INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1387, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '<h3>Byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki.</h3>\n[caption id=\"attachment_1282\" align=\"alignnone\" width=\"530\"]<img class=\"size-full wp-image-1282\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"530\" height=\"750\" /> Źródło: NAC[/caption]\n\nJak zapisał Antoni Bolesław Dobrowolski (<span style=\"font-style: italic;\">Mój życiorys naukowy</span> 1958), jego początki były trudne. Urodził się 6 czerwca 1872 roku w Dworszowicach Kościelnych, w powiecie radomszczańskim. Jego ojciec, Jan, był wiejskim grajkiem i organistą kościelnym. Matka, Józefa Szyndler, pracowała za dniówki w majątku ziemskim. Rodzice dbali szczególnie o wykształcenie synów: „Ukończyłem szkółkę miejscową, douczałem się sam, jak mogłem, stanąłem gotów do ówczesnej drugiej gimnazjalnej. Zawahał się ojciec: położenie materialne rodziny było bardzo krytyczne, a tu zdarzało się «dobre miejsce»: mogłem, dziecko dwunastoletnie, na siebie zarobić i pomóc rodzinie… Ale poczciwie naiwny, poczciwie przesądny kult «wykształcenia» i «książki» zwyciężył. Wyjechałem do wymarzonej Warszawy. Na jeden grosz od rodziców liczyć nie mogłem. Przez pierwsze dwa lata pomagał brat, student uniwersytetu”. Antoni zarabiał udzielaniem korepetycji.\n\nPo szkole elementarnej wyjechał do Warszawy (1883). Ukończył rosyjskie gimnazjum filologiczne (1891). Szczególnie interesował się matematyką i greką. Prowadził szkolne kółko samokształceniowe o kierunku socjalistycznym. W Warszawie został członkiem II Proletariatu (1889-1894). Używał pseudonimu A.D. Wolski. Jak zapisał w autobiografii: „rozłamało się życie moje na dwie bardzo różne, obce sobie połowy. Z jednej strony gimnazjum i korepetycje, zarobek i &lt;obowiązki&gt; tak zwane &lt;konieczności&gt; (…). Z drugiej strony – i &lt;kółka&gt;, pięcie się wzwyż i służba idei: życie własne, z własnego popędu, swobodne”. Przy tym utracił „bez walk wewnętrznych, religię tradycyjną, z równą łatwością przyjmując religię altruizmu bez kosmogonii (…). Za to imponowała nam naprawdę – Nauka!”. Wyjaśniał, że „naukę w ogóle, z wyjątkiem nauk formalnych, więc i badanie spraw ludzkich, rozumieliśmy właściwie jako naukę przyrodniczą”.\n\n<strong>Punkt oparcia</strong>\n\nPół roku po zdaniu matury Dobrowolski trafił do więzienia na Cytadeli i Pawiaku (1892-1893), a nawet w Petersburgu (Kriesty). Władze zesłały go do Tyflisu (1894). Uciekł dzięki pomocy Ormian – z fałszywym paszportem perskim dotarł do Rumunii, a następnie Szwajcarii (1895). W Zurychu przez rok podążał jako wolny słuchacz Uniwersytetu „drogą pracowitego samouctwa (…) z postawą filozofa”. Podzielał poglądy Richarda Avenariusa, twórcy empiriokrytycyzmu. Opublikował po dwóch latach (1897) artykuł w „Ateneum” – „jako szkic literacki pod tytułem <span style=\"font-style: italic;\">Przyczynek do rozbioru problematu materii i ducha</span>”. Wtedy przyszła „nieunikniona chwila duchowego kryzysu: generalnej rewizji (…) wytknięcia (…) nowej drogi”. Jednym z namysłów był wniosek: „sposób filozoficzny brania się do rzeczy wydawał mi się czymś prymitywnym w porównaniu z postępowaniem naukowym (…). Nawet zredukowana do filozofia nie bardzo mi trafiała do przekonania swym sposobem postępowania, nie imponowała też wynikami”. Przy tym: „Niczego z tego wszystkiego, z całego tego kryzysu, z dręczących mnie zagadek bytu i życia nikomu nie powiedziałem (…) w innych sprawach byłem, przeciwnie, bardzo rozmowny”.\n\nDobrowolski zaczął kierować się dewizą: „Poznać naukę (…) trzeba mieć w gmachu nauki swój własny kąt, swój własny punkt oparcia”. Wybrał nauki przyrodnicze, które studiował pod kierunkiem Arnolda Langa: „żywe kompleksy raczej niż pierwiastki i własności, z kompleksów tych sztucznie wyrwane i izolowane”. Początkowo interesowała go „nauka o istotach żywych”. Przy tym: „Praca moja w nauce była mi od początku i potem, i zawsze tylko środkiem, nie celem (…) wciąż w głębi, świadomie czy nieświadomie, myślałem o innym: o moich sfinksach (…). Traktowałem swe prace poniekąd jak ćwiczenia, mające na celu poznanie warsztatu nauki (…). Dlatego nie myślałem o katedrze uniwersyteckiej, bo na niej na pewno bym się zagrzebał – wprost z obowiązku urzędowego przedstawiciela danej nauki w danym kraju”. Problemem praktycznym było „to, żem nie był wolny od kłopotów materialnych i prac zarobkowych”.\n\n<strong>Gruźlica z przepracowania</strong>\n\nDobrowolski znalazł w Instytucie Zoologicznym na Uniwersytecie w Liège kolejnego – po Adamie Mahrburgu – „ojca duchowego”. Był nim belgijski zoolog Eduard van Beneden. Jednak od morfologii Dobrowolski odszedł w kierunku „badania stopnia celowości urządzeń w organizmie, czyli badania tych urządzeń z punktu widzenia inżynierskiego”. Uwzględniał koncepcję organizmu „jako miejsca koncentracji , takiego zespołu &lt;przypadkowości&gt;, który w wynikach byłby równoważny urządzeniu mniej więcej ”. W konsekwencji zainteresowało Dobrowolskiego „ustawodawstwo przyrody” – mechanika, fizyka i chemia: „Odszedłem od biologii do nauk fizycznych”. Podjął badania morfologiczne z zakresu fizyki ziemskiej: „chmur, lodu we wszelkiej postaci, zjawisk , wreszcie ruchu powietrza i wody po nierównościach gruntu”. Kontekst filozoficzny zawierał się w pytaniu, czy „ten chaos form nie kryje w sobie pewnego ładu”.\n\nZebrał materiał obserwacyjny podczas wyprawy statkiem „Belgica” na Antarktydę (lipiec 1896 – czerwiec 1899). Do żeglugi doszło dzięki wsparciu Henryka Arctowskiego. Dobrowolski komentował: „W życiu moim bardzo rzadko miałem coś pewnego przed sobą. Zawsze próbowałem, zawsze ryzykowałem”. Życie na statku było swego rodzaju więzieniem, jeśli brać pod uwagę sprawy intymne. Dobrowolski obserwował chmury „przez cały rok okrągły codziennie przez całe godzin dwanaście (…) z jedną półgodzinną przerwą na obiad i dziesięciominutowymi co godzina przerwami na normalne spostrzeżenia meteorologiczne”. Efektem była praca <span style=\"font-style: italic;\">Note sur les systèmes des nuages</span> (1903). W badaniach zastosował Dobrowolski „metodę ciągłości spostrzeżeń” oraz „ byłego biomorfologa”. Badał „klasy symetrii kryształów lodu”. Było to „pierwsze w dziejach zimowanie w lodach obszarów nieznanych” bieguna południowego. Opisał je Dobrowolski w książce\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Wyprawy polarne. Historja i zdobycze naukowe</span> (1914).\n\nDobrowolski działał w krytycznym położeniu materialnym – korzystał z pomocy emigracyjnych Bratnich Pomocy oraz „przygodnego zarobku”. Jedynie podczas żeglugi korzystał z diet rządu belgijskiego. Przypłacił ten stan „gruźlicą z przepracowania”. Mimo to: „Nie przyjąłem proponowanej mi posady w istocie synekuralnej. Zacząłem żyć znowu redukcją najpierwszych potrzeb i wytrzymałością organizmu”. Sytuacja uległa zmianie, gdy przyjął posadę (1906) w Międzynarodowym Biurze Polarnym przy belgijskim Ministerstwie Oświaty. Zajął się sporządzaniem bibliografii polarnej. Pomogła mu znajomość języka rosyjskiego.\n\n<strong>Zażyłe obcowanie z przyrodą</strong>\n\nPo roku Dobrowolski wrócił do kraju, korzystając z manifestu cara Mikołaja II o emigrantach politycznych. Zatrudnił się jako nauczyciel biologii, filozofii i fizyki w Ognisku Wychowawczym Wiejskim w Starej Wsi i Szymanowie koło Grodziska Mazowieckiego (1907-1909), następnie (1909-1911) w gimnazjum Aleksandra Jeżewskiego w Warszawie. W roku 1911 przeniósł się do Szkoły Kupców w Łodzi. Dobrowolski jako nauczyciel odrzucił cele zarobkowe: „Nie umiałem już robić roboty, do której bym się choć trochę nie &lt;palił&gt;, robić nie przejmując się tym, co robię”. Uczynił więc pracę „&lt;interesującą&gt;, tak iżbym mógł ją polubić; inaczej bym jej nie wytrzymał”. Zajął stanowisko krytyczne wobec „pedagogiki praktycznej”, a zwłaszcza wobec „literatury pedagogicznej”. Według Dobrowolskiego „pedagog urodzony, wychowawca-artysta, mógł naprawdę nie czytać zupełnie żadnych pedagogik, dydaktyk, metodyk, a lepiej rzemiosło swe spełniać od oczytanych i nauczonych”. Kierował się własną metodą: „uczyć stawiać i rozwiązywać zagadnienia według możliwości dziecka i w ten sposób dawać dziecku sposobność zdobywania wiedzy, a jednocześnie ćwiczenia umysłu”. Pozwalał tym samym na „maksimum samodzielności prawdziwej”. Obdarzał uczniów „naturalną i szczerą sympatią”, stosował „niezbędny wychowawczy”. Intensywność pracy nauczycielskiej oraz gromadzenie materiałów i pisanie książki o wyprawach polarnych doprowadziły do odnowienia się gruźlicy. Jednak organizm miał silny: „po miesiącu kuracji – przeszło”.\n\nUzyskał Dobrowolski stypendium z Kasy Mianowskiego na wyjazd do Szwecji – tam spędził lata wojny. Czytał literaturę naukową i gromadził fotokopie różnych postaci „lodu atmosferycznego”: „ustaliłem (…) klasę symetrii lodu; wyznaczyłem płaszczyzny kryształów”. Opublikował pracę <span style=\"font-style: italic;\">Les cristaux de glace</span> (1916). Promował nową dyscyplinę nauki, którą nazwał kryologią. Podstawową strukturę tej dyscypliny stanowiła „klasyfikacja tworów losowych”. Został asystentem w Instytucie Meteorologicznym Uniwersytetu w Uppsali (1916/1917). Poprzez „zażyłe obcowanie z przyrodą” odkrył jej estetyczne piękno. Z funduszy Kasy Mianowskiego opublikował dzieło <span style=\"font-style: italic;\">Historia naturalna lodu</span> (1923); praca czekała na druk od 1916 roku. W ówczesnych warunkach druk trwał „czternaście miesięcy, a wszystkimi sprawami wydawniczymi przez cały ten czas musiałem się zająć sam osobiście, bez żadnej pomocy; spadła na mnie ciągła bieganina do drukarni i do kliszarni, ciągłe , wszystkie korekty, indeksy”. Musiał też aktualizować literaturę przedmiotu i korygować układ podrozdziałów. Nie przetłumaczono ówcześnie tej pracy na języki obce.\n\n<strong>Walczyć z ministerstwem</strong>\n\nWobec niepodległości był zwolennikiem „budowania państwa od dołu”, czyli powołania „państwa samorządowego” („O.B.” – „Drogowskazy” 1918). W roku 1917 Dobrowolski wrócił do Warszawy w roli wizytatora; pełnił tę funkcję w Ministerstwie WRiOP do 1922 roku. W ministerstwie utworzył Wydział Programowy. Spory związane z reformami skłoniły go do odejścia od pracy urzędniczej. Pracę w ministerstwie skomentował Dobrowolski jako porażkę: „Nie udała mi się ta współpraca w budowaniu szkolnictwa polskiego. Pięć lat wysiłków próżnych, niepotrzebnych zupełnie: fiasko absolutne. Zbyt istotne i wielkie były tu z mojej strony ustępstwa, kompromisy. I nie mogło ich nie być (…) nie mogłem wszak z Ministerstwem swym walczyć z zewnątrz, do skutecznej zaś walki wewnątrz nie miałem , byłem osamotniony”. Nie odpowiadała mu typologia gimnazjów i brak redukcji materiału – „prawie wszystkie programy został przeładowane”. Dobrowolski popierał koncepcję siedmioklasowej szkoły powszechnej oraz trzyletnich liceów, dostępnych dla wszystkich. Do tego chciał powołania „szkoły kierowników oświaty”, kształcącej kierowniczy personel ministerstwa i wizytatorów „do poszczególnych przedmiotów” oraz „wizytatorów generalnych”. Kontrowersji nie wywołały jego projekty uruchomienia testów „na inteligencję ogólną i uzdolnienia specjalne” oraz wzorcowych „protokołów lekcyj”.\n\nPo rezygnacji z pracy ministerialnej Dobrowolski przejściowo zatrudnił się jako „urzędnik IX kategorii” w dziale reklamacji Pocztowej Kasy Oszczędności (1922/1923). W roku 1924 został zastępcą dyrektora Państwowego Instytutu Meteorologicznego w Warszawie, zaś dyrektorem – w latach 1927-1929. Awans w nauce uniemożliwiał Dobrowolskiemu brak ukończonych studiów wyższych i członkostwo w Polskiej Partii Socjalistycznej. Nie był zainteresowany publikacjami naukowymi – wyniki swych badań opracowywał w formie artykułów i raportów. Krytycznie oceniał swą pracę w Państwowym Instytucie Meteorologicznym: „Siedząc przez dziesięć miesięcy w PKO nad czekami i klientami, znalazłem jednak czas do napisania w biurze (…) <span style=\"font-style: italic;\">Mouvement de l’air et de l’eau sur les accidents du sol </span>(…). A tu sześć lat siedziałem w instytucji niby naukowej i nie znalazłem możności zrobienia ani jednej porządnej, zakończonej pracy naukowej”. Kłopoty organizacyjne instytutu – „całe godziny wysiadywałem w poczekalniach i na korytarzach ministerstw i Sejmu” – przyczyniły się do kolejnego „załamania się mego zdrowia”.\n\n<strong>Z duchem naukowym przyrodnika</strong>\n\nPo przejściu na emeryturę Dobrowolski założył (1929) Towarzystwo Geofizyków, którego był prezesem do 1949 roku. Towarzystwo uruchomiło Obserwatorium Sejsmologiczne, kierowane przez Irenę Bobrównę. Ulokowano je w piwnicy UW. Działał też w ramach Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej – w Komisji Śniegów i Lodów, gdzie był wiceprezesem. Wyjeżdżał na posiedzenia kongresowe i prowadził korespondencję naukową. Zdobył autorytet międzynarodowy. W książce <span style=\"font-style: italic;\">Męczennicy polarni</span> (1933) i odczytach propagował „akcję polarną”, a nawet „kult Nauki (nie uczonych)”. Przyczynił się do zorganizowania polskiej wyprawy na Wyspę Niedźwiedzią (1932/1933) oraz kolejnych wypraw. Powstała wokół nich „rodzina entuzjastów”.\n\nW takiej sytuacji stanął przed Dobrowolskim problem statusu akademickiego. Odmawiał zajęcia katedry związanej z dorobkiem naukowym, przyjął jednak w 1927 roku w Wolnej Wszechnicy Polskiej katedrę pedagogiki ogólnej, „dającej mi systematyczny bodziec do ostatecznego uporządkowania i powiązania wyników mych w dziedzinie najbliższej memu ostatecznemu celowi. Katedra bowiem mej specjalności przyrodniczej (…) absorbowała by mnie zanadto, kosztem prac dla mnie ważniejszych: o czynnościach kardynalnych umysłu – prac, dla których katedr nie ma, oraz kosztem tematów natury &lt;światopoglądowej&gt;, w szczególności normatywnej (…). Tematy te wciąż jeszcze wegetują na katedrach zajętych przez filozofów, do których siebie już nie zaliczałem”. Jak definiował wybór: „los rzucił mnie na pole dla mego celu bardzo odpowiednie: na badania teoretyczne i praktyczne w dziedzinie wychowania, nauczania, oświaty (…) z dyscyplinami : psychologią i socjologią (…). Wszedłem do humanistyki z duchem naukowym przyrodnika. Przyzwyczajony w pracy do bezwzględnego obiektywizmu, do stałej kontroli spostrzeżeń, domniemań i do samokontroli, do rozróżniania i precyzowania, do niezadowalniania się byle jakim wynikiem ogólnym”. Miał niewielu dyplomantów: „byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki”. Wykład nosił tytuł <span style=\"font-style: italic;\">System pojęć, zagadnień i wskazań pedagogicznych</span>. Dobrowolski propagował własne koncepcje, w tym „naczelny postulat dydaktyczny (…) możliwie jak największego i coraz większego zbliżania się nauki w szkole do pracy samodzielnej”.\n\n<strong>Przeciw przedwczesnej selekcji</strong>\n\nPrzygotował <span style=\"font-style: italic;\">Kodeks moralności umysłowej</span> oraz dzieło – pozostałe w zamyśle – „Nowa dydaktyka”. Występował przeciwko „selekcji zgoła przedwczesnej” na szczeblu gimnazjalnym, co propagowała reforma jędrzejewiczowska. Projektował nawet założenie Międzynarodowej Ligi Gimnazjum Powszechnego i Obowiązkowego. Dostrzegał „brak powszechnej potrzeby oświaty ogólnej”, wywołujący „inteligencki ” oraz „masowe wytwarzanie półinteligentów”. Promował też samokształcenie – „samodzielne zdobywanie wykształcenia ogólnego” (\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Universitas rediviva</span> 1936). Miały powstać instytuty wyższej kultury umysłowej oraz wieczorowe koła samokształcenia. Polskę w XVII i XVIII wieku uznał Dobrowolski za „wyspę niedorozwoju umysłowego”: „nie wydała przez całe te dwieście lat ani jednej pracy naukowej, ani w druku, ani w rękopisie”.\n\nGdy Wolna Wszechnica Polska zmierzała ku akademizacji, Dobrowolski zrezygnował z katedry i wykładów (1938). Mieszkał skromnie w oficynie przy ulicy Wilczej. Od 1937 roku należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego, w latach 1938 i 1939 był prezesem Sekcji Szkół Wyższych. W czasie okupacji współpracował konspiracyjnie z Delegaturą Rządu na Kraj przy opracowywaniu projektu dziesięcioletniej szkoły powszechnej. Żoną Dobrowolskiego została Zofia Ulińska, nadal jednak był samotnikiem. Krytykował uniwersytety za uleganie tradycji średniowiecza (<span style=\"font-style: italic;\">Uniwersytety i instytuty naukowe jako szkoła badaczów naukowych</span>, „Kuźnica” nr 4-5, 1945). W artykule\n\n<span style=\"font-style: italic;\">O praktyczności nauk niepraktycznych i potrzebie Ministerstwa Nauki</span> („Odrodzenie” nr 7, 1946) Dobrowolski bronił „nauki czystej”, ale jego postulat mógłby umocnić biurokrację ministerialną. W roku 1946 został kierownikiem Katedry Pedagogiki i Organizacji Szkolnictwa na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1946 i 1947 był z mandatu PPS członkiem Rady Szkół Wyższych. Wspierał koncepcję Kongresów Nauki Polskiej, a nawet zgłosił projekt likwidacji wszystkich tytułów naukowych (posiedzenie RSzW, 10 IV 1947). Od roku 1948 zajmował stanowisko profesora zwyczajnego, ale dopiero w 1953 roku uzyskał na UW stopień doktora nauk pedagogicznych. Mimo tych opóźnień posiadał uzasadnione poczucie wartości i niespotykaną potrzebę analizy własnego warsztatu i dokonywanych odkryć. Z ducha więc był uczonym akademickim.\n\nAntoni Bolesław Dobrowolski zmarł w Warszawie, 27 kwietnia 1954 roku.', 'Własny kąt w gmachu nauki', '<h3>Byłem wymagający (…) ani myślałem wykładać im tego, co mogli znaleźć w podręcznikach, monografiach, przyczynkach (…) wykładałem prawie wyłącznie rzeczy swoje, nowe (…). Nie tyle może moi słuchacze, ile ja sam skorzystałem z jedenastoletniego zajmowania katedry pedagogiki.</h3>\n[caption id=\"attachment_1282\" align=\"alignnone\" width=\"530\"]<img class=\"size-full wp-image-1282\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"530\" height=\"750\" /> Źródło: NAC[/caption]\n\nJak zapisał Antoni Bolesław Dobrowolski...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kartki-z-dziejow-nauki-w-polsce-222-wlasny-kat-w-gmachu-nauki', '', '', '2020-02-12 12:49:42', '2020-02-12 11:49:42', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kartki-z-dziejow-nauki-w-polsce-222-wlasny-kat-w-gmachu-nauki/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1389, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1330\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1330\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/nie-wiem-ale-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"535\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nPewien prominentny polityk z najwyższej półki kiedyś powiedział: „nie wiem, czy ocieplenie klimatu jest następstwem działalności człowieka”, dając przy tym do zrozumienia, że tak naprawdę w to nie wierzy. Pewnie lepiej by było, żeby zapytał kogoś, kto się na tym zna, zamiast ufać swojej niewiedzy. Głupota nie polega na tym, że się czegoś nie wie, lecz na przeświadczeniu, że to, o czym się nie wie, nie istnieje.\n\nW czasach lawinowego przyrostu wiedzy świadomość tego, czego się nie wie, wydaje się niekiedy bardziej użyteczna od erudycji. Konia z rzędem temu, kto zapamiętał więcej niż 10% tego, czego nauczył się w szkole z matematyki, fizyki, biologii, geografii, historii itp., o ile nie korzysta z zasobów tych przedmiotów nauczania w pracy lub życiu codziennym. Nadto, w wyniku postępu, wiedza się dezaktualizuje. Dlatego czasami lepiej uzupełniać ją na bieżąco z powszechnie dostępnych źródeł, niż gromadzić na zapas.\n\nWe wstrząsającym reportażu o uczniu, który popełnił samobójstwo, ponieważ zamiast oczekiwanej za wypracowanie szóstki dostał piątkę („Gazeta Wyborcza” z 18.12. 2019 r.), czytamy m.in.: „Projekt szkoły, jaką znamy, powstał dwieście lat temu w Prusach. Do Polski dotarł sto lat później. Od tego czasu na świecie zmieniło się wszystko, ale główne założenia systemowe w edukacji pozostały takie same”.\n\nDo najbardziej służebnych wobec człowieka dziedzin poznania można zaliczyć nauki o zdrowiu i nauki o edukacji. Postęp, jaki dokonał się w ciągu ostatnich stu lat w naukach o zdrowiu, może być porównywalny jedynie z rozmiarami stagnacji w naukach o edukacji.\n\nŻeby uzdrowić chronicznie chorą u nas służbę zdrowia, wystarczy zwiększyć na nią nakłady finansowe i ulepszyć jej organizację, tak aby dostęp do nowoczesnych zdobyczy nauk o zdrowiu i leczeniu chorób był bardziej powszechny i mniej odroczony w czasie. Na sanację systemu oświaty nie wystarczą żadne środki finansowe ani dokonania logistyczne. Potrzebny jest nowy paradygmat w naukach o wychowaniu i nauczaniu, który wciąż czeka na swych odkrywców.', 'Nie wiem, ale…', '[caption id=\"attachment_1330\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1330\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/nie-wiem-ale-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"535\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nPewien prominentny polityk z najwyższej półki kiedyś powiedział: „nie wiem, czy ocieplenie klimatu jest następstwem działalności człowieka”, dając przy tym do zrozumienia...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nie-wiem-ale', '', '', '2020-02-12 12:51:26', '2020-02-12 11:51:26', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nie-wiem-ale/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1390, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1335\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1335\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/wysokosc-wiezy-telewizyjnej-fot-stefan-cichan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"538\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nTelewizja w Szczecinie przeprowadziła ciekawy test. Było to co prawda jeszcze w czasach czarno-białych (lata 60. XX w.), ale nie tak znowu technologicznie słabych, żeby nie zdążono wybudować supernowej wieży nadawczej. Otóż w ramach badania recepcji programu informacyjnego lokalnej telewizji przez wiele dni w dzienniku podawano wysokość tej budowli i zachęcano do poznawania jej funkcji. Następnie po bodaj dziesięciu dniach (czyli trzydziestu emisjach tych wieści) zbadano, co ludzie z tego zapamiętali. A ludzie w ankietach podali, że wiadomość co prawda słyszeli, a „w zakresie wymiarów budowli” wszyscy bardzo się różnili. Poprawną wysokość podało ledwie kilka procent ankietowanych. Innymi słowy niemal nikt nie zapamiętał tego, co zdaniem badaczy powinien był przyswoić, zatem informowanie telewizyjne okazało się haniebnie nieskuteczne. Zadziałał efekt widza, czyli obojętnego przechodnia albo przypadkowego świadka.\n\nŚmiem twierdzić, że wśród dzisiejszych słuchaczy wykładów znajduje się wielu takich niewiarygodnych świadków, zainteresowanych tylko obecnością na zajęciach, jeżeli ta jest warunkiem zaliczenia przedmiotu. I uważam, że można to zmienić.\n\nSzczególnym dowodem na prawdziwość tej tezy mogą być wyniki egzaminów (kolokwiów) ustnych. Nieuk łatwo się nie prześliźnie. Ponieważ takie egzaminy zdarzają się na uczelniach coraz rzadziej, trzeba pomyśleć, jak poprawnie organizować testy. Mogłyby być skuteczne takie, które uniemożliwiają wzajemne informowanie się zdających i zawierają pytania angażujące w rozumienie kwestii (nie wystarczy prosty test wyboru jednej odpowiedzi), a także mają zmienną kolejność pytań. Zmuszałoby to egzaminatora do rezygnacji ze sprawdzania za pomocą szablonu z poprawnymi odpowiedziami, co drastycznie wydłużałoby czas pracy nad egzaminami. Sprawa byłaby tym bardziej dotkliwa, że płace na uczelniach stały się już mniej konkurencyjne niż wynagrodzenia hydraulików. Jestem niedzisiejszy i niezbyt rozgarnięty ekonomicznie, ale moje testy zawsze miały mieszaną kolejność pytań i egzamin w pierwszym terminie przeważnie ujawniał 80-procentowe nieuctwo. W drugim wszyscy zdawali, bo nie mieli innego wyjścia, musieli się przygotować.\n\nNajbardziej wiarygodny wciąż pozostaje egzamin ustny. Jeśli wykładowca na to się decyduje i studenci wiedzą o tym od początku zajęć, to słuchają wykładów, przykładają się do ćwiczeń i czytają literaturę. Działa to niczym odruch Pawłowa, na tej samej zasadzie, co natychmiastowe wychodzenie z zajęć, kiedy wykładowca powie, że „są godziny rektorskie”. Nawet jeśli studenci za naukę zapłacili, przyjechali z daleka i są w słusznym wieku, to opuszczają salę momentalnie.\n\nZ podobnym typem reakcji studenckiej mamy do czynienia także wtedy, kiedy wykład się przeciąga. Na mojej uczelni (i na wielu innych) przed wielu laty wprowadzono „oszczędzający” tryb trwania zajęć, polegający na tym, że kumuluje się godziny lekcyjne tak, aby zamiast dwa razy po 45 minut z przerwą w środku, trwały półtorej godziny w jednym ciągu. Już pomijam to, że profesorowie tracą wtedy na wadze półtora kilograma masy ciała (odwadniająca metoda odchudzania nauczycieli akademickich przez wypacanie). Jak uczy higiena, gdyby utrzymano kwadransowe przerwy po każdych trzech kwadransach mówienia, wymiary czasowe spełniłyby swoje zadanie, z wyjątkiem ostatnich trzech kwadransów, bo z nich skuteczne zawsze są tylko dwa. Ostatni do celów wykładowych się nie nadaje. Wobec tego najlepiej przeznaczyć go na czynności administracyjne, pytania i (krótkie) odpowiedzi, podnoszenie rolet na oknach i ekranu, zwijanie sprzętu, a w każdym razie na coś zupełnie innego w charakterze niż sam wykład.\n\nMoment, w którym wykład należy bezwzględnie przerwać na korzyść czynności dodatkowych, doświadczony nauczyciel wyczuwa na podstawie zachowania słuchaczy. Jeśli odkładają długopisy, składają notatki, zaczynają zbierać rzeczy, pić niedopite płyny, wodzić wzrokiem po ścianach i suficie, rozmawiać, to znaczy, że już nic z naszej mowy do nich nie dotrze. Nawet jeśli nie powiedzieliśmy jeszcze paru niezwykle istotnych rzeczy, to ich ujawnianie w ostatnich minutach czasu wykładowego nie ma sensu. Nie zostaną przyswojone pod żadnym pozorem.\n\nNajlepiej przejść do sprawdzania listy obecności. RODO tego nie zakazuje (notabene nie zabrania też wyczytywania nazwisk na uczelnianych uroczystościach; pozwala wywieszać wykazy z danymi studentów, a także ich prace, np. plastyczne, na ogólnodostępnej tablicy na terenie szkoły, ale – dodajmy – nie w Internecie). Potwierdzanie obecności bardzo ich ożywi (na kilka minut), ale to nie znaczy, że przekazanie wiedzy, której nie zdążyliśmy wtłoczyć z naszej głowy do sali wykładowej, byłoby skuteczne i warto by je wznowić. Otóż nie byłoby skuteczne. Koniec zajęć, to koniec zajęć. Wyjątków nie ma. Student może być niechętny, student może zamknąć uszy i oczy, student może wyjąć swoją ulubioną lekturę albo na tablecie przejść do Internetu, ale student idiotą nie jest. Na żadne nasze sztuczki nie da się nabrać. On wysokość swojej prywatnej wieży telewizyjnej zna na swój sposób i tego zmienić się nie da.\n<p style=\"text-align: right;\">e-mail: lpj@lpj.pl</p>', 'Wysokość wieży telewizyjnej', '[caption id=\"attachment_1335\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1335\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/wysokosc-wiezy-telewizyjnej-fot-stefan-cichan-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"538\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nTelewizja w Szczecinie przeprowadziła ciekawy test. Było to co prawda jeszcze w czasach czarno-białych (lata 60. XX w.), ale nie tak znowu technologicznie słabych...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'szkielko-w-oku-wysokosc-wiezy-telewizyjnej', '', '', '2020-02-12 12:51:37', '2020-02-12 11:51:37', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/szkielko-w-oku-wysokosc-wiezy-telewizyjnej/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1393, 1, '2020-01-27 09:25:14', '2020-01-27 08:25:14', '[caption id=\"attachment_1297\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1297\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/kopalnia-w-maisons-laffitte-fa-01-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"499\" /> Źródło: archiwaprzelomu.pl[/caption]\n\nW Maisons-Laffitte pod Paryżem mieści się siedziba paryskiej „Kultury”, w tej chwili miejsce pielgrzymek badaczy zajmujących się powojenną historią Polski i znajdujących w archiwach tu zgromadzonych nieocenione skarby – przede wszystkim w obszernej korespondencji prowadzonej przez Jerzego Giedroycia, o której tylko powierzchowne wyobrażenie dają tomy dotąd opublikowane. To istna kopalnia wiedzy wszelakiej, interesująca nie tylko dla historyków i politologów, ale także pisarzy politycznych, dla których – to jeden z przykładów – inspirująca w próbie opisu kondycji współczesnego świata może wydać się uwaga Czesława Miłosza, który w roku 1974, a zatem niemal przed półwieczem, pisał do Redaktora: „Ani Sołżenicyn (ani Mieroszewski) nie zdają się rozumieć głębi rozkładu, w jakiej pogrąża się kapitalistyczny Zachód, zatracając wolę życia i wykazując, że demokracja była tylko pewną fazą odpowiadającą pewnemu stadium kapitalizmu. Jestem raczej przerażony, obserwując rozpacz i dezintegrację młodych Amerykanów (…). Dziwny bardzo fenomen – Ameryka, która uzyskała hegemonię światową i absolutnie nie wiedziała, co z tym zrobić, no i skutki”. Jeśli wówczas ten osąd nie należał do powszechnych, to już dziś można go uznać za swego rodzaju profetyzm. Szczególnie słowa mówiące o tym, że „demokracja była tylko pewną fazą”, zyskują z dzisiejszej perspektywy jeśli nie potwierdzenie, to w każdym razie walor trafnego rozpoznania kryzysu, z którym Zachód się obecnie boryka. O tym, czy kryzys ów oznacza zapaść, czy przesilenie, dowiemy się zapewne w najbliższej przyszłości.\n\nArchiwum „Kultury” tym bardziej jest interesujące, że w zgromadzonej tu korespondencji (a miał Giedroyć w zwyczaju zachowywać kopie własnych listów, co czyni zbiory źródłem wysoce treściwym) pojawiają się rozpoznania i sądy, które – w szczególności gdy chodzi o charakterystyki przywoływanych tu, często znaczących w życiu publicznym postaci, ale też i o oceny dzieł literackich – nie mogły być wówczas, ze względu na możliwość ich politycznego zmanipulowania, ogłaszane poza sferą prywatną. W jakiejś mierze komunistyczna cenzura blokowała swobodę wypowiedzi także w literackim i publicystycznym obiegu emigracyjnym, w którym publiczne ujawnianie ocen i niektórych zjawisk nie było możliwe ze względu na niebezpieczeństwo wykorzystania ich przez propagandę reżimową, siłą więc rzeczy znajdowały one wyraz w prywatnej korespondencji.\n\nDobrym przykładem pożytku, jaki przynosi wejście w przestrzeń „Kultury”, jest rozprawa Pawła Kowala <span style=\"font-style: italic;\">Testament Prometeusza</span>, opatrzona podtytułem\n\n<span style=\"font-style: italic;\">Źródła polityki wschodniej III Rzeczypospolitej</span>. Liczące 767 stron studium wskazuje znaczenie wypracowanych przez krąg pisma – przede wszystkim Giedroycia i Mieroszewskiego – i weryfikowanych w obliczu zmieniających się układów sił na arenie międzynarodowej zasad zmierzających do realizacji działań, których celem jest dążenie do osłabienia imperialnej polityki sowieckiej, później zaś rosyjskiej, jako warunku odrodzenia suwerenności Polski. Postawa ta, nawiązująca do prometeizmu Józefa Piłsudskiego, stała się dziedzictwem III Rzeczypospolitej właśnie za sprawą odwołującego się do niej Giedroycia. Podkreśla przy tym Kowal: „Doktryna Giedroycia nie została proklamowana w uroczysty sposób, nie powstała także na podstawie praktyki politycznej instytucji państwowych (…) Do 1989 roku linia polityczna Giedroycia i redagowanej przezeń „Kultury” była przede wszystkim konceptem intelektualnym, schematem myślenia elitarnego kręgu czytelników i twórców pisma”.\n\nCzy rzeczywiście? Zapewne można się zastanawiać nad tym, jaki realny wpływ na politykę Zachodu wobec Sowietów miały pozornie peryferyjne działania ośrodków emigracji wschodnioeuropejskiej, niemniej nie ulega wątpliwości, że wśród nich „Kultura” – wzorowana zresztą, o czym Redaktor mówił wprost, na piśmie Hercena „Kołokoł” – zajmuje pozycję centralną. Nawiązywane przez Giedroycia kontakty zarówno z ośrodkami opozycyjnymi w kraju, od roku 1956 coraz mocniejsze, jak i pośrednie lub bezpośrednie kontakty z takimi politykami jak Zbigniew Brzeziński, mogły mieć wpływ na decyzje, jakie w stosunku do krajów bloku sowieckiego podejmowane były, choćby tylko w wybranych dziedzinach – by wspomnieć o załatwianiu stypendiów dla wyjeżdżających na Zachód przeciwników systemu – przez decydentów politycznych. Także po roku 1989 podejmował Giedroyć antyimperialne działania wobec Kremla, przykładem choćby wychodzący przez niecałe dwadzieścia lat adresowany do inteligencji rosyjskiej miesięcznik „Nowaja Polsza”, powstały z inspiracji Giedroycia, a kierowany przez jego wieloletniego współpracownika i tłumacza wydanego w bibliotece „Kultury” <span style=\"font-style: italic;\">Archipelagu Gułag </span>Sołżenicyna, Jerzego Pomianowskiego. Jedno nie ulega wątpliwości: prometeizm Giedroycia zakładał aktywne, choć często dyskretne relacje z Rosją, niekoniecznie reprezentowane przez polityków i, zwłaszcza po roku 1989, zdolność wykorzystywania tych narzędzi wpływu, które przez politologów określane są jako <span style=\"font-style: italic;\">soft power</span>.', 'Kopalnia w Maisons-Laffitte', '[caption id=\"attachment_1297\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-1297\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/kopalnia-w-maisons-laffitte-fa-01-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"499\" /> Źródło: archiwaprzelomu.pl[/caption]\n\nW Maisons-Laffitte pod Paryżem mieści się siedziba paryskiej...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kopalnia', '', '', '2020-02-12 12:51:49', '2020-02-12 11:51:49', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/kopalnia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1398, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1308\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dyskurs-intelektualny-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"750\" />Gdy biorę do ręki książkę z obszaru współczesnej humanistyki, odczuwam coś, co nazwałbym „lękiem Sokala”. Alan Sokal znany jest z książki Modne bzdury. O nadużywaniu pojęć z zakresu nauk ścisłych przez postmodernistycznych intelektualistów (pierwsze wydanie polskie w 2004 r.), w której poddał krytyce ezoteryczny język używany w fachowych publikacjach humanistycznych. Sokalowi chodziło głównie o wymienione w tytule nadużywanie terminologii, której autorzy nie rozumieją. Ja lękam się po prostu, że będę czytał coś, co będzie mi się wydawać niezwykle mądre, wręcz hermetyczne, a w rzeczywistości okażę się za słabo przygotowany, by rozpoznać, że naprawdę to przelewanie z pustego w próżne. Nie ja pierwszy chcę pochwalić książkę Moniki Grzelki za to, że powraca do tradycji eseju humanistycznego reprezentowanej przez np. Tadeusza Kotarbińskiego czy Władysława Tatarkiewicza; toutes proportions gardées: prowadzi wywód złożony, a jednocześnie zrozumiały.\n\nWażne jest jednak przecież nie tylko, jak się mówi, ale także o czym. Publikacje z zakresu humanistyki uchodzą często za niszowe nawet wśród naukowców, gdyż dotykają ich zdaniem niszowych (oględnie mówiąc) problemów. Ale nie w tym przypadku. Samo istnienie i ewentualna rola grupy społecznej określanej mianem „inteligencji” jest istotną kwestią tożsamościową dla wielu wykształconych osób w Polsce. Debata na temat zmierzchu lub końca inteligentów jako grupy powracała w polskiej przestrzeni medialnej co najmniej dwa razy. Grzelka pokazuje różnice w roli intelektualistów w PRL, w okresie transformacji i współcześnie, a jednocześnie potrafi przekonująco uargumentować tezę, że rola tej grupy znacząco się zmienia, ale nie kończy. Rozróżnienie między public intellectuals a specjalistami z wyższym wykształceniem przeprowadza bez dezawuowania tej ostatniej grupy. Tym właśnie naukowy esej różni się od przebranej za ten gatunek publicystyki (a takich publikacji na polskim rynku nie brakuje). Bardzo cenne jest ujęcie przez autorkę problemu elitaryzmu intelektualistów: w jaki sposób zamknięte i wąskie grono miałoby jednocześnie zarówno wpływać na kształt państwa i społeczeństwa, jak i cieszyć się autorytetem w tym ostatnim? W debatach z lat 90. często pojawiały się zarzuty wyalienowania „inteligentów”. Postulaty, aby „inteligencja” zaczerpnęła mądrości od „zwykłych ludzi”, pojawiały się już od czasów romantyzmu, zarówno ze stuprocentową powagą (przykładem może być akcja „pójścia w lud” zorganizowana przez rosyjskich narodników podczas tzw. szalonego lata w 1874 r.), jak i w satyrycznej otoczce (usiłujący „bratać się z ludem” bohaterowie Ferdydurke). Grzelka pokazuje, jak rozumienie roli tej grupy społecznej ewoluowało i że nie jest ona wcale produktem realnego socjalizmu, skazanym na zniknięcie wraz z nim.\n\nCechy współczesnej debaty publicznej także są przez autorkę opisywane w sposób pogłębiony, bez łatwych diagnoz o „dwóch plemionach”. Dla Grzelki to jedynie punkt wyjścia – wskazywane są głębsze mechanizmy utrudniające porozumienie. Szczególnie istotne wydaje się połączenie refleksji o regułach funkcjonowania nowoczesnej przestrzeni medialnej jako głównej agory dyskursu (z jej dramatyzacją, czyli premiowaniem uwagą wyrazistej różnicy stanowisk) ze wskazaniem na merytoryczne przyczyny niemożności osiągnięcia kompromisu. Problemem nie jest jedynie to, że adwersarze są wobec siebie agresywni (język) i koncentrują się wyłącznie na przedstawieniu własnego stanowiska, nie próbując nawet niczego uzgadniać, ale także fakt, że dyskurs konserwatywny i liberalny nie są w wielu punktach w żadnym sensie zbieżne (gdyż np. w zupełnie inny sposób interpretują te same mity założycielskie).\n\nWreszcie analizowane jest samo pojęcie dyskursu, który przestaje być kolejnym modnym słowem i odzyskuje znaczenie dzięki powiązaniu go ze zwrotem lingwistycznym w humanistyce. Za tym idzie zaś próba wskazania na najlepiej zdaniem autorki sformułowane definicje (a w każdym razie przybliżenia pojęć) tekstu i stylu. „Lęk Sokala” mija, gdy się okazuje, że w tej publikacji nie są stosowane ani pojęcia-wytrychy (które mając wyjaśniać wszystko, nie wyjaśniają niczego), ani pojęcia-worki (których znaczenie – rzekomo intuicyjnie rozumiane – jest tak szerokie, że nie znaczą już nic). Być może nastąpił już zmierzch wielkich narracji, ale narracja Moniki Grzelki jest zrozumiała i umożliwia rozumienie innych narracji.\n<p style=\"text-align: right;\">Marek Misiak\nMonika GRZELKA, Dyskurs intelektualny. Ponad i pomiędzy, Wydawnictwo\nNaukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 2019.</p>', 'Bez punktów zbieżnych', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1308\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dyskurs-intelektualny-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"750\" />Gdy biorę do ręki książkę z obszaru współczesnej humanistyki, odczuwam coś, co nazwałbym „lękiem Sokala”. Alan Sokal znany jest z książki Modne bzdury.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-bez-punktow-zbieznych', '', '', '2020-03-16 10:47:49', '2020-03-16 09:47:49', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-bez-punktow-zbieznych/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1397, 1, '2020-01-27 09:45:32', '2020-01-27 08:45:32', 'Jednym z największych sukcesów badaczy z UG jest uzyskanie dwóch grantów o łącznej wysokości 76 milionów złotych w programie Fundacji na rzecz Nauki Polskiej Międzynarodowe Agendy Badawcze. Na UG powstały dwa międzynarodowe centra badawcze z udziałem naukowców i młodych badaczy z całego świata. Są to Międzynarodowe Centrum Teorii Technologii Kwantowych, na czele którego stanął prof. Marek Żukowski z Wydziału Matematyki, Fizyki i Informatyki UG (41 mln zł) oraz Międzynarodowe Centrum Badań nad Szczepionkami Przeciwnowotworowymi, które prowadzi dwóch światowej klasy naukowców – prof. Ted Hupp i prof. Robin Fahraeus (35 mln zł).\r\n\r\nW Międzynarodowym Centrum Teorii Technologii Kwantowych (International Centre for Theory of Quantum Technologies, ICTQT) naukowcy prowadzą badania w zakresie fundamentalnych zagadnień fizyki kwantowej, komunikacji i informacji kwantowej oraz technologii kwantowych. Działalność Centrum jest skupiona na rozwoju nowych technologii, z naciskiem na cyberbezpieczeństwo oraz nowe techniki obliczeniowe. To badania, które będą stanowiły podwaliny dla kluczowych w przyszłości branż technologii informatycznych, takich jak bezpieczeństwo i rozwój internetu kwantowego, komputerów kwantowych oraz sieci kwantowych, a także rozwój symulacji kwantowych. Kwantowe szyfry są całkowicie bezpieczne, a możliwość ich złamania oznaczałaby złamanie praw Natury. Zagranicznym partnerem strategicznym jest Instytut Optyki Kwantowej i Informacji Kwantowej Austriackiej Akademia Nauk (IQOQI-Vienna)\r\n\r\nMiędzynarodowe Centrum Badań nad Szczepionkami Przeciwnowotworowymi (International Centre for Cancer Vaccine Science, ICCVS) prowadzi badania nad możliwościami wykorzystania układu odpornościowego w walce z nowotworami. Pozyskaną wiedzę będzie można w przyszłości wykorzystać w klinicznych i przemysłowych pracach nad szczepionkami przeciwnowotworowymi i immunoterapeutykami, dzięki którym leczenie onkologiczne będzie skuteczniejsze. Zagranicznym partnerem strategicznym jest Uniwersytet w Edynburgu.