiska kanoników kieleckich. Antyfonarz Kielecki zawiera jeden z trzech najstarszych przekazów rękopiśmiennych hymnu Gaude Mater Polonia – pieśni, która w średniowieczu pełniła rolę carmen patrium, czyli hymnu państwowego. Prace nad ponownym wydaniem rozpoczęły się w połowie 2019 roku. Reprint składa się z fotografii wysokiej jakości, komentarzy naukowych przygotowanych przez interdyscyplinarny zespół znawców historii średniowiecznej, historyków, muzykologów, bibliotekoznawców, filologów klasycznych i polskich oraz tekstów m.in. rektora UJK, prof. Jacka Semaniaka i prof. Krzysztofa Brachy z Instytutu Historii UJK, pomysłodawcy wydania. Dzieło, które pojawi się na wiosnę, uświetni obchody jubileuszu 50-lecia kieleckiej uczelni.\n<div class=\"signature\">\n\nOpracował Mariusz Karwowski\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Współpraca: Piotr Burda, Marcin Czyżniewski, Katarzyna Dominiak, Michał Grzybowski, Monika Wąs, Jadwiga Witek, Maria Wojtach, Jolanta Workowska, Łukasz Wspaniały </em>\n\n<p style=\"text-align: right;\">Wykorzystano serwisy prasowe szkół wyższych, placówek badawczych i instytucji otoczenia nauki.\nWięcej aktualności na naszej stronie internetowej\n<a href=\"http://www.forumakademickie.pl\">www.forumakademickie.pl</a>\noraz na naszych profilach na Facebooku<a style=\"float: right;\" href=\"https://twitter.com/ForumAkad\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2096\" style=\"float: right; margin-left: 10px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter.png\" alt=\"\" width=\"23\" height=\"32\" /></a><a href=\"https://www.facebook.com/ForumAkademickie\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2095\" style=\"float: right; margin-left: 10px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/fb.png\" alt=\"\" width=\"32\" height=\"32\" /></a>\ni na Twitterze</p>\n\n</div>', 'Wydarzenia', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wydarzenia', '', '', '2020-02-19 08:07:28', '2020-02-19 07:07:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wydarzenia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2045, 1, '2020-02-19 00:00:00', '1970-01-01 00:00:00', '', 'FA 02/2020', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'fa-02-2020', '', '', '2020-02-19 08:28:41', '2020-02-19 07:28:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=rrp_magazine&#038;p=2045', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1676, 16, '2020-02-01 21:48:11', '2020-02-01 20:48:11', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty', '', '', '2020-02-01 21:48:11', '2020-02-01 20:48:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1685, 22, '2020-02-10 09:49:11', '2020-02-10 08:49:11', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-3', '', '', '2020-02-10 09:49:11', '2020-02-10 08:49:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1694, 36, '2020-02-12 22:16:27', '2020-02-12 21:16:27', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-3', '', '', '2020-02-12 22:16:27', '2020-02-12 21:16:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1678, 20, '2020-02-03 12:55:39', '2020-02-03 11:55:39', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu', '', '', '2020-02-03 12:55:39', '2020-02-03 11:55:39', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1680, 23, '2020-02-06 09:13:00', '2020-02-06 08:13:00', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-2', '', '', '2020-02-06 09:13:00', '2020-02-06 08:13:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-2/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2126, 55, '2020-03-03 10:59:14', '2020-03-03 09:59:14', 'Dodane przez administratora', 'instytutmetalurgii', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'instytutmetalurgii', '', '', '2020-03-03 10:59:14', '2020-03-03 09:59:14', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/instytutmetalurgii/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2127, 54, '2020-03-03 11:00:12', '2020-03-03 10:00:12', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-8', '', '', '2020-03-03 11:00:12', '2020-03-03 10:00:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1672, 1, '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}\n\n.articlePost table{ \n	border-spacing: 0; \n	width: 100%;\n} \n.articlePost table tr td, .articlePost table tr th{ \n	border-style: solid; \n	border-color: #ddd; \n	border-width: 0 1px 1px 0; \n	padding: 4px; \n} \n.articlePost table tr td:last-child, .articlePost table tr th:last-child{\n	border-right: 0;\n}', 'rso_theme', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rso_theme', '', '', '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rso_theme/', 0, 'custom_css', '', 0),
(1673, 1, '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}', 'rso_theme', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1672-revision-v1', '', '', '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', '', 1672, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1672-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(1675, 15, '2020-01-31 14:59:48', '2020-01-31 13:59:48', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania', '', '', '2020-01-31 14:59:48', '2020-01-31 13:59:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2104, 1, '2020-02-17 09:36:00', '2020-02-17 08:36:00', '', 'ksiazka', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazka', '', '', '2020-02-17 09:36:00', '2020-02-17 08:36:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksiazka.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2090, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Pisałem już o tym kilkakrotnie, przedstawiając problem w różnych wariantach, ale uważam, że trzeba do tego wracać. Profesor Andrzej Zybertowicz na portalu Wszystkoconajwazniejsze.pl pisze o tym tak: „Wszyscy znaleźliśmy się w warunkach poznawczej bezradności. Nie jesteśmy w stanie odróżnić informacji prawdziwych od fałszywych, ważnych od nieważnych, zjawisk przejściowych, jednostkowych od długotrwałych i strukturalnych”. Nie sposób się więc nie martwić, i dotyczy to dosłownie każdej dziedziny życia.\n\nCzego się nie tkniemy, pojawia się bariera informacyjna (sztuczna lub naturalna), ale byłby to jeszcze drobiazg, bo ciągle istnieje nauka, żeby tę barierę niwelować. Została powołana, aby wyspę wiedzy i umiejętności (z białą plamą niewiedzy i bezradności pośrodku) powiększać. Nauka jednak włóczy się niestety tylko po brzegach tej wyspy, by nie powiedzieć – po jej plażach, a powierzchnia środka stale jest ta sama, jeśli nie większa, bo poznane plaże stają się coraz dłuższe. Mamy nieustającą nadzieję, że pewnego dnia zaczniemy się wdzierać do wnętrza tych obszarów, tymczasem narosło zagrożenie, że do likwidacji białych plam nigdy nie dojdzie, bo pojawiały się coraz lepsze mechanizmy, skutecznie temu przeciwdziałające.\n\nI oto mamy je na widoku, są zauważalne jak nigdy dotąd. Wszystko dzięki mediom, a zwłaszcza ich wyrobnikom, czyli dziennikarzom, którzy realizują własne lub zlecone zadania wprowadzania takich zakłóceń, które uniemożliwiają nie tylko realne poznawanie świata, ale co gorsza także korzystanie z wiedzy, którą już mamy.\n\nŻe coś jest na rzeczy, stawało się jasne jeszcze w latach sześćdziesiątych XX w., a dokładnie w maju 1968, kiedy nasiliły się protesty studenckie we Francji. To właśnie wówczas po raz pierwszy dał znać o sobie – jeszcze tak nienazywany – postmodernizm, czyli ponowoczesność, które to miano jest mocno oszukańcze, mylące, bo byłoby sensowne używanie raczej prawdziwszej nazwy typu antynowoczesność, kontramodernizm lub podobnej, aby wyrażała zaprzeczenie wszystkiemu, czego dopracowała się cywilizacja pierwszych dwóch tysięcy lat po Chrystusie.\n\nPamiętam znamienne dla mnie zdarzenie z początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy po konferencji naukowej w Warszawie, bodaj w Pałacu Ujazdowskim, poświęconej psychologii Carla Gustawa Junga, odwoziłem do domu profesor Marię Janion, głęboko poruszoną kilkoma referatami, które gloryfikowały ów postmodernizm i wróżyły mu gigantyczne sukcesy na polu medycyny (a szczególnie psychiatrii), psychologii i nauk w pełnym tego słowa znaczeniu humanistycznych, wreszcie literatury i sztuki.\n\nOto tezy, które wtedy niezobowiązująco, ale pamięciotwórczo padły. Pani profesor ze smutkiem snuła w samochodzie rozważania na temat zdarzeń i przemian, które nas będą czekały. Chodziło między innymi o zanikanie treści romantycznych w kulturze, i to w sposób trudny do zauważenia, bo polegający na zmianie hierarchii wartości i czynów oraz priorytetów społecznych, a także, przy walnym udziale relatywizmu, wymianie wartości na puste a atrakcyjne hasła. Była też mowa o znacznie większym niż w leninizmie zaniku więzi międzyludzkich opartych dotychczas na kodeksach moralnych, ze zwróceniem się ku egocentryzmowi. Zapamiętałem też wróżbę, która mówiła, że pod dyktando polityki nastąpi przewrócenie metodologii historii i zastąpienie jej dowodów naukowych źródłami rzekomymi, opartymi na chciejstwie i fantazji dostosowanej do potrzeb władzy i ekonomii.\n\nWszystko to mamy dzisiaj jak na dłoni. Stało się. Ba, materia umysłowa zaczęła się mieszać jak w diabelskim kotle. Mówił o tym prof. Umberto Eco w Warszawie na konferencji na Uniwersytecie Warszawskim pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Na pytanie dr. Tadeusza Komendanta o nowoczesny system znaków komunikacji w perspektywie globalnej Eco odparł tak zaskakująco, że sala znieruchomiała ze zdumienia (wtedy, bo dziś już by tak nie zareagowała). Powiedział mniej więcej, że (cytuję z pamięci i notatek) „nie ma jawnego systemu informacji na świecie. Dawniejszy system jawny nie jest systemem, rozpadł się na miliony mikrosystemów, które wzajemnie się przenikają. Na przykład polityka rolna miesza się z reklamą, która nie zawsze reklamuje prawdziwe towary, ale zawsze prawdziwe tezy, aby ludzie je przyswoili. Inny przykład: odkrycia medyczne są hamowane przez fałszywą informację dopóty, dopóki nie wyczerpią się potrzeby produkcji i handlu tym, co wyprodukowano na podstawie dawnej wiedzy. System jawny był mrzonką już w pierwszej połowie XX wieku. Teraz system został ukryty i zna go kilka osób, firm i rządów. Reszta to jego produkty, które są celowo śmietnikiem. Rządzi tylko jedna zasada: ludzie nie mają prawa się w nim połapać. To jedyna zasada systemu semiotycznego obecnej cywilizacji, która jest widoczna, bo ukryć się jej nie da”.\n\nAby w pełni zrozumieć te słowa, trzeba doczytać opis s-kodu, zawarty m.in. w książce Eco pt. Teoria semiotyki (Wyd. UJ, 2009), ponieważ istotą owego antysystemu albo systemu ukrytego jest tworzenie nowych, nieznanych kodów strukturalnych informowania.\n\nKiedy się mówi, że ktoś wierzy w spiskową teorię dziejów, to mówi się to wyłącznie po to, aby zdyskredytować tego wierzącego, bo tylko w ten sposób można prawdziwie ukryć spisek. Natomiast ci, którzy śledzą elementy informowania i szukają spójności w istniejącej informacji (w każdym przekazie międzyludzkim), mają szansę odkrycia, o co w tym wszystkim chodzi. I coraz częściej odkrywają. Są za to bici po łapach. Najciekawsze w tym wszystkim są celowo ujawniane informacje niejawne, a także zespoły przyczyn, dla których się to robi.\n\nKto ma w ręku informację, ten ma władzę. Dlatego silne władze organizują silne czasopisma, telewizje i radiofonie nie tylko u siebie, ale i u sąsiadów.\n<div class=\"signature\">\n\ne-mail: lpj@lpj.pl\n\n</div>', 'Informacja ma się coraz lepiej, ponieważ coraz gorzej ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'informacja-ma-sie-coraz-lepiej-poniewaz-coraz-gorzej%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:28:15', '2020-02-19 07:28:15', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/informacja-ma-sie-coraz-lepiej-poniewaz-coraz-gorzej%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2087, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2031\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2-696x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"442\" />\n\nDla pokolenia urodzonego w połowie ubiegłego wieku – rówieśników autora – doświadczenie epokowego wydarzenia pojawiło się już u progu dorosłości, w lipcową noc 1969 roku. I miało ono wymiar niemal mistyczny. Nie chodzi przy tym o modlitwy, które wokół odprawiano, by zapewnić powodzenie przedsięwzięcia. Bardziej o dotknięcie nieosiągalnego dla zwykłych śmiertelników boskiego Kosmosu. Wyjątkową atmosferę podsycała transmisja telewizyjna, z całego bloku wschodniego dostępna jedynie w Polsce. Mimo że misterium trwało kilka godzin, to przez dłuższy czas wiało nudą. Ekscytację wywołał dopiero postawiony w kulminacyjnym momencie „mały krok dla człowieka, ale wielki dla ludzkości”. Rywalizacja o prymat w kosmicznym wyścigu rozpalała już wcześniej wyobraźnię, lecz dopiero lądowanie Apolla 11 nadało jej konkretną perspektywę. W siermiężnej peerelowskiej rzeczywistości oglądało się to z wypiekami na twarzy. Nic dziwnego, że obraz pierwszych chwil człowieka na Księżycu wielu wrył się głęboko w pamięć.