\r\n\r\n(BCD)', 'Międzynarodowe Agendy Badawcze na UG', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'miedzynarodowe-agendy-badawcze-na-ug-2', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/miedzynarodowe-agendy-badawcze-na-ug-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1684, 26, '2020-02-07 14:05:29', '2020-02-07 13:05:29', 'Dodane przez administratora', 'Prenumerata na 2020', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'prenumerata-na-2020', '', '', '2020-02-07 14:05:29', '2020-02-07 13:05:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/prenumerata-na-2020/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1463, 1, '2020-01-27 12:23:34', '2020-01-27 11:23:34', '', 'autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:34', '2020-01-27 11:23:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/autorytet-nauczyciela-akademickiego-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1464, 1, '2020-01-27 12:23:36', '2020-01-27 11:23:36', '', 'bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:36', '2020-01-27 11:23:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/bee-gees-do-symulatorow-rg-studio-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1465, 1, '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 'buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1466, 1, '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 'czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:40', '2020-01-27 11:23:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-akt-up-lublin-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1467, 1, '2020-01-27 12:23:42', '2020-01-27 11:23:42', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:42', '2020-01-27 11:23:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umk-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1468, 1, '2020-01-27 12:23:44', '2020-01-27 11:23:44', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:44', '2020-01-27 11:23:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/czytelnia-czasopism-gu-umwr-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1469, 1, '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 'dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dhc-aleksander-kosko-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1470, 1, '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 'dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3', '', '', '2020-01-27 12:23:46', '2020-01-27 11:23:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dhc-genoveffa-franchini-fa-01-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1471, 1, '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 'dioscurix3-fa-01-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dioscurix3-fa-01-2020', '', '', '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/dioscurix3-fa-01-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1472, 1, '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', '30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:47', '2020-01-27 11:23:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/30-lat-minelo-fot-bartosz-proll-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1473, 1, '2020-01-27 12:23:50', '2020-01-27 11:23:50', '', '30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:50', '2020-01-27 11:23:50', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/30-lat-minelo-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1474, 1, '2020-01-27 12:23:51', '2020-01-27 11:23:51', '', 'agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:51', '2020-01-27 11:23:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/agata-karska-umk-fot-onehd-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1475, 1, '2020-01-27 12:23:57', '2020-01-27 11:23:57', '', 'akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:57', '2020-01-27 11:23:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/akademickie-wolnosci-rys-slawomir-makal-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1476, 1, '2020-01-27 12:23:59', '2020-01-27 11:23:59', '', 'andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:23:59', '2020-01-27 11:23:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/andrzej-tretyn-fot-andrzej-romanski-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1477, 1, '2020-01-27 12:24:02', '2020-01-27 11:24:02', '', 'anna-matysiak-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'anna-matysiak-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:02', '2020-01-27 11:24:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/anna-matysiak-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1478, 1, '2020-01-27 12:24:05', '2020-01-27 11:24:05', '', 'antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:05', '2020-01-27 11:24:05', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/antoni-bioleslaw-dobrowolski-nac-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1479, 1, '2020-01-27 12:24:07', '2020-01-27 11:24:07', '', 'artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:07', '2020-01-27 11:24:07', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-kuchnia-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1480, 1, '2020-01-27 12:24:09', '2020-01-27 11:24:09', '', 'artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:09', '2020-01-27 11:24:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-muzy-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1481, 1, '2020-01-27 12:24:11', '2020-01-27 11:24:11', '', 'artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:11', '2020-01-27 11:24:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-portret-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1482, 1, '2020-01-27 12:24:13', '2020-01-27 11:24:13', '', 'artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2', '', '', '2020-01-27 12:24:13', '2020-01-27 11:24:13', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/artysta-niezalezny-pracownia-fa-01-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1399, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1299\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/krytyka-jako-interwencja-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"486\" height=\"750\" />\n\nJak możemy się dowiedzieć z czwartej strony okładki, autor to „badacz relacji między modernistyczną i postmodernistyczną literaturą a sztukami wizualnymi”, a książka stanowi „wybór tekstów przygotowany z myślą o polskich czytelnikach”. Wybrane eseje w zdecydowanej większości dotyczą (czego niestety w ogóle nie sugeruje nam tytuł książki) szeroko pojętej artystycznej pamięci o Zagładzie. Obejmują nie tylko literaturę, ale może przede wszystkim sztuki wizualne, jak malarstwo, instalacje artystyczne czy film. Już we wstępie badacz przyznaje, że zadanie, które sobie postawił, czyli dowiedzenia, iż sztuka i literatura są w stanie zmieniać nasze myślenie o kwestiach kulturowych, nie jest zbyt karkołomne i wymagające specjalnych argumentów. Każdy czytelnik wszak przyzna, że znajomość lub nieznajomość literackich i artystycznych odniesień zasadniczo zmienia odbiór otaczającego nas świata i kontaktów międzyludzkich. Nie wydaje mi się jednak, aby Van Alphen chciał nam cokolwiek udowadniać, a stwierdzenie o wpływie sztuki na kwestie kulturowe zawarte zostało we wstępie jedynie po to, aby z uogólniających definicji opisujących stworzyć zebrane w tomie teksty.\n\nLeitmotivem prawie wszystkich esejów jest Zagłada, sposób jej prezentowania na polach różnych sztuk, wśród których prym wiedzie wizualność. Van Alphen przywołuje konkretne realizacje, które zapisały się w historii sztuki, może nie zawsze pozytywnie etycznie, ale bez wątpienia z wielkim hukiem. David Levinthal w serii Mein Kampf (1994-1996) fotografował sceny z Auschwitz, wykorzystując w tym celu figurki żołnierzyków służące małym chłopcom do kolekcjonowania czy zabawy. Drugi artysta, Ram Katzir, zasłynął z instalacji Twoja książeczka do kolorowania (1996), w której oglądający mieli za zadanie pokolorować dokumentalne zdjęcia z czasów wojny zaprezentowane w formie kolorowanek dziecięcych. Innym głośnym przykładem jest LEGO. Obóz koncentracyjny Zbigniewa Libery (1996), czyli zestaw klocków do samodzielnego złożenia obozu koncentracyjnego.\n\nZapewne mimo upływu dwóch dekad nadal kwestią dyskusyjną pozostaje idea takich artystycznych performansów. Pytając o sens można przejść do zagadnienia dotyczącego dydaktyki nauczania o Zagładzie, o której wielu mówiło, że jest nieznośnie patetyczna i apodyktyczna, stąd czasem nawet niechęć kolejnych pokoleń do pamiętania tego, co przydarzyło się ich rodzinom kilka dekad wcześniej. Efektem owego dydaktycznego fiaska są być może czasem historie o absurdalnych zachowaniach izraelskiej młodzieży w obozach zagłady na terenie Polski. W Tralievader Carla Friedmana syn wykrzykuje ojcu, byłemu więźniowi, że przez jego nieustanne wracanie do obozowych przeżyć stracił szansę na normalne dzieciństwo, bo inni ojcowie grali z synami w piłkę, a on wciąż tylko słuchał o tyfusie, głodzie i SS. Jak widać zatem syndrom obozu dotykał nie tylko osób w nim przebywających, ale również dzieci i wnuki ofiar, które wręcz agresją reagują na każdą wzmiankę o Shoah.\n\nNa omówienie zasługuje (lub nie) przypadek artysty wizualnego Artura Żmijewskiego. Wideo Berek (1999) przedstawia grupę nagich, roześmianych kobiet i mężczyzn biegających w pomieszczeniu podobnym do piwnicy. W końcówce filmu pojawia się informacja, że film nakręcono w dwóch miejscach; podziemiu prywatnego domu i autentycznej komorze gazowej byłego obozu śmierci. Kolejny tytuł filmu Żmijewskiego 80064 (2005) nawiązuje do wytatuowanego na przedramieniu numeru obozowego, do którego odnowienia Żmijewski namówił byłego więźnia Józefa Tarnawę. Artysta tłumaczył, że liczył, iż zabieg ten spowoduje otwarcie „drzwi pamięci”. Van Alphen zauważa podobieństwo motywacji ze słynnym filmem Shoah Claude’a Lanzmanna, w którym reżyser sfilmował po latach w zakładzie fryzjerskim fryzjera strzygącego więźniów. Czasem tylko nasuwa się pytanie, czy artysta rzeczywiście może więcej i gdzie są granice, do których może się posunąć w pogoni za prawdą(?) czy artystyczną ekspresją.\n\nKsiążka Van Alphena nie proponuje nowych odczytań, nie pokazuje innej drogi w patrzeniu na Zagładę po latach, jest raczej niewielką próbą systematyzacji jakże czasem odmiennych, postholokaustowych wizji artystycznych. Pokazuje też, że z traumą obozów koncentracyjnych często musieli się zmagać nie tylko sami więźniowie, ale również ich dzieci, a nawet wnuki, chociaż rzecz jasna w innym wymiarze i natężeniu.\n<p style=\"text-align: right;\">Jacek Hnidiuk\nErnst VAN ALPHEN, Krytyka jako interwencja. Sztuka, pamięć, afekt,\nWydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2019.</p>', 'Holocaust w sztukach wizualnych', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1299\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/krytyka-jako-interwencja-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"486\" height=\"750\" />\n\nJak możemy się dowiedzieć z czwartej strony okładki, autor to „badacz relacji między modernistyczną i...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-holocaust-w-sztukach-wizualnych', '', '', '2020-03-16 10:47:58', '2020-03-16 09:47:58', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-holocaust-w-sztukach-wizualnych/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1400, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1317\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/reformacja-ulodz-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"471\" height=\"750\" />Reformacja jest kolejną pozycją interdyscyplinarnej serii Uniwersytetu Oksfordzkiego, zatytułowanej Krótkie wprowadzenie. Redaktorzy serii pragną przybliżyć czytelnikowi aktualną wiedzę dotyczącą świata, a przede wszystkim pomóc mu w zrozumieniu jego złożoności. Seria prezentuje różnorakie zagadnienia, począwszy od historii, poprzez kulturę, religię, nauki humanistyczne, po medycynę i nowoczesne technologie.\n\nAutorem Reformacji jest Peter Marshall, znawca zagadnienia, wykładowca uniwersytetu w Warwick. Jego książeczka to zaledwie 150 stron wykładu uwzględniającego historyczne, społeczne i teologiczne podłoże reformacji oraz jej następstwa dla światopoglądu, gospodarki i kultury aż do chwili obecnej. Jednak „reformacja” Marshalla jest terminem pojemnym. Obejmuje on zarówno to, co w polskiej historiografii nazywano prereformacją (husytyzm w Czechach), jak również wydarzenia ściśle definiowane w naszej historiografii jako reformacja, a także jej skutki i odpowiedź Kościoła katolickiego na rozłamy, czyli w naszym ujęciu historiograficznym zjawisko kontrreformacji.\n\nTeatrum Reformacji Marshalla (poza wzmianką o husytyzmie) rozgrywa się w Europie Zachodniej. W sumie Luter, Kalwin, Müntzer i Henryk VIII, wojny religijne łącznie z trzydziestoletnią, triumf kontrreformacji z jezuitami Loyoli i soborem trydenckim były przecież domeną Zachodu. Uderza jednak brak w książce tak znanych z polskiej przeszłości faktów, które – wydawałoby się – są nawet pewną atrakcją dla czytelnika z Zachodu. Nie dowiemy się od angielskiego historyka o Rzeczypospolitej jako kraju tolerancji religijnej. Poznamy za to parę przykładów wspólnego użytkowania świątyni przez katolików i protestantów w kilku miastach europejskich. Nie doczytamy nic o rewelacyjnej – jak na tamte czasy – ugodzie sandomierskiej zawartej w 1570 roku pomiędzy wyznawcami religii protestanckich w Polsce (z wyłączeniem Braci Polskich) czy konfederacji warszawskiej z 1573 roku gwarantującej wieczny pokój między różniącymi się w wierze. Pomimo że w Marshallową definicję reformacji znakomicie wpisałaby się też unia brzeska z 1596 roku, również ją pominięto.\n\nSpecjalnością naukowców z Warwick jest umiejętność wiązania zjawisk społecznych z gospodarką. Reformacja ukazuje wpływ nowych wyznań na zmiany struktur municypalnych. Kalwinizm przeobraził magistraty Genewy, Zurychu, Berna, wprowadzając konsystorze złożone z pastorów, urzędników miejskich i świeckich „starszych” odpowiedzialnych za karność i morale mieszkańców. Konsystorze uzyskały znaczną swobodę działania. Mogły ekskomunikować niepokutujących grzeszników. Marshall podkreślił wpływ kalwinizmu na narodziny nowożytnego kapitalizmu, uwypuklając jeden z istotnych czynników – specyficzny determinizm wyznawców płynący z przyjęcia doktryny o predestynacji. Pokazał też przenikanie wpływów katolickich do protestantyzmu. Protestanci, walcząc z nadmierną obrzędowością, sami się jej nie ustrzegli. Wzorem katolików luterańscy pastorzy z Danii święcili pola na Wielkanoc, a szkoccy duchowni kalwińscy odprawiali uroczystą liturgię święcenia rybackich kutrów. „W Niemczech krążyły niezliczone opowieści o cudownym ocaleniu wizerunków Marcina Lutra od ognia. Świadczyło to o autentycznym szacunku, jaki okazywano pamięci wielkiego reformatora, ale jednocześnie stanowiło ślad katolickiego kultu świętych w powszechnej mentalności”.\n\nDo odświeżenia wiedzy studenckiej przed kolokwium Reformacja się nadaje. Autor zawarł najnowszy stan badań nad zagadnieniem i uczynił to w sposób popularyzatorski; nie zanudza. W bibliografii odnajdziemy najnowsze pozycje, u nas jeszcze nieznane. I nie ma tam żadnych „żelaznych” pozycji, choćby biografii Lutra piór J. Todda czy R. Friedenthala. Klasyka tematu szybko schodzi do lamusa.\n\nBogdan Bernat\nPeter MARSHALL, Reformacja, tłum. J. Płuciennik, M. Potz, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego,\nŁódź 2019, seria: Krótkie Wprowadzenie.', 'Na szerokim tle', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1317\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/reformacja-ulodz-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"471\" height=\"750\" />Reformacja jest kolejną pozycją interdyscyplinarnej serii Uniwersytetu Oksfordzkiego, zatytułowanej Krótkie wprowadzenie.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-na-szerokim-tle', '', '', '2020-03-16 10:47:40', '2020-03-16 09:47:40', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-na-szerokim-tle/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1401, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1325\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/modele-podzialu-ryzyka-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />Rozpoczęło się wdrażanie Pracowniczych Planów Kapitałowych – dobrowolnego, prywatnego systemu długoterminowego oszczędzania na okres po zakończeniu aktywności zawodowej. Miliony Polaków podejmują już od 1 lipca br. decyzje o przystąpieniu lub nieprzystąpieniu do PPK. Jednym z ważnych kryteriów, jakie twórcy i uczestnicy każdego programu emerytalnego biorą pod uwagę, jest ekspozycja zgromadzonych oszczędności na ryzyko, a także podział ryzyka pomiędzy wszystkie zaangażowane strony, w szczególności pracodawców i pracowników. Autorka szczegółowo charakteryzuje najważniejsze rodzaje ryzyka, w tym: ryzyko inwestycyjne, błędnego oszacowania dalszego trwania życia, ryzyko inflacji, nieznanej ceny renty, ryzyko bankructwa pracodawcy. Ciężar wymienionych rodzajów ryzyka w rożnym stopniu spoczywa na pracodawcy i pracowniku, a zależy to m.in. od formy programu emerytalnego: czy jest to program o zdefiniowanej składce, czy zdefiniowanym świadczeniu.\n\nW ostatnich latach najwięcej zainteresowania budzą natomiast formy pośrednie obu programów, nazywane hybrydowymi programami emerytalnymi. Autorka szczegółowo je charakteryzuje, analizując skalę i rodzaje ryzyka w najpopularniejszych z nich, funkcjonujących już w praktyce w kilku krajach o podobnych wyzwaniach demograficznych, jak Polska. Do programów tych należy zaliczyć: oparte na saldzie gotówkowym (cash balance), programy z minimalnym świadczeniem (underpin), sekwencyjne (nursery scheme), kombinacyjne (combination hybrid) oraz programy o warunkowym świadczeniu (conditional benefit).\n\nZa cel badań Anna Gierusz przyjęła scharakteryzowanie podziału ryzyka w hybrydowych programach emerytalnych z punktu widzenia zarówno uczestnika (pracownika), jak i pracodawcy, a ponadto zaproponowanie nowego programu hybrydowego, który spełniałby zdefiniowane wcześniej kryteria. Całość tekstu ujęta jest w czterech rozdziałach. W pierwszym przedstawione są rozwiązania emerytalne stosowane w wybranych krajach. Omówiono w nim klasyfikacje systemów emerytalnych ze względu na ich cel i formy finansowania, a także przesłanki, jakimi się kierowali twórcy tych programów oraz późniejsi ich reformatorzy. Drugi rozdział poświęcony jest przeglądowi literatury dotyczącej hybrydowych pracowniczych programów emerytalnych. Przedstawiono w nim główne formy programów funkcjonujących w wybranych krajach, w tym Holandii, Szwajcarii, USA i Islandii.\n\nRozdział trzeci zawiera przegląd miar ryzyka stosowanych w analizach programów emerytalnych, takich jak zmienność wysokości świadczenia czy zmienność poziomu finansowania programu (zdefiniowana jako wartość środków zgromadzonych w programie podzielona przez wartość przyszłych świadczeń). Autorka opisuje wybrane modele programów, zwracając uwagę na ich aspekt finansowy, określony m.in. przez stopę zwrotu z inwestycji oraz przewidywane dalsze trwania życia świadczeniobiorców. W czwartym rozdziale Anna Gierusz prezentuje wyniki własnych badań nad wybranymi typami hybrydowych programów emerytalnych oraz omawia propozycję nowego rodzaju programu hybrydowego. Program ten jako jedyny obejmuje dodatkowym zabezpieczeniem zarówno pracodawcę, jak i uczestnika.\n\nMonografię kończą oryginalne i dobrze uzasadnione wnioski, które mogą być interesujące dla pracowników naukowych zajmujących się tą problematyką, jak i dla osób odpowiedzialnych za kreowanie polityki społecznej i finansowe zabezpieczenie jej realizacji.\n\nMirosław Szreder\nAnna GIERUSZ, Modele podziału ryzyka w hybrydowych pracowniczych\nprogramach emerytalnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2019.', 'Hybrydowe programy emerytalne', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1325\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/modele-podzialu-ryzyka-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />Rozpoczęło się wdrażanie Pracowniczych Planów Kapitałowych – dobrowolnego, prywatnego systemu długoterminowego...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-hybrydowe-programy-emerytalne', '', '', '2020-03-16 10:48:13', '2020-03-16 09:48:13', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-hybrydowe-programy-emerytalne/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1402, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1289\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"532\" height=\"750\" />Violetta Wejs-Milewska wiarygodnie i w sposób inspirujący odzyskuje i przedstawia w mikro– i makroskali dynamikę udziału pisarzy emigracyjnych w funkcjonowaniu Radia Wolna Europa. Pisała o tym w książce Radio Wolna Europa na emigracyjnych szlakach pisarzy (2007), a następnie w jej kontynuacji pt. Buenos Aires – Gwatemala – Montevideo – Nowy Jork – Paryż. Listy do Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Drugie wydanie tego opracowania jest rozszerzone o trzy rozdziały. Autorka po raz kolejny dała się poznać jako eksploratorka „świata rzeczpospolitej epistolarnej”.\n\nRWE reprezentowane przez Jana Nowaka-Jeziorańskiego mobilizowało środowisko literackie do medialnego wpływania na społeczeństwo polskie okresu PRL. Wniknięcie w niespenetrowane zasoby archiwalne, dokumentujące działalność wybitnych przedstawicieli emigracji związanych okresowo lub w dłuższej perspektywie czasowej z tą zwalczaną przez Polskę Ludową rozgłośnią, uszczegóławia panoramę nie tylko ich intelektualnego życia. Badaczka wyodrębnia dane biograficzne i buduje z nich rekonstrukcje wyższego rzędu, odtwarzając egzystencjalne i artystyczno-literackie konteksty dziejów emigracji niepodległościowej.\n\nPrzedmiotem antropologicznych analiz Wejs-Milewskiej jest obfita, często dopiero co ogłoszona lub niezbadana epistolografia. Stanowi ona niekiedy jedyne świadectwo ulotnej aktywności radiowej pisarzy emigracyjnych. W swym myśleniu autorka nigdy nie pozostaje na poziomie przyczynkarskim, nie poprzestaje na żmudnym ustalaniu faktów, referowaniu treści listów, lecz uwidacznia struktury, mechanizmy czy procesy szersze. Na przykład, gdy uściśla stosunki pomiędzy twórcami i redaktorami, precyzyjnie ujawnia, jak bardzo znaczącymi i kluczowymi postaciami mediów emigracyjnych byli Jerzy Giedroyć i Jan Nowak-Jeziorański. Wielekroć przypomina, że obaj istnieli w przestrzeni wzajemnie podsycanego bardziej lub mniej dyskretnego antagonizmu.\n\nAutorka przekonująco wskazuje na realne i głębsze przesłanki stojące u podstaw decyzji ludzi pióra, aby współpracować z Wolną Europą. Ich radiowa twórczość – bądź co bądź w propagandowej instytucji, finansowanej przez tajne służby USA – wpłynęła na siłę jej prestiżu i oddziaływania. Badaczka uświadamia najprecyzyjniej jak to możliwe źródła mocy sprawczej RWE i jego wpływu na bieg wydarzeń w powojennej Polsce. Liczenie się (na zasadzie negatywnej) władz PRL z treściami emitowanymi na antenie RWE wynikało z wielostronnego i wartościowego zaangażowania się polskich autorów emigracyjnych w podtrzymywanie tradycji niepodległościowej w Kraju.\n\nDociekania zanurzone są w polityczności, postrzeganej jednakowoż w perspektywie aksjologicznej, a nie darwinistycznie rozumianej walki o władzę. Podjęte są kwestie dotyczące świadomego obniżania przez pisarzy o uznanej renomie poziomu i tonu tekstów radiowych (zazwyczaj publicystycznych), problemy łączenia służby w słusznej sprawie i poczucia patriotycznej misji z pragnieniem utrzymania wysokiej pozycji w hierarchii artystyczno-literackiej.\n\nKsiążka z jednej strony oferuje bogaty materiał badawczy, a z drugiej wiele sformułowanych wprost lub niejako mimochodem postulatów. Jeden z nich dostarcza refleksji na temat granicy pomiędzy odpowiedzialnością za sztukę literacką, troską o los własny i najbliższych, a obowiązkami wobec narodu i społeczeństwa.\n<p style=\"text-align: right;\">Zbigniew Chojnowski\nVioletta WEJS-MILEWSKA, Buenos Aires – Gwatemala – Montevideo – Nowy Jork –\nParyż. Listy do Jana Nowaka-Jeziorańskiego (Andrzej Bobkowski, Maria\ni Józef Czapscy, Kazimierz Dejmek, Witold Gombrowicz, Konstanty\nA. Jeleński, Czesław Straszewicz, Kazimierz Wierzyński, Józef Wittlin),\nWydawnictwo Prymat, Mariusz Śliwowski, Białystok 2018.</p>', 'Wokół Wolnej Europy', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1289\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/buenos-aires-gwatemala-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"532\" height=\"750\" />Violetta Wejs-Milewska wiarygodnie i w sposób inspirujący odzyskuje i przedstawia w mikro– i makroskali dynamikę...', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-wokol-wolnej-europy', '', '', '2020-03-16 10:48:22', '2020-03-16 09:48:22', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-wokol-wolnej-europy/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1403, 1, '2020-01-27 10:03:37', '2020-01-27 09:03:37', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1313\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/o-profilaktyce-na-rzecz-bezpieczenstwa-szkolnego-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />   Jest to książka na czasie, wpisuje się w aktualną problematykę związaną z bezpieczeństwem w środowisku szkolnym. Omawia zagrożenia dzieci i młodzieży płynące z dynamicznych przemian obyczajowych, kulturowych i cywilizacyjnych, jakie zachodzą we współczesnym świecie, w tym również w naszym kraju. Jeszcze nie tak dawno w szkole nie były znane takie problemy jak narkotyki, przemoc, w tym wobec nauczycieli, zagrożenia związane z internetem, uzależnieniem od telefonu komórkowego i szereg innych, nawet najgroźniejszych, jak strzelanina i nóż.\n\nJest to książka naukowa, zajmuje się teorią i praktyką w zakresie jakości modeli działań profilaktycznych w obszarze bezpieczeństwa uczniów. Stanowi propozycję zdefiniowania problemu poprzez pryzmat działań jako jedną z form bezpieczeństwa szkolnego. Autorka ma bogate doświadczenia. Zanim została pracownikiem naukowym, wiele lat była nauczycielką. W pracy naukowo-badawczej jest to ważne, omawiane przykłady osadzone są w konkretnej rzeczywistości. Jest to pewnego rodzaju poradnik w zakresie wiedzy o zagrożeniach w szkole w okresie adolescencji młodzieży. Owszem w szkołach są programy profilaktyczne, ale nierzadko tylko na papierze. Często nauczyciele i uczniowie nie mają żadnej wiedzy, jak się zachować, gdy wybuchnie pożar czy rozproszony zostanie gaz.\n\nW książce znajdujemy wyjaśnienia, że polska szkoła nie zawsze jest przygotowana do zaradzenia trudnym zjawiskom, które w pierwszej kolejności należy rozpoznać. Dotyczy to nauczycieli, uczniów i rodziców. Stąd – zauważa autorka – powstaje konieczność tworzenia programów zapobiegających wszelkim typom zagrożeń bezpiecznego rozwoju dzieci i młodzieży na różnych etapach ich nauki i aktywności rówieśniczej.\n\nWywody oparte zostały na bardzo szerokich badaniach, prowadzonych w różnych środowiskach w Warszawie, Szczecinie, Piotrkowie Trybunalskim i Janowie Podlaskim. Ponadto uwzględniono badania innych autorów, którzy zajmują się tą problematyką. W sumie powstało interesujące studium, z którego m.in. wynika, że bez względu na różnice między wielkim miastem, miasteczkiem i wsią zagrożenia dotyczące bezpieczeństwa uczniów są do siebie zbliżone, czasami identyczne. Niewątpliwie wpływają na to dostępne wszędzie środki masowego przekazu.\n\nIstotną rolę odgrywają warunki życia rodziny i otoczenia dzieci i młodzieży. Jolanta Skubisz stawia wniosek, że dziś bezpieczeństwo, zwłaszcza to związane ze szkołą, winno uwzględniać nie tylko tradycyjny ład szkolny, ale też zachodzące zmiany gospodarcze, instytucjonalne i wiedzę technologiczną, na którą młodzież jest bardzo chłonna. A zatem bezpieczeństwo szkolne to wiedza i organizacja o charakterze instytucjonalnym.\n\nZawarta w książce wiedza teoretyczna i ta wynikająca z badań ma praktyczne znaczenie przy tworzeniu programów profilaktycznych, które zapobiegłyby wszelkim typom zagrożeń. W tym kontekście zostało wprowadzone pojęcie anomii. Anomia to stan świadomości jednostki polegający na odrzuceniu przyjętych wartości oraz zastąpieniu ich przez chaotycznie skonstruowane popędy, czemu na terenie szkoły bardzo trudno zapobiec. Jednostka taka cechuje się całkowitym wyzbyciem poczucia wspólnoty z grupą i jakichkolwiek zobowiązań w stosunku do niej. W tej sytuacji głównym uczuciem przejawiającym się w procesie myślowym ucznia jest egoizm oraz przeświadczenie o nieistnieniu konieczności odpowiadania przed kimkolwiek.\n\nObok podstawowego nurtu badawczego związanego z profilaktyką w szkole jest w książce wiele wątków psychologicznych, gospodarczych, kulturowych i innych zaczerpniętych z innych dziedzin wiedzy. Może być ona przydatna dla nauczycieli i rodziców, ale także dla władz samorządowych.\n<p style=\"text-align: right;\">Ludwik Malinowski\nJolanta SKUBISZ, O profilaktyce na rzecz bezpieczeństwa szkolnego. Teoria\ni praktyka, Wyższa Szkoła Menedżerska, Warszawa 2019.</p>', 'Szkoła bezpieczna czy nie', '<img class=\"alignnone size-full wp-image-1313\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/o-profilaktyce-na-rzecz-bezpieczenstwa-szkolnego-rec-fa-01-2020-1.jpg\" alt=\"\" width=\"531\" height=\"750\" />   Jest to książka na czasie, wpisuje się w aktualną problematykę związaną z bezpieczeństwem w środowisku szkolnym.', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'ksiazki-szkola-bezpieczna-czy-nie', '', '', '2020-03-16 10:48:31', '2020-03-16 09:48:31', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/ksiazki-szkola-bezpieczna-czy-nie/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1679, 21, '2020-02-04 11:48:41', '2020-02-04 10:48:41', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-2', '', '', '2020-02-04 11:48:41', '2020-02-04 10:48:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-2/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1581, 1, '2020-01-27 12:33:06', '2020-01-27 11:33:06', '', 'FA_2020-01-ewydanie', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'fa_2020-01-ewydanie-2', '', '', '2020-01-27 12:33:06', '2020-01-27 11:33:06', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/FA_2020-01-ewydanie-1.pdf', 0, 'attachment', 'application/pdf', 0),
(1650, 1, '2020-01-28 09:12:49', '2020-01-28 08:12:49', 'a:10:{s:4:\"type\";s:9:\"page_link\";s:12:\"instructions\";s:0:\"\";s:8:\"required\";i:0;s:17:\"conditional_logic\";i:0;s:7:\"wrapper\";a:3:{s:5:\"width\";s:0:\"\";s:5:\"class\";s:0:\"\";s:2:\"id\";s:0:\"\";}s:9:\"post_type\";a:1:{i:0;s:4:\"page\";}s:8:\"taxonomy\";s:0:\"\";s:10:\"allow_null\";i:0;s:14:\"allow_archives\";i:1;s:8:\"multiple\";i:0;}', 'Moje konto - zamówione numery', 'pages_my_account_order_magazines', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'field_5e2fecf6271f3', '', '', '2020-02-19 08:42:28', '2020-02-19 07:42:28', '', 6, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=acf-field&#038;p=1650', 16, 'acf-field', '', 0),
(1651, 1, '2020-01-01 12:56:35', '2020-01-01 11:56:35', '', 'Kupione numery', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'kupione-numery', '', '', '2020-01-28 09:14:07', '2020-01-28 08:14:07', '', 50, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/moje-konto/zamowienia-2/', 0, 'page', '', 0),
(1652, 1, '2020-01-28 09:14:01', '2020-01-28 08:14:01', '', 'Kupione numery', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1651-revision-v1', '', '', '2020-01-28 09:14:01', '2020-01-28 08:14:01', '', 1651, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1651-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(1655, 1, '2020-01-28 09:29:37', '2020-01-28 08:29:37', 'W artykule na temat konferencji dotyczących historii matematyki, który został opublikowany w FA nr 6/2019 na str. 9, w wyniku skrótów dokonanych przez redakcję pojawiła się błędna – zdaniem autora artykułu, prof. Witolda Więsława – informacja, że Polskie Towarzystwo Matematyczne nadal „firmuje konferencje historyczne, które są organizowane przez różne uczelnie”. Tymczasem w oryginale tekstu zdanie dotyczące współpracy organizatorów konferencji z PTM brzmiało: „Kolejne konferencje były organizowane przez różne uczelnie. XXV Konferencja była ostatnią firmowaną przez PTM”.\r\nZa błąd powstały w wyniku prac redakcji przepraszamy autora artykułu i czytelników FA. W wersji on-line FA 6/2019 czytelnicy mogą znaleźć pełną wersję artykułu, bez skrótów redakcyjnych.\r\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Redakcja</em></p>', 'Sprostowanie', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'sprostowanie-2', '', '', '2020-02-12 12:32:41', '2020-02-12 11:32:41', '', 1347, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-01-2020/sprostowanie-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1660, 4, '2020-01-29 09:05:11', '2020-01-29 08:05:11', '', 'ksiazki', 'fghgfhfh', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazki', '', '', '2020-01-29 09:05:15', '2020-01-29 08:05:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/ksiazki.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(1661, 1, '2020-01-29 11:11:27', '2020-01-29 10:11:27', '', 'cover2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover2', '', '', '2020-01-29 11:11:27', '2020-01-29 10:11:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1662, 1, '2020-01-29 11:11:29', '2020-01-29 10:11:29', '', 'cover3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover3', '', '', '2020-01-29 11:11:29', '2020-01-29 10:11:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1663, 1, '2020-01-29 11:11:30', '2020-01-29 10:11:30', '', 'cover4', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'cover4', '', '', '2020-01-29 11:11:30', '2020-01-29 10:11:30', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/01/cover4.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2046, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '[caption id=\"attachment_2044\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2044\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2-676x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"273\" /> Fot. AWF[/caption]\n<h3>Status quo we Wrocławiu</h3>\n<b>WROCŁAW</b> Dr hab. Andrzej Rokita, prof. AWF, będzie drugą kadencję rektorem wrocławskiej AWF. Był jedynym kandydatem w wyborach na to stanowisko. Otrzymał 95 głosów poparcia w 96-osobowym Kolegium Elektorów. Jedna osoba wstrzymała się od głosu. Prof. Rokita od 2008 roku kieruje Katedrą Zespołowych Gier Sportowych. Współtworzył piłki edukacyjne Edubal, przeznaczone dla uczniów najmłodszych klas szkół podstawowych oraz nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Zachęcają do większej aktywności fizycznej uczniów oraz do podniesienia atrakcyjności lekcji wf. Jest autorem blisko 100 publikacji. Należy do Polskiego Towarzystwa Nauk o Kulturze Fizycznej oraz European College of Sport Science. W 2001 r. zakładał Międzynarodowe Towarzystwo Naukowe Gier Sportowych. Od 2012 r. jest prezesem KS AZS-AWF Wrocław oraz przewodniczy Komisji Nauki przy Radzie Sportu Zarządu Głównego AZS.\n\n[caption id=\"attachment_2029\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2029\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"250\" /> Fot. ERC[/caption]\n<h3>Nowy przewodniczący KPN</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Prof. Marcin Nowotny został nowym przewodniczącym Komitetu Polityki Naukowej. Od 2008 roku kieruje Laboratorium Struktury Białka w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej. W swoich badaniach stosuje metody biologii strukturalnej do określenia mechanizmów utrzymywania i przetwarzania informacji genetycznej. Zdobywał prestiżowe granty, m.in. z European Research Council, Howard Hughes Medical Institute i Wellcome Trust (dwukrotnie). KPN to organ opiniodawczo-doradczy ministra nauki i szkolnictwa wyższego. W skład tego gremium wchodzi 12 członków, których kadencja trwa 2 lata. Spośród nich co pół roku wybierany jest przewodniczący. W kadencji rozpoczętej w 2018 roku na czele KPN stali dotąd: prof. Jerzy Szwed, prof. Tomasz Żylicz oraz dr hab. Natalia Letki.\n\n[caption id=\"attachment_1977\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1977\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. UŁ[/caption]\n<h3>Doktorat h.c. – prof. Jan Woleński</h3>\n<b>ŁÓDŹ</b> Prof. Jan Woleński, wybitny polski filozof, wykładowca na UJ i kierownik Katedry Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, laureat Polskiego Nobla, został 14 stycznia doktorem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego. Od chwili wygłoszenia w Łodzi pierwszego, poważnego i naukowego referatu na początku lat sześćdziesiątych XX wieku, pisze książki (33 tytuły), skrypty (6), artykuły (930) oraz poświęca swój czas na prace edytorskie i popularnonaukowe. Przez całe życie walczy na forach międzynarodowych i krajowych, na łamach prasy oraz w środowisku PAN i PAU o to, by myśl filozoficzna w Polsce była ważnym składnikiem kultury. Prof. Woleński przyznał, że otrzymanie najwyższej godności łódzkiej uczelni ma dla niego szczególne znaczenie.\n\n[caption id=\"attachment_2002\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2002\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2-711x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"259\" /> Fot. Łukasz Łepik[/caption]\n<h3>„Lubelski Nobel” dla psychologa</h3>\n<b>LUBLIN</b> Prof. Cezary Domański z Katedry Psychologii Emocji i Osobowości na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej otrzymał Nagrodę Naukową im. prof. Edmunda Prosta przyznawaną przez Lubelskie Towarzystwo Naukowe. Laureat jest psychologiem i historykiem. Doceniono go za monografię Historia psychologii w Europie Środkowej, której przedmiotem jest rozwój psychologii, psychiatrii, a także nauk pokrewnych od roku 1879, czyli uruchomienia przez Wilhelma Wundta pierwszej pracowni psychologicznej, do roku 1939. W książce przedstawił podstawowe fakty i nazwiska psychologów, którzy żyli i pracowali w Polsce, Niemczech, Austrii, Czechach i Słowacji, na Węgrzech oraz w Słowenii. Wyróżnienia „Zasłużony dla lubelskiego środowiska naukowego” otrzymali: prof. Agnieszka Bender z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II i prof. Janusz Kocki z Zakładu Genetyki Klinicznej na Wydziale Lekarsko-Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.\n<h3>Polska Platforma Medyczna</h3>\n<b>WROCŁAW</b> Osiem podmiotów przystąpiło do realizacji projektu „Polska Platforma Medyczna”. Liderem przedsięwzięcia jest Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu. Portal ma integrować, prezentować i promować osiągnięcia naukowe oraz potencjał badawczy partnerów w zakresie medycyny, farmacji, stomatologii, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy, ergonomii i ochrony zdrowia. Platforma będzie skupiała w jednym miejscu rozproszone dotychczas informacje o: medycznych publikacjach naukowych, badaniach, patentach, sprzęcie badawczym, naukowcach. Wszystko będzie w otwartym dostępie. W projekcie uczestniczą także: Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Gdański Uniwersytet Medyczny, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach, Uniwersytet Medyczny w Lublinie, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, Warszawski Uniwersytet Medyczny oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. Jerzego Nofera w Łodzi. Platforma ma zostać uruchomiona do końca maja.\n\n[caption id=\"attachment_1987\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1987\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/beda-doradzac-fa-02-2020-3.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"118\" /> Fot. SBŁ[/caption]\n<h3>Będą doradzać</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Prof. Lucyna Alicja Woźniak, prorektor ds. nauki i współpracy międzynarodowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, została przewodniczącą Kolegium Doradców przy prezesie Centrum Łukasiewicz. Do głównych zadań tego gremium należy konsultacja obszarów priorytetowych dla działań rozwojowych Łukasiewicza oraz opiniowanie kierunków współpracy ze środowiskiem biznesowym. W gronie 20 członków Kolegium są także inni przedstawiciele środowiska naukowego: dr inż. Paweł Bielski, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Chemii Przemysłowej; dr inż. Piotr Dumania, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Technologii Elektronowej; dr Radosław Dziuba, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Biopolimerów i Włókien Chemicznych; dr inż. Barbara Juszczyk, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach; prof. Marcin Moniuszko, prorektor ds. nauki i rozwoju, Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku; dr inż. Paweł Stężycki, dyr. Łukasiewicz – Instytutu Lotnictwa; prof. Jan Szmidt, rektor Politechniki Warszawskiej; prof. Tadeusz Uhl z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie; prof. Sławomir Wiak, rektor Politechniki Łódzkiej. Łukasiewicz z 8 tys. pracowników i 36 instytutami badawczymi jest trzecią co do wielkości siecią badawczą w Europie.\n\n[caption id=\"attachment_2024\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2024\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"258\" /> Fot. UJ[/caption]\n<h3>Zmiana na czele KCIK</h3>\n<b>SOPOT/KRAKÓW</b> Prof. Karol Życzkowski z Zakładu Optyki Atomowej Uniwersytetu Jagiellońskiego został dyrektorem Krajowego Centrum Informatyki Kwantowej w Sopocie. Na 4-letnią kadencję powołał go rektor Uniwersytetu Gdańskiego prof. Piotr Gwizdała. Dotychczas jednostką kierował prof. Ryszard Horodecki. KCIK zostało powołane przy UG jako wspólna jednostka badawcza, zrzeszająca 9 ośrodków naukowych w celu tworzenia zintegrowanej bazy dla interdyscyplinarnych badań w obszarach przetwarzania kwantowej informacji i podstaw fizyki. Od czasów studiów, ukończonych w roku 1983, prof. Życzkowski jest stale związany z UJ. Od 1999 roku pracuje równocześnie w Centrum Fizyki Teoretycznej PAN. Zajmuje się mechaniką i informatyką kwantową, teorią chaosu oraz zastosowaniami matematyki w naukach społecznych.\n\n[caption id=\"attachment_1990\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1990\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/inwestycje-nad-brda-fa-02-2020-1024x764.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"134\" /> Fot. UTP[/caption]\n<h3>Inwestycje nad Brdą</h3>\n<b>BYDGOSZCZ</b> O nowe laboratoria i sale wykładowe wyposażone w sprzęt najwyższej klasy wzbogacił się Wydział Hodowli i Biologii Zwierząt Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy. Oprócz 26 interaktywnych monitorów wyświetlających obraz w rozdzielczości 4K/UHD, zakupiono fantomy i modele zwierząt, m.in. krów, psów i szczurów, umożliwiające studentom poznawanie ich fizjologii i anatomii. W zmodernizowanych salach dydaktycznych zainstalowano dodatkowe monitory dla studentów, podnoszące komfort pracy podczas wykładów. Uruchomiono także nowoczesne prosektorium. Dla studentów zorganizowano strefę relaksu. Wcześniej przeprowadzono remont elewacji dwóch budynków oraz dachu wydziału. Inwestycja pochłonęła ponad 2,6 mln zł.\n\n[caption id=\"attachment_2033\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2033\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pani-komisarz-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"242\" /> Fot. Andrzej Romański[/caption]\n<h3>Pani komisarz</h3>\n<b>TORUŃ</b> Patrycja Gulak-Lipka z Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu została pierwszą kobietą, która zdobyła krajowe i międzynarodowe uprawnienia komisarza zawodowych rozgrywek koszykarskich. Jest asystentką w Katedrze Doskonałości Biznesowej Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK. W tym roku zamierza złożyć rozprawę doktorską poświęconą zarządzaniu klubami koszykarskimi. Jeszcze jako zawodniczka występowała na parkietach w USA, Hiszpanii, Francji i we Włoszech. Przez jeden sezon broniła barw gdyńskiego Lotosu, z którym zdobyła wicemistrzostwo Polski (2008). Z kadrą Polski seniorek grała na mistrzostwach Europy (2011). Jako komisarz Polskiego Związku Koszykówki będzie obserwować zawody zarówno kobiecej, jak i męskiej ligi. Ma już za sobą także debiut w rozgrywkach zagranicznych, w meczu eliminacji mistrzostw Europy koszykarek Litwa – Albania.\n\n[caption id=\"attachment_2026\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2026\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"207\" /> Fot. UP[/caption]\n<h3>Nagroda za kolonializm</h3>\n<b>KRAKÓW</b> Polsko-Amerykańskie Towarzystwo Historyczne przyznało dr. Piotrowi Puchalskiemu z Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie Nagrodę dla Młodego Naukowca (Young Scholar Award) za obiecujący kierunek badań naukowych. Laureat jest adiunktem w Instytucie Historii i Archiwistyki UP. Jego zainteresowania naukowe obejmują: historię Polski i ziem polskich w ujęciu globalnym, polską politykę kolonialną i narodowościową, ewolucję ładu międzynarodowego, monarchię habsburską, najnowszą historię Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii, historię Stanów Zjednoczonych, II wojnę światową. Przygotowuje właśnie publikację, w której głównym założeniem jest ukazanie roli nowo powstałego w 1918 roku państwa polskiego w międzywojennym ładzie światowym, opartym na kolonializmie w starym i nowym wydaniu (system mandatowy). Polsko-Amerykańskie Towarzystwo Historyczne (PAHA) jest interdyscyplinarną organizacją non-profit zajmującą się badaniem historii i kultury polsko-amerykańskiej. Wcześniej jako część Polskiego Instytutu Sztuki i Nauki w Ameryce, od 1948 roku jest autonomicznym towarzystwem naukowym.