\n\nA jeśli to była tylko zręczna mistyfikacja? Jeśli całość zaaranżowano w studiu filmowym w Arizonie, po czym nagranie udostępniono łatwowiernej (co wiadomo od czasu radiowej adaptacji Wojny światów dokonanej przez Orsona Wellesa) publiczności? Cóż, w dobie antyszczepionkowców, płaskoziemców czy klimatycznych denialistów nawet Neil Armstrong może wzbudzić podejrzenia. Oramus zdaje sobie sprawę z tego, że nauka nie jest wolna od spiskowych teorii. Tym niemniej w konfrontacji z tymi legendami zwycięża jego „szkiełko i oko”. Wodze fantazji puszcza za to, sięgając co rusz do dzieł literackich i filmowych, których twórcy z lubością czerpali z nauki inspirację do tworzenia alternatywnych scenariuszy. Lukian z Samosaty, Juliusz Verne, Arthur C. Clarke, Stanisław Lem, Jacek Dukaj, Ridley Scott, Stanley Kubrick – to ledwie kilka nazwisk z naprawdę imponującej kwerendy dokonanej przez autora. Podobnie jak aroganccy, mało empatyczni, niepokorni geniusze pokroju Stephena Hawkinga czy Petera Higgsa, artyści pióra i kamery również przekraczają granice poznania, patrzą daleko poza horyzont wyobraźni, a z czasem, chcąc nie chcąc, zostają ubrani w szaty profetów.\n\nTe dwa na pozór wykluczające się światy, między którymi Oramus (z wykształcenia energetyk jądrowy, z zawodu pisarz fantastyki) nadspodziewanie łatwo się porusza, łączy coś jeszcze. I nauka, i jej odbicie w kulturze podlegają nieustannej ewolucji. Tak jak choćby zajmowanie się planetami wokół gwiazd innych niż Słońce uchodziło ongiś za ekstrawagancję, a dziś jest codziennością astronomii, tak w literaturze „im bliżej XX wieku, tym bardziej entuzjazm dla księżycowych form życia słabnie”. Jedne teorie są obalane, inne, dotąd niedoceniane, zyskują miano dogmatu. Karuzela kręci się aż miło…\n\nKsiążka, będąca zbiorem esejów, powstała w półwiecze lądowania na ziemskim satelicie, ale wydarzenie to, chyba najobszerniej potraktowane, nie wyczerpuje jej tematyki. Autor wraca do początków wszechświata, snuje rozważania o jego końcu, ze sceptycyzmem odnosi się do futurologii, wypowiada się o innych cywilizacjach, wreszcie oddaje głos Erichowi von Dänikenowi i prof. Pawłowi Moskalikowi. Uczynił naukę kanwą swoich rozważań, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że w paru miejscach świadomie spycha ją na dalszy plan. Ciekawie skądinąd przedstawiony kontekst polityczny dominuje w opisie radziecko-amerykańskiego współzawodnictwa w kosmosie. Eschatologiczne komentarze mocno wybrzmiewają przy dalszych losach naszej planety. Jeśli dodać do tego sugestywne opisy nadchodzących tendencji życia codziennego, to mamy gotowy przepis na pozycję, którą zamiast na półce „popularnonaukowa” można postawić tam, gdzie „nauka społecznie zaangażowana”.\n<div class=\"signature\">\n\nMariusz Karwowski\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nMarek ORAMUS, <b>Wszechświat jako nadmiar,</b> Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2019.\n\n</div>', 'O kosmosie szkiełkiem, okiem i… kamerą ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:28', '2020-02-17 08:32:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2145, 1, '2020-03-17 13:02:47', '2020-03-17 12:02:47', '', 'drewno-w-architekturze-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'drewno-w-architekturze-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:47', '2020-03-17 12:02:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/drewno-w-architekturze-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2088, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-1997\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020-700x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"439\" />\n\nPamięć o przeszłych zdarzeniach jest w gruncie rzeczy kwestią indywidualną. Pamiętamy lub nie pamiętamy o tym, co dotyczy nas samych, naszych bliskich lub całych społeczeństw. Problem pojawia się wtedy, gdy pamięć zaczyna dotyczyć zbiorowości. W jaki sposób staje się ona intersubiektywna, a zatem wspólna dla wielu osób?\n\nKsiążka Eleonory Jedlińskiej stawia nas wobec tego właśnie problemu. Jest to zbiór czternastu szkiców pokazujących, w jaki sposób artyści sztuk plastycznych zmagają się z problemem ukazania za pośrednictwem artystycznych mediów tematu Holocaustu, czyli jednej z największych zbiorowych traum XX wieku. Zagadnienie – ukazane nie wprost – jest o wiele ciekawsze. Chodzi bowiem (na co słusznie wskazano w posłowiu) o sformułowane przez Adorna pytanie o możliwość twórczości „po Auschwitz”. Jak się okazuje, było ono znaczące nawet przed zwerbalizowaniem. Widzimy to w kolażach Strzemińskiego, twórczości Tadeusza Kantora czy wspaniałym abstrakcjonizmie Marka Rothko. Te trzy skrajnie odmienne osobowości i trzy nieprzystające do siebie sposoby tworzenia zdają się nie mieć na pierwszy rzut oka nic wspólnego. Jednakże autorka Kształtów pamięci odnajduje wspólny mianownik. Jest nim nie tylko próba ukazania cierpienia samego artysty i ofiar Shoah, lecz także swoista próba odbudowania świata po Zagładzie. Nie polega ona na powrocie do stanu dawnego, gdyż jest to niemożliwe fizycznie, a także w najbardziej podstawowym wymiarze – Holocaust w opinii wielu twórców przemienił świat, który nigdy nie będzie taki, jak dawniej.\n\nMamy do czynienia z konstrukcją świata opartą na odbudowie pamięci o tym, jak było „przed”, jak również o samej zbrodni. A właściwie „Zbrodni”, gdyż prezentowani przez Jedlińską artyści uznają wyjątkowość tego zdarzenia za czynnik niemalże konstytuujący współczesną świadomość. I właśnie owa „pamięć konstruująca” jest chyba najważniejszym tropem interpretacyjnym, jakim idzie autorka, próbując dokonać interpretacji twórczości szeregu współczesnych artystów. Ta ponowna konstrukcja świata jest niezbędna nie tylko z powodu konieczności pamięci o Zagładzie, która dla omawianych w książce artystów jest imperatywem moralnym i artystycznym. Jest to także konieczne, ponieważ tylko taka twórczość jest dostatecznym usprawiedliwieniem działalności artystycznej. Powracając do problemu stawianego przez Adorna, Jedlińska wskazuje, że możemy powiedzieć, iż twórczość artystyczna po Auschwitz jest możliwa jedynie o tyle, o ile jest powiązana z pamięcią o Shoah.\n\nZdecydowana większość tekstów dotyczy nie „klasyków nowoczesności”, lecz artystów działających obecnie na terenie Polski i innych krajów europejskich. Trzeba przyznać, że prezentacja ich twórczości oraz podejmowane próby interpretacji pozwalają czytelnikowi na rozpoznanie i samodzielną ocenę tej twórczości.\n\nOdbiegając od samego tekstu książki warto zwrócić uwagę, że sztuka „pamięci Holokaustu” jest absolutnie kosmopolityczna – w tym znaczeniu, że nie ma żadnego zróżnicowania w sposobie działań artystycznych między współcześnie działającymi artystami, niezależnie od miejsca i daty urodzenia oraz narodowości. Widać zatem wyraźnie, że Zagłada traktowana jest jako zjawisko metafizyczne, w pewnym sensie oderwane od historii oraz fizycznego świata. W działalności artystów w pewien sposób traci ona swoje „tu i teraz”. Tak samo dzieje się ze wspomnieniem obecności Żydów na terenach europejskich. To nieco dziwaczne, a także całkowicie ahistoryczne. Życie Żydów w zachodniej Europie było radykalnie odmienne od życia ich pobratymców z Europy Środkowo-Wschodniej. Można zadać sobie pytanie, czy uznawali się oni za wspólnotę? W tym sensie konstruktywizm artystów sprzeciwia się temu, co uważa za najważniejszy aspekt swojej twórczości. Sprzeciwia się pamięci.\n<div class=\"signature\">\n\nJuliusz Gałkowski\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nEleonora JEDLIŃSKA, <b>Kształty pamięci. Wybrane zagadnienia sztuki współczesnej,</b> Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2019, seria: Oblicza sztuki.\n\n</div>', 'Świat konstruowany na nowo ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'swiat-konstruowany-na-nowo%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:46', '2020-02-17 08:32:46', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/swiat-konstruowany-na-nowo%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1971, 1, '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 'biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1972, 1, '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1973, 1, '2020-02-14 12:09:48', '2020-02-14 11:09:48', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:48', '2020-02-14 11:09:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1974, 1, '2020-02-14 12:09:49', '2020-02-14 11:09:49', '', 'czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:49', '2020-02-14 11:09:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1975, 1, '2020-02-14 12:09:51', '2020-02-14 11:09:51', '', 'czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:51', '2020-02-14 11:09:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1976, 1, '2020-02-14 12:09:53', '2020-02-14 11:09:53', '', 'czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:53', '2020-02-14 11:09:53', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1977, 1, '2020-02-14 12:09:55', '2020-02-14 11:09:55', '', 'dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:55', '2020-02-14 11:09:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1978, 1, '2020-02-14 12:09:56', '2020-02-14 11:09:56', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:56', '2020-02-14 11:09:56', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1979, 1, '2020-02-14 12:09:57', '2020-02-14 11:09:57', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:57', '2020-02-14 11:09:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1980, 1, '2020-02-14 12:09:58', '2020-02-14 11:09:58', '', 'filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:58', '2020-02-14 11:09:58', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1981, 1, '2020-02-14 12:09:59', '2020-02-14 11:09:59', '', 'GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gnp_podstawowe_kontragold_kolor_rgb-2', '', '', '2020-02-14 12:09:59', '2020-02-14 11:09:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1982, 1, '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 'heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1983, 1, '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 'hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1984, 1, '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 'hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1985, 1, '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 'hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1986, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', '6Logo-MNiSW-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw-2-2', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/6Logo-MNiSW-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1987, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 'beda-doradzac-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'beda-doradzac-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/beda-doradzac-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1988, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1989, 1, '2020-02-14 12:10:04', '2020-02-14 11:10:04', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:10:04', '2020-02-14 11:10:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1990, 1, '2020-02-14 12:12:13', '2020-02-14 11:12:13', '', 'inwestycje-nad-brda-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'inwestycje-nad-brda-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:13', '2020-02-14 11:12:13', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/inwestycje-nad-brda-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1991, 1, '2020-02-14 12:12:15', '2020-02-14 11:12:15', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:15', '2020-02-14 11:12:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1992, 1, '2020-02-14 12:12:17', '2020-02-14 11:12:17', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:12:17', '2020-02-14 11:12:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1993, 1, '2020-02-14 12:12:18', '2020-02-14 11:12:18', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:18', '2020-02-14 11:12:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1994, 1, '2020-02-14 12:12:20', '2020-02-14 11:12:20', '', 'jubileuszowy-reprint-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jubileuszowy-reprint-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:20', '2020-02-14 11:12:20', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jubileuszowy-reprint-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1995, 1, '2020-02-14 12:12:22', '2020-02-14 11:12:22', '', 'Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kalendarium_2020_205x285_0220_a_v14_druk', '', '', '2020-02-14 12:12:22', '2020-02-14 11:12:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1996, 1, '2020-02-14 12:12:24', '2020-02-14 11:12:24', '', 'kim-jestem-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kim-jestem-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:24', '2020-02-14 11:12:24', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/kim-jestem-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1997, 1, '2020-02-14 12:12:25', '2020-02-14 11:12:25', '', 'ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:25', '2020-02-14 11:12:25', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1998, 1, '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 'laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'laboratorium-przemyslu-4-0-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1999, 1, '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 'likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2000, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'logo40-nowe-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo40-nowe-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-2.