\n\n[caption id=\"attachment_2004\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2004\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. MZ[/caption]\n<h3>Minister uhonorował medyków</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Minister zdrowia prof. Łukasz Szumowski nagrodził 31 nauczycieli akademickich za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, dydaktycznej, wdrożeniowej, organizacyjnej oraz za całokształt dorobku w pracy akademickiej. W każdej z pięciu powyższych kategorii znalazł się przedstawiciel bądź przedstawicielka Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Pozostali nagrodzeni reprezentują uczelnie medyczne z: Lublina, Łodzi, Poznania, Warszawy, Szczecina, Katowic i Wrocławia. Jednym z wyróżnionych za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej jest prof. Krzysztof Giannopoulos (na fot.), kierownik Zakładu Hematoonkologii Doświadczalnej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, realizujący właśnie wart ponad 3 mln zł grant Narodowego Centrum Nauki. Badania dotyczą wpływu mikroflory bakteryjnej na rozwój przewlekłej białaczki limfocytowej. Wyjaśnieniu hipotezy, według której infekcje mogą być nie tylko konsekwencją, ale również przyczyną rozwoju i progresji tej choroby, posłuży baza ponad 25 tys. sekwencji genów odpowiadających za różnorodność przeciwciał zgromadzonych przez European Research Initiative for CLL. Pomoże ona określić, które szczepy bakteryjne powodują rozwój komórek nowotworowych.\n\n[caption id=\"attachment_1998\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1998\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"119\" /> Fot. PŚ[/caption]\n<h3>Laboratorium Przemysłu 4.0</h3>\n<b>GLIWICE</b> Pierwszą w Polsce Pracownię Atlas Copco – światowego producenta rozwiązań technologicznych i produkcyjnych Przemysłu 4.0, uruchomiono na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Śląskiej. Wyposażono ją w sprzęt i technologie wykorzystywane m.in. w branży motoryzacyjnej w zakresie montażu, udoskonalenia jego jakości, zwiększania niezawodności systemów technicznych. Na nowych stanowiskach studenci będą mieli okazję odbyć zajęcia integrujące wszystkie elementy ważne w automatyce, mechatronice, informatyce stosowanej, budowie maszyn, a także w organizacji procesu produkcji. Uzyskana podczas zajęć wiedza pomoże w projektowaniu samochodów, a także podczas działalności w obszarach wykraczających poza automotive. PŚ współpracuje z Atlas Copco od 2 lat. Systemy tej firmy stosowane są przez producentów, takich jak Fiat, Opel czy BMW.\n\n[caption id=\"attachment_2012\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2012\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/uksw-z-pazp-fa-02-2020-2-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. UKSW[/caption]\n<h3>UKSW z PAŻP</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Centrum Cyfrowej Nauki i Technologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie podpisało umowę o współpracę z Polską Agencją Żeglugi Powietrznej. Dotyczy ona wykonywania przez badaczy z UKSW ekspertyz, analiz i prac badawczych dotyczących zagadnień związanych z organizacją zarządzania ruchem lotniczym w Europie oraz modelem europejskiego rynku lotniczego i sieci lotniczej. Badania realizowane będą w budowanym właśnie centrum naukowym w Dziekanowie Leśnym. Znajdzie się w nim 19 specjalistycznych laboratoriów wyposażonych w technologie niezbędne do analiz zarządzania ruchem lotniczym i przestrzenią powietrzną. Całkowita wartość przedsięwzięcia przekracza 83 mln zł. Partnerami UKSW w tej inwestycji są: Ośrodek Przetwarzania Informacji – PIB oraz Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej. Realizacja ma się zakończyć do końca przyszłego roku.\n\n[caption id=\"attachment_2042\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2042\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/solarne-transformacje-fa-02-2020-2-1024x683.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. W. Nogala[/caption]\n<h3>Solarne transformacje</h3>\n<b>BONN</b> Trzy zespoły badawcze z Polski znalazły się w gronie laureatów konkursu organizowanego przez sieć Solar-Driven Chemistry. Tematyka dotyczyła zagadnień związanych z transformacją małych cząstek (np. wody, dwutlenku węgla, azotu) w bardziej skomplikowane układy pod wpływem światła słonecznego. Liderem jednego z projektów będzie prof. Marcin Opałło (na fot.) z Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni im. Jerzego Habera PAN w Krakowie. Wraz z partnerami z Finlandii i Szwajcarii jego zespół zajmie się fotoprodukcją wodoru w układzie dwufazowym z odtwarzaniem donora elektronów. Chodzi o układy fotoelektrochemiczne, w których wodór wytwarzany jest na granicy pomiędzy wodą a olejem. W innych przedsięwzięciach udział wezmą: dr hab. Dorota Rutkowska-Żbik z IKiFP oraz prof. Wojciech Macyk z Zakładu Chemii Nieorganicznej UJ. Konkurs to inicjatywa niemieckiej agencji finansującej badania – Deutsche Forschungsgemeinschaft. Złożono w sumie 47 wniosków badawczych. Finansowanie w wysokości 4,6 mln euro otrzymało sześć projektów.\n\n[caption id=\"attachment_2005\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2005\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"260\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Młody Ambasador z WUM</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Dr Jarosław Biliński z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego został wybrany Młodym Ambasadorem Europejskiego Towarzystwa Transplantacji Krwi i Szpiku. To wąskie grono profesjonalistów wybierane corocznie przez władze European Society for Blood and Marrow Transplantation spośród lekarzy, naukowców i pielęgniarek do 35 roku życia. Dr Biliński ukończył kierunek lekarski w Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. Obecnie pracuje w Klinice Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych WUM. Od 2018 roku jest wiceprezesem Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie oraz członkiem Naczelnej Rady Lekarskiej. Przewodniczył zespołowi ds. opracowania propozycji nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W pracy naukowej zajmuje się: hematologią, transplantologią kliniczną, immunologią, metagenomiką, genetyką, mikrobiomem jelitowym i jego oddziaływaniami z gospodarzem.\n<h3>MIBMiK dołącza do EU-LIFE</h3>\n<b>WARSZAWA</b> Międzynarodowy Instytut Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie został pierwszym polskim członkiem konsorcjum EU-LIFE. Skupia ono wiodące w dziedzinie nauk o życiu instytuty badawcze z 13 europejskich państw. EU-LIFE realizuje ideę odpowiedzialnej nauki, m.in. poprzez promowanie integracji różnorodnych środowisk naukowych, wspieranie równowagi płci i rozwoju kariery naukowców oraz rzetelną ocenę jakości badań. Od momentu założenia (2013) działa w europejskich programach badań naukowych i innowacji, zwłaszcza na rzecz Europejskiej Przestrzeni Badawczej (European Research Area) oraz kolejnego unijnego programu ramowego „Horyzont Europa” przewidzianego na lata 2021–2027.\n\n[caption id=\"attachment_2015\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2015\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wybory-w-funip-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"232\" /> Fot. Arch. prywatne[/caption]\n<h3>Wybory w FUniP</h3>\n<b>TORUŃ</b> Wojciech Skrodzki, student IV roku Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku, został po raz drugi z rzędu wybrany na przewodniczącego Forum Uniwersytetów Polskich. W latach 2017–2019 był przewodniczącym Parlamentu Studentów UwB. Od października ub. roku jest ekspertem ds. studenckich Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Do nowego prezydium FUniP weszli ponadto: Rafał Koziołek (Uniwersytet Jagielloński), Aleksandra Strońska (Uniwersytet Szczeciński), Dominik Słodowy (Uniwersytet Wrocławski), Filip Krokos (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), Magdalena Sobiesiak (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej). Forum Uniwersytetów Polskich jest autonomicznym porozumieniem samorządów studenckich uczelni zrzeszonych w Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich. Jest platformą współpracy, komunikacji oraz wymiany opinii i doświadczeń pomiędzy przedstawicielami samorządów studenckich.\n\n[caption id=\"attachment_2027\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2027\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020-700x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"263\" /> Fot. Tomasz Kawka[/caption]\n<h3>Nagrody dla śląskich naukowców</h3>\n<b>KATOWICE</b> Podczas inauguracji 4. Śląskiego Festiwalu Nauki wręczono Śląskie Nagrody Naukowe. Przyznawane są badaczom i twórcom, którzy w znaczący sposób przyczyniają się do rozwoju nauki oraz mają wybitne osiągnięcia artystyczne i promują śląską naukę w kraju i za granicą. Z 25 nominowanych kapituła nagrodziła: prof. Macieja Pieprzycę, scenarzystę i reżysera filmów fabularnych oraz dokumentalnych, wykładowcę w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego na kierunku reżyseria; dr. hab. inż. Dawida Janasa z Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej; prof. Wojciecha Wojakowskiego, kierownika III Katedry Kardiologii i Kliniki Kardiologii i Chorób Strukturalnych Serca Wydziału Nauk Medycznych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego; prof. Janusza Kapuśniaka, prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego im. Jana Długosza w Częstochowie; dr. Michała Wilka, adiunkta w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach; prof. Ryszarda Fryczkowskiego z Instytutu Inżynierii Tekstyliów i Materiałów Polimerowych Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej; prof. Irmę Kozinę (na fot.) z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.\n\n[caption id=\"attachment_1982\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-1982\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. Grzegorz Mehring[/caption]\n<h3>Heweliusze przyznane</h3>\n<b>GDAŃSK</b> Po raz 32 wręczono Nagrody Naukowe Miasta Gdańska im. Jana Heweliusza. Laureatką w kategorii nauk przyrodniczych i ścisłych została prof. Małgorzata Myśliwiec z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Uhonorowano ją za wybitne osiągnięcia naukowe dotyczące diagnostyki oraz terapii komórkowej dzieci z cukrzycą typu 1 we wczesnej fazie choroby. W kategorii nauk humanistycznych i społecznych nagrodzono ks. bp. dr. hab. Marcina Hintza, prof. Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, za znaczący wkład w zgłębianiu myśli społeczno-politycznej protestantyzmu, szczególnie pomiędzy eklezjologią a prawem kościelnym. Nagroda im. Jana Heweliusza to najważniejsze na Pomorzu wyróżnienie naukowe, ustanowione w 1987 roku Laureaci otrzymali dyplom, statuetkę Heweliusza autorstwa prof. Jana Szczypki oraz po 20 tys. zł.\n\n[caption id=\"attachment_2043\" align=\"alignnone\" width=\"180\"]<img class=\"wp-image-2043\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"120\" /> Fot. PWSTE[/caption]\n<h3>Sprzęt dla geodetów</h3>\n<b>JAROSŁAW</b> Tachimetry skanujące i zrobotyzowane, czterosystemowe odbiorniki, niwelatory, dron z kamerą multispektralną – sprzęt o wartości 1,5 mln zł będzie do dyspozycji studentów geodezji i kartografii Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej w Jarosławiu. Zakupione urządzenia mają nowoczesne oprogramowanie, są wodoodporne i niezwykle precyzyjne, np. tachimetry zrobotyzowane potrafią, dzięki technologii PowerSearch, same zlokalizować cel, a nawet dostosować się do warunków zewnętrznych. Aparatura zasili laboratorium metrologii geodezyjnej. To jedna z 18 pracowni w jarosławskiej uczelni, na których wyposażenie, sprzęt i oprogramowanie pozyskano środki z Regionalnego Programu Operacyjnego województwa podkarpackiego. Wartość całego projektu, którego celem jest poprawa warunków kształcenia i dostosowanie do wymogów stawianych przez rynek pracy, przekroczyła 12,5 mln zł. Wkład własny uczelni to niespełna 2 mln zł.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-1994\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jubileuszowy-reprint-fa-02-2020-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"180\" height=\"270\" />\n<h3>Jubileuszowy reprint</h3>\n<b>KIELCE</b> Uniwersytet Jana Kochanowskiego przygotował wydanie reprintowe z wieloautorskim komentarzem naukowym Antyfonarza Kieleckiego. To jeden z największych zabytków polskiego piśmiennictwa, wywodzący się z regionu świętokrzyskiego. Rękopis powstał w 1372 roku na zlecenie środowiska kanoników kieleckich. Antyfonarz Kielecki zawiera jeden z trzech najstarszych przekazów rękopiśmiennych hymnu Gaude Mater Polonia – pieśni, która w średniowieczu pełniła rolę carmen patrium, czyli hymnu państwowego. Prace nad ponownym wydaniem rozpoczęły się w połowie 2019 roku. Reprint składa się z fotografii wysokiej jakości, komentarzy naukowych przygotowanych przez interdyscyplinarny zespół znawców historii średniowiecznej, historyków, muzykologów, bibliotekoznawców, filologów klasycznych i polskich oraz tekstów m.in. rektora UJK, prof. Jacka Semaniaka i prof. Krzysztofa Brachy z Instytutu Historii UJK, pomysłodawcy wydania. Dzieło, które pojawi się na wiosnę, uświetni obchody jubileuszu 50-lecia kieleckiej uczelni.\n<div class=\"signature\">\n\nOpracował Mariusz Karwowski\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Współpraca: Piotr Burda, Marcin Czyżniewski, Katarzyna Dominiak, Michał Grzybowski, Monika Wąs, Jadwiga Witek, Maria Wojtach, Jolanta Workowska, Łukasz Wspaniały </em>\n\n<p style=\"text-align: right;\">Wykorzystano serwisy prasowe szkół wyższych, placówek badawczych i instytucji otoczenia nauki.\nWięcej aktualności na naszej stronie internetowej\n<a href=\"http://www.forumakademickie.pl\">www.forumakademickie.pl</a>\noraz na naszych profilach na Facebooku<a style=\"float: right;\" href=\"https://twitter.com/ForumAkad\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2096\" style=\"float: right; margin-left: 10px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter.png\" alt=\"\" width=\"23\" height=\"32\" /></a><a href=\"https://www.facebook.com/ForumAkademickie\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><img class=\"clearImage alignright wp-image-2095\" style=\"float: right; margin-left: 10px;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/fb.png\" alt=\"\" width=\"32\" height=\"32\" /></a>\ni na Twitterze</p>\n\n</div>', 'Wydarzenia', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wydarzenia', '', '', '2020-02-19 08:07:28', '2020-02-19 07:07:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wydarzenia/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2045, 1, '2020-02-19 00:00:00', '1970-01-01 00:00:00', '', 'FA 02/2020', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'fa-02-2020', '', '', '2020-02-19 08:28:41', '2020-02-19 07:28:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=rrp_magazine&#038;p=2045', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1676, 16, '2020-02-01 21:48:11', '2020-02-01 20:48:11', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty', '', '', '2020-02-01 21:48:11', '2020-02-01 20:48:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1685, 22, '2020-02-10 09:49:11', '2020-02-10 08:49:11', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-3', '', '', '2020-02-10 09:49:11', '2020-02-10 08:49:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1694, 36, '2020-02-12 22:16:27', '2020-02-12 21:16:27', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-3', '', '', '2020-02-12 22:16:27', '2020-02-12 21:16:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1678, 20, '2020-02-03 12:55:39', '2020-02-03 11:55:39', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu', '', '', '2020-02-03 12:55:39', '2020-02-03 11:55:39', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1680, 23, '2020-02-06 09:13:00', '2020-02-06 08:13:00', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-2', '', '', '2020-02-06 09:13:00', '2020-02-06 08:13:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-2/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2126, 55, '2020-03-03 10:59:14', '2020-03-03 09:59:14', 'Dodane przez administratora', 'instytutmetalurgii', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'instytutmetalurgii', '', '', '2020-03-03 10:59:14', '2020-03-03 09:59:14', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/instytutmetalurgii/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2127, 54, '2020-03-03 11:00:12', '2020-03-03 10:00:12', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-8', '', '', '2020-03-03 11:00:12', '2020-03-03 10:00:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(1672, 1, '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}\n\n.articlePost table{ \n	border-spacing: 0; \n	width: 100%;\n} \n.articlePost table tr td, .articlePost table tr th{ \n	border-style: solid; \n	border-color: #ddd; \n	border-width: 0 1px 1px 0; \n	padding: 4px; \n} \n.articlePost table tr td:last-child, .articlePost table tr th:last-child{\n	border-right: 0;\n}', 'rso_theme', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rso_theme', '', '', '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rso_theme/', 0, 'custom_css', '', 0),
(1673, 1, '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}', 'rso_theme', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1672-revision-v1', '', '', '2020-01-31 14:03:28', '2020-01-31 13:03:28', '', 1672, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1672-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(1675, 15, '2020-01-31 14:59:48', '2020-01-31 13:59:48', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania', '', '', '2020-01-31 14:59:48', '2020-01-31 13:59:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2104, 1, '2020-02-17 09:36:00', '2020-02-17 08:36:00', '', 'ksiazka', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazka', '', '', '2020-02-17 09:36:00', '2020-02-17 08:36:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksiazka.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2090, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Pisałem już o tym kilkakrotnie, przedstawiając problem w różnych wariantach, ale uważam, że trzeba do tego wracać. Profesor Andrzej Zybertowicz na portalu Wszystkoconajwazniejsze.pl pisze o tym tak: „Wszyscy znaleźliśmy się w warunkach poznawczej bezradności. Nie jesteśmy w stanie odróżnić informacji prawdziwych od fałszywych, ważnych od nieważnych, zjawisk przejściowych, jednostkowych od długotrwałych i strukturalnych”. Nie sposób się więc nie martwić, i dotyczy to dosłownie każdej dziedziny życia.\n\nCzego się nie tkniemy, pojawia się bariera informacyjna (sztuczna lub naturalna), ale byłby to jeszcze drobiazg, bo ciągle istnieje nauka, żeby tę barierę niwelować. Została powołana, aby wyspę wiedzy i umiejętności (z białą plamą niewiedzy i bezradności pośrodku) powiększać. Nauka jednak włóczy się niestety tylko po brzegach tej wyspy, by nie powiedzieć – po jej plażach, a powierzchnia środka stale jest ta sama, jeśli nie większa, bo poznane plaże stają się coraz dłuższe. Mamy nieustającą nadzieję, że pewnego dnia zaczniemy się wdzierać do wnętrza tych obszarów, tymczasem narosło zagrożenie, że do likwidacji białych plam nigdy nie dojdzie, bo pojawiały się coraz lepsze mechanizmy, skutecznie temu przeciwdziałające.\n\nI oto mamy je na widoku, są zauważalne jak nigdy dotąd. Wszystko dzięki mediom, a zwłaszcza ich wyrobnikom, czyli dziennikarzom, którzy realizują własne lub zlecone zadania wprowadzania takich zakłóceń, które uniemożliwiają nie tylko realne poznawanie świata, ale co gorsza także korzystanie z wiedzy, którą już mamy.\n\nŻe coś jest na rzeczy, stawało się jasne jeszcze w latach sześćdziesiątych XX w., a dokładnie w maju 1968, kiedy nasiliły się protesty studenckie we Francji. To właśnie wówczas po raz pierwszy dał znać o sobie – jeszcze tak nienazywany – postmodernizm, czyli ponowoczesność, które to miano jest mocno oszukańcze, mylące, bo byłoby sensowne używanie raczej prawdziwszej nazwy typu antynowoczesność, kontramodernizm lub podobnej, aby wyrażała zaprzeczenie wszystkiemu, czego dopracowała się cywilizacja pierwszych dwóch tysięcy lat po Chrystusie.\n\nPamiętam znamienne dla mnie zdarzenie z początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy po konferencji naukowej w Warszawie, bodaj w Pałacu Ujazdowskim, poświęconej psychologii Carla Gustawa Junga, odwoziłem do domu profesor Marię Janion, głęboko poruszoną kilkoma referatami, które gloryfikowały ów postmodernizm i wróżyły mu gigantyczne sukcesy na polu medycyny (a szczególnie psychiatrii), psychologii i nauk w pełnym tego słowa znaczeniu humanistycznych, wreszcie literatury i sztuki.\n\nOto tezy, które wtedy niezobowiązująco, ale pamięciotwórczo padły. Pani profesor ze smutkiem snuła w samochodzie rozważania na temat zdarzeń i przemian, które nas będą czekały. Chodziło między innymi o zanikanie treści romantycznych w kulturze, i to w sposób trudny do zauważenia, bo polegający na zmianie hierarchii wartości i czynów oraz priorytetów społecznych, a także, przy walnym udziale relatywizmu, wymianie wartości na puste a atrakcyjne hasła. Była też mowa o znacznie większym niż w leninizmie zaniku więzi międzyludzkich opartych dotychczas na kodeksach moralnych, ze zwróceniem się ku egocentryzmowi. Zapamiętałem też wróżbę, która mówiła, że pod dyktando polityki nastąpi przewrócenie metodologii historii i zastąpienie jej dowodów naukowych źródłami rzekomymi, opartymi na chciejstwie i fantazji dostosowanej do potrzeb władzy i ekonomii.\n\nWszystko to mamy dzisiaj jak na dłoni. Stało się. Ba, materia umysłowa zaczęła się mieszać jak w diabelskim kotle. Mówił o tym prof. Umberto Eco w Warszawie na konferencji na Uniwersytecie Warszawskim pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Na pytanie dr. Tadeusza Komendanta o nowoczesny system znaków komunikacji w perspektywie globalnej Eco odparł tak zaskakująco, że sala znieruchomiała ze zdumienia (wtedy, bo dziś już by tak nie zareagowała). Powiedział mniej więcej, że (cytuję z pamięci i notatek) „nie ma jawnego systemu informacji na świecie. Dawniejszy system jawny nie jest systemem, rozpadł się na miliony mikrosystemów, które wzajemnie się przenikają. Na przykład polityka rolna miesza się z reklamą, która nie zawsze reklamuje prawdziwe towary, ale zawsze prawdziwe tezy, aby ludzie je przyswoili. Inny przykład: odkrycia medyczne są hamowane przez fałszywą informację dopóty, dopóki nie wyczerpią się potrzeby produkcji i handlu tym, co wyprodukowano na podstawie dawnej wiedzy. System jawny był mrzonką już w pierwszej połowie XX wieku. Teraz system został ukryty i zna go kilka osób, firm i rządów. Reszta to jego produkty, które są celowo śmietnikiem. Rządzi tylko jedna zasada: ludzie nie mają prawa się w nim połapać. To jedyna zasada systemu semiotycznego obecnej cywilizacji, która jest widoczna, bo ukryć się jej nie da”.\n\nAby w pełni zrozumieć te słowa, trzeba doczytać opis s-kodu, zawarty m.in. w książce Eco pt. Teoria semiotyki (Wyd. UJ, 2009), ponieważ istotą owego antysystemu albo systemu ukrytego jest tworzenie nowych, nieznanych kodów strukturalnych informowania.\n\nKiedy się mówi, że ktoś wierzy w spiskową teorię dziejów, to mówi się to wyłącznie po to, aby zdyskredytować tego wierzącego, bo tylko w ten sposób można prawdziwie ukryć spisek. Natomiast ci, którzy śledzą elementy informowania i szukają spójności w istniejącej informacji (w każdym przekazie międzyludzkim), mają szansę odkrycia, o co w tym wszystkim chodzi. I coraz częściej odkrywają. Są za to bici po łapach. Najciekawsze w tym wszystkim są celowo ujawniane informacje niejawne, a także zespoły przyczyn, dla których się to robi.\n\nKto ma w ręku informację, ten ma władzę. Dlatego silne władze organizują silne czasopisma, telewizje i radiofonie nie tylko u siebie, ale i u sąsiadów.\n<div class=\"signature\">\n\ne-mail: lpj@lpj.pl\n\n</div>', 'Informacja ma się coraz lepiej, ponieważ coraz gorzej ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'informacja-ma-sie-coraz-lepiej-poniewaz-coraz-gorzej%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:28:15', '2020-02-19 07:28:15', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/informacja-ma-sie-coraz-lepiej-poniewaz-coraz-gorzej%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2087, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2031\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2-696x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"442\" />\n\nDla pokolenia urodzonego w połowie ubiegłego wieku – rówieśników autora – doświadczenie epokowego wydarzenia pojawiło się już u progu dorosłości, w lipcową noc 1969 roku. I miało ono wymiar niemal mistyczny. Nie chodzi przy tym o modlitwy, które wokół odprawiano, by zapewnić powodzenie przedsięwzięcia. Bardziej o dotknięcie nieosiągalnego dla zwykłych śmiertelników boskiego Kosmosu. Wyjątkową atmosferę podsycała transmisja telewizyjna, z całego bloku wschodniego dostępna jedynie w Polsce. Mimo że misterium trwało kilka godzin, to przez dłuższy czas wiało nudą. Ekscytację wywołał dopiero postawiony w kulminacyjnym momencie „mały krok dla człowieka, ale wielki dla ludzkości”. Rywalizacja o prymat w kosmicznym wyścigu rozpalała już wcześniej wyobraźnię, lecz dopiero lądowanie Apolla 11 nadało jej konkretną perspektywę. W siermiężnej peerelowskiej rzeczywistości oglądało się to z wypiekami na twarzy. Nic dziwnego, że obraz pierwszych chwil człowieka na Księżycu wielu wrył się głęboko w pamięć.\n\nA jeśli to była tylko zręczna mistyfikacja? Jeśli całość zaaranżowano w studiu filmowym w Arizonie, po czym nagranie udostępniono łatwowiernej (co wiadomo od czasu radiowej adaptacji Wojny światów dokonanej przez Orsona Wellesa) publiczności? Cóż, w dobie antyszczepionkowców, płaskoziemców czy klimatycznych denialistów nawet Neil Armstrong może wzbudzić podejrzenia. Oramus zdaje sobie sprawę z tego, że nauka nie jest wolna od spiskowych teorii. Tym niemniej w konfrontacji z tymi legendami zwycięża jego „szkiełko i oko”. Wodze fantazji puszcza za to, sięgając co rusz do dzieł literackich i filmowych, których twórcy z lubością czerpali z nauki inspirację do tworzenia alternatywnych scenariuszy. Lukian z Samosaty, Juliusz Verne, Arthur C. Clarke, Stanisław Lem, Jacek Dukaj, Ridley Scott, Stanley Kubrick – to ledwie kilka nazwisk z naprawdę imponującej kwerendy dokonanej przez autora. Podobnie jak aroganccy, mało empatyczni, niepokorni geniusze pokroju Stephena Hawkinga czy Petera Higgsa, artyści pióra i kamery również przekraczają granice poznania, patrzą daleko poza horyzont wyobraźni, a z czasem, chcąc nie chcąc, zostają ubrani w szaty profetów.\n\nTe dwa na pozór wykluczające się światy, między którymi Oramus (z wykształcenia energetyk jądrowy, z zawodu pisarz fantastyki) nadspodziewanie łatwo się porusza, łączy coś jeszcze. I nauka, i jej odbicie w kulturze podlegają nieustannej ewolucji. Tak jak choćby zajmowanie się planetami wokół gwiazd innych niż Słońce uchodziło ongiś za ekstrawagancję, a dziś jest codziennością astronomii, tak w literaturze „im bliżej XX wieku, tym bardziej entuzjazm dla księżycowych form życia słabnie”. Jedne teorie są obalane, inne, dotąd niedoceniane, zyskują miano dogmatu. Karuzela kręci się aż miło…\n\nKsiążka, będąca zbiorem esejów, powstała w półwiecze lądowania na ziemskim satelicie, ale wydarzenie to, chyba najobszerniej potraktowane, nie wyczerpuje jej tematyki. Autor wraca do początków wszechświata, snuje rozważania o jego końcu, ze sceptycyzmem odnosi się do futurologii, wypowiada się o innych cywilizacjach, wreszcie oddaje głos Erichowi von Dänikenowi i prof. Pawłowi Moskalikowi. Uczynił naukę kanwą swoich rozważań, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że w paru miejscach świadomie spycha ją na dalszy plan. Ciekawie skądinąd przedstawiony kontekst polityczny dominuje w opisie radziecko-amerykańskiego współzawodnictwa w kosmosie. Eschatologiczne komentarze mocno wybrzmiewają przy dalszych losach naszej planety. Jeśli dodać do tego sugestywne opisy nadchodzących tendencji życia codziennego, to mamy gotowy przepis na pozycję, którą zamiast na półce „popularnonaukowa” można postawić tam, gdzie „nauka społecznie zaangażowana”.\n<div class=\"signature\">\n\nMariusz Karwowski\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nMarek ORAMUS, <b>Wszechświat jako nadmiar,</b> Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2019.\n\n</div>', 'O kosmosie szkiełkiem, okiem i… kamerą ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:28', '2020-02-17 08:32:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2145, 1, '2020-03-17 13:02:47', '2020-03-17 12:02:47', '', 'drewno-w-architekturze-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'drewno-w-architekturze-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:47', '2020-03-17 12:02:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/drewno-w-architekturze-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2088, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-1997\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020-700x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"439\" />\n\nPamięć o przeszłych zdarzeniach jest w gruncie rzeczy kwestią indywidualną. Pamiętamy lub nie pamiętamy o tym, co dotyczy nas samych, naszych bliskich lub całych społeczeństw. Problem pojawia się wtedy, gdy pamięć zaczyna dotyczyć zbiorowości. W jaki sposób staje się ona intersubiektywna, a zatem wspólna dla wielu osób?\n\nKsiążka Eleonory Jedlińskiej stawia nas wobec tego właśnie problemu. Jest to zbiór czternastu szkiców pokazujących, w jaki sposób artyści sztuk plastycznych zmagają się z problemem ukazania za pośrednictwem artystycznych mediów tematu Holocaustu, czyli jednej z największych zbiorowych traum XX wieku. Zagadnienie – ukazane nie wprost – jest o wiele ciekawsze. Chodzi bowiem (na co słusznie wskazano w posłowiu) o sformułowane przez Adorna pytanie o możliwość twórczości „po Auschwitz”. Jak się okazuje, było ono znaczące nawet przed zwerbalizowaniem. Widzimy to w kolażach Strzemińskiego, twórczości Tadeusza Kantora czy wspaniałym abstrakcjonizmie Marka Rothko. Te trzy skrajnie odmienne osobowości i trzy nieprzystające do siebie sposoby tworzenia zdają się nie mieć na pierwszy rzut oka nic wspólnego. Jednakże autorka Kształtów pamięci odnajduje wspólny mianownik. Jest nim nie tylko próba ukazania cierpienia samego artysty i ofiar Shoah, lecz także swoista próba odbudowania świata po Zagładzie. Nie polega ona na powrocie do stanu dawnego, gdyż jest to niemożliwe fizycznie, a także w najbardziej podstawowym wymiarze – Holocaust w opinii wielu twórców przemienił świat, który nigdy nie będzie taki, jak dawniej.\n\nMamy do czynienia z konstrukcją świata opartą na odbudowie pamięci o tym, jak było „przed”, jak również o samej zbrodni. A właściwie „Zbrodni”, gdyż prezentowani przez Jedlińską artyści uznają wyjątkowość tego zdarzenia za czynnik niemalże konstytuujący współczesną świadomość. I właśnie owa „pamięć konstruująca” jest chyba najważniejszym tropem interpretacyjnym, jakim idzie autorka, próbując dokonać interpretacji twórczości szeregu współczesnych artystów. Ta ponowna konstrukcja świata jest niezbędna nie tylko z powodu konieczności pamięci o Zagładzie, która dla omawianych w książce artystów jest imperatywem moralnym i artystycznym. Jest to także konieczne, ponieważ tylko taka twórczość jest dostatecznym usprawiedliwieniem działalności artystycznej. Powracając do problemu stawianego przez Adorna, Jedlińska wskazuje, że możemy powiedzieć, iż twórczość artystyczna po Auschwitz jest możliwa jedynie o tyle, o ile jest powiązana z pamięcią o Shoah.\n\nZdecydowana większość tekstów dotyczy nie „klasyków nowoczesności”, lecz artystów działających obecnie na terenie Polski i innych krajów europejskich. Trzeba przyznać, że prezentacja ich twórczości oraz podejmowane próby interpretacji pozwalają czytelnikowi na rozpoznanie i samodzielną ocenę tej twórczości.\n\nOdbiegając od samego tekstu książki warto zwrócić uwagę, że sztuka „pamięci Holokaustu” jest absolutnie kosmopolityczna – w tym znaczeniu, że nie ma żadnego zróżnicowania w sposobie działań artystycznych między współcześnie działającymi artystami, niezależnie od miejsca i daty urodzenia oraz narodowości. Widać zatem wyraźnie, że Zagłada traktowana jest jako zjawisko metafizyczne, w pewnym sensie oderwane od historii oraz fizycznego świata. W działalności artystów w pewien sposób traci ona swoje „tu i teraz”. Tak samo dzieje się ze wspomnieniem obecności Żydów na terenach europejskich. To nieco dziwaczne, a także całkowicie ahistoryczne. Życie Żydów w zachodniej Europie było radykalnie odmienne od życia ich pobratymców z Europy Środkowo-Wschodniej. Można zadać sobie pytanie, czy uznawali się oni za wspólnotę? W tym sensie konstruktywizm artystów sprzeciwia się temu, co uważa za najważniejszy aspekt swojej twórczości. Sprzeciwia się pamięci.\n<div class=\"signature\">\n\nJuliusz Gałkowski\n\n</div>\n<div class=\"signature\">\n\nEleonora JEDLIŃSKA, <b>Kształty pamięci. Wybrane zagadnienia sztuki współczesnej,</b> Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2019, seria: Oblicza sztuki.\n\n</div>', 'Świat konstruowany na nowo ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'swiat-konstruowany-na-nowo%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:32:46', '2020-02-17 08:32:46', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/swiat-konstruowany-na-nowo%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(1971, 1, '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 'biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/biblioteka-uniwersytecka-w-poznaniu-1919-2018-fa-2-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1972, 1, '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:47', '2020-02-14 11:09:47', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1973, 1, '2020-02-14 12:09:48', '2020-02-14 11:09:48', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:48', '2020-02-14 11:09:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1974, 1, '2020-02-14 12:09:49', '2020-02-14 11:09:49', '', 'czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:49', '2020-02-14 11:09:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-ga-wat-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1975, 1, '2020-02-14 12:09:51', '2020-02-14 11:09:51', '', 'czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:51', '2020-02-14 11:09:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-gu-us-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(1976, 1, '2020-02-14 12:09:53', '2020-02-14 11:09:53', '', 'czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:53', '2020-02-14 11:09:53', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/czytelnia-czasopism-mdw-wum-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1977, 1, '2020-02-14 12:09:55', '2020-02-14 11:09:55', '', 'dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:55', '2020-02-14 11:09:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/dhc-jan-wolenski-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1978, 1, '2020-02-14 12:09:56', '2020-02-14 11:09:56', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:56', '2020-02-14 11:09:56', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1979, 1, '2020-02-14 12:09:57', '2020-02-14 11:09:57', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:09:57', '2020-02-14 11:09:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1980, 1, '2020-02-14 12:09:58', '2020-02-14 11:09:58', '', 'filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020', '', '', '2020-02-14 12:09:58', '2020-02-14 11:09:58', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/filozofia-scisla-czy-wlasciwa-fot-stefan-ciechan-fa-01-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1981, 1, '2020-02-14 12:09:59', '2020-02-14 11:09:59', '', 'GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gnp_podstawowe_kontragold_kolor_rgb-2', '', '', '2020-02-14 12:09:59', '2020-02-14 11:09:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1982, 1, '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 'heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/heweliusze-przyznane-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1983, 1, '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 'hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:00', '2020-02-14 11:10:00', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-leon-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1984, 1, '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 'hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-stefan-boleslaw-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1985, 1, '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 'hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:01', '2020-02-14 11:10:01', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/hoyerowie-wanda-szuman-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1986, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', '6Logo-MNiSW-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw-2-2', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/6Logo-MNiSW-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1987, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 'beda-doradzac-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'beda-doradzac-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/beda-doradzac-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1988, 1, '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:10:02', '2020-02-14 11:10:02', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1989, 1, '2020-02-14 12:10:04', '2020-02-14 11:10:04', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:10:04', '2020-02-14 11:10:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1990, 1, '2020-02-14 12:12:13', '2020-02-14 11:12:13', '', 'inwestycje-nad-brda-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'inwestycje-nad-brda-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:13', '2020-02-14 11:12:13', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/inwestycje-nad-brda-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1991, 1, '2020-02-14 12:12:15', '2020-02-14 11:12:15', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:15', '2020-02-14 11:12:15', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1992, 1, '2020-02-14 12:12:17', '2020-02-14 11:12:17', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3', '', '', '2020-02-14 12:12:17', '2020-02-14 11:12:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1993, 1, '2020-02-14 12:12:18', '2020-02-14 11:12:18', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:18', '2020-02-14 11:12:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-wybory2-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1994, 1, '2020-02-14 12:12:20', '2020-02-14 11:12:20', '', 'jubileuszowy-reprint-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jubileuszowy-reprint-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:20', '2020-02-14 11:12:20', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jubileuszowy-reprint-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1995, 1, '2020-02-14 12:12:22', '2020-02-14 11:12:22', '', 'Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kalendarium_2020_205x285_0220_a_v14_druk', '', '', '2020-02-14 12:12:22', '2020-02-14 11:12:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1996, 1, '2020-02-14 12:12:24', '2020-02-14 11:12:24', '', 'kim-jestem-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kim-jestem-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:24', '2020-02-14 11:12:24', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/kim-jestem-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1997, 1, '2020-02-14 12:12:25', '2020-02-14 11:12:25', '', 'ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:25', '2020-02-14 11:12:25', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ksztalty-pamieci-ulodz-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1998, 1, '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 'laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'laboratorium-przemyslu-4-0-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/laboratorium-przemyslu-4.0-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(1999, 1, '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 'likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:26', '2020-02-14 11:12:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2000, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'logo40-nowe-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo40-nowe-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-2.