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2001, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-2-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo-facebook-fa-03-2019-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2002, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2003, 1, '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 'miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2004, 1, '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 'minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2005, 1, '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 'mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2006, 1, '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 'mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2007, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'mostowy-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mostowy-2', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mostowy-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2008, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'szwedziakok-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'szwedziakok-2', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/szwedziakok-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2009, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2010, 1, '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 'tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2011, 1, '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 'twitter-logo-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'twitter-logo-2-2', '', '', '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter-logo-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2012, 1, '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 'uksw-z-pazp-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'uksw-z-pazp-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/uksw-z-pazp-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2013, 1, '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2014, 1, '2020-02-14 12:12:39', '2020-02-14 11:12:39', '', 'wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:39', '2020-02-14 11:12:39', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2015, 1, '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 'wybory-w-funip-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wybory-w-funip-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wybory-w-funip-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2016, 1, '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 'wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2017, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2018, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'yusuke-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'yusuke-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/yusuke-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2019, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2020, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2021, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2022, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2023, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2024, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2025, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2026, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2027, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2028, 1, '2020-02-14 12:12:45', '2020-02-14 11:12:45', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:45', '2020-02-14 11:12:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2029, 1, '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 'nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2030, 1, '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2031, 1, '2020-02-14 12:12:49', '2020-02-14 11:12:49', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:49', '2020-02-14 11:12:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2032, 1, '2020-02-14 12:12:50', '2020-02-14 11:12:50', '', 'o-wojnach-patentowych-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'o-wojnach-patentowych-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:50', '2020-02-14 11:12:50', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-wojnach-patentowych-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2033, 1, '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 'pani-komisarz-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'pani-komisarz-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pani-komisarz-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2034, 1, '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2035, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2036, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'pękowska-sumara-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'pekowska-sumara-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pękowska-sumara-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2037, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2038, 1, '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 'prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2039, 1, '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2040, 1, '2020-02-14 12:12:56', '2020-02-14 11:12:56', '', 'robi-sie-pozno-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'robi-sie-pozno-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:56', '2020-02-14 11:12:56', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/robi-sie-pozno-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2041, 1, '2020-02-14 12:12:57', '2020-02-14 11:12:57', '', 'rody-uczone2-umk-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rody-uczone2-umk-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:57', '2020-02-14 11:12:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rody-uczone2-umk-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2042, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'solarne-transformacje-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'solarne-transformacje-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/solarne-transformacje-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2043, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2044, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2112, 18, '2020-02-19 09:24:52', '2020-02-19 08:24:52', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-3', '', '', '2020-02-19 09:24:52', '2020-02-19 08:24:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2113, 25, '2020-02-19 10:04:37', '2020-02-19 09:04:37', 'Dodane przez administratora', 'umwroclaw', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'umwroclaw', '', '', '2020-02-19 10:04:37', '2020-02-19 09:04:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/umwroclaw/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2115, 40, '2020-02-20 12:32:42', '2020-02-20 11:32:42', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-4', '', '', '2020-02-20 12:32:42', '2020-02-20 11:32:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-4/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2117, 42, '2020-02-24 19:10:16', '2020-02-24 18:10:16', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-5', '', '', '2020-02-24 19:10:16', '2020-02-24 18:10:16', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2118, 43, '2020-02-25 10:32:11', '2020-02-25 09:32:11', 'Dodane przez administratora', 'pomorskiuniwersytet', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'pomorskiuniwersytet', '', '', '2020-02-25 10:32:11', '2020-02-25 09:32:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/pomorskiuniwersytet/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2130, 58, '2020-03-07 21:53:28', '2020-03-07 20:53:28', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-9', '', '', '2020-03-07 21:53:28', '2020-03-07 20:53:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-9/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2131, 61, '2020-03-09 19:44:51', '2020-03-09 18:44:51', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-8', '', '', '2020-03-09 19:44:51', '2020-03-09 18:44:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2132, 61, '2020-03-09 19:46:27', '2020-03-09 18:46:27', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-9', '', '', '2020-03-09 19:46:27', '2020-03-09 18:46:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-9/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2137, 1, '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 'adam-jan-bielanski-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'adam-jan-bielanski-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/adam-jan-bielanski-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2138, 1, '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 'akademickie-tradycje-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'akademickie-tradycje-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/akademickie-tradycje-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2139, 1, '2020-03-17 13:02:36', '2020-03-17 12:02:36', '', 'czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:36', '2020-03-17 12:02:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2140, 1, '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 'czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2141, 1, '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 'czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2142, 1, '2020-03-17 13:02:40', '2020-03-17 12:02:40', '', 'czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:40', '2020-03-17 12:02:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2143, 1, '2020-03-17 13:02:43', '2020-03-17 12:02:43', '', 'czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:43', '2020-03-17 12:02:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2144, 1, '2020-03-17 13:02:45', '2020-03-17 12:02:45', '', 'dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:45', '2020-03-17 12:02:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2048, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<h2>Dr hab. <b>Sebastian Skuza</b>, podsekretarz stanu w MNiSW, przedstawia budżet nauki i szkolnictwa wyższego na rok 2020</h2>\nRok 2020 będzie drugim rokiem pełnego korzystania przez podmioty działające na rzecz nauki i szkolnictwa wyższego z nowych strumieni finansowych wyznaczonych przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.\n\nWydatki w zakresie szkolnictwa wyższego i nauki wraz z wydatkami przeznaczonymi na działalność badawczo-rozwojową zaplanowano w projekcie ustawy budżetowej na rok 2020 w kwocie <b>31 mld 067,6 mln zł</b>, z tego: ze środków budżetu państwa 27 mld 219,8 mln zł oraz z budżetu środków europejskich 3 mld 847,8 mln zł. W relacji do analogicznej kwoty ujętej w ustawie budżetowej na 2019 r. (27 mld 998,2 mln zł), <b>wydatki te wzrastają o 3 mld 069,4 mln zł</b>, tj. nominalnie prawie o 11%.\n\nNajwiększy udział wydatków, bo aż 83,1%, stanowią wydatki zaplanowane w budżecie części 28 – Szkolnictwo wyższe i nauka, której dysponentem jest minister właściwy do spraw nauki i szkolnictwa wyższego.\n\nWydatki te zaplanowano w łącznej wysokości 25 mld 809,9 mln zł, z tego: ze środków budżetu państwa 22 mld zł i budżetu środków europejskich 3 mld 809,8 mln zł.\n\nPrzedstawiając powyższe zaznaczam, że wyżej zaprezentowany projekt budżetu jest bardzo obiecujący, zważywszy na fakt, że zarówno dla ministra nauki i szkolnictwa wyższego jak i pozostałych ministrów nadzorujących szkoły wyższe w ramach poz. 49 rezerwy celowej budżetu państwa są rekomendowane środki w kwocie 800 mln zł z przeznaczeniem na wzrost wynagrodzeń pracowników uczelni.\n\nPonadto tzw. ustawa okołobudżetowa przewiduje przekazanie na rzecz jednostek systemu nauki i szkolnictwa wyższego skarbowe papiery wartościowe o wartości nominalnej <b>1 mld 133 mln zł.</b>', 'Na co wydamy 31 mld złotych? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'na-co-wydamy-31-mld-zlotych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:18:28', '2020-02-17 06:18:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/na-co-wydamy-31-mld-zlotych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2049, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"alignnone wp-image-2036\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pękowska-sumara-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"154\" />\n\nAż pięcioro naukowców pracujących w Polsce otrzymało granty Europejskiej Organizacji Biologii Molekularnej. Taka sytuacja zdarzyła się po raz pierwszy w 14-letniej historii przyznawania EMBO Installation Grants. W dotychczasowych konkursach w jednym rozdaniu nagradzano nie więcej niż 3 Polaków (w 2006 i 2019). Na stworzenie niezależnych laboratoriów laureaci dostają po 50 tys. euro rocznie przez 3–5 lat.\n\nO EMBO Installation Grant mogą się ubiegać naukowcy z Czech, Polski, Portugalii i Turcji. W tym roku wyróżniono dziewięcioro młodych naukowców. Wśród nich są dr <b>Aleksandra Pękowska</b> oraz dr <b>Grzegorz Sumara </b>z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN, którzy kilka miesięcy temu stanęli na czele pierwszych w Polsce centrów doskonałości naukowej Dioscuri. Dr Pękowska wróciła do Polski z Narodowego Instytutu Zdrowia w Bethesda w stanie Maryland (USA). Bada astrocyty, czyli specyficzne komórki glejowe w mózgu. Ma zamiar poznać genetyczne podstawy ich funkcjonowania oraz zidentyfikować zmiany w genomie, które odpowiadają za ewolucyjną modyfikację biologii astrocytów.