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2001, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-2-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo-facebook-fa-03-2019-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2002, 1, '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 'lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:27', '2020-02-14 11:12:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/lubelski-nobel-dla-psychologa-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2003, 1, '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 'miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/miedzy-marzeniem-a-rzeczywistoscia-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2004, 1, '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 'minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:28', '2020-02-14 11:12:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/minister-uhonorowal-medykow-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2005, 1, '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 'mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mlody-ambasador-z-wum-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2006, 1, '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 'mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:33', '2020-02-14 11:12:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2007, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'mostowy-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'mostowy-2', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mostowy-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2008, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'szwedziakok-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'szwedziakok-2', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/szwedziakok-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2009, 1, '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 'ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:34', '2020-02-14 11:12:34', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/ta-najtrudniejsza-popularyzacja-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2010, 1, '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 'tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/tolerancja-poblazanie-czy-poszanowanie-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2011, 1, '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 'twitter-logo-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'twitter-logo-2-2', '', '', '2020-02-14 12:12:36', '2020-02-14 11:12:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/twitter-logo-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2012, 1, '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 'uksw-z-pazp-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'uksw-z-pazp-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/uksw-z-pazp-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2013, 1, '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:37', '2020-02-14 11:12:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2014, 1, '2020-02-14 12:12:39', '2020-02-14 11:12:39', '', 'wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:39', '2020-02-14 11:12:39', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wolnosc-wypowiedzi-czy-wolnosc-od-dysktyminacji-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2015, 1, '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 'wybory-w-funip-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wybory-w-funip-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wybory-w-funip-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2016, 1, '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 'wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:40', '2020-02-14 11:12:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2017, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2018, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'yusuke-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'yusuke-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/yusuke-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2019, 1, '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 'z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:41', '2020-02-14 11:12:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2020, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2021, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2022, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2023, 1, '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 'z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:42', '2020-02-14 11:12:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2024, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-na-czele-kcik-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2025, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2026, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagroda-za-kolonializm-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2027, 1, '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 'nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:43', '2020-02-14 11:12:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nagrody-dla-slaskich-naukowcow-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2028, 1, '2020-02-14 12:12:45', '2020-02-14 11:12:45', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:45', '2020-02-14 11:12:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2029, 1, '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 'nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nowy-przewodniczacy-kpn-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2030, 1, '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:46', '2020-02-14 11:12:46', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2031, 1, '2020-02-14 12:12:49', '2020-02-14 11:12:49', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:49', '2020-02-14 11:12:49', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-kosmosie-szkielkiem-okiem-i-kamera-zysk-rec-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2032, 1, '2020-02-14 12:12:50', '2020-02-14 11:12:50', '', 'o-wojnach-patentowych-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'o-wojnach-patentowych-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:50', '2020-02-14 11:12:50', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/o-wojnach-patentowych-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2033, 1, '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 'pani-komisarz-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'pani-komisarz-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pani-komisarz-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2034, 1, '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:52', '2020-02-14 11:12:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2035, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2036, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'pękowska-sumara-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'pekowska-sumara-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pękowska-sumara-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2037, 1, '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 'poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:54', '2020-02-14 11:12:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/poszukiwania-punktow-stycznych-rec-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2038, 1, '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 'prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/prawo-o-szkolnictwie-wyzszym-i-nauce-komentarz-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2039, 1, '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:55', '2020-02-14 11:12:55', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2040, 1, '2020-02-14 12:12:56', '2020-02-14 11:12:56', '', 'robi-sie-pozno-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'robi-sie-pozno-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:56', '2020-02-14 11:12:56', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/robi-sie-pozno-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2041, 1, '2020-02-14 12:12:57', '2020-02-14 11:12:57', '', 'rody-uczone2-umk-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'rody-uczone2-umk-fa-02-2020', '', '', '2020-02-14 12:12:57', '2020-02-14 11:12:57', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rody-uczone2-umk-fa-02-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2042, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'solarne-transformacje-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'solarne-transformacje-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/solarne-transformacje-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2043, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/sprzet-dla-geodetow-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2044, 1, '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 'status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2', '', '', '2020-02-14 12:12:59', '2020-02-14 11:12:59', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/status-quo-we-wroclawiu-fa-02-2020-2.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2112, 18, '2020-02-19 09:24:52', '2020-02-19 08:24:52', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-3', '', '', '2020-02-19 09:24:52', '2020-02-19 08:24:52', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-3/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2113, 25, '2020-02-19 10:04:37', '2020-02-19 09:04:37', 'Dodane przez administratora', 'umwroclaw', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'umwroclaw', '', '', '2020-02-19 10:04:37', '2020-02-19 09:04:37', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/umwroclaw/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2115, 40, '2020-02-20 12:32:42', '2020-02-20 11:32:42', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-4', '', '', '2020-02-20 12:32:42', '2020-02-20 11:32:42', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-4/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2117, 42, '2020-02-24 19:10:16', '2020-02-24 18:10:16', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-5', '', '', '2020-02-24 19:10:16', '2020-02-24 18:10:16', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2118, 43, '2020-02-25 10:32:11', '2020-02-25 09:32:11', 'Dodane przez administratora', 'pomorskiuniwersytet', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'pomorskiuniwersytet', '', '', '2020-02-25 10:32:11', '2020-02-25 09:32:11', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/pomorskiuniwersytet/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2130, 58, '2020-03-07 21:53:28', '2020-03-07 20:53:28', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-9', '', '', '2020-03-07 21:53:28', '2020-03-07 20:53:28', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-9/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2131, 61, '2020-03-09 19:44:51', '2020-03-09 18:44:51', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-8', '', '', '2020-03-09 19:44:51', '2020-03-09 18:44:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2132, 61, '2020-03-09 19:46:27', '2020-03-09 18:46:27', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-9', '', '', '2020-03-09 19:46:27', '2020-03-09 18:46:27', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-9/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2137, 1, '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 'adam-jan-bielanski-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'adam-jan-bielanski-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/adam-jan-bielanski-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2138, 1, '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 'akademickie-tradycje-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'akademickie-tradycje-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:33', '2020-03-17 12:02:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/akademickie-tradycje-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2139, 1, '2020-03-17 13:02:36', '2020-03-17 12:02:36', '', 'czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:36', '2020-03-17 12:02:36', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czegos-tu-nie-rozumiem-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2140, 1, '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 'czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czy-przegrywamy-wojne-idei-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2141, 1, '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 'czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:38', '2020-03-17 12:02:38', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-ementor-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2142, 1, '2020-03-17 13:02:40', '2020-03-17 12:02:40', '', 'czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:40', '2020-03-17 12:02:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-gazeta-gumed-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2143, 1, '2020-03-17 13:02:43', '2020-03-17 12:02:43', '', 'czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:43', '2020-03-17 12:02:43', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/czytelnia-czasopism-wiadomosci-ksn-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2144, 1, '2020-03-17 13:02:45', '2020-03-17 12:02:45', '', 'dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:45', '2020-03-17 12:02:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/dhc-prof-jozef-zivcak-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2048, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<h2>Dr hab. <b>Sebastian Skuza</b>, podsekretarz stanu w MNiSW, przedstawia budżet nauki i szkolnictwa wyższego na rok 2020</h2>\nRok 2020 będzie drugim rokiem pełnego korzystania przez podmioty działające na rzecz nauki i szkolnictwa wyższego z nowych strumieni finansowych wyznaczonych przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.\n\nWydatki w zakresie szkolnictwa wyższego i nauki wraz z wydatkami przeznaczonymi na działalność badawczo-rozwojową zaplanowano w projekcie ustawy budżetowej na rok 2020 w kwocie <b>31 mld 067,6 mln zł</b>, z tego: ze środków budżetu państwa 27 mld 219,8 mln zł oraz z budżetu środków europejskich 3 mld 847,8 mln zł. W relacji do analogicznej kwoty ujętej w ustawie budżetowej na 2019 r. (27 mld 998,2 mln zł), <b>wydatki te wzrastają o 3 mld 069,4 mln zł</b>, tj. nominalnie prawie o 11%.\n\nNajwiększy udział wydatków, bo aż 83,1%, stanowią wydatki zaplanowane w budżecie części 28 – Szkolnictwo wyższe i nauka, której dysponentem jest minister właściwy do spraw nauki i szkolnictwa wyższego.\n\nWydatki te zaplanowano w łącznej wysokości 25 mld 809,9 mln zł, z tego: ze środków budżetu państwa 22 mld zł i budżetu środków europejskich 3 mld 809,8 mln zł.\n\nPrzedstawiając powyższe zaznaczam, że wyżej zaprezentowany projekt budżetu jest bardzo obiecujący, zważywszy na fakt, że zarówno dla ministra nauki i szkolnictwa wyższego jak i pozostałych ministrów nadzorujących szkoły wyższe w ramach poz. 49 rezerwy celowej budżetu państwa są rekomendowane środki w kwocie 800 mln zł z przeznaczeniem na wzrost wynagrodzeń pracowników uczelni.\n\nPonadto tzw. ustawa okołobudżetowa przewiduje przekazanie na rzecz jednostek systemu nauki i szkolnictwa wyższego skarbowe papiery wartościowe o wartości nominalnej <b>1 mld 133 mln zł.</b>', 'Na co wydamy 31 mld złotych? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'na-co-wydamy-31-mld-zlotych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:18:28', '2020-02-17 06:18:28', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/na-co-wydamy-31-mld-zlotych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2049, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"alignnone wp-image-2036\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/pękowska-sumara-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"154\" />\n\nAż pięcioro naukowców pracujących w Polsce otrzymało granty Europejskiej Organizacji Biologii Molekularnej. Taka sytuacja zdarzyła się po raz pierwszy w 14-letniej historii przyznawania EMBO Installation Grants. W dotychczasowych konkursach w jednym rozdaniu nagradzano nie więcej niż 3 Polaków (w 2006 i 2019). Na stworzenie niezależnych laboratoriów laureaci dostają po 50 tys. euro rocznie przez 3–5 lat.\n\nO EMBO Installation Grant mogą się ubiegać naukowcy z Czech, Polski, Portugalii i Turcji. W tym roku wyróżniono dziewięcioro młodych naukowców. Wśród nich są dr <b>Aleksandra Pękowska</b> oraz dr <b>Grzegorz Sumara </b>z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN, którzy kilka miesięcy temu stanęli na czele pierwszych w Polsce centrów doskonałości naukowej Dioscuri. Dr Pękowska wróciła do Polski z Narodowego Instytutu Zdrowia w Bethesda w stanie Maryland (USA). Bada astrocyty, czyli specyficzne komórki glejowe w mózgu. Ma zamiar poznać genetyczne podstawy ich funkcjonowania oraz zidentyfikować zmiany w genomie, które odpowiadają za ewolucyjną modyfikację biologii astrocytów.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2008\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/szwedziakok-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"186\" />\n\nDr Grzegorz Sumara, który prowadził badania w Centrum Biomedycyny Eksperymentalnej im. Rudolfa Virchowa na Uniwersytecie w Würzburgu, zajmuje się wyjaśnianiem szlaków sygnałowych, odgrywających rolę w chorobach metabolicznych. Jego eksperymenty genetyczne na myszach dotyczą regulatorów tkanki tłuszczowej, wątroby, układu trawiennego i funkcji trzustki oraz białek zaangażowanych w rozwój otyłości, a także cukrzycy typu 2. Wykorzysta je do generowania nowatorskich terapii medycyny precyzyjnej, która ma przywrócić sprawność organizmowi dotkniętemu poważnymi chorobami metabolicznymi.\n\nKolejnym grantobiorcą jest dr <b>Piotr Szwedziak,</b> kierownik Laboratorium Strukturalnej Biologii Komórki Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego. Do stolicy przyjechał w maju ub.r. z Politechniki Federalnej w Zurychu, gdzie prowadził badania dotyczące sekrecji w bakteriach. Obecnie przedmiotem jego zainteresowania są archeony w kontekście ewolucji organizacji komórkowej. Za pomocą metod biologii strukturalnej i biochemii chce się dowiedzieć, w jaki sposób mogła powstać tak skomplikowana struktura jak komórka ludzka.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2018\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/yusuke-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"280\" />\n\nWśród beneficjentów grantów EMBO jest także dwóch badaczy z Małopolskiego Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dr <b>Yusuke Azuma</b>, który po stażu podoktorskim na Uniwersytecie w Poczdamie i na Politechnice Federalnej w Zurychu od 2018 roku jest adiunktem w Laboratorium Bionanonauki i Biochemii MCB UJ, opracowuje sztuczne przedziały subkomórkowe do katalizy poprzez ponowne zaprojektowanie i ukierunkowaną ewolucję samoorganizujących się klatek białkowych. To jeden z najbardziej przyszłościowych sposobów uzyskiwania białek o zdefiniowanej przez użytkownika funkcji.\n\nZ kolei dr <b>Rafał Mostowy</b>, który w 2012 roku wyjechał na podoktorskie stypendium naukowe do Imperial College w Londynie, by prowadzić badania nad pałeczkami zapalenia płuc, używa genomiki bakteryjnej do pomiaru zmian ewolucyjnych w patogenicznych bakteriach. Badając DNA mikrobów powodujących choroby zakaźne, mierzy, jak prędko bakterie potrafią zmieniać się w odpowiedzi na szczepionki czy antybiotyki.\n\nEMBO to międzynarodowa organizacja zrzeszająca ponad 1800 wybitnych badaczy zajmujących się biologią molekularną. Wspiera utalentowane osoby w osiągnięciu jak najlepszych wyników prac badawczych. EMBO Installation Grants mają przyczynić się do zwiększania poziomu internacjonalizacji na europejskich uczelniach oraz mobilności kadry akademickiej. Jednym z wymogów jest spędzenie okresu przynajmniej dwóch lat poza krajem, w którym ma powstać laboratorium. Laureaci stają się również członkami EMBO Young Investigator Network, co umożliwia im korzystanie z całej gamy szkoleń oraz zasobów zrzeszonych instytucji.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2007\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mostowy-2.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"210\" />\n<div class=\"signature\">\n\nMK\n\n</div>', 'Dominatorzy z Polski ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'dominatorzy-z-polski%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:18:40', '2020-02-17 06:18:40', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/dominatorzy-z-polski%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2150, 1, '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 'hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/hiperlekowa-rzeczywistosc-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2050, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"size-full wp-image-2025\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/zmiana-w-gdansku-fa-02-2020-2-1024x522.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"522\" />\n\nNa początku lutego br. trójmiejska prasa ponownie poruszyła temat gdańskiej AWFiS. Od czerwca zeszłego roku na uczelni trwają protesty dotyczące rozliczenia finansowego umowy Belt and Road, wykonywanej przez gdańską uczelnię z Uniwersytetem Sportowym w Pekinie. W jej ramach studenci z Chin – 24 piłkarzy i 14 siatkarzy – było szkolonych przez trenerów AWFiS oraz korzystało z obiektów uczelni, m.in. akademika wyremontowanego na ich potrzeby. Tymczasem umowę z pekińską uczelnią podpisał Klub Sportowy AZS AWFiS, nie uczelnia. Zdaniem prof. Waldemara Moski, od września 2010 r. rektora AWFiS w Gdańsku i jednocześnie prezesa klubu, umowa Belt and Road „ze względów proceduralnych” nie mogła być realizowana w inny sposób. Zaniepokojenie części pracowników spowodował fakt wysokich uposażeń, które w ramach projektu otrzymali rektor i jego współpracownicy.\n\nWe wrześniu 2019 r. sprawą zajęła się gdańska Prokuratura Okręgowa i do chwili obecnej trwa postępowanie prokuratorskie, analizowane są dokumenty i przesłuchiwani świadkowie.\n\n16 października 2019 r. „ze względów zdrowotnych” ze stanowiska rektora zrezygnował prof. Moska, jak również dwaj prorektorzy, prof. Władysław Jagiełło (ds. nauki) oraz prof. Barbara Duda-Biernacka (ds. kształcenia i rozwoju). Na stanowisku p.o. rektora ostał się tylko prof. Paweł Cięszczyk (43 lata), prorektor ds. studenckich, który do września 2017 r. pracował na Wydziale Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie kierował stworzonym przez siebie Centrum Badań Strukturalno-Funkcjonalnych Człowieka, zajmującym się m.in genetyką wysiłku fizycznego. Skutkowało to dziesiątkami publikacji wieloautorskich w wysoko punktowanych czasopismach polskich i anglosaskich. Po konflikcie z ówczesnym dziekanem, dr. hab. Jerzym Eiderem, który podobno nie chciał sfinansować postępowania profesorskiego oraz odwołał dr. hab. Pawła Cięszczyka ze stanowiska dyrektora Centrum, ten przeszedł ze swoim zespołem do Gdańska, gdzie szybko został prorektorem ds. studenckich. I teraz tutaj zaczęły się ukazywać dalsze, wieloautorskie publikacje w renomowanych czasopismach.\n\nNa 7 listopada 2019 r. zarządzono wybory uzupełniające na stanowisko rektora, do których zgłosił się już zdrowy prof. Moska i je wygrał. Szybko powołał na stanowiska prorektorów prof. Jagiełłę i prof. Dudę-Biernacką. „Nowy-stary” rektor na 9 stycznia 2020 r. zarządził wybory rektora na kadencję 2020-2024, które wygrał prof. Paweł Cięszczyk (na fot.). Formalnie obejmie władzę 1 października 2020 r.\n\nTymczasem 2 stycznia 2020 r., na skutek wcześniejszej skargi kilku profesorów do Komisji Etyki w Nauce PAN, wszczęto wyjaśniające postępowanie dyscyplinarne wobec rektora Waldemara Moski, które prowadzi rzecznik dyscyplinarny ministra nauki i szkolnictwa wyższego, prof. prawa z UMCS w Lublinie Katarzyna Dudka. Rektorowi postawiono 10 zarzutów, które – jak napisał „Dziennik Bałtycki” – dotyczą „m.in. wyłudzenia z ministerstwa 1 mln zł dotacji z tytułu studiowania zagranicznych studentów na kierunkach anglojęzycznych bez znajomości języka Szekspira, wyprowadzenia 4,5 mln zysków z międzynarodowego projektu do klubu sportowego, którego jest prezesem, zerwania umowy ajencji lokalu gastronomicznego na terenie uczelni, co zaowocowało koniecznością wypłaty odszkodowania w wysokości ok. 100 tys. zł, przypisanie sobie autorstwa części cudzych artykułów naukowych z zakresu genetyki, dopuszczenie się manipulacji przy wyborach na rektora, wypowiedzenie umowy o pracę członkom Komitetu Założycielskiego nowo powstałego Akademickiego Związku Zawodowego AWFiS, a także wykonywania dodatkowej pracy zarobkowej bez zgody senatu uczelni”.\n\nCiekawy jest fakt, że rzecznik będzie badał 8 artykułów naukowych z genetyki, których współautorem jest prof. Moska, historyk sportu i trener II klasy piłki siatkowej oraz tenisa stołowego. Kwestia świadomego czy też wymuszonego dopisywania się do artykułów naukowych (tzw. darmowe współautorstwo) jest swoistą korupcją naukową, z którą trudno walczyć i która panoszy się w wielu dziedzinach nauki nie tylko w Polsce. O zakończeniu tej sprawy będziemy informować.\n<div class=\"signature\">\n\n(MW)\n\n</div>', 'Co się dzieje na gdańskiej AWFiS? ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'co-sie-dzieje-na-gdanskiej-awfis%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:41:06', '2020-02-19 07:41:06', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/co-sie-dzieje-na-gdanskiej-awfis%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2111, 1, '2020-02-19 08:42:26', '2020-02-19 07:42:26', 'a:7:{s:4:\"type\";s:3:\"url\";s:12:\"instructions\";s:22:\"po kliknięciu na logo\";s:8:\"required\";i:0;s:17:\"conditional_logic\";i:0;s:7:\"wrapper\";a:3:{s:5:\"width\";s:0:\"\";s:5:\"class\";s:0:\"\";s:2:\"id\";s:0:\"\";}s:13:\"default_value\";s:0:\"\";s:11:\"placeholder\";s:0:\"\";}', 'Link logo', 'header_logo_link', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'field_5e4ce6b9eed35', '', '', '2020-02-19 08:42:26', '2020-02-19 07:42:26', '', 6, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/?post_type=acf-field&p=2111', 3, 'acf-field', '', 0),
(2051, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<p>Prof. Jadwiga Laska nie jest już rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie. Miała złamać jeden z przepisów Ustawy 2.0 dotyczący pracy poza macierzystą uczelnią. Jej mandat wygasił 30 stycznia minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin. </p><p>W komunikacie MNiSW napisano, że „prof. J. Laska w okresie pełnienia funkcji rektora (po 1 października 2018 r.), wbrew przepisom ustawy wykonywała dodatkowe zajęcia zarobkowe bez wymaganej zgody właściwego organu uczelni”. Mógł jej udzielić Senat, a po 1 października 2019 roku – Rada Uczelni. Jak zaznaczono „Rektor posiadała zgodę Senatu na dodatkowe zatrudnienie, ale już nie na wykonywanie dodatkowego zajęcia zarobkowego”. To nie prowadzenie przez nią wykładów na krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, ale „wykonywanie recenzji w postępowaniach o nadanie stopnia dr. hab. w innych uczelniach (na podstawie odrębnych umów cywilnoprawnych)” stało się podstawą do wygaszenia mandatu. Prof. Laska odebrała decyzję osobiście w Warszawie, zapowiadając odwołanie do sądu. </p><p>Ten niespodziewany ruch ministra na kilka miesięcy przed końcem kadencji pani rektor jest pokłosiem napiętej sytuacji, jaka panuje w tarnowskiej PWSZ od października ub.r. Wówczas Rada Uczelni zwróciła się z wnioskiem do szefa resortu nauki o pilną kontrolę legalności działań prof. Laski. Zarzucono jej niezgodną z ustawą procedurę przyjęcia nowego statutu, liczne przypadki jego naruszeń, a także niedostateczne wypełnianie obowiązków rektora uczelni. Ponadto wystąpiono do ministra o stwierdzenie nieważności części uchwał przyjętych przez Senat PWSZ w Tarnowie w okresie od czerwca 2019 roku, które zostały podjęte z naruszeniem prawa, m.in. poprzez notoryczne niedotrzymywanie terminów powiadomień członków Senatu o terminach posiedzeń i porządku obrad, a także ignorowanie pism oraz wystąpień strony społecznej. Wtedy też podjęto decyzję o nieudzieleniu zgody na podjęcie przez prof. Laskę dodatkowego zajęcia zarobkowego oraz kontynuację dodatkowego zatrudnienia poza PWSZ w Tarnowie. Tłumaczono to „kryzysową sytuacją uczelni, [która] wymaga pełnego zaangażowania się pani rektor w działania i jej nieograniczonego innymi obowiązkami udziału w procedurach kontrolnych”. </p><p>Jak ustaliliśmy, 7 października Rada obradowała w niepełnym składzie. Obecni byli tylko członkowie spoza uczelni oraz przedstawicielka studentów. Pozostali, reprezentująca uczelnię połowa składu pochodzącego z wyboru, nie uczestniczyli w posiedzeniu. Co dziwne, przewodniczący Rady nie wypowiadał się wtedy publicznie na temat stanowiska. Wkrótce potem dwóch stojących za listem do ministra członków Rady odwołano z tego gremium. </p><p>Na antenie lokalnego radia rektor przekonywała, że „niesłusznie ją osądzono”, a „celem nadrzędnym było wypracowanie takiej sytuacji, w której rektor zostałby zawieszony, usunięty, cokolwiek, żeby pojawiła się dogodna sytuacja do wprowadzenia kogoś innego”. </p><p>Prof. Jadwiga Laska kierowała tarnowską PWSZ od 2016 roku. Była pierwszą kobietą zasiadającą w fotelu rektora tej uczelni. W wyborach rywalizowała z trzema kontrkandydatami, wygrywając już w pierwszej turze. Zagłosowało na nią 26 z 34 członków kolegium elektorów. </p><p>Zgodnie z ustawowymi zapisami, po wygaszeniu mandatu rektora jego obowiązki przejmuje najstarszy członek Senatu. Jest nim dr hab. inż. Józef Kania, prof. PWSZ, z Wydziału Administracyjno-Ekonomicznego tarnowskiej uczelni. Pełni także funkcję kierownika studium MBA na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie. Specjalizuje się w problematyce doradztwa w agrobiznesie, zajmując się m.in. modelami powiązań nauki i doradztwa z praktyką gospodarczą, wspólną polityką rolną, problematyką drobnych gospodarstw rolnych oraz małych i średnich przedsiębiorstw. </p><p>Wybory nowego rektora w Tarnowie mają się odbyć na przełomie kwietnia i maja. Prof. Jadwiga Laska nie zdecydowała jeszcze, czy będzie ponownie ubiegać się o to stanowisko. </p><p>Na 20 kierunkach i 35 specjalnościach w PWSZ w Tarnowie kształci się obecnie prawie 4,2 tys. studentów. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>MK </podpis></p></div>', 'Tarnów bez rektora ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tarnow-bez-rektora%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/tarnow-bez-rektora%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2052, 1, '2020-02-14 12:14:16', '2020-02-14 11:14:16', '<img class=\"clearImage size-full wp-image-2016\" style=\"display: block; float: unset; width: 100%;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyjatkowy-mikroskop-fa-02-2020-2-1024x448.jpg\" alt=\"\" />\n\nMikroskop optyczny pozwalający na oglądanie struktur i komórek w nanoskopijnej skali ukrytych pod innymi komórkami stworzyli naukowcy z Wydziału Mechatroniki Politechniki Warszawskiej przy współpracy z University of Dundee w Wielkiej Brytanii i University of Technology Sydney w Australii.\n\nPod mikroskopem będzie można oglądać nawet obiekty o średnicy 0,2 mikrometra, przykryte tkanką o grubości równej 80 mikrometrów (0,08 milimetra). A to oznacza, że badany obiekt może być ponad 400 razy mniejszy niż grubość tkanki, która go przykrywa.\n\nW swoich badaniach naukowcy używają superrozdzielczego mikroskopu fluorescencyjnego z wymuszonym wygaszaniem emisji (STED). To aparat, w którym próbkę oświetla się światłem widzialnym (a więc nie np. elektronami czy promieniami rentgenowskimi). Takie urządzenie samodzielnie zbudował dr inż. Piotr Zdańkowski z Wydziału Mechatroniki PW, który twierdzi, że na świecie jest zaledwie kilka instrumentów o takiej optyce. Wraz z dr. inż. Maciejem Trusiakiem poszli o krok dalej i zaproponowali kolejne usprawnienia. Dzięki zastosowaniu elementów optyki adaptacyjnej, znanych i szeroko wykorzystywanych w astronomii, możliwe staje się oglądanie struktur dotąd niedostępnych dla ludzkiego oka. Stosując sprytne algorytmy odszumiania, można dodatkowo oddzielić ważne informacje od szumu. Aby uporać się z problemem zniekształcenia światła, badacze postanowili zastosować w swoim rozwiązaniu właśnie… aberrację. To sposób znany w korygowaniu astygmatyzmu – wtedy, żeby poradzić sobie ze zniekształceniem obrazu w oku pacjenta, daje się mu soczewki, które to zniekształcenie zerują.\n\nBadania zostały w części sfinansowane z grantów europejskich Marie Curie Actions (PHOQUS) i krajowych: OPUS Narodowego Centrum Nauki oraz NAWA.\n<div class=\"signature\">\n\nIzabela Koptoń-Ryniec\n\n</div>', 'Wyjątkowy mikroskop ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wyjatkowy-mikroskop%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:01:06', '2020-02-17 08:01:06', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wyjatkowy-mikroskop%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2097, 1, '2020-02-17 09:02:41', '2020-02-17 08:02:41', '', 'logo40 nowe', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo40-nowe', '', '', '2020-02-17 09:02:41', '2020-02-17 08:02:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-3.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2053, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Choć sąd zarejestrował organizację 17 lutego 1981 roku, to kluczowym momentem w historii jej powstania były wydarzenia rozgrywające się w Gdańsku sześć miesięcy wcześniej. 27 sierpnia 1980 roku, w ślad za żądaniami strajkujących robotników, swoje postulaty ogłosili także studenci. Chodziło m.in. o przywrócenie autonomii szkołom wyższym, ograniczenie cenzury i ilości zajęć w studium wojskowym oraz przede wszystkim powołania organizacji studenckiej, która połączy wszystkie regionalne komitety studenckie wspólnym statutem i będzie całkowicie niezależna od władzy państwowej.\n\nJuż 2 września 1980 r. powołany zostaje Tymczasowy Komitet Założycielski Niezależnego Zrzeszenia Studentów Polskich Uniwersytetu Gdańskiego. Ale za początek NZS uznaje się datę 22 września, kiedy na Politechnice Warszawskiej dochodzi do spotkania przedstawicieli regionalnych komitetów z całej Polski. Niespełna miesiąc później odbył się pierwszy Zjazd Delegatów Komitetów Założycielskich Niezależnych Organizacji Studenckich. Podczas niego uchwalono projekt statutu oraz wyłoniono Ogólnopolski Komitet Założycielski, w skład którego weszli: Mirosław Augustyn, Piotr Bikont, Wojciech Bogaczyk, Stefan Cieśla, Jacek Czaputowicz, Teodor Klincewicz, Barbara Kozłowska, Maciej Kuroń, Krzysztof Osiński, Leszek Przysiężny i Marek Sadowski.\n\nW styczniu 1981 r. „enzetesiacy” z Łodzi rozpoczęli najdłuższy strajk okupacyjny w Europie. Przez 29 dni zajmowali budynek Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, domagając się m.in. rejestracji NZS-u, zniesienia przymusu nauczania języka rosyjskiego i przedmiotów indoktrynacyjnych, zniesienia cenzury w wydawnictwach naukowych, prawa do swobodnego wyjazdu za granicę oraz uwolnienia więźniów politycznych i ukarania winnych stłumienia protestów robotniczych w grudniu 1970 r. „Solidarne czekanie”, w którym uczestniczyło 10 tys. osób, zmusiło władze komunistyczne do rejestracji NZS. W marcu 1981 roku duszpasterzem NZS został ksiądz Józef Maj, który pełni tę funkcję do dziś.\n\nPrzez siedem lat, od 1982 do 1989 roku, organizacja działała nielegalnie (do 1986 r. w podziemiu). Ponowna rejestracja nastąpiła 22 września 1989 roku. To właśnie w obawie przed władzami komunistycznymi w początkowych latach działalności nie zbierano danych o członkach NZS. Działalność w organizacji wiązała się z drastycznymi konsekwencjami, których studenci woleli uniknąć. Trudno więc oszacować, ilu z nich w ciągu tych czterech dekad posiadało legitymację NZS. Z archiwalnych danych wynika, że w maju 1981 roku do zrzeszenia należało 80 tys. osób. Aktualnie do NZS należy 1500 członków, a tysiąc kolejnych osób jest sympatykami. Liczba ta utrzymuje się od kilku lat.\n\nNa czele NZS stało dotąd 26 przewodniczących z 20 uczelni, najczęściej z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (4) i Uniwersytetu Warszawskiego (3). Pierwszym czteroosobowym Zarządem Krajowym kierował Jarosław Guzy z Uniwersytetu Jagiellońskiego, a jego zastępcami byli: Leszek Przysiężny, Teodor Klincewicz, Wojciech Walczak. W NZS rozpoczynali kariery m.in. Paweł Piskorski (przewodniczący w kadencji 1990/1991) czy Adam Bielan (1996–1998).\n\nNajliczniejszy, dziewięcioosobowy Zarząd Krajowy piastuje funkcje w obecnej kadencji 2019/20. Przewodniczącą jest Patrycja Serafin, studentka międzynarodowych stosunków gospodarczych drugiego stopnia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Gdańskiego. W trakcie roku Zarząd Krajowy obraduje średnio 60 razy. Wyliczono, że statystyczny członek władz NZS odbywa rocznie 13 wyjazdów, spędza 78 godzin w pociągu i – jak żartobliwie mówią w NZS – hoduje 102 siwe włosy.\n\nNZS działa obecnie na 29 uczelniach, w tym m.in. we wszystkich uniwersytetach ekonomicznych, jednym medycznym (w Białymstoku), dziewięciu uczelniach technicznych oraz w PWSZ w Tarnowie. Najwięcej aktywistów jest na Uniwersytecie Warszawskim (108 członków i 182 sympatyków), w Szkole Głównej Handlowej (125 + 104) oraz na Uniwersytecie Gdańskim (84 + 77).\n\nUczelniane NZS-y cieszą się dużą autonomią, co oznacza możliwość realizowania przez nie swoich projektów, ale nie brakuje także inicjatyw ogólnopolskich. Jedną z najstarszych jest Wampiriada (zainaugurowana w 2000 r., od 2002 r. jako projekt krajowy). W ostatniej, jesiennej, odsłonie akcji oddawania krwi na 20 uczelniach zebrano 3371 donacji, czyli 1517 litrów krwi.\n\nAkademickie Centrum Edukacji Ekologicznej przeprowadza akcję „Studenci Sadzą Las”. W trakcie kilku wyjazdów w roku akademickim 2018/2019 około 240 „enzetesiaków” posadziło ponad 13,5 tys. drzewek. Od chwili zainicjowania akcji w 2005 roku posadzono już ponad 202 tys. drzewek.\n\nOd 11 lat organizowany jest konkurs „Studencki Nobel”, którego celem jest uhonorowanie żaków wyróżniających się swoją ambicją i zaangażowaniem w dziewięciu kategoriach. W ub.r. napłynęło 150 zgłoszeń.\n\nNZS przeprowadza też KOnkurs KOnstrukcji Studenckiej KOKOS, wyłaniający najbardziej utalentowanych konstruktorów spośród studentów najlepszych polskich uczelni technicznych. W ubiegłorocznym startowało 36 projektów. Ponadto: Ogólnopolski Konkurs Fotografii Studenckiej, Drogowskazy Kariery – program edukacyjny podnoszący kompetencje studentów oraz ich konkurencyjność na rynku pracy, a także nieodpłatne spotkania, pokazy i warsztaty filmowe w ramach projektu „Prawie kino”. Organizacja dba też o integrację swoich członków. W 2003 i 2007 odbyły się pielgrzymki do Rzymu, a w ub.r. zorganizowano wycieczkę promem do Szwecji, w której uczestniczyło 250 osób.\n\nCztery lata temu NZS, wraz z PSRP, odegrał ważną rolę w ujawnieniu próby fałszerstwa podczas wyborów elektorów studenckich na Wydziale Zarządzania Politechniki Częstochowskiej.\n<div class=\"signature\">\n\nMariusz Karwowski\n\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2097\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/logo40-nowe-3.png\" alt=\"\" width=\"241\" height=\"98\" />\n\nObchody będą przebiegać pod hasłem „NZS – Pokolenia Przemian”. Zainauguruje je II Bal Alumnów (22 lutego w Arkadach Kubickiego). Przez cały luty na warszawskiej „Patelni” eksponowany jest mural przedstawiający historię i działania NZS. Obrazuje przemiany, jakie zaszły w Polsce od 1980 roku. Jedną z uwiecznionych postaci jest Staszek Pyjas, który stał się symbolem młodzieżowego ruchu opozycyjnego. Realizacją projektu Grzegorza Adacha zajęło się Good Looking Studio. Od kwietnia do czerwca na dworcach kolejowych większych ośrodków akademickich pojawi się objazdowa wystawa prezentująca historię NZS. Powstała przy wsparciu merytorycznym IPN. W październiku w Warszawie zaplanowano koncert wieńczący obchody. To trzecie takie wydarzenie zorganizowane z okazji rocznicy powstania NZS. Poprzednie, pięć i dziesięć lat temu, odbyły się na Rynku Głównym w Krakowie i na Placu Defilad w Warszawie. Zagrali wówczas m.in.: Fish Emade, The Dumplings, Maciej Maleńczuk, Elektryczne Gitary, Oddział Zamknięty, O.S.T.R., Organek.\n\n</div>', 'Rubinowy NZS ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rubinowy-nzs%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:03:34', '2020-02-17 08:03:34', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/rubinowy-nzs%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2098, 1, '2020-02-17 09:05:29', '2020-02-17 08:05:29', '', 'jakpowstal', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'jakpowstal', '', '', '2020-02-17 09:05:29', '2020-02-17 08:05:29', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jakpowstal.png', 0, 'attachment', 'image/png', 0),