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2008\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/szwedziakok-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"186\" />\n\nDr Grzegorz Sumara, który prowadził badania w Centrum Biomedycyny Eksperymentalnej im. Rudolfa Virchowa na Uniwersytecie w Würzburgu, zajmuje się wyjaśnianiem szlaków sygnałowych, odgrywających rolę w chorobach metabolicznych. Jego eksperymenty genetyczne na myszach dotyczą regulatorów tkanki tłuszczowej, wątroby, układu trawiennego i funkcji trzustki oraz białek zaangażowanych w rozwój otyłości, a także cukrzycy typu 2. Wykorzysta je do generowania nowatorskich terapii medycyny precyzyjnej, która ma przywrócić sprawność organizmowi dotkniętemu poważnymi chorobami metabolicznymi.\n\nKolejnym grantobiorcą jest dr <b>Piotr Szwedziak,</b> kierownik Laboratorium Strukturalnej Biologii Komórki Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego. Do stolicy przyjechał w maju ub.r. z Politechniki Federalnej w Zurychu, gdzie prowadził badania dotyczące sekrecji w bakteriach. Obecnie przedmiotem jego zainteresowania są archeony w kontekście ewolucji organizacji komórkowej. Za pomocą metod biologii strukturalnej i biochemii chce się dowiedzieć, w jaki sposób mogła powstać tak skomplikowana struktura jak komórka ludzka.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2018\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/yusuke-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"280\" />\n\nWśród beneficjentów grantów EMBO jest także dwóch badaczy z Małopolskiego Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dr <b>Yusuke Azuma</b>, który po stażu podoktorskim na Uniwersytecie w Poczdamie i na Politechnice Federalnej w Zurychu od 2018 roku jest adiunktem w Laboratorium Bionanonauki i Biochemii MCB UJ, opracowuje sztuczne przedziały subkomórkowe do katalizy poprzez ponowne zaprojektowanie i ukierunkowaną ewolucję samoorganizujących się klatek białkowych. To jeden z najbardziej przyszłościowych sposobów uzyskiwania białek o zdefiniowanej przez użytkownika funkcji.\n\nZ kolei dr <b>Rafał Mostowy</b>, który w 2012 roku wyjechał na podoktorskie stypendium naukowe do Imperial College w Londynie, by prowadzić badania nad pałeczkami zapalenia płuc, używa genomiki bakteryjnej do pomiaru zmian ewolucyjnych w patogenicznych bakteriach. Badając DNA mikrobów powodujących choroby zakaźne, mierzy, jak prędko bakterie potrafią zmieniać się w odpowiedzi na szczepionki czy antybiotyki.\n\nEMBO to międzynarodowa organizacja zrzeszająca ponad 1800 wybitnych badaczy zajmujących się biologią molekularną. Wspiera utalentowane osoby w osiągnięciu jak najlepszych wyników prac badawczych. EMBO Installation Grants mają przyczynić się do zwiększania poziomu internacjonalizacji na europejskich uczelniach oraz mobilności kadry akademickiej. Jednym z wymogów jest spędzenie okresu przynajmniej dwóch lat poza krajem, w którym ma powstać laboratorium. Laureaci stają się również członkami EMBO Young Investigator Network, co umożliwia im korzystanie z całej gamy szkoleń oraz zasobów zrzeszonych instytucji.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2007\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mostowy-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"210\" />\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>', 'Dominatorzy z Polski ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'dominatorzy-z-polski%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:18:40', '2020-02-17 06:18:40', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/dominatorzy-z-polski%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2150, 1, '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 'hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2050, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"size-full wp-image-2025\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2-1024x522.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"522\" />\n\nNa początku lutego br. trójmiejska prasa ponownie poruszyła temat gdańskiej AWFiS. Od czerwca zeszłego roku na uczelni trwają protesty dotyczące rozliczenia finansowego umowy Belt and Road, wykonywanej przez gdańską uczelnię z Uniwersytetem Sportowym w Pekinie. W jej ramach studenci z Chin – 24 piłkarzy i 14 siatkarzy – było szkolonych przez trenerów AWFiS oraz korzystało z obiektów uczelni, m.in. akademika wyremontowanego na ich potrzeby. Tymczasem umowę z pekińską uczelnią podpisał Klub Sportowy AZS AWFiS, nie uczelnia. Zdaniem prof. Waldemara Moski, od września 2010 r. rektora AWFiS w Gdańsku i jednocześnie prezesa klubu, umowa Belt and Road „ze względów proceduralnych” nie mogła być realizowana w inny sposób. Zaniepokojenie części pracowników spowodował fakt wysokich uposażeń, które w ramach projektu otrzymali rektor i jego współpracownicy.\n\nWe wrześniu 2019 r. sprawą zajęła się gdańska Prokuratura Okręgowa i do chwili obecnej trwa postępowanie prokuratorskie, analizowane są dokumenty i przesłuchiwani świadkowie.\n\n16 października 2019 r. „ze względów zdrowotnych” ze stanowiska rektora zrezygnował prof. Moska, jak również dwaj prorektorzy, prof. Władysław Jagiełło (ds. nauki) oraz prof. Barbara Duda-Biernacka (ds. kształcenia i rozwoju). Na stanowisku p.o. rektora ostał się tylko prof. Paweł Cięszczyk (43 lata), prorektor ds. studenckich, który do września 2017 r. pracował na Wydziale Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie kierował stworzonym przez siebie Centrum Badań Strukturalno-Funkcjonalnych Człowieka, zajmującym się m.in genetyką wysiłku fizycznego. Skutkowało to dziesiątkami publikacji wieloautorskich w wysoko punktowanych czasopismach polskich i anglosaskich. Po konflikcie z ówczesnym dziekanem, dr. hab. Jerzym Eiderem, który podobno nie chciał sfinansować postępowania profesorskiego oraz odwołał dr. hab. Pawła Cięszczyka ze stanowiska dyrektora Centrum, ten przeszedł ze swoim zespołem do Gdańska, gdzie szybko został prorektorem ds. studenckich. I teraz tutaj zaczęły się ukazywać dalsze, wieloautorskie publikacje w renomowanych czasopismach.\n\nNa 7 listopada 2019 r. zarządzono wybory uzupełniające na stanowisko rektora, do których zgłosił się już zdrowy prof. Moska i je wygrał. Szybko powołał na stanowiska prorektorów prof. Jagiełłę i prof. Dudę-Biernacką. „Nowy-stary” rektor na 9 stycznia 2020 r. zarządził wybory rektora na kadencję 2020-2024, które wygrał prof. Paweł Cięszczyk (na fot.). Formalnie obejmie władzę 1 października 2020 r.\n\nTymczasem 2 stycznia 2020 r., na skutek wcześniejszej skargi kilku profesorów do Komisji Etyki w Nauce PAN, wszczęto wyjaśniające postępowanie dyscyplinarne wobec rektora Waldemara Moski, które prowadzi rzecznik dyscyplinarny ministra nauki i szkolnictwa wyższego, prof. prawa z UMCS w Lublinie Katarzyna Dudka. Rektorowi postawiono 10 zarzutów, które – jak napisał „Dziennik Bałtycki” – dotyczą „m.in. wyłudzenia z ministerstwa 1 mln zł dotacji z tytułu studiowania zagranicznych studentów na kierunkach anglojęzycznych bez znajomości języka Szekspira, wyprowadzenia 4,5 mln zysków z międzynarodowego projektu do klubu sportowego, którego jest prezesem, zerwania umowy ajencji lokalu gastronomicznego na terenie uczelni, co zaowocowało koniecznością wypłaty odszkodowania w wysokości ok. 100 tys. zł, przypisanie sobie autorstwa części cudzych artykułów naukowych z zakresu genetyki, dopuszczenie się manipulacji przy wyborach na rektora, wypowiedzenie umowy o pracę członkom Komitetu Założycielskiego nowo powstałego Akademickiego Związku Zawodowego AWFiS, a także wykonywania dodatkowej pracy zarobkowej bez zgody senatu uczelni”.\n\nCiekawy jest fakt, że rzecznik będzie badał 8 artykułów naukowych z genetyki, których współautorem jest prof. Moska, historyk sportu i trener II klasy piłki siatkowej oraz tenisa stołowego. Kwestia świadomego czy też wymuszonego dopisywania się do artykułów naukowych (tzw. darmowe współautorstwo) jest swoistą korupcją naukową, z którą trudno walczyć i która panoszy się w wielu dziedzinach nauki nie tylko w Polsce. O zakończeniu tej sprawy będziemy informować.\n<div class=\"signature\">\n\n(MW)\n\n</div>', 'Co się dzieje na gdańskiej AWFiS? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'co-sie-dzieje-na-gdanskiej-awfis%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:41:06', '2020-02-19 07:41:06', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/co-sie-dzieje-na-gdanskiej-awfis%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2111, 1, '2020-02-19 08:42:26', '2020-02-19 07:42:26', 'a:7:{s:4:\"type\";s:3:\"url\";s:12:\"instructions\";s:22:\"po kliknięciu na logo\";s:8:\"required\";i:0;s:17:\"conditional_logic\";i:0;s:7:\"wrapper\";a:3:{s:5:\"width\";s:0:\"\";s:5:\"class\";s:0:\"\";s:2:\"id\";s:0:\"\";}s:13:\"default_value\";s:0:\"\";s:11:\"placeholder\";s:0:\"\";}', 'Link logo', 'header_logo_link', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'field_5e4ce6b9eed35', '', '', '2020-02-19 08:42:26', '2020-02-19 07:42:26', '', 6, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=acf-field&p=2111', 3, 'acf-field', '', 0),
(2051, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<p>Prof. Jadwiga Laska nie jest już rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie. Miała złamać jeden z przepisów Ustawy 2.0 dotyczący pracy poza macierzystą uczelnią. Jej mandat wygasił 30 stycznia minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin. </p><p>W komunikacie MNiSW napisano, że „prof. J. Laska w okresie pełnienia funkcji rektora (po 1 października 2018 r.), wbrew przepisom ustawy wykonywała dodatkowe zajęcia zarobkowe bez wymaganej zgody właściwego organu uczelni”. Mógł jej udzielić Senat, a po 1 października 2019 roku – Rada Uczelni. Jak zaznaczono „Rektor posiadała zgodę Senatu na dodatkowe zatrudnienie, ale już nie na wykonywanie dodatkowego zajęcia zarobkowego”. To nie prowadzenie przez nią wykładów na krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, ale „wykonywanie recenzji w postępowaniach o nadanie stopnia dr. hab. w innych uczelniach (na podstawie odrębnych umów cywilnoprawnych)” stało się podstawą do wygaszenia mandatu. Prof. Laska odebrała decyzję osobiście w Warszawie, zapowiadając odwołanie do sądu. </p><p>Ten niespodziewany ruch ministra na kilka miesięcy przed końcem kadencji pani rektor jest pokłosiem napiętej sytuacji, jaka panuje w tarnowskiej PWSZ od października ub.r. Wówczas Rada Uczelni zwróciła się z wnioskiem do szefa resortu nauki o pilną kontrolę legalności działań prof. Laski. Zarzucono jej niezgodną z ustawą procedurę przyjęcia nowego statutu, liczne przypadki jego naruszeń, a także niedostateczne wypełnianie obowiązków rektora uczelni. Ponadto wystąpiono do ministra o stwierdzenie nieważności części uchwał przyjętych przez Senat PWSZ w Tarnowie w okresie od czerwca 2019 roku, które zostały podjęte z naruszeniem prawa, m.in. poprzez notoryczne niedotrzymywanie terminów powiadomień członków Senatu o terminach posiedzeń i porządku obrad, a także ignorowanie pism oraz wystąpień strony społecznej. Wtedy też podjęto decyzję o nieudzieleniu zgody na podjęcie przez prof. Laskę dodatkowego zajęcia zarobkowego oraz kontynuację dodatkowego zatrudnienia poza PWSZ w Tarnowie. Tłumaczono to „kryzysową sytuacją uczelni, [która] wymaga pełnego zaangażowania się pani rektor w działania i jej nieograniczonego innymi obowiązkami udziału w procedurach kontrolnych”. </p><p>Jak ustaliliśmy, 7 października Rada obradowała w niepełnym składzie. Obecni byli tylko członkowie spoza uczelni oraz przedstawicielka studentów. Pozostali, reprezentująca uczelnię połowa składu pochodzącego z wyboru, nie uczestniczyli w posiedzeniu. Co dziwne, przewodniczący Rady nie wypowiadał się wtedy publicznie na temat stanowiska. Wkrótce potem dwóch stojących za listem do ministra członków Rady odwołano z tego gremium. </p><p>Na antenie lokalnego radia rektor przekonywała, że „niesłusznie ją osądzono”, a „celem nadrzędnym było wypracowanie takiej sytuacji, w której rektor zostałby zawieszony, usunięty, cokolwiek, żeby pojawiła się dogodna sytuacja do wprowadzenia kogoś innego”. </p><p>Prof. Jadwiga Laska kierowała tarnowską PWSZ od 2016 roku. Była pierwszą kobietą zasiadającą w fotelu rektora tej uczelni. W wyborach rywalizowała z trzema kontrkandydatami, wygrywając już w pierwszej turze. Zagłosowało na nią 26 z 34 członków kolegium elektorów. </p><p>Zgodnie z ustawowymi zapisami, po wygaszeniu mandatu rektora jego obowiązki przejmuje najstarszy członek Senatu. Jest nim dr hab. inż. Józef Kania, prof. PWSZ, z Wydziału Administracyjno-Ekonomicznego tarnowskiej uczelni. Pełni także funkcję kierownika studium MBA na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie. Specjalizuje się w problematyce doradztwa w agrobiznesie, zajmując się m.in. modelami powiązań nauki i doradztwa z praktyką gospodarczą, wspólną polityką rolną, problematyką drobnych gospodarstw rolnych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. </p><p>Wybory nowego rektora w Tarnowie mają się odbyć na przełomie kwietnia i maja. Prof. Jadwiga Laska nie zdecydowała jeszcze, czy będzie ponownie ubiegać się o to stanowisko. </p><p>Na 20 kierunkach i 35 specjalnościach w PWSZ w Tarnowie kształci się obecnie prawie 4,2 tys. studentów. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>MK </podpis></p></div>', 'Tarnów bez rektora ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tarnow-bez-rektora%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tarnow-bez-rektora%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