(2054, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2><b>Patrycja Serafin</b>, przewodnicząca Zarządu Krajowego NZS</h2>\n[caption id=\"attachment_1988\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-1988\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bezkompromisowi-i-nieobojetni-fa-02-2020-1024x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"1024\" /> Fot. Agata Hułas[/caption]\n\nPrzez 40 lat NZS przeżył strajki na uczelniach i w zakładach pracy, stan wojenny, zmianę ustrojową oraz odzyskanie wolności, o którą walczył. Po tym wszystkim musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości i znaleźć swoje miejsce w tak naprawdę innym świecie. Czemu nazywam to innym światem?\n\nW 1980 roku, kiedy powstawało Niezależne Zrzeszenie Studentów, cel naszej działalności był jasno określony. Studenci stawali przeciwko władzy komunistycznej. Walczyli o niezależną od władz państwowych organizację studencką, o przestrzeganie podstawowych swobód politycznych i praw człowieka oraz o poszanowanie polskich tradycji niepodległościowych. Dzięki ich staraniom NZS został zarejestrowany jako pierwsza niezależna od władzy organizacja studencka w bloku państw komunistycznych. W czasie stanu wojennego został zdelegalizowany, więc przeniósł swoją działalność do podziemia. Lata 80. i 90. były dla enzetesiaków czasem walki o prawa przysługujące im jako obywatelom. Był to czas buntu i wyrażania niezadowolenia.\n\nDziś członkowie NZS (i studenci w ogóle) mierzą się z innymi problemami. Martwi nas przyszłość planety i nasza własna, uczymy się i obserwujemy świat. Działamy na różnych polach. Czerpiąc z tradycji organizacji, zajmujemy się obroną praw studentów i poprawianiem ich sytuacji. Prowadzimy projekty kulturalne, ekologiczne, charytatywne, konkursy ogólnopolskie, które pozwalają zdobywać naszym członkom cenne doświadczenie. Jesteśmy patriotami – w związku ze zbliżającymi się wyborami prezydenckimi przygotowujemy akcję „Studiuję Głosuję”, w ramach której będziemy zachęcać młodych do pójścia w maju do urn oraz tłumaczyć programy wyborcze kandydatów.\n\nPodsumowując, naszym dzisiejszym celem jest rozwijanie się i tworzenie organizacji, która pozwala członkom na wymianę najróżniejszych, czasem nawet przeciwnych, opinii.\n\nZa nami stoi długa historia pełna pięknych chwil i wielu nauczek. Od roku 1980 wiele się zmieniło, jednak tym, co łączy dawnego studenta z obecnym jest chęć działania dla swojego otoczenia. Organizując obchody 40-lecia, chcemy stworzyć okazję do utrwalenia relacji między różnymi pokoleniami NZS-u. Co wyróżnia nasze Pokolenie Przemian? Bezkompromisowość i brak obojętności, zarówno w 1980, jak i w 2020 roku.', 'Bezkompromisowi i nieobojętni ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bezkompromisowi-i-nieobojetni%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:19:27', '2020-02-17 06:19:27', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bezkompromisowi-i-nieobojetni%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2055, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Z <b>Jarosławem Guzym</b>, pierwszym przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów, rozmawia Mariusz Karwowski</h2>\n[caption id=\"attachment_1973\" align=\"alignnone\" width=\"729\"]<img class=\"size-full wp-image-1973\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bylismy-studencka-solidarnoscia-fa-02-2020-3-729x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"729\" height=\"1024\" /> Fot. NZS[/caption]\n\n<strong><b>W jakich okolicznościach został Pan przewodniczącym NZS-u? </b></strong>\n\nPierwszy po rejestracji Zjazd NZS, na którym wybierano władze organizacji, odbywał się w moim rodzinnym Krakowie na początku kwietnia 1981 roku. Kończyłem wtedy na Uniwersytecie Jagiellońskim studia socjologiczne, a zaczynałem historyczne. Trzydniowe obrady toczyły się w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Byłem delegatem UJ na Zjazd, ale nie planowałem kandydowania na przewodniczącego. Koledzy, m.in. Jan Maria Rokita, pod koniec Zjazdu usilnie mnie jednak do tego namawiali i ostatecznie dałem się przekonać. Najpierw wybierano skład Krajowej Komisji Koordynacyjnej, w której uczelnie były reprezentowane na zasadzie proporcjonalności. Później, już wewnątrz Komisji, dokonano wyboru przewodniczącego. Były chyba trzy tury głosowań i ostatecznie niedużą większością stanąłem na czele NZS. Nie byłem zbyt aktywny podczas Zjazdu, bo w czasie obrad chorowałem. Ale, jak widać, lepiej było milczeć niż męczyć delegatów wystąpieniami. Wpływ mogło mieć to, że dołączyłem wcześniej do Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS i zdobyłem pewien autorytet prowadząc negocjacje w sprawie realizacji wystrajkowanych porozumień łódzkich. A może przeważyło niepisane prawo gospodarza? Trzeba pamiętać, że Kraków był wówczas bardzo silnym ośrodkiem NZS-u. W każdym razie nasze wybory nie były tak spontaniczne i dramatyczne, jak na robotniczych strajkach.\n\n<strong><b>Ośmielili was trochę, podpisując porozumienia sierpniowe? </b></strong>\n\nNie trzeba było nas ośmielać. Całe społeczeństwo było gotowe na bunt. Środowisko akademickie już przed Sierpniem wykazywało silną aktywność opozycyjną. Działał Studencki Komitet Solidarności, który powstał w Krakowie po zamordowaniu przez SB Staszka Pyjasa, potem kolejne, w innych miastach. Byłem związany z tym środowiskiem, m.in. kolportowałem bibułę. Jednym z postulatów SKS było powołanie niezależnej organizacji studenckiej. Idea więc była, a zwycięstwo robotników w stoczniach, kopalniach i innych zakładach pracy tylko stworzyło warunki do legalnej działalności. Nie było przypadkiem, że już na strajku w Stoczni Gdańskiej studenci podpisali się pod deklaracją powstania pierwszego NZS-u. Potem, jak grzyby po deszczu, w poszczególnych ośrodkach zaczęły wyrastać NZS-y (o powstaniu NZS na KUL czytaj na str. 13 – red). Nie trzeba było specjalnie nikogo zachęcać. Hasło „solidarność” dotyczyło przecież nie tylko związków zawodowych, ale całego ruchu, którego część stanowił NZS. Nasza organizacja była po prostu studencką „Solidarnością”. Pamiętam, jak spotykając się ze studentami w Krakowie, Marian Jurczyk, przywódca strajku w Szczecinie, powiedział: „To wszystko jest robione bardziej dla was niż dla nas, robotników. To wy wykształcicie się i skorzystacie z nowych możliwości, które dają przemiany”. I w dużym stopniu miał rację.\n\n<strong><b>Który z wysuwanych postulatów uważał Pan za najważniejszy? </b></strong>\n\nHasłem organizującym nasze działanie była wolność. W sprawach akademickich działaliśmy na dwóch frontach. Z jednej strony walczyliśmy o sprawy bieżące, z drugiej – horyzont wyznaczał projekt nowej ustawy o szkolnictwie wyższym, która miała m.in. zapewniać wpływ studentów i kadry naukowej na funkcjonowanie autonomicznej uczelni. Zmiany w tym projekcie, dokonane arbitralnie przez władze i ograniczające wolności akademickie, były zresztą zarzewiem strajków, które zaczęły się jesienią ’81 roku. Nałożyły się na to lokalne, prowokowane konflikty i w efekcie strajki: w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu, gdzie łamiąc reguły demokracji wybrano nomenklaturowego rektora, czy w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa, której studenci-podchorążowie chcieli wyzwolić się spod kurateli MSW, aparatu represji. To było już preludium stanu wojennego, w WOSP wobec pokojowego strajku po raz pierwszy użyto siły. Paradoksalnie jednak z ustawą się udało. W pożądanym przez nas kształcie, z minimalnymi zmianami, przeszła przez PRL-owski sejm i dawała dużą swobodę uczelniom do połowy lat 80. Nam chodziło o zasadniczą reformę systemu kształcenia, m.in. o możliwość wyboru lektoratu, a nie uczenie się narzuconego języka rosyjskiego. Chcieliśmy się pozbyć tego peerelowskiego bagażu, który był koszmarem nie tylko dla studentów, ale i naukowców. Próbowaliśmy więc, obok walki o przemiany w całym kraju, zmieniać uczelnie wspólnie z pracownikami naukowymi i wybieranymi już także przez nas rektorami.\n\n<strong><b>Jak radziliście sobie organizacyjnie? Nie było przecież maili, komórek… </b></strong>\n\nPodstawowym urządzeniem obok telefonu był teleks, którym, zwłaszcza w czasie strajku, spływały uchwały, informacje, decyzje… Nie było Twittera, Facebooka czy Instagrama, ale dało się i bez tego. Obieg informacji to były dla nas gazetki, ulotki, książki… I osobiste kontakty. Działaliśmy po prostu tak, jakby wyłączono Internet. A decydowaliśmy z reguły kolegialnie, bo to był czas kwitnącej demokracji, często bezpośredniej. Oczywiście ktoś tym musiał kierować, reprezentować na zewnątrz, np. w rozmowach z władzą, Kościołem czy „S”, i to była m.in. moja rola jako przewodniczącego. Czułem na sobie tę odpowiedzialność. Ale o ogólnopolskim strajku studenckim jesienią 1981 roku decydowały tzw. konferencje strajkowe, które polegały na tym, że przedstawiciele uczelni zjeżdżali się, najczęściej na Politechnikę Warszawską. To w tym gronie, łącznie z Krajową Komisją NZS, inicjatorem strajku, toczyły się dyskusje, wypracowywano decyzje. Przy czym nawet jeśli konferencja ogłaszała zakończenie strajku, komitety strajkowe uczelni same decydowały o wprowadzeniu jej w życie. Na Uniwersytecie Warszawskim nawet odbywały się referenda i to na wszystkich wydziałach.\n\nNa takiej „zbuntowanej” konferencji zwolenników kontynuowania strajku, w Poznaniu, przeszedłem prawdziwy chrzest bojowy jako przewodniczący. Pojechałem tam przekonywać o konieczności zawieszenia protestu i uzgodnieniu dalszych działań z „Solidarnością”. Koledzy z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza chcieli kontynuować. Będąc w kontakcie z „S”, Episkopatem, zdawałem sobie sprawę że przed nami mur, którego sami już nie przebijemy. Oni nie przyjmowali tego do wiadomości. Kiedy więc udało mi się przekonać konferencję do zakończenia strajku, byli mocno poirytowani. Gdy wychodziłem rozwinięto przede mną czerwony dywan i obsypano złotówkami symbolizującymi Judasza, zdrajcę sprawy studenckiej. Dumnie, będąc przekonany do swoich argumentów, przeparadowałem po tym dywanie. W NZS różniliśmy się bardzo, ale ważne było to, co się z różnic wykluwało. NZS był szkołą demokracji. Osobiście przekonałem się, że prawdziwe demokratyczne przywództwo nie jest schlebianiem, ani uleganiem nastrojom. A procedur demokratycznych uczyliśmy się zewsząd, nawet z podręcznika wydanego jeszcze przed I wojną światową w… carskiej Rosji. Z niego dowiadywaliśmy się, czym jest votum separatum, a czym wniosek formalny, jak się go powinno zgłaszać… Przy wszystkich potknięciach, szanowaliśmy się nawzajem i przestrzegaliśmy reguł gry, które sami przyjęliśmy.\n\n<strong><b>Był Pan przewodniczącym NZS do czasu jego delegalizacji w styczniu 1982 roku… </b></strong>\n\nJedno z drugim nie ma nic wspólnego… O tym, że przestałem być przewodniczącym decydował czas i zmiany, jakie zaszły w NZS w podziemiu, a nie władze stanu wojennego. Nas rzeczywiście zdelegalizowano jako pierwszych, z „Solidarnością” woleli poczekać do października. Bardzo ich uwieraliśmy, szybko postanowili więc rozstrzygnąć sprawę. Byliśmy dumni, że zaraz po nas rozwiązano Konferencję Rektorów Szkół Wyższych. Powstała w 1981 roku, kiedy rektorów wybierali już w demokratycznych wyborach studenci i pracownicy naukowi. Były to osoby z ogromnym autorytetem – naukowym i osobistym, a potraktowano ich tak, jak „studenckich radykałów” z NZS. Po delegalizacji nasza organizacja dalej działała. Na przykład największy pod względem liczby oskarżonych proces w stanie wojennym odbył się w Białymstoku, gdzie wśród dwudziestu kilku osób kontynuujących działalność dominowali członkowie NZS. Te podziemne działania, m.in. mojego zastępcy, Teosia Klincewicza, obserwowałem już jednak z perspektywy Białołęki, gdzie mnie internowano.\n\n<strong><b>Jak dziś ocenia Pan kondycję 40-latka? </b></strong>\n\nZ podziwem i zaskoczeniem odbieram, że NZS jeszcze istnieje. W końcu dla organizacji studenckiej, gdzie następuje permanentna wymiana członków, funkcjonowanie przez 40 lat już samo w sobie jest fenomenem. Oczywiście zmiany, jakie przez ten czas się wokół dokonały sprawiają, że młodzi ludzie mają dziś przed sobą zupełnie innego rodzaju zadania niż my. Inaczej się dziś studiuje i nie mówię tylko o masowości, ale też o komforcie, braku barier, czy to w programach nauczania, zwłaszcza na kierunkach humanistycznych, społecznych, czy w wyjazdach zagranicznych… Przywileje, które dostępne były kiedyś tylko dla robiących kariery w aparacie władzy, np. działaczy Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, mają wszyscy. Poznając z upływem lat moich następców, starałem się nie mieć wobec nich przesadnych wymagań ani oczekiwań. Sami odpowiadają za to, co robią, dla mnie istotne jest, by trzymali się wartości, które leżały u podstaw powołania NZS.\n\n<strong><b>Kiedyś ideały, dziś interesy?  </b></strong>\n\nNie, tak nie można powiedzieć. Wartości, o które nam chodziło, były fundamentem i pewnym drogowskazem, walka o nie dawała szansę na realizację uzasadnionych interesów. Dbaliśmy przecież także o sprawy czysto przyziemne: przydział akademików, stypendia, warunki studiowania, możliwość wyboru programu studiów, dostępność publikacji naukowych na poziomie światowym, jakość żywienia w stołówkach, wyjazdy za granicę… Jednym słowem, zależało nam na normalności, a to oznaczało wyzwolenie się z gorsetu komunistycznej władzy, pozbycie się marksistowskiej ideologii, oczyszczenie z niej i peerelowskiej patologii studiów oraz publicznego życia. Zabawnym przykładem realizacji hasła „wolność” był konkurs, który ogłosiliśmy w ‘81 roku. Dotyczył ilości odmów paszportowych wśród studentów. Pamiętam, że wygrał kolega z Politechniki Krakowskiej, który na koncie miał ich kilkanaście. W nagrodę obiecaliśmy interwencję u władz. W jej wyniku udało mu się w końcu wyjechać na Zachód, z którego… już do PRL nie wrócił. Jego prawo. Nie walczyliśmy więc tylko o jakieś abstrakcyjne idee. One przekładały się na konkrety, które można realizować już w wolnej Polsce.', 'Byliśmy studencką „Solidarnością”  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bylismy-studencka-solidarnoscia-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:19:38', '2020-02-17 06:19:38', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bylismy-studencka-solidarnoscia-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2056, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"size-full wp-image-1992\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-powstal-nzs-na-kul-strojnowscy-fa-02-2020-3-683x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"683\" height=\"1024\" />\nPodpisanie 31 sierpnia 1980 w Gdańsku porozumienia przewidującego powołanie niezależnych od władzy politycznej związków zawodowych NSZZ „Solidarność” ośmieliło także inne środowiska. Na uczelniach, gdzie monopol należał dotychczas do kontrolowanego przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą Socjalistycznego Związku Studentów Polskich, zaczęły powstawać zaczątki niezależnej organizacji studentów. Także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, postrzeganym jako oaza wolności, już we wrześniu (sesja poprawkowa) powstał komitet założycielski przyszłego stowarzyszenia.\n\nWarto zauważyć, że wiele miesięcy wcześniej grupa studentów negocjowała z władzami KUL zgodę na powołanie samorządu studentów i udział w zarządzaniu uczelnią. Wydawało się, że jako przedstawiciele ogólnopolskiego związku studentów, korzystającego z autorytetu solidarnościowego ruchu społecznego, łatwiej osiągną ten cel. Po rozwiązaniu w latach siedemdziesiątych Zrzeszenia Studentów Polskich (oficjalnego poprzednika SZSP), na KUL-u nie było żadnej organizacji studenckiej. Uniwersytet, pomny fatalnych doświadczeń z niektórymi socjalistycznymi aktywistami tej organizacji (!), obronił się przed wpuszczeniem na swój teren SZSP. Zapewniono natomiast możliwość działania kół naukowych, grup artystycznych, PTTK. Trudno nie wspomnieć tu o rewelacyjnym corocznym Kullages – imprezie, o której wyobrażenie daje obecna lubelska Noc Kultury.\n\nInicjatorami powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów na KUL były osoby działające w tych formach studenckiej aktywności, zwłaszcza te, które już wcześniej starały się o powołanie Rady Studentów. Chwilę później dołączyła grupa studentów prowadzących działalność opozycyjną, często takich, którzy rok, dwa lata wcześniej zetknęli się z komunistycznymi represjami jeszcze jako uczniowie szkół średnich. Jedni i drudzy wyobrażali sobie, że legalna, masowa organizacja pozwoli im działać na naprawdę szeroką skalę. Jedni i drudzy nie darzyli się nawzajem sympatią, co czasami przeradzało się w wojnę podjazdową. „Opozycjoniści” uważali, że bawienie się w samorządy i studenckie imprezy to sabotaż w chwili, gdy trzeba wszelkimi siłami konfrontować się z komunistyczną władzą i budzić ducha narodu. My, „pozytywiści”, zarzucaliśmy im, że wykorzystują zainicjowany i rozwijany przez nas ruch studencki, aby coraz radykalniej prowokować bezpiekę do walki w sferze symbolicznej. Jako zapalony turysta prowadziłem w tamtym okresie spływy kajakowe pod egidą SZSP-owskiego Almaturu. Marzyłem o tym, aby studenci KUL mieli dostęp do podobnej bazy i budżetu we własnej organizacji.\n<img class=\"wp-image-2098 size-full alignright\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jakpowstal.png\" alt=\"\" width=\"408\" height=\"618\" />\nPrawdziwym problemem było jednak to, że idealizm, zapał i entuzjazm twórców kulowskiego NZS-u nie szedł w parze ani z dostatecznym doświadczeniem organizacyjnym, ani z wyczuciem potrzeb i oczekiwań ogółu studentów. Pamiętam wrześniowe, codzienne, wielogodzinne narady, w gęstych kłębach dymu papierosowego, z których nie ostawały się do dnia następnego żadne ustalenia. Potem naiwne oczekiwania, że władze uczelni ot tak sobie spełnią nasze postulaty. Rozczarowanie biernością większości studentów, gdy w całym kraju wrzała rewolucja „Solidarności”. I nie w tym rzecz, że do działania przystąpili kompletni amatorzy – ja miałem na przykład za sobą wiele lat pracy w niezależnym, antykomunistycznym harcerstwie. Jednak z tego rodzaju działalnością publiczną nikt z nas nie miał i w warunkach „demokracji ludowej” nie mógł mieć doświadczenia. Zresztą, patrząc z dzisiejszej perspektywy, większość naszych celów była nie do zrealizowania. Z tym większą satysfakcją wspominam przedsięwzięcia, które jednak się udały: pierwsze i drugie powszechne wybory do zarządu NZS, wiece, na które udawało się ściągnąć tłumy kolegów i koleżanek, niezapomniany bal NZS. Demokratyczne procedury poznawaliśmy i ćwiczyliśmy po raz pierwszy w życiu! Gdy wyciągam ze swojego prywatnego archiwum zachowaną fotografię afisza z listą kandydatów do zarządu, ze wzruszeniem przypominam sobie fantastycznych ludzi, z którymi miałem szczęście wtedy pracować. Tam i wtedy poznałem swoją żonę. Wielkie znaczenie miały, prowadzone ręka w rękę z władzami KUL, starania o przywrócenie Wydziału Nauk Społecznych. Dzięki temu psycholog po KUL-u miał w dyplomie napisane, że jest psychologiem, a nie, jak dotąd, „filozofem o specjalności psychologicznej”, co miało znaczenie przy poszukiwaniu pracy.\n<div class=\"signature\">\n\nJan Strojnowski\n\n</div>\n<div class=\"frame\">\n\nJan Strojnowski, absolwent historii KUL, nauczyciel, urzędnik samorządowy. Henryka Strojnowska, absolwentka psychologii KUL, była wicewojewoda lubelska, polityczka, działaczka Kongresu Kobiet.\n\n</div>', 'Jak powstał NZS na KUL', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'jak-powstal-nzs-na-kul', '', '', '2020-02-17 09:07:09', '2020-02-17 08:07:09', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/jak-powstal-nzs-na-kul/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2099, 1, '2020-02-17 09:08:09', '2020-02-17 08:08:09', 'Fot. Magdalena Wiśniewska-Krasińska', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020', '', '', '2020-02-17 09:08:14', '2020-02-17 08:08:14', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-4.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2057, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"size-full wp-image-2030\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania-fa-02-2020-682x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"682\" height=\"1024\" />\n\nPrace koncepcyjne nad utworzeniem szkoły doktorskiej w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu rozpoczęły się jesienią 2017 r. Po Narodowym Kongresie Nauki w Krakowie (19-20 września 2017 r.) było już niemal pewne, że nowy model kształcenia doktorantów oparty będzie na szkołach doktorskich. Satysfakcja była tym większa, że taki model kształcenia doktorantów opisaliśmy, wspólnie z prof. Beatą Mikołajczyk, w artykule Szkoły doktorskie i ich rola w kształceniu doktorantów, który ukazał się w „wydaniu kongresowym” czasopisma „Nauka i Szkolnictwo Wyższe”, nr 2(50) (2017). Rozpoczyna się on słowami: „System kształcenia doktorantów w Polsce wymaga gruntownej przebudowy. Najbardziej efektywnym rozwiązaniem może być system oparty o tzw. szkoły doktorskie, prowadzone przez najlepsze uniwersytety. Szkoły takie mogłyby przyczynić się do poprawy jakości doktoratów i dzięki temu stać się istotnym elementem budowania reputacji i prestiżu uniwersytetu”. Już podczas konferencji programowej Narodowego Kongresu Nauki pt. Doskonałość naukowa – jak równać do najlepszych, która odbyła się w UAM w dniach 23-24 lutego 2017 r., problem optymalnego modelu kształcenia doktorantów pojawiał się w wystąpieniach wielu mówców.\n\nPrace nad modelem szkoły doktorskiej UAM rozpoczęliśmy od przyjęcia kliku założeń: szkoła doktorska lub szkoły doktorskie powinny być dobrze wpasowane w nową strukturę organizacyjną uniwersytetu; powinna/y mieć zapewnioną odpowiednią autonomię, która pozwoli na najlepszą realizację jej celów i zadań.\n\nZa ważne uznaliśmy wypracowanie optymalnego modelu zarządzania szkołą doktorską (szef szkoły oraz rada naukowa szkoły) oraz najbardziej efektywnego sposobu obsługi administracyjnej. Musieliśmy też wypracować optymalny model współpracy z podmiotami doktoryzującymi. W ramach roboczych seminariów analizowaliśmy zagraniczne systemy kształcenia doktorantów i przyglądaliśmy się dobrym praktykom w Polsce, np. funkcjonowaniu szkoły doktorskiej w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN.\n\nBraliśmy pod uwagę trzy możliwe modele: szkoła doktorska „ogólnouniwersytecka” – jednostka ogólnouczelniana bezpośrednio podporządkowana rektorowi lub właściwemu prorektorowi; kilka szkół doktorskich, niezależnych od siebie, korespondujących ze strukturą „szkół/wydziałów obszarowych”; szkoła doktorska ogólnouniwersytecka typu „umbrella company” z jedną wspólną strukturą zarządzania (jeden dyrektor, jedna rada naukowa, wspólna administracja, wspólny proces rekrutacji) i obejmująca kilka szkół-sekcji, dobrze korespondujących ze strukturą szkół/wydziałów obszarowych uniwersytetu.\n\nZa zalety ostatniego modelu uznaliśmy czytelną strukturę zarządzania (a także zarządczej odpowiedzialności), możliwość powołania jednej rady naukowej szkoły, niepowielanie struktur administracyjnych, jeden regulamin szkoły doktorskiej i spójne kryteria rekrutacji i wreszcie brak wewnętrznej, czyli na poziomie uniwersytetu, konkurencji pomiędzy szkołami doktorskimi.\n\nI na taki model szkoły doktorskiej zdecydowaliśmy się na UAM. Szkołą zarządza prorektor, z dobrze określonymi kompetencjami zarządczymi, wraz z kierownikami pięciu szkół-sekcji. Rada naukowa SD ma być gwarantem jej niezależności oraz stymulatorem działań projakościowych, zarówno w zakresie programu kształcenia, jak i badań naukowych i rozpraw doktorskich. Do uczestnictwa w Radzie zaprosiliśmy wybitnych naukowców z UAM oraz spoza uczelni, a także przedstawiciela doktorantów.\n\nSzkoła Doktorska Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu została utworzona zarządzeniem rektora UAM z dnia 19 czerwca 2019 r. W zarządzeniu tym stwierdza się: „Tworzy się Szkołę Doktorską Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w ramach której funkcjonują: Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk o Języku i Literaturze; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Humanistycznych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Społecznych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Ścisłych; Szkoła Doktorska Szkoły Dziedzinowej Nauk Przyrodniczych”.\n\nSenat UAM przyjął Regulamin Szkoły Doktorskiej, w którym zapisano jej organizację, prawa i obowiązki doktoranta, sposób wyznaczania promotora lub promotorów, warunki przedłużenia terminu złożenia rozprawy doktorskiej, przebieg kształcenia w szkole doktorskiej, sposób przeprowadzenia oceny śródokresowej, tryb eksternistyczny oraz sposób dokumentowania przebiegu kształcenia. Zagwarantowano też szkołom-sekcjom oraz kierującym nimi kierownikom dużą autonomię programową.\n\nUznaliśmy, że rekrutacja ma umożliwić wyłonienie najlepszych kandydatów, a jej reguły są jednakowe dla wszystkich zainteresowanych, niezależnie od wybranej dyscypliny naukowej. Kandydaci ubiegali się o przyjęcie na 130 miejsc, podzielonych na 22 dyscypliny naukowe. Liczbę miejsc na poszczególne dyscypliny rozdzielono według algorytmu, który uwzględniał m.in. skład osobowy i potencjał naukowy poszczególnych dyscyplin oraz liczbę kandydatów i liczbę doktorantów na studiach doktoranckich, liczbę absolwentów oraz efektywność tych studiów i wreszcie jakość kandydatów. Rekrutację prowadziły zespoły kwalifikacyjne, odrębne dla każdej dyscypliny, których pracę nadzorowała Komisja Rekrutacyjna Szkoły Doktorskiej. Zespoły sprawdziły, czy wszyscy kandydaci spełniają wymagania formalne, następnie przyznały im punkty zgodnie z algorytmem zawartym w uchwale rekrutacyjnej. Ważnym elementem oceny kandydatów był przygotowany przez kandydatów projekt badawczy oraz rozmowa kwalifikacyjna. Minimalny próg przyjęcia ustalono na poziomie 60%.\n\nWe współpracy z Samorządem Doktorantów, a także z Samorządem Studenckim, opracowano ramowy program kształcenia, który obejmuje trzy moduły zajęć: obowiązkowe, obowiązkowe do wyboru (np. dwa z kilku propozycji) oraz dodatkowe (opcjonalne). Po każdym roku kształcenia doktoranci są zobligowani do aktywnego udziału w „forum doktoranckim”, na którym w formie konferencyjnej przedstawią swoje osiągnięcia naukowe.\n\nZa ważne uznaliśmy umiędzynarodowienie szkoły doktorskiej. Zatem priorytetami są: promowanie rozpraw doktorskich pisanych w językach obcych (szczególnie w języku angielskim), silne wsparcie publikowania wyników badań doktorantów w językach kongresowych, wskazanie bardzo dobrych uczelni zagranicznych, które wyrażą gotowość „współprowadzenia” szkoły doktorskiej wraz z wyłonieniem dyscyplin, które można będzie uwspólnić. W tym celu wykorzystamy środki na kształcenie doktorantów (międzynarodowe szkoły letnie, wyjazdy naukowe, wyjazdy studyjne, kwerendy biblioteczne, zapraszanie wykładowców) pozyskane w ramach dwóch projektów rozwojowych (Uniwersytet Jutra I i II) oraz projektu „Inicjatywa doskonałości-uczelnia badawcza”.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Ryszard Naskręcki, prorektor UAM, dyrektor Szkoły Doktorskiej UAM\n\n</div>', 'Od koncepcji do skutecznego działania ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:20:18', '2020-02-17 06:20:18', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/od-koncepcji-do-skutecznego-dzialania%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2161, 1, '2020-03-17 13:03:33', '2020-03-17 12:03:33', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:33', '2020-03-17 12:03:33', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maly-musi-sie-bardziej-starac-szemberg3-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2058, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2006\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2006\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/mniej-ale-najlepszych-upjp2-budynek-fa-02-2020-2-1024x768.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"768\" /> Źródło: Wikipedia[/caption]<p>Szkołę Doktorską Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie powołał w maju ub. roku ks. prof. Wojciech Zyzak, rektor UPJPII. Jej dyrektorem został ks. prof. Robert Tyrała. Powołano też kierowników pięciu dyscyplin, w których uniwersytet ma prawo do doktoryzowania. Są to: nauki teologiczne, filozofia, historia, dziennikarstwo i komunikacja oraz nauki socjologiczne (dawniej nauki o rodzinie). UPJPII zaplanował przyjęcie do szkoły doktorskiej maksymalnie 5 osób w każdej z dyscyplin. Zmianę sposobu kształcenia doktorantów tak komentuje ks. prof. Tyrała: – Różnica pomiędzy kształceniem doktorantów na studiach doktoranckich i w szkołach doktorskich jest kolosalna. Na studiach doktoranckich realizowanych wg starego systemu na wszystkich wydziałach, we wszystkich dyscyplinach, które prowadzą studia doktoranckie, i które będą je prowadzić do ich wygaśnięcia, czyli do 2023 roku, na UPJPII kształci się niemal 500 doktorantów. Teraz, po zmianie systemu kształcenia doktorskiego, licząc 5 kandydatów w pięciu dyscyplinach, otrzymujemy maksymalnie 25 studentów w jednym roku. Po czterech latach zatem, czyli po pierwszym pełnym cyklu kształcenia w szkole doktorskiej i wygaśnięciu studiów doktoranckich na UPJPII, byłoby najwyżej setka doktorantów. </p><p>Wiadomo już, że w praktyce będzie mniej. Po dwustopniowym egzaminie – pierwszy etap to ocena projektu badawczego przedstawionego przez kandydata, a drugi rozmowa kwalifikacyjna – przeprowadzonym w pięciu komisjach przyjęto tylko 17 spośród 46 kandydatów. Widać zatem, że uczelnia postawiła przyszłym doktorom wysokie wymagania. Prezentowane przez kandydatów indywidualne plany badawcze oceniała komisja rekrutacyjna, wyłoniona przez dyrektora szkoły doktorskiej na wniosek kierowników dyscyplin. Aby projekt został zaakceptowany przez komisję, musiał przede wszystkim być oryginalny, wnosić coś nowego, rzucać światło na sfery dotychczas niebadane. Wskazane jest by był innowacyjny, by jego realizacja przyczyniła się do rozwoju społeczno-gospodarczego. Tylko pozytywnie oceniony projekt dawał możliwość przystąpienia do drugiego etapu rekrutacji, czyli rozmowy kwalifikacyjnej. Kolejnym etapem tego procesu był wybór promotora, którego powołuje dyrektor na wniosek doktoranta nie później niż 3 miesiące od podjęcia przez niego kształcenia w szkole doktorskiej. Warunkiem niezbędnym było pozytywne zaopiniowanie go przez radę dyscypliny. </p><p>Najprawdopodobniej w kolejnym roku akademickim limit przyjęć do Szkoły Doktorskiej UPJPII zostanie jeszcze bardziej ograniczony, maksymalnie do 3 osób w każdej z pięciu dostępnych dyscyplin. – Szukamy bowiem najlepszych kandydatów, chcąc im równocześnie zapewnić najwyższy poziom kształcenia – mówi dyrektor szkoły. – To jest zmiana myślenia o doktoratach, nade wszystko idąca w kierunku zapewnienia wysokiej ich jakości. </p><p>Na UPJPII wprowadzono też wewnętrzną ocenę doktorantów po pierwszym semestrze. Ma to dać pewność, że swoją pracę – realizację przedstawionego wcześniej projektu badawczego – traktują poważnie i rzetelnie wykonują. Właściwa ewaluacja, której wymóg zapisano w PSWN, będzie miała miejsce po dwóch latach. Wtedy doktorant będzie musiał udokumentować przebieg swoich działań naukowych, wykazać się publikacjami, udziałem w konferencjach itd. Na UPJPII została powołana rada szkoły doktorskiej z jej dyrektorem i kierownikami dyscyplin, do tego tworzona jest rada naukowa szkoły doktorskiej, do której zostają powołani specjaliści z danej dziedziny z całego świata. </p><p>Zdaniem dyrektora szkoły, jest to dobry kierunek, który nie tylko poprawi jakość doktoratów, ale też podniesie ich rangę. Ta forma kształcenia postrzegana jest jako kuźnia przyszłych kadr Uniwersytetu Papieskiego. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>Marta Mastyło</podpis></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Dotychczas na UPJPII stypendia doktoranckie w wysokości 1470 zł wypłacano 111 słuchaczom studiów doktoranckich. Ponadto 64 osoby dostawały stypendia projakościowe w wysokości od 900 do 1100 zł. W szkole doktorskiej wszyscy słuchacze otrzymują stypendia w wysokości ok. 2,5 tys. zł.</ramka></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Doktoraty na UPJPII:  Studia doktoranckie – 469 doktorantów (dane na dzień 31.12.2018), w tym z teologii 286 osób, z historii 73 osoby, z filozofii 58 osób + 5 osób w trybie niestacjonarnym, z nauk o mediach 30 osób, z nauk o rodzinie 17 osób. W Szkole Doktorskiej – 17 doktorantów, w tym z nauk teologicznych 4 osoby, z filozofii 2 osoby, z historii 5 osób, z dziennikarstwa i komunikacji 3 osoby, z nauk socjologicznych (dawne nauki o rodzinie) 3 doktorantów.</ramka></p></div>', 'Mniej, ale najlepszych ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'mniej-ale-najlepszych%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/mniej-ale-najlepszych%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2059, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', 'Podczas posiedzenia plenarnego Polskiej Komisji Akredytacyjnej 8 stycznia wicepremier, minister szkolnictwa wyższego i nauki Jarosław Gowin przedstawił swoje uwagi dotyczące działalności Komisji.\n\nMinister nauki był gościem pierwszego posiedzenia plenarnego PKA nowej kadencji. Mniej niż połowa członków PKA to osoby, które uczestniczyły również w pracach poprzedniej kadencji. Większość jest w PKA po raz pierwszy.\n\n– Najważniejszą kwestią jest konieczność dalszej profesjonalizacji i standaryzacji prac Polskiej Komisji Akredytacyjnej, zarówno instytucji, jak i poszczególnych jej członków – mówił minister nauki. – W praktyce oznacza to poczucie odpowiedzialności członków PKA za jakość i funkcjonowanie systemu ocen szkolnictwa wyższego. To świadomość wpływania i kształtowania sytuacji konkretnego kierunku, dyscypliny, jak i wreszcie całej uczelni i grup uczelni. To również kwestia stosowania spójnych zasad oceny w ramach obowiązujących kryteriów przez poszczególne zespoły PKA. To także jednolita, ale i szeroka ocena dorobku osób, które „firmują” dany kierunek bez skupiania się na ocenie jego fragmentu, który jest bez większego znaczenia dla całości osiągnięć danej osoby. Wreszcie, to zarówno chęć, jak i umiejętność wypracowywania dobrych wzorców, które trzeba zbierać i propagować wśród uczelni – mówił minister Gowin. Jego zdaniem, dobrym krokiem w kierunku profesjonalizacji działań Komisji są szkolenia członków PKA i współpracujących z nią ekspertów. Nie obyło się bez serdecznych słów pod adresem szefa PKA, prof. Krzysztofa Diksa: – Macie państwo przewodniczącego, któremu też leży na sercu wzmocnienie skuteczności działań Polskiej Komisji Akredytacyjnej i który będzie was w tych działaniach wspierał i wam pomagał – mówił premier.\n\nOgromne znacznie ma mieć tzw. ocena kompleksowa. Wypracowanie jej kształtu, kryteriów i procedury to jedno z najważniejszych zadań PKA w tej kadencji – mówił minister szkolnictwa wyższego. To nie ma być nic nie znacząca laurka dla uczelni. Pozytywna ocena kompleksowa w określonej dziedzinie może skutkować nieprzeprowadzaniem ocen programowych w uczelni na kierunkach przyporządkowanych do dyscyplin pozytywnie ocenionej dziedziny nawet przez 8 lat. Adekwatne kryteria, a także prawidłowość przeprowadzenia tej oceny są warunkami niezbędnymi dla zapewnienia dobrej jakości kształcenia w uczelniach, które się jej poddadzą.\n\n– Nie ukrywam, że chciałbym, żeby w nieodległej przyszłości ocenie kompleksowej poddały się uczelnie będące laureatami pierwszego konkursu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Rozważamy przy tym możliwość wprowadzenia zmian w ustawie, które dodatkowo motywowałyby najlepsze polskie uczelnie do poddania się ocenie kompleksowej, a jej pozytywny wynik, w połączeniu z bardzo dobrymi wynikami ewaluacji działalności naukowej, mógłby skutkować znaczącymi ułatwieniami w prowadzeniu kształcenia, w tym interdyscyplinarnego – mówił Jarosław Gowin.\n\nMimo ogólnej wysokiej oceny wkładu PKA w kształtowanie i funkcjonowanie systemu szkolnictwa wyższego w Polsce, minister wyraził wątpliwości co do jej skuteczności w poszczególnych przypadkach. – Zaskakujący był dla mnie niewielki w ostatnich latach odsetek negatywnych ocen jakości kształcenia na poszczególnych kierunkach. Ten wskaźnik, wahający się w okolicach 1%, mógłby świadczyć o tym, że jakość kształcenia w polskich szkołach wyższych jest wręcz doskonała, a przecież wszyscy wiemy, że to nie do końca prawda – mówił. – Nie apeluję o bezwzględne zwiększenie liczby ocen negatywnych, natomiast jednoznacznie oczekuję, że formułowane oceny będą obiektywnie wskazywać, czy na danym kierunku zapewniona jest właściwa jakość kształcenia. Chciałbym, żeby uchwały Prezydium Komisji były dla ministra nauki i szkolnictwa wyższego jednoznaczną wskazówką co do podejmowania dalszych działań w ramach nadzoru nad uczelniami.\n\n– Nie mogę pominąć docierających do ministerstwa, ale też do mnie bezpośrednio, uwag dotyczących sposobu działania Komisji jako szeroko rozumianej zbiorowości: członków PKA, ekspertów i pracowników Biura PKA – mówił minister.\n\nZ sygnałów docierających z uczelni wynika, że poszczególne zespoły PKA mają odmienne podejście do wewnętrznych systemów zapewniania jakości, szczególnie do weryfikacji osiągania przez studentów zakładanych efektów uczenia się. Może to skutkować marginalizowaniem przez zespoły oceniające faktycznej realizacji przez uczelnie ich celów w obszarze jakości kształcenia i zastępowanie tego kontrolą sformalizowanych, kazuistycznych procedur, notatek z posiedzeń poświęconych procedurom i sprawozdań z wykonania tych procedur. Wątpliwości niektórych zespołów budzi weryfikacja osiągnięcia przez studentów zakładanych efektów uczenia się, przeprowadzana poprzez wystawienie przez nauczyciela akademickiego zaliczenia, pomimo że student był nieobecny na części zajęć z przedmiotu. Niektóre zespoły PKA stoją na stanowisku, że niemożliwe jest wówczas osiągnięcie efektów uczenia się. Tymczasem osiągnięcie efektów uczenia weryfikuje się zgodnie z opisem przedmiotu. Niektóre zespoły oceniające PKA oczekują, by nauczyciele sprawdzali obecność studentów na wszystkich zajęciach, w tym na wykładach, w których często bierze udział np. 200 lub więcej osób, i posiadali stosowną dokumentację tej czynności.\n\nW skład zespołu oceniającego kierunek studiów wchodzą zarówno członkowie PKA, jak i eksperci. I to właśnie wobec ekspertów współpracujących z Komisją formułowanych jest najwięcej uwag negatywnych dotyczących ich profesjonalizmu, aktualności wiedzy w zakresie obowiązujących przepisów, a czasem także niestety sposobu zachowania w trakcie wizytacji. – Najwyższy czas, by zweryfikować, a także zaktualizować listę ekspertów PKA – mówił J. Gowin. W ocenie ministerstwa powinien zostać przeprowadzony nowy nabór ekspertów, połączony z weryfikacją ich wiedzy, doświadczenia, a także możliwości i chęci faktycznego zaangażowania się w pracę. – Grupa tak wyłonionych ekspertów, zdecydowanie mniej liczna niż obecnie, powinna uczestniczyć w szkoleniach profesjonalizujących ich działalność – mówił minister. Niejednokrotnie w kontaktach z uczelniami na pytanie, dlaczego opracowywane są dokumenty, np. szczegółowe protokoły egzaminu, średnie ocen z przedmiotów, niewymagane przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, pojawia się odpowiedź: „bo PKA tego wymaga”. Drążąc temat, można się dowiedzieć, że wprawdzie żaden zespół oceniający nie stawiał takiego żądania, ale ekspert PKA doradził, że dobrze by takie dokumenty były w uczelni.\n\n– W ministerstwie od 2015 r. ogromny nacisk kładliśmy na odbiurokratyzowanie funkcjonowania uczelni. Nie chciałbym, żeby niewłaściwe „porady” ekspertów PKA niweczyły ten wysiłek, a także kładły się cieniem na ocenę działalności Komisji – mówił minister nauki.\n\nJarosław Gowin proponował też, by w przypadku, gdy zespół oceniający nie uwzględni uwag uczelni do raportu z oceny programowej, odpowiedź w tej sprawie była przekazywana wraz z argumentacją pisemną, co mogłoby się przyczynić do większej przejrzystości samej oceny. Sugerował też wykorzystywanie w większym stopniu narzędzi informatycznych do ocen, czyli opracowanie generatora raportów, korzystanie z platformy e-PUAP oraz podpisów elektronicznych, co mogłoby się przyczynić do skrócenia czasu trwania procedur, jak również stanowiłoby ułatwienie w realizacji obowiązków informacyjnych.\n\n– Kończąc chciałbym podkreślić, że moje wystąpienie, w niektórych miejscach może nazbyt szczegółowe i krytyczne, nie ma na celu przedstawienia czarnych barw systemu ocen w szkolnictwie wyższym. Chcę zwrócić państwa uwagę na to, jak Komisja jest odbierana i wskazać obszary, w których państwa działalność można doskonalić. Podkreślam jednoznacznie, że nie do przecenienia jest rola Polskiej Komisji Akredytacyjnej w kształtowaniu polskiego systemu szkolnictwa wyższego i dziękując za dotychczasowy wysiłek, proszę o więcej – mówił min. Gowin, zapewniając członków PKA, że dołoży wszelkich starań, by utrzymać harmonijną współpracę ministerstwa z Polską Komisją Akredytacyjną.\n<div class=\"signature\">\n\nOprac. Piotr Kieraciński\n\n</div>', 'Łyżka dziegciu w beczce miodu ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'lyzka-dziegciu-w-beczce-miodu%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 10:20:42', '2020-02-19 09:20:42', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/lyzka-dziegciu-w-beczce-miodu%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2114, 39, '2020-02-20 10:35:41', '2020-02-20 09:35:41', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-5', '', '', '2020-02-20 10:35:41', '2020-02-20 09:35:41', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2060, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<p>Liczba studentów międzynarodowych w naszym kraju przekroczyła 85 tys. i jest wyższa o 7 tys. od tej, którą podano w ostatnim raporcie Studenci zagraniczni w Polsce – ogłosił Waldemar Siwiński, prezes FEP, podczas konferencji Studenci zagraniczni w Polsce 2020, zorganizowanej w styczniu w Łodzi przez Fundację Edukacyjną Perspektywy, Konferencję Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz Politechnikę Łódzką w ramach projektu Study in Poland. Siwiński dodał, że gdyby nie nasze służby konsularne i dyplomatyczne, zapewne byłoby ich już 100 tys. Narzekania na utrudnienia czynione przez te służby, wsparte konkretnymi przykładami, są stałym elementem tych konferencji. Trudności dotyczą m.in. Dalekiego Wschodu i Afryki – obszarów bardzo perspektywicznych z punktu widzenia pozyskiwania przez polskie uczelnie studentów międzynarodowych. Dr Grażyna Żebrowska, dyrektor Departamentu Współpracy Międzynarodowej MNiSW, intensywnie konsultowała z uczestnikami sytuację studentów i pracowników polskich uczelni przebywających w Chinach bądź szykujących się do wyjazdu do tego kraju, w związku z pojawieniem się epidemii koronawirusa z Wuhan. Okazuje się, że jako pierwsza zgłosiła się z tym problemem do ministerstwa Politechnika Rzeszowska, utrzymująca wymianę z Huazhong University of Science and Technology w Wuhan.</p><p>Oprócz wykładów i paneli plenarnych, zorganizowano dyskusje specjalistyczne. Studenci i kadra akademicka przyjeżdzająca do Polski bywa dekodowana jako obcy, co może nadawać pejoratywny sens mobilności. Uczestnicy panelu Obcy na kampusie prowadzonego przez prezes Stowarzyszenia PR i Promocji Uczelni Polskich „PRom” Annę Kiryjow-Radzką, jednoznacznie wskazali, że obcość jest w zasadzie różnorodnością, która niesie w sobie potencjał ubogacenia polskiej akademii i stanowi element umiędzynarodowienia w domu. </p><p>Kampusy, jako pierwsze miejsce pobytu studentów z zagranicy, stają się coraz bardziej przyjazne: oznakowane w języku angielskim, dające aplikacje mobilne do poruszania się po terenie (i zastanej rzeczywistości) oraz organizujące wydarzenia prezentujące polską kulturę i tradycję. Kampusy są też miejscem, w którym studenci zagraniczni pokazują Polakom swoją tożsamość kulturową i prezentują obyczaje wyniesione z domu. Dzięki takim inicjatywom uczelnie otwarte na umiędzynarodowienie stają się tyglem kulturowym wzbogacającym lokalną i narodową tkankę społeczną. Wizja przedstawiona w tym panelu była nieco wyidealizowana. Niewiele kampusów spełnia opisane powyżej standardy. Mówi o tym prof. Sebastian Kołodziejczyk, szef Rady Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej (czyt. na str. 48). </p><p>Aleksy Borówka, przewodniczący Krajowej Reprezentacji Doktorantów, moderował panel Szkoły doktorskie szansą na umiędzynarodowienie polskiej nauki? Katalog dobrych praktyk przedstawiony przez KRD dotyczył rekrutacji, programu nauczania, organizacji kształcenia oraz działalności samorządu doktoranckiego. Doktoranci postulowali organizację rekrutacji w dwóch terminach: czerwcu i wrześniu, publikację informacji o procesie rekrutacji w formie internetowego, przystępnego samouczka oraz możliwość przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej za pomocą środków komunikacji na odległość. Dobre praktyki w obszarze programów kształcenia miałyby polegać na ograniczeniu do minimum wykładów na rzecz warsztatów, np. metodologicznych, organizacji kursów z pozyskiwania grantów i realizacji projektów badawczych czy laboratoriów pozwalających na wykorzystanie najnowszych technologii do pozyskiwania i analizy danych. Szczególnie istotna jest organizacja kształcenia – elastyczny dobór przedmiotów w semestrze i kumulowanie zajęć w jednym, maksymalnie dwóch dniach w tygodniu. Wśród dobrych praktyk działalności samorządu doktoranckiego KRD wymieniła wprowadzenie zagranicznych doktorantów w specyfikę działalności uczelni, doraźną pomoc w spełniania formalności administracyjnych czy próbę identyfikacji ogólnopolskich barier umiędzynarodowienia szkół doktorskich, do których w szczególności zaliczyli przewlekły proces wydawania wiz. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>AKR, AB, PK </podpis></p></div><div class=\"signature\"><p><podpis>Zdjęcia Jacka Szabeli na III stronie okładki</podpis></p></div><div class=\"frame\"><p><ramka>Podczas konferencji wręczono nagrody Interstudent dla najlepszych studentów zagranicznych, a tytułami „Gwiazd umiędzynarodowienia” wyróżniono osoby zasłużone dla internacjonalizacji kształcenia wyższego w Polsce. Nagrodę Interstudent w kategorii studia licencjackie otrzymała Lien Chau Ton Nu z Wietnamu, kształcąca się w Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej na kierunku International Business. W kategorii studia magisterskie nagrodzono mówiącą pięknie po polsku Huiling Zhang z Chin, studiująca na II roku polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tytuł najlepszego doktoranta zagranicznego otrzymał Godlove Suila Kuaban z Kamerunu, pracujący w Zespole Mikroinformatyki i Teorii Automatów Cyfrowych w Instytucie Informatyki Politechniki Śląskiej. Nagrody specjalne za działalność na rzecz cudzoziemców oraz działalność charytatywną otrzymali Mikhail Urmich z Uzbekistanu (Politechnika Warszawska) – za aktywność społeczną i integrację zawodową oraz Yauheniya Barkun z Białorusi (Politechnika Białostocka) – za aktywności i zaangażowanie społeczne. Laureatami Nagrody „Gwiazdy Umiędzynarodowienia 2020” w poszczególnych kategoriach zostali: Research Star – prof. Grzegorz Mazurek (prorektor ds. współpracy z zagranicą Akademii Leona Koźmińskiego); Teaching Star – prof. Jacek Szepietowski (kierownik Katedry i Kliniki Dermatologii, Wenerologii i Alergologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu); Public Diplomacy Star – prof. Adam Jelonek, pełnomocnik rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ds. internacjonalizacji; Marketing Star – Marcin Witkowski z Centrum Wsparcia Współpracy Międzynarodowej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Management Star – dr Dorota Piotrowska z Centrum Współpracy Międzynarodowej Politechniki Łódzkiej; Rising Star – Wiktoria Herun, kierownik referatu umiędzynarodowienia Urzędu Miasta Lublin. Specjalną nagrodą „Distinguished Star” uhonorowano pośmiertnie prof. Marka Tukiendorfa, byłego rektora Politechniki Opolskiej, byłego przewodniczącego Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. <podpis>(MK)</podpis></ramka></p></div>', 'Gdyby nie wizy… ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'gdyby-nie-wizy%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/gdyby-nie-wizy%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2061, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2039\" align=\"alignnone\" width=\"750\"]<img class=\"size-full wp-image-2039\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/rada-naukowa-erc-w-krakowie-fa-02-2020-2-750x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"750\" height=\"1024\" /> Fot. Andrzej Jajszczyk[/caption]\n\nOd 21 do 23 października ubiegłego roku obradowali w Krakowie członkowie Rady Naukowej ERC. Europejska Rada ds. Badań Naukowych pełni rolę agencji grantowej Komisji Europejskiej, której roczny budżet przekracza dwa miliardy euro. ERC posiada bezprecedensową autonomię – wszelkie decyzje dotyczące strategii i programów działania, rodzajów i organizacji konkursów grantowych, podziału dostępnych środków oraz wyłaniania ekspertów oceniających wnioski o finansowanie projektów badawczych podejmuje dwudziestodwuosobowa Rada Naukowa. Jakkolwiek Komisja Europejska ma każdorazowo prawo weta, w ciągu ponad dwunastu lat istnienia agencji ani razu nie skorzystała z tego przywileju.\n\nCzłonków Rady, mianowanych przez Komisję Europejską na czteroletnie kadencje, proponuje niezależny, złożony z wybitnych naukowców, sześcioosobowy Komitet Identyfikujący. Wśród członków ERC są przedstawiciele różnych dyscyplin naukowych z obszarów nauk: humanistycznych i społecznych, ścisłych i technicznych oraz nauk o życiu. To aktywni badacze pochodzący głównie z krajów europejskich, ale w obecnym składzie dwie osoby mają afiliacje w Stanach Zjednoczonych, na Uniwersytecie Harvarda i na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Jest w tym gronie już trzeci laureat Nagrody Nobla, a także laureat Breakthrough Prize. Członkowie Rady nie reprezentują krajów, z których pochodzą czy uprawianych przez siebie dyscyplin, a mają na względzie po prostu interesy nauki jako całości. Radę Naukową ERC wspiera i realizuje wyznaczone przez nią zadania znajdujące się w Brukseli biuro (ERC Executive Agency), zatrudniające około pięćset osób.\n\nGłówne decyzje Rady Naukowej zapadają na posiedzeniach plenarnych, odbywających się pięć razy w roku, najczęściej w siedzibie ERC w Brukseli. Niektóre z posiedzeń mają charakter wyjazdowy. Ich celem, poza realizacją bieżących zadań, są kontakty z przedstawicielami środowiska naukowego i politycznego wybranych krajów. W ostatnich latach posiedzenia takie odbyły się m.in. w Niemczech, Grecji, Portugalii, we Włoszech i na Malcie.\n\nGospodarzami 72. plenarnego posiedzenia Rady Naukowej ERC, które odbyło się w październiku ubiegłego roku, były Uniwersytet Jagielloński oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Poza dłużej już działającymi członkami Rady, na posiedzeniu pojawiły się nowo mianowane osoby: Geneviève Almouzni, biolog z Instytutu Curie w Paryżu, Mercedes Garcia-Arenal, historyk religii i kultury z Instytutu Języków i Kultur Śródziemnomorskich i Bliskowschodnich z Madrytu, Eystein Jansen, klimatolog z Uniwersytetu w Bergen, w Norwegii, oraz Duńczyk, biochemik Jesper Qualmann Svejstrup z University College London i Uniwersytetu w Kopenhadze. Gościem specjalnym naszego posiedzenia był Mauro Ferrari, który od stycznia 2020 r. objął funkcję przewodniczącego ERC. W obradach wzięło także udział kilkunastu pracowników biura ERC, z pełniącym obowiązki dyrektora Waldemarem Küttem.\n<h3>Tematyka obrad plenarnych</h3>\nJednym z głównych tematów dyskutowanych podczas krakowskiego posiedzenia Rady było zredefiniowanie paneli ewaluacyjnych. Zajmujemy się tym już od około roku, by odpowiedzieć na narastający od jakiegoś czasu problem nierównomiernego napływu wniosków o finansowanie do poszczególnych paneli, a w szczególności znacznego przeciążenia kilku z nich. Jednym z takich szczególnie przeciążonych jest panel PE8 (Products and Processes Engineering). Względny spadek liczby wniosków obserwuje się szczególnie w panelach z obszaru nauk o życiu, w tym w LS1 (Molecular Biology, Biochemistry, Structural Biology and Molecular Biophysics) oraz LS6 (Immunity and Infection). Rozważamy utworzenie nowych paneli i w związku z tym zmianę zakresu tematycznego pozostałych. Niektórzy proponują po prostu podział największych paneli na dwa podpanele o tej samej tematyce, obsługiwane przez osobne zespoły ekspertów. Analizujemy także możliwości dynamicznego definiowania paneli, tworzonych w zależności od liczby i tematyki napływających wniosków. Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety i wady. Staramy się starannie przemyśleć różne rozwiązania, by raczej ułatwić niż skomplikować życie aplikującym naukowcom, a także dobrze odpowiedzieć na wyzwania związane z pojawiającą się nową tematyką badań czy ich interdyscyplinarnością. Zdecydowanym priorytetem Rady jest utrzymanie wysokiej jakości procesu oceny wniosków grantowych. Wszystkie propozycje są przedmiotem starannych i wielostronnych symulacji wykonywanych przez pracowników biura ERC. Ewentualne zmiany weszłyby w życie dopiero w nowym programie ramowym Horyzont Europa.\n\nKolejny punkt obrad dotyczył otwartego dostępu do publikacji i wyników naukowych. Dyskutowaliśmy m.in. wyniki naszych wewnętrznych badań oceniających skuteczność polityki otwartego dostępu w projektach finansowanych przez ERC. Polityka ERC w tym zakresie jest coraz bardziej skuteczna. Już 92% publikacji wynikających z grantów ERC w ramach programu Horyzont 2020 ukazuje się w otwartym dostępie. Zastanawialiśmy się także nad dalszymi krokami w tym kierunku, w tym nad koordynacją działań ERC z innymi europejskimi inicjatywami dotyczącymi otwartego dostępu.\n\nObradowaliśmy też nad informacją na temat bieżącej obsługi trwających grantów. Obecnie są to 5044 projekty programu ramowego H2020 i 976 z 7. Programu Ramowego. Rozmawialiśmy także o zagadnieniach etycznych. Obecnie około 1200 wniosków jest ocenianych w ciągu roku pod kątem etycznym. Ocena trwa średnio 40 dni. Jednym z problemów jest znalezienie odpowiedniej liczby ekspertów do tego rodzaju oceny.\n\nJak zwykle na posiedzeniach plenarnych wysłuchaliśmy i przedyskutowaliśmy raporty z prac poszczególnych stałych komitetów i grup roboczych, omówiliśmy zagadnienia operacyjne biura, w tym analizę procesu ewaluacji wniosków grantowych. Potem wysłuchaliśmy raportu z przebiegu ostatnio zakończonych bądź trwających konkursów grantowych. Na przykład w konkursie Starting Grant 2020 zgłoszono 3271 wniosków. We wszystkich panelach liczba wniosków wzrosła o 5,3% w stosunku do ubiegłego roku, przy czym wzrost ten wyniósł 8,7% w przypadku wniosków spoza Wielkiej Brytanii. Nastąpił natomiast spadek o 16% wniosków z UK. Z EU13, czyli nowych krajów Unii, było tylko 180 zgłoszeń (wzrost o 15%), przy czym najwięcej, aż 1/3 z Polski. W konkursie Advanced Grants 2019 spadek wniosków z Wielkiej Brytanii był nawet większy, bo wyniósł 24%. W konkursie Synergy Grants 2019 współczynnik sukcesu wyniósł 13,3%. Żaden główny wykonawca nie pochodził z polskiej instytucji naukowej, chociaż byli wykonawcy z innych krajów EU13: Węgier, Chorwacji, Czech i Bułgarii.\n\nDyskutowano także nad inicjatywą powołania „Stowarzyszenia beneficjentów grantów ERC” (Association of ERC grantees). Pewne kontrowersje w Radzie Naukowej ERC budził kiedyś nie sam fakt powstania takiego stowarzyszenia, ale raczej pomysły na jego rolę i sposób działania. Po długiej dyskusji zapaliliśmy zielone światło dla tej inicjatywy i przyjęliśmy związane z tym krótkie oświadczenie, w którym wyraziliśmy nadzieję, że stowarzyszenie będzie działało zgodnie z regułami ERC, w szczególności dotyczącymi przestrzegania zasad związanych z unikaniem konfliktu interesów i respektowania zasad etycznych. Oczekujemy również, że stowarzyszenie będzie na bieżąco informowało Radę Naukową ERC o swej działalności.\n\nPodjęliśmy też decyzję o wyborze nowego wiceprzewodniczącego Rady Naukowej ERC, odpowiedzialnego za obszar nauk społecznych i humanistycznych, w miejsce kończącego swoją kadencję Martina Stokhofa. W wyniku tajnego głosowania Rady stanowisko to objęła 1 stycznia 2020 roku prof. Eveline Crone z Uniwersytetu w Lejdzie, w Holandii. Eveline zajmuje się neurokognitywną psychologią rozwojową (neurocognitive developmental psychology). Jest m.in. autorką popularnej książki pt. The Adolescent Brain (Młodociany mózg), która rozeszła się w nakładzie ponad stu tysięcy egzemplarzy i którą przetłumaczono na siedem języków.\n<h3>Posiedzenia stałych komitetów i grup roboczych</h3>\nObrady plenarne Rady Naukowej ERC poprzedzają zazwyczaj spotkania stałych komitetów i grup roboczych. Tak też było i tym razem. Obradował m.in. stały komitet ds. konfliktu interesów, naruszeń dobrych obyczajów naukowych i etyki (Standing Committee on Conflict of Interest, Scientific Miconduct, and Ethics CoIME). Omawiano obowiązujące w ERC dobre praktyki postępowania z przypadkami nieuczciwości naukowej, a także dokonano przeglądu dziesięciu konkretnych przypadków wykrytych naruszeń zasad etycznych i sposobu reakcji na ich wystąpienie. Przypadki te obejmowały zgłoszenia wniosków o finansowanie, które były plagiatami innych wniosków, nieprawidłowości we współautorstwie publikacji naukowych, a także fałszowanie danych w badaniach finansowanych przez wcześniejsze granty spoza ERC czy manipulacje danymi i ponowne użycie opublikowanych już wcześniej wyników. Podkreślano zdecydowane i skuteczne działania instytucji, w których realizowane są granty ERC. Obradowały także: komitet ds. paneli ewaluacyjnych (Standing Committee on Panels) oraz komitet skoncentrowany na ocenie wyników działania programów grantowych ERC (Standing Committee on Program Impact and Evaluation).\n\nW czasie obrad grupy roboczej zajmującej się innowacjami i kontaktami z gospodarką (Working Group on Innovation and Relations with Industry) mówiono o trudnościach oceny wpływu grantów ERC na pojawiające się innowacje, a także prezentowano sposoby stosowane w próbach takiej oceny. Dyskutowano też funkcjonowanie grantów Proof-of-Concept. Spotkała się także grupa zajmująca się zwiększeniem udziału kobiet w grantach ERC (Working Group on Gender Balance).\n\nTradycyjnie odbyły się także trzy równoległe posiedzenia członków Rady Naukowej związanych z poszczególnymi obszarami nauki: naukami o życiu, naukami ścisłymi i technicznymi oraz naukami humanistycznymi i społecznymi. Omawiano na nich sprawy utworzenia nowych paneli ewaluacyjnych, a także stan rekrutacji członków poszczególnych paneli. Zwracano uwagę na zwiększenie udziału kobiet wśród ekspertów, a także lepsze zrównoważenie geograficzne paneli.\n<h3>Wydarzenia towarzyszące</h3>\nZ posiedzeniem plenarnym były powiązane spotkania mające na celu zapoznaniu z ERC naukowców pracujących w Polsce, a członków Rady z polskim środowiskiem naukowym. Swoje uczelnie przedstawili: prof. Bartosz Brożek, prodziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. Ryszard Naskręcki, prorektor ds. szkół doktorskich Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz prof. Marek Pawełczyk, prorektor ds. nauki i rozwoju Politechniki Śląskiej. Przewodniczący Rady Naukowej ERC Jean-Pierre Bourguignon krótko przedstawił zasady funkcjonowania agencji. Potem troje polskich laureatów grantów ERC – Michał Németh z Uniwersytetu Jagiellońskiego, Krzysztof Fic z Politechniki Poznańskiej i Magdalena Król ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie – opowiadało, jak wyglądała ich droga do złożenia wniosku grantowego w ERC oraz o swoich badaniach finansowanych z tych grantów.\n\nKolejna grupa prezentacji należała do młodych polskich naukowców, potencjalnych grantobiorców ERC: prof. Michała Horodeckiego z Uniwersytetu Gdańskiego, dr. Mikołaja Lewandowskiego z Centrum NanoBioMedycznego UAM, dr Agaty Karskiej z UMK w Toruniu, dr. hab. inż. Przemysława Daty z Politechniki Śląskiej, dr Anny Czarnej z Małopolskiego Centrum Biotechnologicznego UJ oraz dr. Błażeja Nikiel-Wroczyńskiego z UJ. Prof. Zbigniew Błocki przedstawił działalność Narodowego Centrum Nauki, wzorowanego w dużej mierze na ERC.\n\nOstatnim wydarzeniem, w którym wzięło udział kilku członków Rady Naukowej ERC, były Warsztaty ERC w Warszawie, zorganizowane 24 października przez Biuro Doskonałości Naukowej PAN.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. inż. Andrzej Jajszczyk,  członek Rady Naukowej ERC\n\n</div>', 'Rada Naukowa ERC w Krakowie ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'rada-naukowa-erc-w-krakowie%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 07:20:53', '2020-02-17 06:20:53', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/rada-naukowa-erc-w-krakowie%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2160, 1, '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 'maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/maja-juz-gdzie-grac-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2062, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '[caption id=\"attachment_2099\" align=\"alignnone\" width=\"427\"]<img class=\"wp-image-2099 \" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny-fa-02-2020-4.jpg\" alt=\"\" width=\"427\" height=\"641\" /> Fot. Magdalena Wiśniewska-Krasińska[/caption]\n<h2>Prof. <b>Maciej Żylicz</b> komentuje wyniki ostatnich prac Zespołu ds. monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki</h2>\nJako zespół zajmujemy się wieloma sprawami, ostatnio przedstawiliśmy ministrowi nauki uwagi dotyczące statutów uczelni oraz sposobu oceniania indywidualnych nauczycieli akademickich (dokument obok).\n\nZespół jest bardzo zróżnicowany – są w nim byli i obecni rektorzy dużych i mniejszych uczelni, przedstawiciele środowiska naukowego, w tym m.in. związków zawodowych, studentów i doktorantów, czy przewodniczący Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego – zatem nasz ogląd spraw jest bardzo wszechstronny. Wielokrotnie różnimy się w poglądach na pewne zagadnienia. Na podstawie analizy przedstawionych przez uczelnie statutów stwierdziliśmy jednak wspólnie, że w niewielkim stopniu zmieniły one swoją strukturę, mimo, że dzięki Ustawie 2.0 miały w tym zakresie dużą swobodę. Dlaczego tak się stało? Przypuszczam, że jest to swego rodzaju gra części środowiska naukowego: zmienić się tak, by nic w rzeczywistości się nie zmieniło (podkreślam, że to moja osobista opinia). Czy taka strategia będzie się opłacać? Tego nie wiem. Domyślam się, że niektórzy rektorzy zdawali sobie sprawę z wadliwości dotychczasowych struktur uczelni oraz proponowanych nowych rozwiązań statutowych, ale nie potrafili przekonać społeczności akademickich do głębszych zmian. Może liczą, że teraz to Ministerstwo Nauki uchyli ewidentne niezgodności statutów z ustawą?\n\nDrugi element, na który zwróciliśmy uwagę, to ocena indywidualna pracowników naukowych. To rektor powinien ustalić reguły gry w tym obszarze. Niestety, w wielu uczelniach próbuje się przesunąć kompetencje w tym zakresie na inne organy, np. senaty uczelni, a dla oceny okresowej pracownika ustala się podobne zasady co do oceny dyscypliny naukowej. Narzekamy na „punktozę”, ale wprowadzamy ją dla oceny indywidualnej, gdzie nie tylko nie jest potrzebna, ale wręcz szkodliwa. Jako zespół wskazujemy zatem dobre praktyki w zakresie indywidualnej oceny pracownika, które można znaleźć choćby w Europejskiej Karcie Naukowca. Ponadto przypominamy, że Kodeks Pracy wskazuje, że pracownik może być oceniany jedynie z realizacji uprzednio wyznaczonych zadań.\n<div class=\"signature\">\n\nNotował Piotr Kieraciński\n\n</div>\n<h3>Uwagi Zespołu ds. monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki dotyczące statutów uczelni i oceny indywidualnej nauczycieli akademickich</h3>\nNa podstawie przeglądu statutów uczelni, a także zapoznania się z wynikami audytów przeprowadzonych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Zespół do spraw monitorowania wdrażania reformy szkolnictwa wyższego i nauki stwierdza, że struktury uczelni niewiele się zmieniły. Ponadto niepokojące jest umieszczanie w statutach uczelni zapisów, które odbiegają od intencji przyświecającej tworzeniu Ustawy 2.0, albo są wręcz sprzeczne z jej przepisami:\n<ul>\n 	<li>w przypadku niektórych uczelni w składzie Senatu możliwa jest obecność osób nie pochodzących z wyboru. W nowym stanie prawnym nikt, poza rektorem uczelni, nie wchodzi w skład Senatu z mocy prawa. Niedopuszczalne jest, aby osoby powołane po 1 października 2019 na funkcje kierownicze automatycznie wchodziły w skład Senatu;</li>\n 	<li>osobom funkcyjnym narzuca się dodatkowe wymagania przy ich wyborze oraz kumuluje się ich niektóre funkcje (jednoczesne pełnienie funkcji organu uczelni i funkcji kierowniczej w uczelni, np. rektor, dziekan, prorektor). Za budzące wątpliwości uznaje się pełnienie przez rektora funkcji kierowniczej, na którą rektor musiałby sam siebie powołać. Uważamy, że zakaz kumulacji powinien ograniczyć się tylko do funkcji kierowniczej bezpośrednio podległej rektorowi, tak aby rektor nie podlegał bezpośrednio sam sobie. Nie jest też jasne, jakie skutki zaistniałyby w przypadku, gdyby nastąpiło odwołanie rektora jako organu;</li>\n 	<li>ogranicza się kompetencje rektora, w tym np. wskazywanie kierowników jednostek (wprowadzając na przykład wymaganie uprzedniego pozyskania pozytywnej opinii innego podmiotu);</li>\n 	<li>ogranicza się kompetencje niektórych ciał statutowych przewidzianych w ustawie, a w skrajnym przypadku Rada Uczelni pozbawiana jest możliwości wskazania kandydatów na rektora. Treść art. 18 ustawy, określająca uprawnienie do wskazywania kandydatów na rektora, skonfrontowana z art. 34 ust. 1 oznacza, że statut może określić inne podmioty (poza Radą) uprawnione do wskazywania kandydatów na rektora, ale nie może pozbawić Rady kompetencji wskazywania kandydatów na rektora;</li>\n 	<li>tryb odwołania rektora (art. 27 ustawy) powinien zostać rozwinięty w statucie uczelni lub w Zasadach Działania Rady. Można przewidzieć różne scenariusze: wniosek o odwoływanie rektora np. kwalifikowaną większością głosów Rady Uczelni lub/i wprowadzenie wymogu, aby Rada zasięgnęła opinii Senatu w tej sprawie;</li>\n 	<li>za niedopuszczalne na gruncie ustawy należy uznawać przeniesienie w statucie ustawowych kompetencji uczelni (całej uczelni) na jej wydzieloną część (jednostkę organizacyjną) i związane z tym przeniesienie części uprawnień rektora (wyłącznych) na inny podmiot (jednego z prorektorów), np. w zakresie polityki kadrowej;</li>\n 	<li>tryb przyjmowania statutów w niektórych przypadkach nie uwzględniał opinii Rady Uczelni lub/i związków zawodowych.</li>\n 	<li>Niepokojący jest także fakt tworzenia systemu oceny indywidualnej nauczycieli akademickich na podstawie zasad oceny dyscyplin naukowych. Zespół wskazuje, że jest to niewłaściwy, a przede wszystkim niezgodny z prawem pracy kierunek działania. Regulacje ustawowe i dobre praktyki (np. Europejska Karta Naukowca) wskazują na to, że indywidualna ocena pracownika powinna dotyczyć oceny wykonania zadań uprzednio wyznaczonych wspólnie z przełożonym w zakresie trzech obszarów (jeśli oceniany jest pracownik zatrudniony na etacie badawczo-dydaktycznym): nauki, dydaktyki i w innych ważnych dla uczelni i społeczeństwa obszarach działalności oraz wynikających z treści stosunku pracy. Jeśli ocena jest negatywna w obszarze nauki lub dydaktyki, końcowa ocena także powinna być negatywna. Zespół zwraca uwagę, że:</li>\n 	<li>niezgodne z ustawą jest ograniczanie, poprzez regulacje statutu uczelni, kompetencji rektora przez inny organ, najczęściej Senat, w zakresie ustalania zasad i kryteriów oceny nauczyciela akademickiego oraz ustalanie lub zmienianie kryteriów w trakcie trwania okresu oceniania i stosowanie ich z mocą wsteczną. Zgodnie z art. 128 ust. 3 ustawy kryteria oceny okresowej dla poszczególnych grup pracowników i rodzajów stanowisk oraz tryb i podmiot dokonujący oceny okresowej określa rektor, po zasięgnięciu opinii Senatu, związków zawodowych, samorządu studenckiego oraz samorządu doktorantów (…). Kryteria nie mogą dotyczyć obowiązku uzyskania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora. Kryteria przedstawia się nauczycielowi akademickiemu przed rozpoczęciem okresu podlegającego ocenie;</li>\n 	<li>za niewłaściwe należy uznać przeprowadzanie oceny dokonań naukowych nauczyciela akademickiego wg dokładnie tych samych kryteriów jak ustalone dla oceny dyscyplin naukowych. Nauczyciel akademicki jest oceniany za wykonywanie swoich zadań związanych z zakresem obowiązków, jakie obowiązują go na zajmowanym stanowisku. Muszą zatem także uwzględniać postawę i zaangażowanie pracownika, także wtedy, gdy prowadzone badania naukowe z przyczyn niezależnych od pracownika nie przyniosą zakładanych efektów. Kryteria oceny w uczelni muszą być takie same dla poszczególnych stanowisk i ich grup, bez względu na dyscyplinę naukową lub rodzaj jednostki organizacyjnej uczelni, w której zatrudniony jest oceniany nauczyciel akademicki;</li>\n 	<li>ocena indywidualna pracownika w zakresie zadań badawczych i nauki nie powinna być zawężona do wyników naukowych uzyskanych w zakresie deklarowanej przez pracownika dyscypliny badawczej, ale na podstawie oceny peer review najważniejszych osiągnięć naukowych (uzyskanych w okresie podlegającym ocenie) przedstawionych przez niego samego. Ocena ta nie może zależeć od punktów wygenerowanych przez dorobek pracownika w ramach oceny dyscyplin naukowych uprawianych w danej uczelni;</li>\n 	<li>za niewłaściwe należy uznać dokonywanie oceny nauczyciela akademickiego bez uwzględniania warunków (najczęściej finansowych i organizacyjnych), jakie powinien zapewnić mu bezpośredni przełożony (pracodawca) w celu umożliwienia realizacji jego obowiązków naukowych lub dydaktycznych.</li>\n</ul>', 'Błędy w statutach i zasadach oceny ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 10:01:02', '2020-02-17 09:01:02', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bledy-w-statutach-i-zasadach-oceny%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2116, 41, '2020-02-24 15:15:18', '2020-02-24 14:15:18', 'Dodane przez administratora', 'instytutsystematyki', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'instytutsystematyki', '', '', '2020-02-24 15:15:18', '2020-02-24 14:15:18', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/instytutsystematyki/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2106, 1, '2020-02-17 11:28:15', '2020-02-17 10:28:15', '<img class=\"clearImage alignnone wp-image-2108 size-full\" style=\"width: 100%; margin: 0; padding: 0;\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk-1-scaled.jpg\" alt=\"\" />', 'Szkolenia i warsztaty dla pracowników uczelni', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-3', '', '', '2020-02-19 08:27:25', '2020-02-19 07:27:25', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu-3/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2108, 1, '2020-02-17 11:56:09', '2020-02-17 10:56:09', '', 'Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kalendarium_2020_205x285_0220_a_v1', '', '', '2020-02-17 11:56:09', '2020-02-17 10:56:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/Kalendarium_2020_205x285_0220_A_v14_druk-1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2109, 38, '2020-02-17 11:56:54', '2020-02-17 10:56:54', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-4', '', '', '2020-02-17 11:56:54', '2020-02-17 10:56:54', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-4/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2119, 44, '2020-02-25 17:25:32', '2020-02-25 16:25:32', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-6', '', '', '2020-02-25 17:25:32', '2020-02-25 16:25:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2120, 48, '2020-02-26 14:56:35', '2020-02-26 13:56:35', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-5', '', '', '2020-02-26 14:56:35', '2020-02-26 13:56:35', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-5/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2121, 48, '2020-02-26 14:55:44', '2020-02-26 13:55:44', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-6', '', '', '2020-02-26 14:55:44', '2020-02-26 13:55:44', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2122, 48, '2020-02-26 14:55:45', '2020-02-26 13:55:45', '', 'Zamówienie pojedynczego wydania', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-wydania-7', '', '', '2020-02-26 14:55:45', '2020-02-26 13:55:45', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-wydania-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2123, 51, '2020-03-02 14:27:26', '2020-03-02 13:27:26', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-6', '', '', '2020-03-02 14:27:26', '2020-03-02 13:27:26', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-6/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2124, 52, '2020-02-28 14:25:31', '2020-02-28 13:25:31', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-7', '', '', '2020-02-28 14:25:31', '2020-02-28 13:25:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2125, 53, '2020-03-02 10:40:04', '2020-03-02 09:40:04', 'Dodane przez administratora', 'arturmalina', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'arturmalina', '', '', '2020-03-02 10:40:04', '2020-03-02 09:40:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/arturmalina/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2128, 19, '2020-03-05 10:41:04', '2020-03-05 09:41:04', '', 'Zamówienie prenumeraty', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-prenumeraty-8', '', '', '2020-03-05 10:41:04', '2020-03-05 09:41:04', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-prenumeraty-8/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2129, 56, '2020-03-05 16:19:09', '2020-03-05 15:19:09', '', 'Zamówienie pojedynczego artykułu', '', 'private', 'closed', 'closed', '', 'zamowienie-pojedynczego-artykulu-7', '', '', '2020-03-05 16:19:09', '2020-03-05 15:19:09', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/rrp_order/zamowienie-pojedynczego-artykulu-7/', 0, 'rrp_order', '', 0),
(2107, 1, '2020-02-17 11:31:48', '2020-02-17 10:31:48', 'W ostatnich czasach coraz częściej mamy na uniwersytetach do czynienia z zakazem głoszenia różnego rodzaju poglądów. Najczęściej chodzi o zakaz organizacji wystąpień gości zapraszanych przez studentów. Zakaz zastąpił dyskusję. Na to zjawisko odpowiedziało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, proponując nowelizację ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Ma ona na celu zapewnienie wolności wypowiedzi na uczelniach.\n\nMin. Jarosław Gowin tłumaczy: – Nasila się ideologiczna cenzura na uniwersytetach. Tymczasem powinny być one miejscem nieskrępowanej debaty naukowej. Będę bronił prawa do głoszenia poglądów, tak gender, jak i przeciwstawnych. Przytoczył przykłady zakazu debaty na uczelniach w okresie swojej poprzedniej kadencji ministra nauki: raz chodziło o zakaz wykładu marksistowskiego, drugi – konferencji o charakterze konserwatywnym. Czarę goryczy przelało zwolnienie z pracy na Śląskim Uniwersytecie Medycznym oraz dyscyplinarka na Uniwersytecie Śląskim dla wykładowców, którzy na zajęciach ze studentami mówili, że rodzina to… rodzice, mama, tata i dzieci oraz krewni. Ciekawe, że inicjatorami skarg na wykładowców (skutkujących zwolnieniem wykładowcy i dyscyplinarką) byli studenci, słuchacze wykładów, których zbulwersował obraz zwykłej rodziny, przedstawiony przez wykładowców. O ile można usprawiedliwić studentów, o tyle trudno zrozumieć postawę władz uczelni.\n\n– Uniwersytet jest właściwą przestrzenią do wymiany poglądów, a nie cenzurowania osób i sposobów myślenia. Etos akademicki powinien być wystarczającą gwarancją wolności badań i wykładów. Jednak nie jest – mówił Jarosław Gowin. Przyznał też, że to wstyd, że musimy ustawowo regulować sprawy, które powinny wynikać z obyczaju środowiska akademickiego.\n\nMarcin Gubała, dyrektor Departamentu Legislacyjno-Prawnego MNiSW przypomniał, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce już reguluje kwestie wolności akademickiej. Raz w preambule („obowiązkiem władzy publicznej jest tworzenie optymalnych warunków dla wolności badań naukowych i twórczości artystycznej, wolności nauczania”), a drugi raz w art. 3 ust. 1. („Podstawą systemu szkolnictwa wyższego i nauki jest wolność nauczania, twórczości artystycznej, badań naukowych i ogłaszania ich wyników”). Te zapisy okazują się jednak niewystarczające. Dyr. Gubała zapowiedział, że ministerstwo nauki przygotuje własną nowelizację ustawy, a nie skorzysta z propozycji innych instytucji (Ordo Iuris). Nowelizacja ma polegać na korekcie art. 3, w którym zostanie zapisana wprost wolność wyrażania poglądów jako powiązana z wolnością nauczania i badań.\n\nPrzedstawiciele MNiSW przypomnieli, że celem nowelizacji jest ochrona tych, którzy mogliby być postponowani za swoje poglądy, ale nie danie immunitetu tym, którzy zechcą nadużywać wolności, łamiąc prawo czy promując treści sprzeczne z wynikami badań naukowych (chodzi o tzw. pseudonaukę, cokolwiek to znaczy). Nowelizacja ma wprowadzić obowiązek organów kierowniczych uczelni do zapewnienia warunków zachowania wolności.\n\nMinisterstwu chodzi też o umożliwienie osobom, których wolności zostaną naruszone, zwrócenie się z wnioskiem o ochronę. W tym celu ma powstać Komisja ds. wolności. Zostanie ona umocowana ustawowo. W jej skład wejdzie 9 osób, w tym 3 wskazane przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego, po jednej wskazanej przez Parlament Studentów RP i Krajową Reprezentację Doktorantów oraz cztery osoby wskazane przez ministra nauki. Komisja będzie powoływana na pięcioletnią kadencję. Ma sama stworzyć regulamin działania i odpowiednie procedury. Funkcji w komisji nie można będzie łączyć z innymi funkcjami akademickimi, w tym dyscyplinarnymi. Ministerstwo chciałoby, aby procedowanie nie trwało długo. Postępowania miałby kończyć się w ciągu dwóch tygodni wydaną przez komisję rekomendacją dla władz uczelni. Postępowania nie będą miały charakteru administracyjnego, a rekomendacja też nie będzie decyzją administracyjną. Będzie jednak ogłaszana, w wersji anonimizowanej, w Biuletynie Informacji Publicznej MNiSW. Uczelnia będzie musiała w ciągu 30 dni odpowiedzieć, jak ją zrealizowała.\n\nMinisterstwo nie przewiduje żadnych dodatkowych sankcji dla rektorów. One są już zapisane w art. 13 ustawy PWSN. – Może te przepisy wywołają pewną refleksję środowiska akademickiego – zastanawiał się minister nauki.\n\nKomisja miałaby rozpocząć działalność 1 października 2020 r. – W tym właśnie czasie nabiera pełnej mocy reforma nauki – mówił min. Gowin. – Tam, gdzie się knebluje usta, tam kończy się prawda, tam nie ma już uniwersytetu.\n<div class=\"signature\">\n\n(p)\n\n</div>', 'Wolnościowa nowelizacja', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu', '', '', '2020-02-19 08:07:43', '2020-02-19 07:07:43', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2063, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Prof. dr hab. <b>Grzegorz Kurzyński</b>, rektor Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2017\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa-fa-02-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"554\" height=\"554\" />\n\nCzwarta Rewolucja Przemysłowa stała się faktem, a jej poszczególne wyznaczniki (robotyka, sztuczna inteligencja, digitalizacja) dają o sobie znać w wielu obszarach ludzkiej działalności. Czy wpływa ona również na wyższe szkolnictwo artystyczne (muzyczne)? Poprzednie dwie rewolucje: druga, związana z zastosowaniem elektryczności, i trzecia, dotycząca komputeryzacji, przyczyniły się do najbardziej chyba radykalnych zmian w obszarze muzyki (jakkolwiek nie dotyczących jej merytorycznej istoty), a zwłaszcza technologii jej dostarczania i upowszechniania.\n\nW tak specyficznym obszarze, jakim jest muzyka, umiejętność dostosowania się do nowych realiów będzie wielkim wyzwaniem. Można przypuszczać, że wprowadzanie nowych technologii i cyfryzacja spowodują w najbliższych latach powstanie około 50 nowych zawodów, a wiele innych zaniknie; dotyczy to również muzyki. Jest więc bardzo prawdopodobne, że uczenie się osiągnie rzeczywiście wymiar lifelong – trwać będzie przez całe życie. Oznacza to, że absolwenci pojedynczego programu studiów nie będą mogli oczekiwać zatrudnienia na całe życie na „jednaj ścieżce kariery”. W przyszłości będą zatrudniani przez różnych pracodawców, czego rezultatem może być konieczność uzupełniania kwalifikacji poprzez uczestniczenie w szkoleniach dostarczających wiedzy w tzw. małych porcjach w postaci specyficznych konkretnych modułów albo krótkich programów wzbogacających ich obecne kompetencje. Dzięki nowym sposobom nauczania (m.in. Tutoring, Flipped Education, Problem Based Learning, Peer Learning, Case Learning) pewne obszary wiedzy będą mogły być przyswajane przez studentów w znacznie krótszym czasie. To, na co przeznaczamy w naszym wyższym szkolnictwie muzycznym dwa albo trzy lata, jest często opanowywane w czołowych uczelniach w znacznie szybciej, i wcale nie jest to wiedza powierzchowna.\n\nOprócz oczywistej potrzeby podniesienia świadomości studentów, że dyplom wyższej uczelni nie oznacza zakończenia ich edukacji, muszą być oni również przygotowani do stania się autonomicznymi, samodzielnie kształcącymi się jednostkami; muszą zrozumieć wagę ustawicznego uczenia się, a nie zadowalać „jednorazowym uczeniem się”, po którym następuje zatrudnienie.\n\nWiele wskazuje na to, że w obszarze muzyki już niebawem czekają nas istotne zmiany. Przykładem mogą być istniejące już przecież programy komputerowe mogące tworzyć muzykę na poziomie Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena czy innych wielkich twórców, na szczęście na razie tylko ją naśladujące. Ponadto zagrożony wydaje się wzorzec edukacji muzycznej bazującej na relacji mistrz – uczeń, one-to-one teaching. Istnieją przecież możliwości prowadzenia zajęć wręcz międzykontynentalnych na przykład z gry na fortepianie, w trakcie których dość niepozorny instrument, jakim jest Disklavier (konwencjonalny akustyczny fortepian, wyposażony jednak w elektroniczne czujniki do nagrywania i elektromechaniczne solenoidy do odtwarzania), przesyła sposoby działań na klawiaturze wybitnego mistrza do każdego innego miejsca na świecie, gdzie taki instrument się również znajduje, umożliwiając śledzenie ruchów klawiszy i pedału, oczywiście wraz z całą sferą audiowizualną.\n\nCyfryzacja nie powinna wpływać na tzw. ludzki wymiar szkolnictwa wyższego. Tymczasem nowe podejście do uczenia się i nauczania oraz do stosowania korzyści płynących z digitalizacji niesie z sobą ryzyko standaryzacji i dehumanizacji. Groźba dehumanizacji, tak często podkreślana przy charakteryzowaniu Czwartej Rewolucji Przemysłowej (w świecie, który w coraz większym stopniu zależy od robotyki i sztucznej inteligencji), jest coraz bardziej realna i wymaga podjęcia działań potrzebnych do stawienia jej czoła. I tu istotną rolę zaczyna odgrywać sztuka, która spełniając w dużym stopniu przesłanki Czwartej Rewolucji Przemysłowej, może służyć jako pewien moderator w zachodzących zmianach.\n\nJakkolwiek obecnie nie możemy określić, jakie konkretne umiejętności, kompetencje i wiedza będą potrzebne w obliczu zmian, jakie przyniesie Czwarta Rewolucja Przemysłowa, to jednak uczelnie powinny być przygotowane do szybkiego adaptowania się i tworzenia szerokiego spektrum możliwości kształcenia dla znacznie zróżnicowanej grupy studentów. Kluczowym pojęciem będzie w tym kontekście elastyczność i musi być ona postrzegana na wiele sposobów: programy powinny być bardziej elastyczne, aby dostosować się do zmian technologicznych i społecznych oraz do większej różnorodności studentów na rozmaitych etapach ich życia. Cały ten zakres zagadnień został dostrzeżony przez gremia odpowiedzialne za kierunki rozwoju edukacji muzycznej w Europie: European Music Council, European Association of Conservatoires (AEC), International Music Council (IMC) i European Association for Music in Schools.\n\nDokąd więc zmierza sztuka muzyczna? Powinna być ukierunkowana zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość. Oczywiście w żadnym wypadku nie możemy zaniedbać obecnej formuły kształcenia studentów na bazie muzyki klasycznej minionych epok, gdyż stanowi ona istotę naszego dziedzictwa kulturowego. Ale technologia, cyfryzacja umożliwiają teraz całkowicie nowe podejście do tzw. materii muzycznej. Jeśli chodzi o przyszłość muzyki – naszym obowiązkiem jest dotarcie z najnowszą muzyką do szerszego grona odbiorców, wykreowanie nowej publiczności, która tę muzykę będzie chciała odbierać. Było to zresztą jednym z postulatów programu European Agenda for Music sformułowanego przez Europejską Radę Muzyki (European Music Council).\n\nBezsprzecznie więc można stwierdzić, że gigantycznym skarbem muzyki jest jej różnorodność, charakteryzująca się wielością stylów, gatunków i idiomów, co zarówno zobowiązuje, jak i inspiruje do dalszego rozwoju oraz ciągłego aktualizowania naszych programów kształcenia. To aktualizowanie wymaga definitywnej zmiany sposobu myślenia pozwalającego na umiejętne wykorzystanie obszarów udostępnionych przez zachodzącą obecnie rewolucję cyfrową. Poprzednie innowacyjne trendy w muzyce – serializm, punktualizm, muzyka aforystyczna, muzyka konkretna, aleatoryzm, muzyka stochastyczna, muzyka mikrotonowa, minimalizm, muzyka spektralna, w których obok istniejących już instrumentów (albo wobec ich braku) używano sporadycznie również elektroniki – powoli stają się przeszłością.\n\nW dzisiejszej dobie cyfryzacji muzyka szuka sobie ciągle nowych obszarów i musimy być na to przygotowani. Dobrym przykładem są tu realizacje Stanford Laptop Orchestra, działającej na słynnym Uniwersytecie Stanforda, osadzone w wymiarze interdyscyplinarnym, łączące muzykę z baletem i sztukami wizualnymi (co zresztą nie jest już obecnie żadną nowością, jednak podkreślmy, że wymieniony zespół robi to w sposób mistrzowski).\n\nPodjęcie działań mających na celu ustanowienie nowych programów i specjalizacji, w szczególności o charakterze interdyscyplinarnym (także międzyuczelnianym), wymaga ukierunkowania na: • wspieranie procesów adaptacyjnych w obszarze zmian kulturowych zachodzących w Europie i poza nią (Kulturalne i Kreatywne Szkolnictwo Wyższe); • zwiększenie społecznego wpływu edukacji muzycznej; • wspieranie różnorodności muzycznej i kształtowanie nowych odbiorców; • wdrażanie programów nauczania, które wyposażają studentów i absolwentów w wiedzę i umiejętności umożliwiające im zatrudnienie na międzynarodowym rynku pracy.\n\nTak więc w niedalekiej przyszłości czeka nas dostosowanie obecnych efektów uczenia się do potencjalnie nowych wymagań, a także istotne zmiany w mechanizmach zapewnienia jakości, które w obecnej formie mogą stanowić przeszkodę dla innowacji w projektowaniu programów kształcenia. Należy rozwiązać tę sprzeczność analizując obecne przepisy, standardy, wytyczne i upewnić się, że mechanizmy zapewnienia jakości pomagają reagować na różne nowe rodzaje wymagań.', 'Wyższe szkolnictwo artystyczne a Czwarta Rewolucja Przemysłowa', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa', '', '', '2020-02-17 07:21:16', '2020-02-17 06:21:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wyzsze-szkolnictwo-artystyczne-a-czwarta-rewolucja-przemyslowa/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2064, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<p>Senat Uniwersytetu Warszawskiego powołał Zespół roboczy ds. wyjaśnienia publicznie sformułowanych zarzutów dotyczących wywierania wpływu na funkcjonowanie uczelni. Mogą się do niego zgłaszać osoby posiadające informacje na temat działań Pawła „Pabla” Piwowara, do niedawna p.o. kierownika Sekcji Promocji i Informacji Wydziału Prawa i Administracji UW. </p><p>To efekt artykułu Pawła Lenartowicza Pablo – szara eminencja, jaki opublikowaliśmy w styczniu na naszym portalu. Autor, działacz Uniwersytetu Zaangażowanego i student ekonomii, a wcześniej Kolegium MISH na UW, opisał w nim działania Piwowara. Określił go mianem szarej eminencji Wydziału Prawa i Administracji. „Choć formalnie nie sprawuje on żadnej funkcji uzasadniającej spotkania ze studentami, to właśnie w jego gabinecie senatorom studenckim przekazywane są dyspozycje, w jaki sposób głosować podczas posiedzeń Senatu UW. Posiedzenia odbywają się za zamkniętymi drzwiami, jednak jeden z obecnych studentów jest «zobowiązany» do prowadzenia transmisji na żywo” – opisywał Lenartowicz. </p><p>Z jego informacji wynika, że spotkania ze studentami dotyczą także Samorządu Studentów UW, zwłaszcza ustawiania głosowań na najważniejsze funkcje w samorządzie, w szczególności te związane z reprezentowaniem studentów w organach uczelni. „Paweł Piwowar ma opinię bardzo wpływowej osoby, nie tylko na WPiA, lecz także na wydziałach, które mają zbieżne z WPiA interesy w polityce senackiej. W czasie zbierania materiału do artykułu słyszę o sytuacji, w której miało dojść do groźby: «uważaj, bo twój egzamin może źle pójść». Dowiedziałem się od kilku osób, że byłemu studentowi WPiA, zajmującemu ważną funkcję w Samorządzie Studenckim, uniemożliwiono podejście do obrony pracy magisterskiej, a tym samym ukończenie studiów”. Autor zarzucił bohaterowi nie tylko ustawianie głosowań, ale także zastraszanie i przemoc. „Po jednym ze spotkań Piwowar, jak mówią świadkowie, wpadł do siedziby samorządu, wrzeszczał, groził przewodniczącemu, że «odwoła go z funkcji» oraz naruszał przestrzeń osobistą znajdujących się tam osób. Pretekstem do wszczęcia awantury była niechęć zarządu Samorządu Studentów do wspierania kandydatury osoby, której powołania oczekiwał Pablo”.  </p><p>Po tym, jak artykuł pojawił się na naszej stronie internetowej, od razu zareagowały władze uniwersytetu. Rektor prof. Marcin Pałys zapowiedział, że „sprawa musi być bezwzględnie wyjaśniona. Studenci UW mają prawo do samorządności!”. Z kolei prorektor ds. naukowych, prof. Maciej Duszczyk określił zarzuty jako „bardzo poważne” i przyznał, że „należy za wszelką cenę zadbać, aby najgorsze praktyki z polityki nie przenikały na UW”. Na posiedzeniu Senatu UW, 23 stycznia, powołano zespół, który ma zająć się wyjaśnieniem zarzutów sformułowanych w tekście. W jego skład weszli przewodniczący stałych komisji senackich: prof. dr hab. Ewa Czerniawska, prof. dr hab. Paweł Kulesza, prof. dr hab. Roman Kuźniar, prof. dr hab. Zbigniew Marciniak (przewodniczący), dr Mariola Zalewska, prof. dr hab. Tomasz Żylicz. </p><p>Jak informuje Anna Korzekwa-Józefowicz, rzecznik UW, jeszcze tego samego dnia rektor wysłał do dziekana WPiA pismo w tej sprawie. „Zważywszy, że wątki sprawy wiążą się z wykonywaniem bądź zaniechaniem obowiązków pracowniczychw, oczekuję, że w ramach sprawowanego nadzoru nad organizacją i porządkiem pracy na Wydziale Prawa i Administracji dokona Pan stosownych ustaleń i zastosuje odpowiednie środki porządkowe i dyscyplinujące” – napisał prof. Pałys, dodając, że chce być informowany na bieżąco „o poczynionych wyjaśnieniach, a w przypadku ustalenia ewidentnych naruszeń lub zaniedbań, o podjętych krokach dyscyplinujących”. </p><p>Na publikację zareagował również sam Paweł Piwowar. Najpierw złożył rezygnację ze studiów doktoranckich (kopia decyzji o skreśleniu go ze studiów dotarła do sekretariatu rektora 28 stycznia), a następnie złożył wymówienie z pracy z dniem 31 stycznia (wpłynęło do Biura Spraw Pracowniczych). Jak zapewnia rzecznik UW, rezygnacja ta nie kończy sprawy. Zadaniem senackiego Zespołu jest bowiem prześledzenie mechanizmu opisanego w artykule i wypracowanie rekomendacji na przyszłość, by takie sytuacje nie mogły mieć miejsca. </p><p>– Zespół będzie chciał się spotkać m.in. z autorem artykułu, Pawłem Lenartowiczem, i senatorami studenckimi. Otwarty jest też na informacje od innych członków naszej społeczności. Wszystkie osoby, które mają więcej informacji w tej sprawie i chciałyby o tym opowiedzieć, mogą się zgłaszać do zespołu – informuje Anna Korzekwa-Józefowicz. </p><div class=\"signature\"><p><podpis>PL, MK</podpis></p></div>', 'Pablo – szara eminencja ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'pablo-szara-eminencja%e2%80%a9', '', '', '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/pablo-szara-eminencja%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2065, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Chcemy w 2020 r. zamiast zwiększenia subwencji przekazać uczelniom obligacje skarbowe, ale o statusie nieograniczonej rozporządzalności. To znaczy, że już pierwszego dnia, gdy uczelnie je otrzymają, będą mogły zamienić je na gotówkę. Postanowiliśmy, co ważne, przekazać uczelniom badawczym o 10% więcej środków niż przewidywała ustawa.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-1999\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/likwidujemy-bariey-rozwoju-nauki-fa-02-2020-2-1005x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"1005\" height=\"1024\" />\n\n<strong><b>Jak ocenia pan reformę po roku od wejścia w życie nowej ustawy, po zapoznaniu się z opiniami zespołu monitorującego jej wdrażanie? </b></strong>\n\nUważam, że wdrażanie reformy przebiega harmonijnie, nie rodzi większych napięć ani perturbacji dla uczelni. Obserwujemy jednak, że uczelnie, jeśli chodzi o rozwiązania statutowe, na ogół bardzo zachowawczo podchodzą do możliwości skorzystania z szerszej autonomii. Mamy wstępną analizę. Wydaje się, że większość uczelni postanowiła zachować dotychczasową strukturę, tj. podział na wiele stosunkowo wąsko definiowanych wydziałów, co w ocenie ministerstwa nie zawsze jest najlepsze dla dalszego ich rozwoju. Jednocześnie są takie uczelnie, i to nie tylko w gronie tych, które brały udział w konkursie na uczelnie badawcze lub nie znalazły się w dziesiątce laureatów, które przeprowadzają zmiany dużo śmielsze. Wśród tych ostatnich wymieniłbym Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach czy Uniwersytet Rzeszowski. Wśród uczelni badawczych wyróżnia się statut Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.\n\n<strong><b>Czy zadowolony jest pan z poziomu finansowania, jaki udało się zapewnić tej reformie?</b></strong>\n\nNa pewno poziom finansowania szkolnictwa wyższego i nauki, w tym nakładów budżetowych na B+R, jest wciąż za niski, ale w 2019 roku uzyskaliśmy ze środków budżetowych dodatkowe 5 miliardów złotych, a w roku 2020 projekt budżetu przewiduje wzrost nakładów o kolejne 4,2 miliarda. Z tej kwoty 800 milionów zostanie przeznaczone na wzrost płac w szkolnictwie wyższym – jest to 6% funduszu wynagrodzeń uczelni. Znaczna część środków zostanie przeznaczona na finansowanie programu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Chciałbym przeznaczyć też dodatkowe środki między innymi na wzrost finansowania Sieci Badawczej Łukasiewicz oraz Narodowego Centrum Nauki.\n\n<strong><b>Czy to prawda, że zamiast pieniędzy uczelnie badawcze dostaną obligacje?</b></strong>\n\nNa wstępie podkreślę, że w grudniu ubiegłego roku uczelnie badawcze podległe naszemu resortowi otrzymały dodatkowe środki w wysokości 202 milionów złotych, czyli niemal połowę środków przewidzianych dla nich z tytułu programu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza. Środki te powinny być traktowane jako swego rodzaju dodatkowa „wyprawka” dla laureatów konkursu. Rzeczywiście chcemy w 2020 r. zamiast zwiększenia subwencji przekazać uczelniom obligacje skarbowe, ale o statusie nieograniczonej rozporządzalności. To znaczy, że już pierwszego dnia, gdy uczelnie je otrzymają, będą mogły zamienić je na gotówkę. Postanowiliśmy, co ważne, przekazać uczelniom badawczym o 10% więcej środków niż przewidywała ustawa. Na przykład Uniwersytet Jagielloński zamiast zwiększenia subwencji o 78,1 mln zł otrzyma obligacje skarbowe o wartości nominalnej ok. 85,9 mln zł, a Uniwersytet im. Adama Mickiewicza zamiast 49,2 mln zł, otrzyma ok. 54,1 mln zł. Przypomnę, że w ubiegłym roku do uczelni oraz Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej trafiło w tej formie (tj. obligacji skarbowych) 3 miliardy złotych, żeby zwiększyć ich możliwości inwestycyjne. Zarówno forma finansowania, jak i wysokość otrzymanego dofinansowania, zostały generalnie dobrze przyjęte przez środowisko akademickie.\n\n<strong><b>Czy ten dziesięcioprocentowy wzrost środków dotyczy także uczelni, które brały udział w konkursie, ale nie znalazły się w gronie laureatów?</b></strong>\n\nNie. Te uczelnie otrzymają subwencję zwiększoną o 2%. Chcę podkreślić, że międzynarodowy zespół ekspercki, który oceniał wnioski złożone w konkursie IDUB, przedstawił szczegółowe rekomendacje dotyczące także drugiej dziesiątki, sugerując wsparcie szczególnie ambitnych elementów programu uczelni, które statusu laureata nie uzyskały. Będę szukał w budżecie ministerstwa środków na realizację tych planów, o ile zobowiążą się one do ich wypełnienia. Na pewno zagwarantuję środki na projekt Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, bo ten wniosek został oceniony przez ekspertów jako wyraźnie się wyróżniający, choć potencjał naukowy młodej i niewielkiej uczelni spowodował, że nie znalazła się ona w gronie uczelni badawczych. Będę szukał wsparcia u ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego.\n\n<strong><b>O ile uczelnie badawcze dostają dość duże finansowanie, to zostaje ogromna większość uczelni publicznych, które mogą wziąć udział jedynie w Regionalnej Inicjatywie Doskonałości. Jakie ma pan plany wobec tego programu?</b></strong>\n\nOceniam RID bardzo pozytywnie. Wspólnie z Komitetem Polityki Naukowej przeprowadziliśmy wstępną ocenę pilotażowej edycji programu, realizowanej jeszcze na podstawie uchylonej już ustawy o zasadach finansowania nauki. Widać, że na większości uczelni, w których realizowane są projekty RID, program zadziałał jako znakomite narzędzie projakościowe. Poziom finansowania projektów wydaje się wystarczająco wysoki. Pewnym problemem są natomiast ograniczenia natury formalnej, które uniemożliwiły realizację potencjalnie dobrych projektów, zwłaszcza w regionach, w których była największa konkurencja. Zamierzamy zasady programu uelastycznić, dzięki czemu w kolejnym konkursie moglibyśmy sfinansować większą liczbę projektów. W przyszłości chcemy zatem zwiększyć nakłady na cały program.\n\n<strong><b>Jak pan ocenia działalność Sieci Łukasiewicz po niemal roku od jej utworzenia?</b></strong>\n\nZ zadowoleniem obserwuję tempo prac nad osiągnięciem pełnej możliwości działania Sieci Badawczej Łukasiewicz. Jak w przypadku każdej nowej organizacji, pewne działania organizacyjne muszą zostać przeprowadzone, aby w pełni korzystać z potencjału badawczego instytutów Łukasiewicza. Cieszy mnie również rosnące zainteresowanie Łukasiewiczem przedsiębiorców, zarówno polskich, jak i zagranicznych. Efektem prowadzonych z biznesem rozmów są już realizowane, na różnym stopniu zaawansowania, projekty badawcze z firmami, które są liderami w swoich segmentach rynku, z Grupą Azoty, KGHM, PKP czy globalnymi markami, jak Amgen i LG.\n\n<strong><b>A jaki będzie los pozostających poza nią instytutów? </b></strong>\n\nIch los jest w rękach ministrów, którzy je nadzorują. Zachęcam ich do włączania instytutów do sieci, ale każdy ma wobec podległych placówek własne plany. Z pewnością korzyści z konsolidacji są zauważalne, chociażby z uwagi na synergię wynikająca ze wspólnych działań na rzecz interdyscyplinarnych projektów, optymalizację kosztów i maksymalizację wykorzystania zaplecza badawczego. Wiem, że minister rolnictwa planuje konsolidację podlegających mu jednostek.\n\n<strong><b>Wciąż słychać narzekania na system POLon. Co z informatyzacją nauki?</b></strong>\n\nPrace nad systemem trwają. Zdaję sobie sprawę z tego, że nastręcza on uczelniom trudności. Analizujemy ustawę pod kątem tego, czy nie nałożyła na jednostki naukowe zbyt dużych obowiązków sprawozdawczych. Jeśli dojdziemy do takiego wniosku, nie wykluczam odpowiedniej nowelizacji ustawy. Należy jednak pamiętać, że dane z POLonu służą do realizacji bardzo ważnych procesów, w tym podziału subwencji i dotacji, a także ewaluacji. Do tej pory co cztery lata jednostki musiały przygotowywać ankiety, w których przekazywały dane. Teraz będą one pochodziły z POLonu.\n\n<strong><b>W przyszłym roku nastąpi bardzo ważny element reformy – ewaluacja nauki. Nie obawia się pan, że perturbacje związane z przygotowaniem ewaluacji i terminami publikacji jej zasad sprawią, że nie będzie ona miarodajna?</b></strong>\n\nUbolewam, że w kryterium odnoszącym się do publikacji zasady punktacji artykułów w czasopismach naukowych opublikowanych w latach 2017-2018 są zupełnie odmienne od reguł dotyczących artykułów w kolejnych dwóch latach okresu objętego ewaluacją. To jest rozwiązanie wprowadzone w parlamencie, moim zdaniem niefortunne. W rozporządzeniu w sprawie ewaluacji udało się zawrzeć rozwiązanie, dzięki któremu dorobek publikacyjny z pierwszych dwóch lat „nie przepada” w kontekście ewaluacji. Nie ma natomiast żadnych przesłanek, aby uważać, że jej wynik będzie wypaczony. Wprost przeciwnie, uważam, że to będzie o wiele bardziej miarodajna ewaluacja niż którakolwiek z wcześniejszych. Będzie też inna, bo oceniane będą dyscypliny, a nie jednostki organizacyjne.\n\n<strong><b>Wspominał pan kiedyś, że tracimy na unijnym budżecie nauki, tj. nie odzyskujemy w grantach tego, co wkładamy do unijnej puli środków na badania.</b></strong>\n\nDwa lata temu byliśmy 7 miliardów złotych na minusie. Dzisiaj ta kwota jest pewnie wyższa.\n\n<strong><b>Jakie są pomysły na zmianę tej sytuacji? </b></strong>\n\nPodniesienie poziomu wykorzystania przez polskich uczonych środków w programie Horyzont Europa jest priorytetem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w najbliższych latach. Tego zadania podjął się wybitny uczony, ekspert Komisji Europejskiej i wielu innych międzynarodowych gremiów, prof. Grzegorz Wrochna, który został podsekretarzem stanu w MNiSW. Pierwszą, kluczową zmianę mogę już zapowiedzieć: chodzi o zasady wynagradzania polskich uczonych w grantach Horyzontu Europa. W Horyzoncie 2020 polscy badacze, ale także naukowcy z pozostałych krajów tzw. nowych członków UE, zarabiali znacząco mniej niż ich koledzy ze starej Unii. Nowe zasady umożliwią zwiększenie wynagrodzeń beneficjentów unijnych grantów. Wymaga to jednak wprowadzenia przez uczelnie i instytuty naukowe systemowych rozwiązań motywacyjnych w sposobie wynagradzania uczonych. Finalizujemy też przeniesienie KPK do NCBR, co powinno usprawnić działanie tej instytucji.\n\n<strong><b>Czy to znaczy, że Krajowy Punkt Kontaktowy będzie częścią struktury NCBR?</b></strong>\n\nTak. Prace są bardzo zaawansowane. To działanie jest zgodne z rekomendacjami ekspertów Komisji Europejskiej, którzy uważają, że włączenie KPK do centrum umożliwi punktowi dostęp do ogromnego zasobu danych, którymi dysponuje NCBR i choćby w ten sposób podniesie możliwości KPK. Chcę podkreślić, że bardzo wysoko oceniamy jakość pracy osób zatrudnionych w KPK i wszystkie one otrzymały propozycję zatrudnienia w NCBR.\n\n<strong><b>Wróćmy do wynagradzania naukowców w programach europejskich.</b></strong>\n\nZasady Horyzontu Europa przewidują, że uczeni uzyskujący granty mają być finansowani w sposób systemowo zgodny z rozwiązaniami funkcjonującymi w danym kraju. Jeżeli zatem chcemy, aby polscy badacze byli wynagradzani analogicznie do badaczy z krajów zachodnich, musimy wprowadzić system projakościowy, dający gwarancje, że naukowcy uzyskujący granty europejskie będą wynagradzani w odpowiedni sposób. Ministerstwo przedstawi wkrótce rozwiązanie modelowe, które może służyć uczelniom jako inspiracja, wzór. Część instytutów PAN i niektóre uczelnie już takie systemy opracowało. Musi to jednak stać się powszechne. Chodzi z grubsza biorąc o to, że podstawowe wynagrodzenie badaczy pozostanie na poziomie krajowym, ale w momencie uzyskania grantu europejskiego przysługiwać będzie badaczowi zwiększone wynagrodzenie, w całości pokrywane ze środków unijnych. Uczelnie i instytuty zyskają na tym potrójnie: unijne finansowanie wynagrodzenia naukowca odciąży budżet uczelni, od wyższych wynagrodzeń uczelnia otrzyma wyższe środki na koszty pośrednie, większa liczba naukowców zachęconych zwiększeniem wynagrodzeń pomnoży dwa pierwsze efekty.\n\n<strong><b>Kto będzie miał granty europejskie, dobrze zarobi. </b></strong>\n\nTak. Chodzi nam o to, aby te wynagrodzenia były konkurencyjne i aby budowały prestiż badacza i czytelny system w instytucji.\n\n<strong><b>Proszę powiedzieć, jakie są plany dotyczące reformy Polskiej Akademii Nauk? Wiem, że dostał pan co najmniej dwie koncepcje ustawy o PAN.</b></strong>\n\nTak i są to bardzo odmienne propozycje. Widać, że w środowisku akademii ścierają się różne poglądy na temat jej przyszłości. W najbliższych tygodniach rozpoczniemy konsultacje w tej sprawie, nie tylko ze środowiskiem PAN – akademia jest zbyt ważnym elementem systemu nauki, aby w konsultacjach pominąć opinie środowiska uczelni.\n\n<strong><b>A jakie jest pana zdanie w tej sprawie? </b></strong>\n\nGdybym teraz przedstawiał moje zdanie, to konsultacje uznane zostałyby za iluzoryczne. Tak jak w przypadku Konstytucji dla Nauki ministerstwo jest otwarte na różne rozwiązania pod warunkiem, że nie będą one petryfikowały status quo, zwłaszcza w kontekście dynamicznych zmian zachodzących w środowisku uczelni, w tym wyłonienia uczelni badawczych, które stają się poważną konkurencją dla instytutów PAN w obecnym kształcie.\n\n<strong><b>W tej chwili instytuty PAN są niemal zupełnie niezależne od korporacji i zarządu akademii.</b></strong>\n\nWydaje się, że obecny kształt relacji między korporacją a instytutami jest dysfunkcjonalny. Jednym z podstawowych mankamentów obowiązującej ustawy o PAN jest brak precyzyjnego określenia nadzoru i relacji między władzami PAN a dyrektorami instytutów PAN. Potwierdziły to wyniki kontroli NIK dotyczącej wynagrodzeń, przeprowadzonej w 2018 r. w akademii i pięciu instytutach naukowych PAN. Pracując nad reformą PAN będziemy się wspólnie ze środowiskiem naukowym zastanawiać, czy zwiększyć nadzór prezydium Akademii nad instytutami, jak zalecił NIK w zaleceniach pokontrolnych, czy wręcz przeciwnie – rozdzielić te ciała.\n\n<strong><b>Zapowiedział pan też reformę dydaktyki. O co chodzi? </b></strong>\n\nLikwidacja minimów kadrowych już przynosi rezultaty. Np. w uczelniach zawodowych pozwoliło to na wykorzystanie w znacznie większym stopniu niż dotychczas kadr z gospodarki. Możliwość swobodnego kształtowania pensum dydaktycznego sprawia, że coraz większa liczba uczelni decyduje się na obniżanie liczby zajęć ze studentami najbardziej twórczym naukowo pracownikom. Te rozwiązania traktujemy jako zdecydowanie pozytywne. Czeka nas wypracowanie zasad oceny kompleksowej, którą przeprowadzała będzie Polska Komisja Akredytacyjna. Pracujemy też nad zwiększeniem autonomii najlepszych uczelni, w tym badawczych, jeżeli chodzi o proces dydaktyczny, aby wyłączyć je spod rygorów obecnych przepisów. Rozważamy zniesienie obowiązku wskazywania w programie studiów dyscypliny wiodącej, by wzmocnić interdyscyplinarność. Myślimy też nad umożliwieniem uczelniom swobodnego tworzenia studiów poza siedzibą. Mamy w ministerstwie poczucie, że o ile w przypadku nauki wprowadziliśmy wiele rozwiązań projakościowych, to w przypadku podstawowej misji uczelni, jaką jest dydaktyka, zarówno nam, jak i środowisku akademickiemu zabrakło pomysłów na to, jak proces kształcenia udoskonalać.\n\n<strong><b>Mam wrażenie, że programy zajęć wciąż kształtowane są ze względu na zasoby kadrowe uczelni, a nie potrzeby studentów czy kierunku studiów.</b></strong>\n\nNie mamy w ministerstwie instrumentów, które by pozwoliły zweryfikować takie wrażenia, w związku z tym trudno mi to oceniać. Gdyby tak było, to byłoby to zjawisko zdecydowanie negatywne. Obserwuję działania uczelni, które zdecydowały się na śmielsze reformy i tam takich zjawisk negatywnych ubywa.\n\n<strong><b>O ile wypracowaliśmy i doskonalimy metody ewaluacji nauki, to z ewaluacją dydaktyki jest znacznie gorzej.</b></strong>\n\nZ ewaluacją procesu dydaktyki ma problem cały świat. Nigdzie nie udało się tego zrobić. Trzeba udoskonalać narzędzia, które w międzynarodowym środowisku akademickim uznawane są za miarodajne, czyli działalność Polskiej Komisji Akredytacyjnej.\n\n<strong><b>Czy planuje pan powołanie zespołu, który wypracowałby kryteria oceny dydaktyki, inne niż Ekonomiczne Losy Absolwentów?</b></strong>\n\nKDN przewiduje wspomnianą przed chwilą ocenę kompleksową. W jej ramach uczelnia będzie oceniona całościowo w zakresie działań na rzecz zapewnienia najlepszej jakości kształcenia. Kryteria tej oceny będą wypracowane w ciągu najbliższych miesięcy przez powołany przeze mnie zespół ekspercki działający we współpracy z PKA.\n\n<strong><b>Dlaczego trzeba zmienić ustawę o Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, zrobić wyjątek w systemie finansowania uczelni? </b></strong>\n\nDlatego, że przy obecnych zasadach finansowania trudno będzie zapewnić tej uczelni stabilny rozwój. Tymczasem jest ona bardzo ważna, bo kształci elity mniejszości religijnych w Polsce. Uważam, że obowiązkiem państwa jest zagwarantowanie takiej uczelni stabilności finansowej. To jest element wspierania przez państwo wewnętrznego pluralizmu, w tym przypadku zarówno naukowego, jak i pluralizmu wartości.\n\n<strong><b>Dyskutujemy o miejscu polskiej nauki w świecie i oceniamy ją bardzo nisko. Tymczasem są dane, które pokazują, że miejsce nauki jest wyższe, niżby to wynikało ze stanu polskiej gospodarki.</b></strong>\n\nTo prawda. Głosy krytyczne na temat funkcjonowania polskich uczelni wyrastają z różnych przesłanek. Z jednej strony mamy wskaźnik liczby cytowanych publikacji, który sytuuje nasz kraj wyżej, niż to by wynikało z pozycji polskiej gospodarki mierzonej wielkością PKB. Z drugiej jednak strony lokaty zajmowane przez najlepsze polskie uczelnie w międzynarodowych rankingach są zdecydowanie zbyt niskie, biorąc pod uwagę nasz naukowy potencjał. Problem polega na tym, że w polskim systemie szkolnictwa wyższego i nauki jest wiele barier. Ich usunięcie doprowadziłoby do szybkiego wzrostu rozpoznawalności polskiej nauki i polskich uczelni na świecie. Pouczające są rekomendacje zespołu ekspertów, który rozstrzygał konkurs na uczelnie badawcze. Byli oni pod wrażaniem niektórych osiągnięć polskich uczonych, ale też wskazali trzy główne bariery rozwoju. Pierwszą jest kolegialny model zarządzania, co Konstytucja dla Nauki pozwala zmienić. Kolejną są rozwiązania utrudniające rozwój kadry naukowej, zwłaszcza utrzymywanie habilitacji, szczególnie że w systemie oprócz niej jest profesura belwederska. Trzecia bariera to nadmierne rozproszenie potencjału. Zwrócili oni uwagę, że np. uniwersytet powstały w wyniku konsolidacji Uniwersytetu Gdańskiego, Politechniki Gdańskiej i Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego byłby jednym z najbardziej znaczących ośrodków naukowych w Europie.\n\n<strong><b>Prezydent podpisał ustawę o ustanowieniu 19 lutego, dnia urodzin Mikołaja Kopernika, świętem państwowym – Dniem Nauki Polskiej. Nie wzięto pod uwagę opinii wyrażonych przez środowisko akademickie w konsultacjach społecznych. </b></strong>\n\nNie wykluczam realizacji w przyszłości propozycji prezesa PAN, profesora Jerzego Duszyńskiego, aby ustanowić specjalne Stypendia Rzeczpospolitej dla wybitnych badaczy. Co do uwagi przewodniczącego KRASP, że lepiej byłoby uchwalić ustawę o zwiększeniu finansowania nauki, podzielam przekonanie środowiska akademickiego, że wzrost poziomu finansowania nauki powinien być szybszy, aczkolwiek chcę zauważyć, że system grantowy w Polsce – nie jest to zasługa obecnego rządu, ale także poprzednich – dobrze funkcjonuje i jest wysoko oceniany w Europie.\n\n<strong>Czy Dzień Nauki Polskiej będzie dniem wolnym na polskich uniwersytetach i w instytutach naukowych?</strong>\n\nNie przewidujemy takiego rozwiązania. Uważam, że najlepszym sposobem na świętowanie dorobku polskiej nauki będzie jego pomnażanie, także w dniu samego święta. Uczcimy je dodatkowo, wręczając wybitnym badaczom nagrody ministra nauki i nagrody Prezesa Rady Ministrów podczas specjalnej uroczystości, w tym akurat roku w Toruniu.\n<p style=\"text-align: right;\"><em>Rozmawiał Piotr Kieraciński</em></p>\n\n<div class=\"frame\">\n\nDr <b>Jarosław Gowin</b> (ur. w 1961 r.) jest filozofem i politologiem, absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach osiemdziesiątych był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz „Solidarności”. Był stypendystą Uniwersytetu Cambridge. Był redaktorem naczelnym miesięcznika „Znak”. Był założycielem i rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. W latach 2011-2013 pełnił funkcję ministra sprawiedliwości. Od 2015 r. jest wicepremierem i ministrem nauki i szkolnictwa wyższego. Jako minister nauki zrealizował reformę szkolnictwa wyższego i nauki. Był senatorem RP, jest posłem na Sejm RP.  Współpracuje z Fundacją św. Mikołaja, działającą na rzecz tworzenia domów samotnych matek i hospicjów, a także ze stowarzyszeniem SIEMACHA. Zasiada w Radzie Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia ks. Józefa Tischnera.\n\n</div>', 'Likwidujemy bariery w rozwoju nauki ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'likwidujemy-bariery-w-rozwoju-nauki%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 09:30:16', '2020-02-19 08:30:16', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/likwidujemy-bariery-w-rozwoju-nauki%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2066, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone  wp-image-2103\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg\" alt=\"\" width=\"516\" height=\"516\" />Nagrody Prezesa Rady Ministrów za wyróżnione rozprawy doktorskie i habilitacyjne oraz działalność naukową zostały ustanowione w 1994 roku z inicjatywy Prezesa Polskiej Akademii Nauk. Wypełniły lukę powstałą po zlikwidowaniu nagród państwowych i nagród Sekretarza Naukowego PAN. Gremium kwalifikującym do nagród jest Zespół ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów, powołany przez premiera na pięcioletnią kadencję. Przewodniczy mu prof. Tomasz Giaro, prawnik z Uniwersytetu Warszawskiego.\n\nW rozporządzeniu określono trzy kategorie nagród: za wyróżnione prace doktorskie, za wysoko ocenione osiągnięcia będące podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego oraz za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, w tym twórczości artystycznej lub działalności wdrożeniowej.\n\nDo konkursu w 2019 r. nadesłano 224 wnioski, z których 129 dotyczyło doktoratów, 75 osiągnięć będących podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego i 20 osiągnięć w zakresie działalności naukowej. Najwięcej wniosków – 91 – dotyczyło prac i osiągnięć w dziedzinach nauk ścisłych i technicznych. Nauk humanistycznych, społecznych i artystycznych dotyczyło 79 wniosków, a 54 nauk przyrodniczych i medycznych.\n\nW danym roku premier może przyznać nie więcej niż 45 nagród, z tego do 25 nagród za rozprawy doktorskie, do 10 nagród za habilitacje oraz do 10 nagród za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej. W 2019 r., zgodnie z sugestią Zespołu, Prezes Rady Ministrów postanowił uhonorować swoją nagrodą autorów: dwunastu rozpraw doktorskich, dziesięciu osiągnięć habilitacyjnych oraz dwóch osiągnięć z zakresu działalności naukowej.\n<div style=\"text-align: center;\"><strong>Nagrody Prezesa Rady Ministrów w roku 2019 </strong></div>\n<div></div>\n<table>\n<tbody>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej w tym twórczości artystycznej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>Prof. dr hab. Danuta Kisielewska</td>\n<td>Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>Prof. dr hab. Ewa Kula-Świeżewska</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za wysoko ocenione osiągnięcia będące podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Przemysław Jerzy Błyszczuk, prof. UJ</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Wojciech Brzezicki</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Janusz Marcin Dąbrowski</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Miłosz Paweł Giersz</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jerzy Kaliszuk</td>\n<td>Instytut Historii Nauki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Tomasz Klimsiak</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Małgorzata Elżbieta Kopytko</td>\n<td>Wojskowa Akademia Techniczna</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Agata Lucyna Starosta</td>\n<td>Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Joanna Urban-Ciećko</td>\n<td>Instytut Biologii Doświadczalnej PAN im. M. Nenckiego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Arkadiusz Wudarski</td>\n<td>Uniwersytet Zielonogórski</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Za wyróżniającą się rozprawę doktorską</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Anna Andrzejewska</td>\n<td>Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. M. Mossakowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Łukasz Bola</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Michał Lesiuk</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Mateusz Jan Olbromski</td>\n<td>Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Agnieszka Pęska-Siwik</td>\n<td>Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Urszula Helena Piotrowska</td>\n<td>Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny w Radomiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Tomasz Smoleński</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Mariusz Tadeusz Szkoda</td>\n<td>Politechnika Gdańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Wojciech Piotr Włoskowicz</td>\n<td>Instytut Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Marcin Wrochna</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Ewa Zawojska</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Adam Zieliński</td>\n<td>Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie</td>\n</tr>\n</tbody>\n</table>', 'Nagrody Prezesa Rady Ministrów ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nagrody-prezesa-rady-ministrow%e2%80%a9', '', '', '2020-02-17 09:21:30', '2020-02-17 08:21:30', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nagrody-prezesa-rady-ministrow%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2133, 1, '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 'inteligentne-leki-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'inteligentne-leki-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/inteligentne-leki-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2134, 1, '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', '6Logo-MNiSW', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw-3', '', '', '2020-03-17 13:02:31', '2020-03-17 12:02:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/6Logo-MNiSW.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2135, 1, '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', '6Logo-MNiSW_1', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '6logo-mnisw_1-2', '', '', '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/6Logo-MNiSW_1.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2136, 1, '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', '84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', '84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o', '', '', '2020-03-17 13:02:32', '2020-03-17 12:02:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/84274416_10163015186305602_6817035533173129216_o.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2093, 1, '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', 'body > div > .grecaptcha-badge{\n	right: unset!important;\n	left: 100%!important;\n	opacity: 0!important;\n}\n\n.articlePost table{ \n	border-spacing: 0; \n	width: 100%;\n} \n.articlePost table tr td, .articlePost table tr th{ \n	border-style: solid; \n	border-color: #ddd; \n	border-width: 0 1px 1px 0; \n	padding: 4px; \n} \n.articlePost table tr td:last-child, .articlePost table tr th:last-child{\n	border-right: 0;\n}', 'rso_theme', '', 'inherit', 'closed', 'closed', '', '1672-revision-v1', '', '', '2020-02-14 12:43:48', '2020-02-14 11:43:48', '', 1672, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/1672-revision-v1/', 0, 'revision', '', 0),
(2149, 1, '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 'gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:02:51', '2020-03-17 12:02:51', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/gdy-poziom-starannosci-spada-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2067, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone  wp-image-2103\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg\" alt=\"\" width=\"478\" height=\"478\" />Zespół doradczy do oceny wniosków o przyznanie nagród ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dokonał w 2019 r. oceny merytorycznej wniosków o przyznanie Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Dorobek prezentowany w aplikacjach obejmował dwa lata działalności naukowców.\n\nW skład zespołu powołano 31 członków reprezentujących środowisko szkolnictwa wyższego i nauki oraz stosowne dziedziny i dyscypliny nauki bądź sztuki, a pracom zespołu przewodniczył profesor Bogdan Szlachta, prawnik i filozof polityki z Uniwersytetu Jagiellońskiego.\n\nNagrody przyznawane są w 5 kategoriach, za: całokształt dorobku, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności dydaktycznej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności wdrożeniowej, znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej.\n\nMinister podjął także decyzję o przyznaniu z inicjatywy własnej nagród za znaczący wkład w działania podejmowane na rzecz szkolnictwa wyższego i nauki, w tym dla członków Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów oraz członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\n\nOcenie zespołu poddanych zostało 129 wniosków. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podjął decyzję o przyznaniu 88 nagród w wymienionych wcześniej kategoriach, w tym 75 indywidualnych i 13 zespołowych. Do szkół wyższych trafiły 54 nagrody, 10 do instytutów PAN, 13 wzięli reprezentanci Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, 10 członkowie Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, a jedną prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Łącznie minister nauki nagrodził 138 naukowców. Warto zauważyć obecność przedstawicieli uczelni niepublicznych wśród nagrodzonych. Reprezentują oni SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny (2 osoby), Akademię WSB i Dolnośląską Szkołę Wyższą.\n<div style=\"text-align: center;\"><strong>Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w roku 2019 </strong></div>\n<table>\n<tbody>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Tadeusz Kaczorek</td>\n<td>Politechnika Białostocka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Stanisław Jadach</td>\n<td>Instytut Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Bogusław Buszewski</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr dr h.c. Oded Stark</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Juliusz Pernak</td>\n<td>Politechnika Poznańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Jacek Franciszek Gieras</td>\n<td>Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Edward Chlebus</td>\n<td>Politechnika Wrocławska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Aleksandra Łuszczyńska</td>\n<td>SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Maciej Żylicz</td>\n<td>Fundacja na rzecz Nauki Polskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Włodzimierz Bolecki</td>\n<td>Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Józef Marecki</td>\n<td>Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. n. med. Marcin Przemysław Mycko</td>\n<td>Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marcin Wodziński</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jacek Zaucha, prof. UG</td>\n<td>Uniwersytet Gdański</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Edyta Rudawska, prof. US,\ndr hab. Ewa Frąckiewicz, prof. US,\ndr Małgorzata Wiścicka-Fernando</td>\n<td>Uniwersytet Szczeciński</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Katarzyna Piórkowska, prof. UE</td>\n<td>Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Katarzyna Pernal,\ndr inż. Ewa Pastorczak, dr Michał Hapka</td>\n<td>Politechnika Łódzka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Jacek Mariusz Żmojda, prof. PB</td>\n<td>Politechnika Białostocka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Marcin Chrząszcz</td>\n<td>Instytut Fizyki Jądrowej im. Henryka Niewodniczańskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Agnieszka Piwkowska, prof. IMDiK,\ndr hab. Dorota Rogacka, dr Irena Audzeyenka,\nmgr Patrycja Rachubik, prof. dr hab. Stefan Angielski</td>\n<td>Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. Mirosława Mossakowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Dariusz Doliński</td>\n<td>SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Roman Józef Szczęsny</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Joanna Ida Sułkowska</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Wanda Ziemba</td>\n<td>Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Dariusz Andrzej Kaczorowski</td>\n<td>Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych im. Włodzimierza Trzebiatowskiego PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Andrzej Ślebarski</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Paweł Jacek Kras</td>\n<td>Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Dorota Gryko</td>\n<td>Instytut Chemii Organicznej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Konstantin V. Tretiakov</td>\n<td>Instytut Fizyki Molekularnej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Radwan</td>\n<td>Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Piotr Szymon Żuchowski, prof. UMK</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności dydaktycznej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Janusz Jurczak</td>\n<td>Instytut Chemii Organicznej PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Wiesław Alejziak, prof. AWF, dr hab. Jadwiga Berbeka, prof. UEK, dr hab. Katarzyna Czernek-Marszałek, prof. UE, dr Małgorzata Kryczka, dr Łukasz Nawrot, dr Karolina Nessel, dr hab. Renata Seweryn, prof. UEK, mgr Paweł Stelmach, dr Bartosz</td>\n<td></td>\n</tr>\n<tr>\n<td>Szczechowicz, dr hab. Robert Wojciech Włodarczyk, prof. UEK, dr hab. Piotr Zmyślony, prof. UEP, mgr Witold Zych, dr Danuta Żylak</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Stanisław Marek Samborski, prof. SGGW, dr hab. inż. Dariusz Gozdowski, dr inż. Jan Szatyłowicz, dr hab. inż. Tomasz Gnatowski, dr inż. Michał Stępień, dr hab. Rafał Pudełko, dr inż. Anna Nieróbca, dr hab. Jerzy Kozyra</td>\n<td>Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jarosław Burczyk</td>\n<td>Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Kazimierz Darowicki</td>\n<td>Politechnika Gdańska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Wiesław Wątorek, dr Justyna Ciuraszkiewicz, dr Elżbieta Gocek, dr Marta Kołodziejczak</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. n. med. Jacek Józef Pietrzyk, prof. dr hab. n. med. Przemko Kwinta</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Małgorzata Rott-Pietrzyk</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Tomasz Zalega, prof. UW</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Barbara Muszyńska</td>\n<td>Dolnośląska Szkoła Wyższa</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności wdrożeniowej</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Andrzej Rokita, prof. AWF, dr Ireneusz Cichy, dr Tadeusz Rzepa, Marek Nowicki</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aneta Ptaszyńska, prof. UMCS, prof. dr hab. Wanda Małek, prof. dr hab. Małgorzata Cytryńska, dr hab. Agnieszka Zdybicka-Barabas, prof. dr hab. Wiesław Mułenko</td>\n<td>Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Dariusz Arkadiusz Bartocha, prof. PŚ,dr inż. Czesław Baron</td>\n<td>Politechnika Śląska w Gliwicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Karol Bardowski</td>\n<td>Instytut Biochemii i Biofizyki PAN</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aleksandra Anna Radtke, dr hab. Piotr Franciszek Piszczek, prof. UMK, prof. dr hab. n. med. Waldemar Jędrzejczyk</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Bogumił Kamiński, prof. SGH, dr Przemysław Aleksander Szufel</td>\n<td>Szkoła Główna Handlowa w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Łukasz Drewniak, prof. UW, mgr Martyna Ciężkowska, dr hab. Łukasz Dziewit, mgr Tomasz Krucoń, mgr Pola Łomża, mgr Katarzyna Piątkowska, mgr Krzysztof Poszytek, prof. dr hab. Aleksandra Skłodowska, mgr Witold Uhrynowski</td>\n<td>Uniwersytet Warszawski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Niedzielski</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej (nagroda indywidualna I stopnia)</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Marcin Maciejczyk, prof. AWF</td>\n<td>Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Jan Klimek, prof. SGH</td>\n<td>Szkoła Główna Handlowa w Warszawie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. arch. Magdalena Małgorzata, Żmudzińska-Nowak, prof. PŚ</td>\n<td>Politechnika Śląska w Gliwicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Agata Karska</td>\n<td>Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr Robert Musiałkiewicz</td>\n<td>Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa we Włocławku</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Agnieszka Smarzewska</td>\n<td>Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Kazimierz Pająk</td>\n<td>Państwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>ks. dr Wit Eugeniusz Pasierbek</td>\n<td>Akademia Ignatianum w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Anna Machnikowska, prof. UG</td>\n<td>Uniwersytet Gdański</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jarosław Górniak</td>\n<td>Uniwersytet Jagielloński w Krakowie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Zbigniew Marciniak</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Kazimierz Furtak</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<th colspan=\"2\">Znaczące osiągnięcia w zakresie działalności organizacyjnej (nagroda indywidualna II stopnia)</th>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Łukasz Krzysztof Wróblewski</td>\n<td>Akademia WSB</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Aldona Izabela Wiktorska-Święcka, prof. UWR</td>\n<td>Uniwersytet Wrocławski</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. n. med. Dorota Tarnawska, prof. UŚ</td>\n<td>Uniwersytet Śląski w Katowicach</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. Dorota Łucja Piotrowska</td>\n<td>Politechnika Łódzka</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Arkadiusz Żukowski</td>\n<td>Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr inż. arch. Krzysztof Koszewski</td>\n<td>Politechnika Warszawska</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Wiesław Banyś</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Szapiro</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jan Szambelańczyk</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Janusz Żmija</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Bronisław Marciniak</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Ewa Gruza</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Andrzej Harla</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Zbigniew Ciekanowski, prof. ucz.</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Lech Kruś</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Jarosław Pytka, prof. PL</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. Mirosław Murat</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>dr hab. inż. Wiktor Adamus, prof. UJ</td>\n<td>Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marek Stanisław Szczepański</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Tomasz Schramm</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Marek Kazimierz Ratajczak</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Maria Hanna Romanowska</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Grzegorz Władysław Węgrzyn</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Tomasz Jan Borecki</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Zbigniew Jan Florjańczyk</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. inż. Roman Bolesław Barlik</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n<tr>\n<td>prof. dr hab. Jacek Kossut</td>\n<td>Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów</td>\n</tr>\n</tbody>\n</table>', 'Nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nagrody-ministra-nauki-i-szkolnictwa-wyzszego', '', '', '2020-02-17 09:21:52', '2020-02-17 08:21:52', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nagrody-ministra-nauki-i-szkolnictwa-wyzszego/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2101, 1, '2020-02-17 09:15:07', '2020-02-17 08:15:07', '12 grudnia 2019 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda wręczył akty nominacyjne nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki.\n\nNAUKI INŻYNIERYJNO-TECHNICZNE: <b>Janina Adamus</b> (PCz), <b>Jan Danielewicz</b> (PWr), <b>Mariusz Dudziak</b> (PŚ), <b>Katarzyna Gawdzińska</b> (AMSz), <b>Bożena Hoła</b> (PWr), <b>Jarosław Jakubowicz</b> (PP), <b>Bogdan Kaźmierczak</b> (IPPT PAN), <b>Anna Kucaba-Piętal </b>(PRz), <b>Julian Plewa</b> (UŚ), <b>Bartosz Powałka</b> (ZUT), <b>Wiesław Rokicki</b> (UW), <b>Edward Rój</b> (INSCh), <b>Aleksandra Sas-Bojarska </b>(PG), <b>Dariusz Skibicki</b> (UTP), <b>Anna Snakowska</b> (AGH), <b>Sławomir Sujecki</b> (PWr),<b> Tomasz Szolc </b>(IPPT PAN)\n\nNAUKI HUMANISTYCZNE: <b>Jolanta Daszyńska</b> (UŁ), <b>Adam Dobaczewski </b>(UMK),<b> Ilona Dobosiewicz</b> (UO), <b>Irena Dżurkowa-Kossowska</b> (UMK), <b>Andrzej Fabianowski</b> (UW), <b>Maciej Franz</b> (UAM), <b>Paweł Grata</b> (URz), <b>Ryszard Gryglewski</b> (UJ), <b>Paweł Kawalec</b> (KUL), <b>Ryszard Kulesza</b> (UW), <b>Wacław Lewandowski</b> (UMK), <b>Jolanta Małecka-Kukawka</b> (UMK), <b>Henryk Mamzer</b> (IAiE PAN), <b>Arkadiusz Morawiec</b> (UŁ), <b>Danuta Okoń</b> (USz), <b>ks. Jacek Pawlik</b> (UWM), <b>Andrzej Pelisiak</b> (URz), <b>Bożena Rozwadowska</b> (UWr),<b> Andrzej Szczerski </b>(UJ), <b>Ewa Szczęsna</b> (UW)\n\nNAUKI MEDYCZNE I O ZDROWIU: Wioletta Barańska-Rybak (GUMed), <b>Krzysztof Błaszyk</b> (UMP), <b>Magdalena Bujalska-Zadrożny</b> (WUM), <b>Marzanna Cechowska-Pasko</b> (UMB), <b>Leszek Kalinowski</b> (GUMed), <b>Małgorzata Kołodziejczak</b> (Szpital św. Elżbiety Warszawa), <b>Radosław Lenarczyk</b> (SUM), <b>Bartosz Molik</b> (AWF Warszawa), <b>Wojciech Naumnik</b> (UMB), <b>Monika Podhorecka</b> (UML), <b>Nafis Rahman</b> (UMB), <b>Teresa Sierpińska</b> (UMB), <b>Przemysław Sikora</b> (UML), <b>Ewa Słomińska</b> (GUMed), <b>Beata Stanisz</b> (UMP), <b>Piotr Suwalski </b>(CSK MSWiA), <b>Edyta Szurowska</b> (GUMed), <b>Piotr Szymański</b> (CMKP, CSK MSWiA), <b>Barbara Thiem</b> (UMP), Beata Zakrzewska-Pniewska (WUM)\n\nNAUKI ROLNICZE: <b>Jarosław Bystroń</b> (UPWr), <b>Wojciech Jagusiak</b> (URK), <b>Paweł Janiszewski</b> (UWM), <b>Aleksandra Platt-Samoraj</b> (UWM), <b>Edyta Skrzypek</b> (IFR PAN), <b>Urszula Wachowska</b> (UWM)\n\nNAUKI SPOŁECZNE: <b>Mirosław Bączyk</b> (UMK), <b>Anna Giza-Poleszczuk</b> (UW), <b>Beata Łaciak</b> (UW), <b>Jerzy Sielski </b>(UHPJD)\n\nNAUKI ŚCISŁE I PRZYRODNICZE: <b>Jarosław Chojnacki</b> (PG), <b>Joanna Kałużna-Czaplińska</b> (PŁ), <b>Grzegorz Karbowiak</b> (IP PAN), <b>Leszek Kolendowicz</b> (UAM), <b>Marcin Łukaszewicz </b>(UWr), <b>Arkadiusz Nowak</b> (UO), <b>Marcin Solarz</b> (UW), <b>Mariusz Zdrojek</b> (PW)\n\nNAUKI TEOLOGICZNE: <b>ks. Marek Tatar</b> (UKSW)\n\nSZTUKA: <b>Ewa Braun</b> (ASP), <b>Robert Kaja</b> (ASP Gdańsk), <b>Mariusz Wideryński </b>(ASP Warszawa), <b>Artur Winiarski </b>(ASP Warszawa), <b>Irena Żarnowska-Kuszewska</b> (AMuz Bydgoszcz)', 'Nowi profesorowie', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'tytul-artykulu-2', '', '', '2020-02-17 09:16:34', '2020-02-17 08:16:34', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/fa-02-2020/tytul-artykulu-2/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2103, 1, '2020-02-17 09:20:48', '2020-02-17 08:20:48', '', 'GNP_podstawowe_kontra+gold_kolor_RGB', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'gnp_podstawowe_kontragold_kolor_rgb', '', '', '2020-02-17 09:20:48', '2020-02-17 08:20:48', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/GNP_podstawowe_kontragold_kolor_RGB-3.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2148, 1, '2020-03-17 13:02:49', '2020-03-17 12:02:49', '', 'erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020', 'Fot . Andrzej Jajszczyk', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 10:38:17', '2020-03-18 09:38:17', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/erc-dwa-wyzwania-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2068, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<img class=\"alignnone wp-image-2019\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu2-inelco-fa-02-2020-2-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\n<h2>Okazuje się, że fusy po kawie to wysokoenergetyczny produkt, który w formie brykietów doskonale nadaje się do kominka czy na grill. Jego spalanie jest zeroemisyjne, zatem do powietrza dostaje się mniej śmieci, które wdychamy, a przy okazji oszczędzamy lasy.</h2>\nUniwersytecki Ośrodek Transferu Technologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Centrum Współpracy i Dialogu tej uczelni wspólnie z Centrum Zarządzania Innowacjami i Transferem Technologii Politechniki Warszawskiej organizują Klub Innowacji PLUS. 16 stycznia 2020 odbyło się kolejne spotkanie klubu, tym razem poświęcone kwestiom związanym z magazynowaniem energii i szeroko rozumianym zagadnieniom ochrony środowiska. W trakcie spotkania prezentowały swoje pomysły i osiągnięcia akademickie start-upy UW i PW.\n<h3><img class=\"alignnone wp-image-2023\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu6-zdrochem-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />Tylko wyobraźnia ogranicza</h3>\nNasze potrzeby energetyczne rosną, istotna jest więc kwestia nie tylko efektywnego wykorzystywania energii, lecz także jej pozyskiwanie. Uniwersytecki start-up KLAB zaprezentował ciekawe rozwiązanie, które w skrócie można określić jako nowe życie starego urządzenia. Chodzi o akumulator. Znamy tradycyjny, kwasowo-ołowiowy, ale z drugiej strony… Twórcy pomysłu wyszli z założenia, że zanim będziemy mieć super wydajne i powszechne w użyciu rozwiązania litowo-jonowe, warto skorzystać z rozwiązań starych, ale w nowym wydaniu. Zaproponowany przez nich kompozytowy akumulator ołowiowo-kwasowy ma o 50% większą pojemność niż dotychczas używany. Potrzeba do jego budowy na razie o 20%, docelowo zaś o 30% mniej ołowiu, który – przypomnijmy – jest surowcem dostępnym w Polsce i recyklingowanym w 100%. Akumulator można wykorzystywać zarówno w małych gospodarstwach domowych, firmach, jak i większych przedsiębiorstwach. Pozwala na zmagazynowanie czterokrotnie większej ilości energii niż dotychczas stosowane.\n\nJeśli ktoś ma wyrzuty sumienia, że pije zbyt dużo kawy, istnieje rozwiązanie – wprawdzie nie tylko dla kawiarzy – które przedstawił politechniczny start-up EcoBean. W skrócie: to drugie życie kawy, a ściślej pozostałych po jej zaparzeniu fusów. Okazuje się, że to wysokoenergetyczny produkt, który w formie brykietów doskonale nadaje się do kominka czy na grill. Jego spalanie jest zeroemisyjne, zatem do powietrza dostaje się mniej śmieci, które wdychamy, a przy okazji oszczędzamy lasy. Ba, z fusów kawowych można także otrzymywać polimer, a z niego np. tacki na grill albo łatwo degradowalne kubki do kawy – zamykając niejako cały proces. Takie trochę kawowe perpetuum mobile.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2021\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu4-rdls-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />Jeśli jednak nasze fusy nie trafią na linię technologiczną do ponownego wykorzystania, tylko wraz ze ściekami spłyną do wód, to warto się zainteresować innym ciekawym rozwiązaniem zaprezentowanym przez RDIS z UW, jakim są filtry gruntowe do oczyszczania wód ściekowych wykorzystujące rośliny i mikroorganizmy. To rozwiązanie znacznie tańsze niż tradycyjne, proste, łatwe w obsłudze, a co ważniejsze, zwłaszcza przy gospodarstwach domowych, pozbawione przykrych zapachów. Jego wadą może być to, że wymaga od 2 do 5 metrów kwadratowych powierzchni na użytkownika, ale woda tym sposobem odzyskana może być ponownie wykorzystana np. do podlewania ogródka.\n\nTo taka zielona chemia i z nią wiąże się kolejny wynalazek zaprezentowany przez Inelco – stopy, które mogą być wykorzystywane np. do ogniw paliwowych, na powłoki antykorozyjne. Mają lepsze właściwości niż obecnie powszechnie używane i tę zaletę, że są tańsze, mniej wykorzystują bowiem drogie metale szlachetne. W ich procesie produkcyjnym zużywa się mniej wody, są też łatwiejsze do recyklingu. Można je także nakładać na każdą powierzchnię, od śrubki poczynając do… – jak się zdaje tylko wyobraźnia jest ograniczeniem.\n<h3>Z uwagi na jakość życia</h3>\n<img class=\"alignnone wp-image-2020\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu3-eroute-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\nElektromobilność – to hasło coraz częściej pojawia się w naszej rzeczywistości. Wprawdzie jest raczej pieśnią przyszłości, ale eRoute, za pomocą sztucznej inteligencji, proponuje rozwiązanie do budowy sieci ładowania pojazdów elektrycznych. Sieć będzie dostosowana do pór roku i zmieniającej się pogody, a stacja ładowania może się dostosować do potrzeb użytkownika i zapamiętać, że np. przez sześć dni w tygodniu przemieszcza się on na dłuższych trasach, a w niedzielę tylko na obiad do teściowej. Podpowie, kiedy i jak długo ładować pojazd. Ba, może być wykorzystywana także w pojazdach komunikacji miejskiej, które w sytuacjach kryzysowych mogą stanowić źródło energii np. dla domu pomocy społecznej, w którym jest awaria zasilania. W istocie ma to być sieć rozproszonych stacji ładowania w mieście, lecz inteligentnie i elastycznie dostosowująca się do potrzeb użytkowników.\n\nOstatni prezentujący się na spotkaniu start-up Zdrochem to w istocie konsorcjum start-upów UW, które zajmują się czujnikami wykonującymi pomiary powietrza. To rozwiązanie dotyczy zarówno czujników stacjonarnych, jak i urządzeń mobilnych – zaopatrzonych w czujniki dronów, przy pomocy których można wyławiać trucicieli powietrza. Czujnik umieszczony w naszej okolicy dzięki aplikacji podpowie, czy wyjść na spacer z dzieckiem, czy raczej zamknąć szczelnie okna. Zdrochem ma także w ofercie mobilne laboratorium do pomiaru jakości powietrza.\n\n<img class=\"alignnone wp-image-2022\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/z-energia-dla-klimatu5-ecobean-fa-02-2020-2-1024x681.jpg\" alt=\"\" width=\"250\" height=\"166\" />\n\nWszystkie te rozwiązania warte są nie tylko uwagi, lecz przede wszystkim wdrożenia w jak najszerszym zakresie, z uwagi na jakość naszego życia.', 'Z energią dla klimatu ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'z-energia-dla-klimatu%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:25:07', '2020-02-19 07:25:07', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/z-energia-dla-klimatu%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2156, 1, '2020-03-17 13:03:26', '2020-03-17 12:03:26', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020', 'Fot . Paulina Mozolewska', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 09:45:40', '2020-03-18 08:45:40', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem3-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2157, 1, '2020-03-17 13:03:28', '2020-03-17 12:03:28', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020', 'Autorka nagrodzona w XII konkursie FA „Skomplikowane i proste” z ministrem J . Gowinem i prof . J . Woźnickim\n', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020', '', '', '2020-03-18 09:46:12', '2020-03-18 08:46:12', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem4-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2069, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Analizując tak zwany wskaźnik asymetrii czołowej, czyli to, jak duża aktywacja ma miejsce w lewym płacie w stosunku do prawego, możemy przewidywać, jaką decyzję podejmie osoba robiąca właśnie zakupy</h2>\n[caption id=\"attachment_1979\" align=\"alignnone\" width=\"915\"]<img class=\"size-full wp-image-1979\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach-fa-02-2020-3-915x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"915\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nSiedzisz w niewielkim białym pomieszczeniu. Szum klimatyzatora wprowadza cię w delikatny letarg. Zauważasz wokół siebie gąszcz kabelków, których kolorowe nitki prowadzą do twojej twarzy, głowy, a nawet palców. Za niewielkim parawanem kobieta o kamiennej twarzy wpatruje się w przemieszczające się po ekranie zygzakowate wykresy. Wykrzywiasz się w lekkim zdziwieniu. W tym samym momencie jeden z zygzaków gwałtownie się wychyla, powodując drgnięcie powieki również u dziwnej postaci zza parawanu. Zastanawiasz się przez chwilę, czy być może grasz główną rolę w nowym sezonie serialu Black Mirror? Tylko dlaczego każą się wpatrywać w pojawiające się na ekranie zdjęcia szamponów, płatków śniadaniowych i płynów do mycia naczyń? W tym momencie sobie przypominasz. Zwabiony świeżutkim bonem do Empiku, zgodziłeś się wziąć udział w badaniach do mojej pracy doktorskiej. Na szczęście, jak na badania psychofizjologiczne, nie trwają one aż tak długo i już niebawem opuścisz to ascetyczne, pachnące płynami dezynfekującymi pomieszczenie. I bez obaw – wszystkie użyte w badaniu metody są całkowicie bezinwazyjne. A strzykawka leżąca na półce służy jedynie do aplikacji żelu indukcyjnego, który ułatwi zebranie sygnału z powierzchni twojej głowy.\n\nNo dobrze, obejrzałeś już dość dużo produktów, za każdym razem zadeklarowałeś też, czy chciałbyś je kupić, czy nie. Tylko do czego to wszystko ma prowadzić? Skoro podczas całego badania nie wypowiedziałeś ani słowa, to czego ciekawego mogłam się dowiedzieć na twój temat? Już wyjaśniam.\n\nKolorowe elektrody podłączone w różnych miejscach do skóry głowy to nic innego jak elektroencefalograf, czyli EEG. Zwykle w badaniach medycznych używany jest on do diagnozowania zaburzeń o podłożu neuronalnym, takich jak epilepsja. Jednak, jak się okazuje, może mieć dużo szersze zastosowanie. Już ponad trzydzieści lat temu psycholog Richard Davidson odkrył, że za pomocą tego narzędzia można ocenić, czy dana osoba przeżywa aktualnie pozytywne, czy też negatywne emocje. Osoby doświadczające radości wykazywały większą aktywność w lewym płacie czołowym (obszarze w przedniej części mózgu), natomiast te, które były smutne, charakteryzowały się większą aktywnością prawego płata. Późniejsze badania pozwoliły uściślić, że asymetryczna aktywacja jest nie tyle związana z pozytywnością czy negatywnością emocji, ile raczej z wymiarem dążenia i unikania. Zatem u arachnofobika na widok pająka z pewnością uaktywni się prawy płat czołowy – będzie on chciał jak najszybciej uniknąć kontaktu z włochatym zwierzem. Z kolei u głodnego człowieka na widok krwistego steku najprawdopodobniej uaktywni się płat lewy (o ile nie jest on wegetarianinem).\n\nParę lat temu badacze związani bliżej z marketingiem doszli do wniosku, że podobna zależność może mieć miejsce w kontekście dokonywania zakupu. Jeśli coś kupujemy, to dążymy do kontaktu z tą rzeczą, a jeśli nie decydujemy się na zakup, to w pewnym sensie unikamy kontaktu. Intuicja ta znalazła potwierdzenie w badaniach. Jak się okazuje, analizując tak zwany wskaźnik asymetrii czołowej, czyli to, jak duża aktywacja ma miejsce w lewym płacie w stosunku do prawego, możemy przewidywać, jaką decyzję podejmie osoba robiąca właśnie zakupy. No dobrze, ale czy nie prościej byłoby po prostu zapytać, czy dany produkt się tej osobie podoba? Tak byłoby prościej, ale niekoniecznie lepiej. Wyniki dotychczasowych badań wskazują na to, że dane psychofizjologiczne, takie jak wskaźnik asymetrii czołowej, pozwalają na uzyskanie bardziej precyzyjnych danych niż wtedy, gdy się opieramy na samych deklaracjach. Jak często zresztą mówimy, że ważne jest dla nas zdrowe odżywianie, po czym sięgamy po baton? Albo jak często ludzie deklarują, że rzucą palenie, po czym plan spala na panewce? Deklaracje nie zawsze mają wpływ na późniejsze zachowania, natomiast kiedy przyjrzymy się temu, co się dzieje na poziomie neuronalnym, mamy szansę dotrzeć do bardziej obiektywnych danych. Obiektywnych w takim znaczeniu, że nie są one zaburzone przez świadomą chęć wywarcia określonego wrażenia na rozmówcy czy też zwyczajnie przez ograniczenia związane z możliwością zwerbalizowania własnych intencji i potrzeb.\n<h3>Co się dzieje u patrzącego na płatki?</h3>\nNo dobrze, EEG to jedno, a co z resztą kabelków? Elektrody przyczepione do twarzy to tak zwany elektromiograf, czyli w skrócie EMG. Pozwala on na pomiar aktywności mięśni. Kiedy się uśmiechamy, pojawia się napięcie elektryczne w mięśniu jarzmowym większym, czyli tym, który podnosi kąciki ust. Z kolei kiedy jesteśmy zdenerwowani lub napawa nas obrzydzenie, aktywuje się mięsień marszczący brwi. Łatwo się domyśleć, jak objawia się jego aktywność. Znów się okazuje, że bezpośredni pomiar aktywności tych mięśni może pozwolić na uzyskanie bardziej precyzyjnych rezultatów niż wtedy, gdy tylko obserwujemy czyjąś twarz lub pytamy o przeżywane aktualnie emocje. Co więcej, dzięki sygnałom elektrycznym możemy się dowiedzieć z dokładnością do milisekundy, kiedy dokładnie dana emocja wystąpiła. Korzystając z kwestionariuszy często trudno przywołać konkretny moment o wysokim natężeniu emocjonalnym. Elektrody ponadto wyłapują nawet tak delikatne sygnały z mięśni, które nie wywołują widocznych gołym okiem zmian ekspresji twarzy.\n\nKolejny zestaw kabli, tych przyczepionych do palców, to galwanometr, w skrócie GSR. Aktywność elektrodermalna, którą mierzy, wynika z pobudzenia gruczołów potowych. W sytuacjach o silnym ładunku emocjonalnym gruczoły potowe się uaktywniają i nawet jeśli subiektywnie nie odczuwamy ich działalności (tzn. ręce nie są mocno spocone), to elektrody wychwytują delikatne zmiany w oporności skóry. Jak bowiem pamiętasz z lekcji fizyki, prąd rozchodzi się inaczej w środowisku wodnym, a to przede wszystkim z wody składa się ludzki pot.\n\nPodczepiliśmy elektrody do wszystkich interesujących miejsc, ale czego jeszcze chcielibyśmy się dowiedzieć o tym, co się dzieje u człowieka patrzącego na płatki śniadaniowe? No właśnie – patrzącego! Do zestawu elektrod dodaję więc okulograf czy z angielskiego eyetracker. Pozwala on na uzyskanie ponad pięćdziesięciu różnych wskaźników związanych z ruchami oczu, takich jak średnia długość pojedynczej fiksacji (czyli jednego spojrzenia), ich częstotliwość, długość mrugnięć, miara dyspersji, czyli rozproszenia wzroku, i wiele, wiele innych.\n\nChoć wszystkie wspomniane wyżej metody pomiaru, czyli EEG, EMG, GSR i eyetracking w różnych badaniach okazały się pozwalać na przewidywanie decyzji zakupowych, do tej pory nie trafiłam na badanie, w którym wykorzystano by je naraz. To pozwoliłoby porównać, w jakim stopniu każda z nich umożliwia wyjaśnienie ostatecznej decyzji. Mówiąc bardziej precyzyjnie, dałoby to możliwość oszacowania, jaki procent wariancji zmiennej, którą jest decyzja o zakupie, wyjaśnia każda zmienna psychofizjologiczna. Mogłoby się na przykład okazać, że metody te pokrywają się wzajemnie w pewnej mierze i co za tym idzie, wykorzystanie jednej z nich daje taki sam efekt, jak wykorzystanie kilku.\n\n[caption id=\"attachment_1978\" align=\"alignnone\" width=\"840\"]<img class=\"size-full wp-image-1978\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach2-fa-02-2020-3-840x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"840\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n<h3>Opakowania i reklamy wideo</h3>\nJednocześnie może być tak, że zależnie od tego, co konkretnie badamy, na przykład reklamę telewizyjną, radiową czy drukowaną, inne metody okazują się przydatne. Moje badania skupiały się wokół dwóch form przekazu marketingowego: reklam telewizyjnych oraz opakowań produktów. Są to najczęściej analizowane w badaniach fokusowych elementy mające zachęcać do zakupu. Okazało się, że pewne moje intuicje znalazły potwierdzenie w empirii.\n\nOtóż istotnie, zależnie od tego, czy badane były opakowania czy reklamy wideo, inne metody miały znaczenie przy przewidywaniu decyzji. W przypadku bodźca dynamicznego, jakim jest wideo, to aktywność elektrodermalna najlepiej wyjaśniała ostateczną gotowość zakupu produktów. Mówiąc dokładniej, im więcej „piknięć” w sygnale, tym większa szansa, że dana osoba zrobi zakupy w reklamowanej sieci. A więc reklama wideo powinna być przede wszystkim angażująca emocjonalnie. Bardziej dogłębna analiza sygnału może też pozwolić na wyodrębnienie ujęć, które były najskuteczniejsze i odrzucenie mniej skutecznych. Co ciekawe, odpowiedzi uczestników badania na pytanie „Jak bardzo podobała ci się zaprezentowana właśnie reklama?” nie miały żadnego wpływu na późniejsze decyzje zakupowe.\n\nNieco inaczej było w przypadku opakowań. Tutaj aktywność elektrodermalna nie pozwalała formułować trafnych przewidywań. Ale opakowania zazwyczaj po prostu nie są angażujące emocjonalnie. Bardziej odpowiednimi w tej sytuacji metodami pomiaru okazały się EEG i eyetracking. To właśnie wskaźnik asymetrii czołowej oraz kilka wskaźników okulograficznych, jak średnia długość fiksacji i częstotliwość mrugnięć, odegrały tu istotną rolę. Jednym słowem, większa aktywność lewego płata czołowego, której towarzyszyły dłuższe pojedyncze spojrzenia na produkt i tym samym rzadsze mrugnięcia, była silną przesłanką za tym, że osoba ta jest zainteresowana zakupem.\n\nChoć te i inne badania to dopiero początek przygody związanej z niezbadanym jeszcze dokładnie obszarem neuropredykcji, to dostarczają one obiecujących danych. Co ciekawe, okazuje się, że na podstawie danych związanych z aktywnością mózgu i reszty organizmu można nie tylko przewidywać intencje i decyzje konkretnej, badanej właśnie osoby, ale można formułować też pewne przewidywania odnośnie do zachowań większej populacji. Tego typu badania, okraszone angielskim mianem neuroforecasting, prowadzone są na szeroką skalę przez Briana Knutsona, pioniera w tym obszarze nauki. Czy zatem niedługo w trakcie badań konsumenckich uczestnicy nie będą musieli wypełniać długich ankiet i odpowiadać na rozbudowane pytania, gdyż wszystkie potrzebne informacje przepłyną kabelkami prosto do badacza? Z pewnością daleko jeszcze do takiego etapu, a sam proces analizy danych bywa bardzo niejednoznaczny. Jednocześnie, choć dane neuropsychologiczne pozwalają formułować pewne predykcje, to nigdy nie dają one stuprocentowej pewności – zazwyczaj około 60, 70-procentową. W tej chwili stanowią one zatem raczej uzupełnienie metod tradycyjnych.\n\nZ drugiej strony rozwój w obszarze uczenia maszynowego i analizy dużych zbiorów danych daje nadzieję na prowadzenie w przyszłości bardziej efektywnych czy informatywnych badań z konsumentami i co za tym idzie, tworzenie lepszego przekazu marketingowego. Pozostaje nam czekać z nadzieją, że dzięki temu reklamy będą już tylko wywoływać przyjemną aktywację w lewym płacie.\n<div class=\"signature\">\n\nDr Aneta Disterheft, magister kognitywistyki i doktor nauk o zarządzaniu.  Dotychczas związana z Laboratorium Badań Konsumenckich UEP,  w którym prowadziła projekty badawcze z zakresu neuromarketingu  i neuronauki konsumenckiej. Zwolenniczka badań interdyscyplinarnych  i łączenia nauki z praktyką gospodarczą.\n\n</div>', 'Elektrody – droga do prawdy o konsumentach?', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach', '', '', '2020-02-19 08:25:13', '2020-02-19 07:25:13', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/elektrody-droga-do-prawdy-o-konsumentach/', 0, 'rrp_magazine', '', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2070, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Nie ma co opowiadać bajek: to jest kasacja zawodowego kształcenia bibliotekarzy na wszystkich poziomach i we wszystkich formach. W perspektywie zatem kiełkuje też zanik porządnego bibliotekarstwa akademickiego oraz każdego innego. Diabli wiedzą, dlaczego akurat i wyłącznie w Polsce.</h2>\n[caption id=\"attachment_1989\" align=\"alignnone\" width=\"615\"]<img class=\"size-full wp-image-1989\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/bibliotekarstwo-w-odwrocie-fa-02-2020-615x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"615\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nKomunikowanie edukacyjne oraz naukowe niemal od samego początku było wielojęzykowe, czyli po dzisiejszemu multisemiotyczne. Na dłużej niż długo utrwaliła się zwłaszcza dominująca transmisja treści w trybie werbalnym, więc lekcji oraz wykładów, a także w formie pisemnej: podręczników i monografii. Inne warianty przekazu miały charakter wspomagający. Ale do czasu. Oto bowiem szturm przypuściła digitalna komunikacja sieciowa i powstało nieliche zamieszanie.\n<h3>Zamieszanie</h3>\nOkazało się otóż nagle, że istnieje jeszcze jeden skuteczny sposób rozległego rozpowszechniania treści (nie tylko) naukowych, właśnie przez elektroniczną sieć. To rozwiązanie, użytkowo rzeczywiście świetne, zostało jednak od zarania obarczone bezzasadną sugestią, że jest w komunikacji absolutnie uniwersalne, zatem może być jedyne. No i taka właśnie apologia wyłączności zaczyna teraz (nie wszędzie, ale u nas owszem) brać górę oraz podpowiada rozwiązania praktyczne.\n\nZarówno bowiem zmasowane, obiegowe opinie naukowe, jak też ogólnonaukowe procedury praktyczne, zaczęły podporządkowywać się hipotezie, że digitalna formuła transmisji treści jest już w tej chwili dla nauki najlepsza (chociaż brak potwierdzenia psychologicznego), w przyszłości zaś może albo nawet musi być wyłączna. Przechył postępowania w takiej intencji oraz w tym kierunku jest dostrzegalny, chociaż w różnych krajach niekoniecznie tak samo. Czasami wyraźnie, a niekiedy mniej. U nas akurat nadwyraźnie, nie wiadomo jednak, czy to aby dobrze. Nie jesteśmy bowiem liderem światowej nauki, toteż nieostrożność może być ryzykowna.\n\nNamnożonych wątpliwości dałoby się zapewne w znacznym stopniu uniknąć i uciec od zamieszania, przyjmując, że żadna komunikacja – więc naukowa też nie – jednorodna semiotycznie wcale być nie musi, a nawet nie może. W rozmaitych wariantach, a co najmniej w werbalnym, pisemnym i w digitalnym, powinna funkcjonować równolegle, obok, we wzajemnym uzupełnieniu. Bez żadnej dla siebie szkody, a wręcz odwrotnie: z wielkim pożytkiem. Z takiej mianowicie przyczyny, że procesy nadania, transmisji oraz odbioru treści nie są w żadnym z tych systemów komunikowania identyczne ani tożsame, a nieraz bywają nawet mało zbieżne. Nie każdy więc sposób rejestracji oraz dostarczania powiadomień sprawdza się podobnie w dokumentowaniu, a tym bardziej w przejmowaniu treści, zwłaszcza naukowych.\n\nDlatego bogactwo form transmisji powiadomień znajduje uzasadnienie na różnych poziomach złożoności. Więcej: to jedno z najważniejszych osiągnięć współczesnej komunikacji. Także naukowej. Ale pod rygorem funkcjonowania w pełnej skali istniejących wariantów. Zatem mnożące się coraz liczniej praktyki redukowania tych wariantów i jednostronnych preferencji semiotycznych wyglądają na szkodliwe.\n<h3>Kierunek: redukcja</h3>\nW tej chwili wygląda to tak, jakby komunikacyjna różnorodność – mimo że niewyuzdana przecież – niejednemu wydała się jednak nadmierna i zbytnio uciążliwa, kłopotliwa oraz czasochłonna. Słuchać, klikać i ponadto jeszcze czytać? Bez przesady.\n\nW rezultacie, z przyczyn niedookreślonych i zapewne trzeciorzędnych, spontaniczna(?) euforia przypisała wszystkie transmisyjne możliwości i zalety wyłącznie komunikacji digitalnej. Sugerując tym samym ograniczenie, albo nawet zanik, użyteczności pozostałych form naukowego komunikowania.\n\nNiepodważalnym świadectwem jest w nauce autorytarna hegemonia ewaluacyjna postHirschowych wskaźników indeksacyjnych (np. indeks h, indeks g), kreowanych prawie wyłącznie na podstawie cytowań internetowych. Taka punktoza jest wygodna dla okołonaukowej administracji, ale dla samej nauki – nie całkiem.\n\nWygląda to tak, że jeżeli przywołują cię z sieci i w sieci, to w nauce jakoś istniejesz, lepiej albo gorzej, o czym decyduje indeks. Lecz jeżeli nie – to już niekoniecznie. Drukowana monografia naukowa zatem to jest twoje ryzyko osobiste.\n\nNa razie to wszystko wygląda na fazę wstępną mało wymyślnej i niesprawdzonej opinii, że digitaliami da się w końcu wypełnić bez reszty wszystkie powinności edukacyjne oraz naukowe. Ale z takiej właśnie presupozycji wyłania się z kolei przyszła koncepcja zredukowania komunikacji naukowej do jednosemiotycznego wariantu digitalnego. Nie do przyjęcia.\n\nOstatnimi laty piśmiennictwo naukowe zaczyna być u nas kierowane na tory niszowe – już nawet zdarzają się 25-egzemplarzowe nakłady książek naukowych – niewykluczone więc, że i trendy w pełni likwidacyjne też ujawnią się niebawem. Inny zaś, możliwy później krok, to redukcja werbalnych objaśnień i wykładów naukowych do roli instrukcji używania. Wprawdzie nikt jeszcze takich skrajności nie deklaruje wprost, ale nieśmiałe przebąkiwania już są.\n\nBywają też namacalne skutki, akurat u nas wyraźniejsze aniżeli za granicą. Kurczy się mianowicie obieg – a co z autorytetem? – naukowych monografii drukowanych. Mało komu chce się (o ile nie musi) ślęczeć przez kilka lat nad monograficznym wywodem naukowym, jeżeli w wyniku punktozy pozyska lepszą ocenę oraz opinię za kilka internetowych półproduktów. Jednocześnie zaś niekoniecznie liczna jest publiczność czytająca sążniste drukowane tomiska. Skoro wystarczy trochę poklikać…\n\nNiestety nikła jest świadomość, że zgodnie z globalnym prawem autorskim żadna biblioteka i w ogóle nikt nie ma uprawnień do digitalizacji na własną rękę drukowanych publikacji bieżących i retrospektywnych – w uproszczeniu: do 70 lat od śmierci autora. A to przecież zasadniczo zmienia postać rzeczy.\n\nTak więc obecnie najkonkretniejszym, mimo że chyba nieoczekiwanym, a w dodatku wyjątkowo kiepskim, rezultatem takiej sytuacji jest – w Polsce jak nigdzie indziej – dramatyczny kryzys bibliotekarstwa akademickiego oraz agonia nauki o bibliotekarstwie (bibliologii, bibliotekoznawstwa). W konsekwencji zaś zagrożenie dotyczy całego naszego bibliotekarstwa. W innych krajach aż tak źle nie jest.\n<h3>Bibliotekofobie</h3>\nBiblioteki, przesadnie i w niezgodzie z rzeczywistością kojarzone głównie z samym tylko piśmiennictwem, niemal natychmiast rozeznały bogate możliwości komunikacji digitalnej i włączyły ją w obszar własnej oferty, przełamując przeszkody techniczne i bariery finansowe. Z tym jednak, że na zasadzie wielosemiotycznej równoległości wobec innych form przekazu (więc nie zamiast), a także kontynuując regułę nieodpłatności obsługi. I nastąpiło to zarówno w wymiarze ogólnym, powszechnym (biblioteki publiczne), jak też w sferze wsparcia edukacji (biblioteki szkolne i pedagogiczne) oraz nauki (biblioteki akademickie.\n\nDzisiejsze biblioteki to wielokomunikacyjne konsorcja i w dodatku na tyle ze sobą wzajemnie powiązane, że prawie każdemu mogą zapewnić dostęp (w skali globalnej) do niemal całej podaży naukowej, edukacyjnej, informacyjnej oraz literackiej, w każdej obecnie istniejącej formie. No i są jedyne, które wszystko oferują za darmo. Czy ktoś policzył, jakie indywidualnie należałoby ponosić koszty? A jednak to nie wystarczyło do przezwyciężenia swoistego odium ani powstrzymania marginalizacji bibliotekarstwa.\n\nGórę wzięło i trzyma bałamutne hasło, że sieć elektroniczna dostarczy wszystkim wszystko, czego potrzebują, a gdyby nie, to w odwodzie pozostaje jeszcze telewizja. O jakości takiej dostawy, o zakresie ani o wydatkach z tego tytułu dżentelmeni nie rozmawiają. Jak też: kto miałby to robić. Wychodzi jednak na to, że w rezultacie rozpoczął się jednokierunkowy proces sekowania bibliotek. U nas szczególnie intensywny i na skalę nigdzie indziej nienotowaną.\n\nPolikwidowanych – z bezrefleksyjnej woli różnych burmistrzów i wójtów oraz ich przybocznych rad – bibliotek publicznych da się w Polsce w ostatnich latach policzyć ponad tysiąc.\n\nSieć nietypowych w europejskiej praktyce bibliotek pedagogicznych skurczyła się o połowę. Ile padło bibliotek akademickich, w bezpośrednim lub pośrednim następstwie ustawy 2.0, tego jeszcze nie wiadomo. A o losy około pięciu tysięcy bibliotek (dawniej) gimnazjalnych, nikt nawet nie zechciał spytać. Nie ma ich i już.\n\nJednak systemowa degrengolada naszego bibliotekarstwa zaczęła się na dobre od centralnej decyzji w sprawie otwierania niektórych zawodów, w tym najbardziej licznego: właśnie bibliotekarskiego (co najmniej 60 tys. osób). Definicja otwartości oznacza powszechne prawo uprawiania zawodu bez żadnych wymagań kwalifikacyjnych. W ten sposób profesja bibliotekarska została zrównana jakościowo z zajęciem babci klozetowej albo brzuchomówcy. Ze stosownym wyzerowaniem autorytetu i z pauperyzacją zarobków. W ślad za otwarciem zawodu nastąpiła urzędowa likwidacja form pomaturalnego kształcenia zawodowego bibliotekarzy, dotychczas w Polsce całkiem przyzwoitego. Te bibliofobijne rozwiązania spowodowały, że w tej profesji (teraz paraprofesji?) prawie nikt się już nie widzi. Chyba, że musi albo brakuje mu wyobraźni. Lecz na tym jeszcze nie koniec.\n<h3>Ciąg dalszy: kiepski</h3>\nNie mogło to bowiem pozostać bez niekorzystnego wpływu na biblioteczną obsługę nauki oraz oczywiście na obsługujące ją bibliotekarstwo akademickie, w którym nie wszyscy zatrudnieni muszą mieć zawodowe kwalifikacje magisterskie. Wystarczy, że wielotysięczny biblioteczny personel obsługowy zna się odpowiednio na swoich powinnościach głównych i należycie wykonuje wszystko, co tak właśnie wykonywać powinien. Ale ktoś musi tego nauczyć. No więc teraz niespodzianka: wkrótce nikogo takiego nie będzie.\n\nOraz zabraknie też wyższej kategorii specjalistów z zakresu bibliotekarstwa. Nie będzie mianowicie w Polsce osób z magisterskim wykształceniem bibliotekoznawczym, ponieważ bibliologia (bibliotekoznawstwo), tak jak i nauka o informacji (informatologia), z czyjejś woli przestała być dyscypliną naukową. Wyłącznie w Polsce! Zbieżność tych różnych rozwiązań wyklucza sprawstwo przypadku.\n\nZ dwunastu ośrodków magisterskiego kształcenia bibliotekoznawców w Polsce trzy już całkowicie wyzerowano. Kolejne cztery uległy katedralizacji: weszły w skład jednostek ogólniejszych, więc mało który kandydat na studia kierunkowe zdoła je zidentyfikować. Dalsze trzy pozostają na razie w stadium metamorfoz, ale skoro dyscyplina nie istnieje, to na co można liczyć? No i jeszcze dwa uchowały się jako instytuty, ale informacji naukowej. Tymczasem nauka o informacji ma się tak do bibliotekarstwa, jak sznurowadła do butów: bez nich nie pochodzisz, ale spróbuj maszerować w samych sznurówkach.\n\nNie ma co więc opowiadać bajek: to jest kasacja zawodowego kształcenia bibliotekarzy na wszystkich poziomach i we wszystkich formach. W perspektywie zatem kiełkuje też zanik porządnego bibliotekarstwa akademickiego oraz każdego innego. Diabli wiedzą, dlaczego akurat i wyłącznie w Polsce. No bo wszak nie może istnieć, poprawnie funkcjonować i rozwijać się zawód, specjalność, zespół umiejętności przy całkowitej eliminacji rodzimego, teoretycznego i naukowego zaplecza koncepcyjnego. Chyba, że na zasadzie cudu.\n\nPoza tym jest jeszcze coś. Oto spośród 32 polskich naukowych czasopism bibliologicznych oraz informatologicznych, z przyznanymi przez resort nauki punktami uchowało się raptem siedem, z czego zresztą pięć to roczniki. Przypisano im minimalną wartość po 20 punktów; wszystkim, z wyjątkiem jednego. Ten wyjątek, to rocznik „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne”, który załapał się był na 40 punktów. Nikt chyba nie wątpi, że z przyczyn wyłącznie merytorycznych. Na wszelki wypadek nie zaszkodzi dopowiedzieć, że powołany do ewaluacji tych periodyków podzespół nie miał w tym zakresie nic do gadania. Złożone, nieliczne zresztą, wnioski kwalifikacyjne zostały całkowicie zignorowane.\n\nW dalszym etapie odbiblioteczniania naszych uczelni następuje teraz likwidacja – niezbyt licznej, ale ważnej – elity tutejszego bibliotekarstwa akademickiego, mianowicie bibliotekarzy dyplomowanych. Na świecie jest taka, wysoko ceniona, kategoria specjalistów, którzy razem z bibliotekarzami dziedzinowymi (u nas takich nie ma), zapewniają pracownikom nauki oraz studentom optymalne warunki śledzenia całego dorobku naukowego w wymiarze globalnym, jak też archiwizacyjnego utrwalania dokonań na półkach i w chmurze (czy ktoś zrobi to sam?) oraz rozległego rozpowszechniania informacji naukowej. Rzeczywiście wszędzie tak jest, ale u nas zanosi się na odstępstwo. Nie upieram się, że to dobrze.\n\nW tych dramatycznych okolicznościach daje ponadto o sobie znać – w złym sensie – istniejące od dawna rozwiązanie organizacyjne. Mianowicie wśród uczelnianych, merytorycznych decydentów funkcyjnych jedynie dyrektor biblioteki głównej nie obejmuje stanowiska w trybie elekcyjnym. Powołuje go i odwołuje szef uczelni według swojego uznania. Co to ma do rzeczy? Otóż, jeżeli osoba kierująca główną biblioteką uczelnianą zacznie zgłaszać ostrzeżenia oraz mnożyć opory i kontrargumenty, to… Niby nic, ale tak się jakoś porobiło, że o dramatycznych kolejach losu naszego bibliotekarstwa akademickiego publicznych wypowiedzi nie ma. Wszystko ma swoje przyczyny.\n<h3>Z innej bajki</h3>\nPora jednak na antraktowy odskok od tej jeremiady, więc na krok ku innej bajce, w dodatku realnej oraz konkretnej. To coś więcej, aniżeli światełko w tunelu: już raczej silny reflektor. Ale z ograniczonym zasięgiem autonomicznym. Zatem całej sytuacji oczywiście nie zmienia.\n\nOtóż od dłuższego czasu funkcjonuje i rozbudowuje się ogólnodostępna biblioteka digitalna Polona, licząca aktualnie ponad trzy miliony obiektów już w sieci, a każdego dnia dochodzą kolejne dwa tysiące. W ciągu ostatnich trzech lat doskanowano okrągły milion jednostek, za kwotę 82 milionów złotych, głównie z kasy Funduszy Europejskich oraz naszego resortu kultury – w ramach projektu o nazwie Patrimonium. To jest rzadkość nawet w skali europejskiej, a w kontekście smutnego portretu naszego bibliotekarstwa wydaje się wyczynem wręcz niewiarygodnym. A jednak to prawda i w dodatku prawda imponująca.\n\nRealizacja jest dokonaniem dwóch książnic: Biblioteki Narodowej (resort kultury – dyrektor dr Tomasz Makowski) oraz Biblioteki Jagiellońskiej (resort nauki – dyrektor prof. Zdzisław Pietrzyk). Jak widać, z niekoniecznie kochających się dwóch metropolii oraz z odmiennych obszarów resortowych. Tak więc niekiedy, jeżeli jest taka wola, udaje się przełamać najrozmaitsze przeszkody, poczynić skuteczne zabiegi (takie pieniądze nie leżały i nie leżą na ulicy), przetrzymać gehennę przetargów i wdać się w przedsięwzięcia, które od samego początku wymagają wymyślenia od zera i koncepcyjnego opracowania. Ani bowiem u nas, ani gdzie indziej, nie ma odpowiednio przygotowanych biblio-informatyków (informatologia to zupełnie nie ta specjalność). Potrzebne więc było także kreatywne samouctwo – niektórzy z wykonawców to… muzykolodzy – ale nade wszystko niezbędny okazał się spontaniczny entuzjazm. No i gołym okiem widać, że był oraz jest.\n\nPrzedsięwzięcie obejmuje skanowanie i digitalizację oraz powszechną dystrybucję (przez sieć) wybranych materiałów bibliotecznych: drukowanych książek, czasopism, starodruków, rękopisów oraz innych dokumentów. Ale uwaga: tylko dopuszczonych do domeny publicznej! Zatem niedawnych, nowych i najnowszych już nie. Kto myśli, że tak można postępować ze wszystkim, ten nie ma pojęcia, o czym mówi. Materiały wprowadzone do Polony są niezwykle ważne dla niektórych procesów naukowych oraz dla części przedsięwzięć ogólnopoznawczych. Lecz przedmiotowo i zakresowo ograniczonych oraz głównie retrospektywnych.\n\nZatem jest to jasny, ale tylko fragment naszej bibliotecznej rzeczywistości. Jak grządka trawy na lodowcu albo bajoro na pustyni. Nie zmienia natomiast smutnej sytuacji całego bibliotekarstwa w Polsce, w tym zwłaszcza bibliotekarstwa akademickiego.\n<h3>Czas regresu</h3>\nTo zdumiewające, jak łatwo można – bez żadnego powodu i sensu – zdemolować coś, co przynosi pożytek oraz funkcjonuje dobrze, a przynajmniej poprawnie. W dodatku psujów nikt nie powstrzymuje, nie staje przeciw nim w obronie, nawet w swoim własnym interesie. Wszystko odbywa się w ciszy. Oczywiście plamę dali oraz nadal dają sami bibliotekarze. Wszak bezgłośna, milcząca zgoda kilkudziesięciu tysięcy osób na kasację własnej profesji to jest szokujący mariaż samobójstwa z obstrukcją. Istnieje przecież kilka stowarzyszeń bibliotekarskich, lecz żadne w tej sprawie nie kiwnęło palcem. Najwyraźniej wszystkim amputowano kciuki. Dopiero niedawno kilka osób podjęło próbę powołania zrzeszenia bibliotekarzy akademickich, żeby powstrzymać postępujący regres. Teraz? Za późno co najmniej o trzy lata. Zanim coś takiego uzyska możliwość – przecież tylko wypowiadania się, nie będzie już za czym optować.\n\nJednak bibliotekarstwo nie istnieje samo dla siebie ani też jedynie po to, żeby bibliotekarze mieli zajęcie. W Polsce, tak jak wszędzie, wielomilionowa publiczność korzysta z bibliotek nie z tego powodu, że tak mamusie kazały, ale dlatego, że chce i ma taką potrzebę. Jej reakcji na psucie na razie nie ma, głównie z braku stosownego rozeznania. Ale w końcu sprawa się wyda.\n\nKonkretnie zaś: bibliotekarstwo akademickie jest potrzebne (albo nie?) pracownikom nauki oraz studentom. Bez bibliotek trudno wyobrazić sobie efektywność naukowych przedsięwzięć oraz uniwersyteckiego kształcenia. Zagrożenia więc wyglądają wysoce niepokojąco. Mimo zaawansowanej biurokratyzacji naszego życia akademickiego pracownicy nauki wciąż mają na uczelniach niemałe wpływy, uprawnień decydenckich nie wykluczając. Z ich ewentualną pomocą nasze bibliotekarstwo akademickie zdołałoby jeszcze przezwyciężyć skutki fatalnych rozwiązań i decyzji oraz przetrwać czas regresu. Z szansami w przyszłości na regenerację.\n\nAle warunkiem jest aktywne i jednoznaczne wsparcie ze strony społeczności akademickiej. Trudne do pozyskania w wymiarze wspólnoty, bo w epoce powszechnej smartfonizacji coś takiego jak opinia publiczna ulega zamazaniu. Lecz przecież w rzeczywistości nie znika. Trzeba ją jednak zaktywizować. Natomiast przy biernej obojętności oraz przeświadczeniu, że elektroniczna sieć wszystko zagwarantuje sama, nie ma na co liczyć. Regres połknie to, co połknąć zdoła.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. em. Jacek Wojciechowski, Kraków\n\n</div>', 'Bibliotekarstwo w odwrocie  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'bibliotekarstwo-w-odwrocie-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:31', '2020-02-19 07:26:31', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/bibliotekarstwo-w-odwrocie-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2159, 1, '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 'logo-facebook-fa-03-2019', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'logo-facebook-fa-03-2019-3', '', '', '2020-03-17 13:03:32', '2020-03-17 12:03:32', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/logo-facebook-fa-03-2019.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2071, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Aby poprawić postrzeganie zawodu bibliotekarza, studiów bibliotekoznawczych i tym samym przyczynić się do wzrostu zainteresowania kandydatów studiami w tym zakresie, nie wystarczy jednak modernizacja programów studiów. Potrzebne jest szerokie społeczne wsparcie.</h2>\n[caption id=\"attachment_1991\" align=\"alignnone\" width=\"825\"]<img class=\"size-full wp-image-1991\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy-fa-02-2020-825x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"825\" height=\"1024\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n\nW swoim tekście prof. Jacek Wojciechowski poruszył bardzo ważny problem obecnej sytuacji w polskim bibliotekarstwie. Przedstawiony w nim stan jest nie tylko prawdziwy, lecz wręcz przerażający, jeśli na poważnie myślimy o przyszłości naszych dzieci, o ich roli w dorosłym życiu.\n\nPrzede wszystkim konieczne jest przypomnienie oczywistej, wydawałoby się, sprawy, że biblioteki to nie tylko zbiory, lokal i wyposażenie, ale w głównej mierze ludzie w nich pracujący, od których zależy i wizerunek, i efektywność tych placówek. I zastanawiając się nad sytuacją polskiego bibliotekarstwa, nie wolno nie dostrzegać czy pomijać sprawy związane z bibliotekarzami, ich kwalifikacjami i kompetencjami.\n\nNa początek należy zwrócić uwagę na powody, które doprowadziły do widocznej dziś zapaści polskiego bibliotekarstwa. Dopiero analiza związków przyczynowo-skutkowych pozwoli na rozpoznanie tych zależności, złożoności problemu i będzie podstawą do wyznaczenia dalszych działań, które mogłyby doprowadzić do poprawy tej niedobrej i niebezpiecznej sytuacji oraz przysłuży się do odbudowy kształcenia kadr do bibliotek.\n\nWydaje się, że podstawową przyczyną złej kondycji bibliotekarstwa w Polsce jest negatywny stosunek społeczeństwa do edukacji, w której ważną rolę odgrywa czytanie i kontakt ze słowem pisanym, upowszechnianie się bylejakości, brak rzetelnej wiedzy, promowanie wzorców obywateli znających się na wszystkim i na niczym, chodzących „na skróty” i robiących karierę bez niezbędnych kwalifikacji i kompetencji. Choć w profesjonalnych kręgach podkreśla się znaczenie czytania w rozwoju człowieka, to w szerszym odbiorze mało kto rozumie i dostrzega, że poziom czytelnictwa przekłada się (jak pokazują to np. badania przeprowadzone w Danii) na wyniki gospodarcze i stan demokracji w państwie. Warto przypomnieć, że w bliskich nam geograficznie krajach skandynawskich wskaźnik czytelnictwa jest najwyższy na świecie. Czytelnictwo rozwijają tam przede wszystkim biblioteki publiczne. Prężnie działające biblioteki innych sieci, np. naukowe czy narodowe, mają inne zadania do spełnienia, choć oczywiście włączają się w różne akcje popularyzujące książkę i inicjują przedsięwzięcia w tym zakresie. Tym samym czytelnictwo, a także kształcenie obywateli i przygotowanie ich do życia, są silnie powiązane z działaniami bibliotek. I nie ma tam potrzeby tłumaczyć mieszkańcom, jaka jest rola bibliotek. Są one bowiem obecne w codziennym życiu, w pełni urzeczywistniają koncepcję amerykańskiego socjologa Raya Oldendurga o bibliotece jako trzecim miejscu, neutralnej przestrzeni, w której mogą się uczyć, zdobywać różnorodne informacje potrzebne do codziennego funkcjonowania, a także rozwijać swoje pasje i służyć rozrywce.\n\nNie są to tylko ładnie brzmiące stwierdzenia. Badania Europejskiego Biura Stowarzyszeń Bibliotek i Dokumentacji (EBLIDA) pokazują, że Finowie w przeliczeniu na liczbę mieszkańców należą do najaktywniejszych użytkowników bibliotek. Znaczenia tych placówek dowodzą także wyniki badań PISA (Programme for International Student Assessment), prowadzone przez OECD. Wynika z nich, że poziom alfabetyzacji i czytelnictwa w Finlandii jest jednym z najwyższych na świecie. Władze oświatowe Finlandii skomentowały wprost, że wynik zawdzięczają sprawnie działającym bibliotekom publicznym i profesjonalnym bibliotekarzom rozwijającym czytelnictwo. Warto podkreślić, że biblioteki publiczne uznawane są przez Finów za najbardziej lubiane instytucje kultury, a Szwedzi, tak użytkownicy, jak i organizatorzy bibliotek, uważają je za dobry społecznie biznes. Potwierdzeniem pozytywnego stosunku do bibliotek jest także otwarcie w 2019 r. w Helsinkach, w centrum miasta, nowoczesnej biblioteki Oodi, traktowanej jako prezent dla narodu z okazji uczczenia niepodległości Finlandii. Ma ona symbolizować fińskie ideały cywilizacyjne, ale również podkreśla wyjątkowy stosunek władz i społeczeństwa do bibliotek. To właśnie mieszkańcy zadecydowali, aby środki pochodzące z budżetu partycypacyjnego przeznaczyć na tę bibliotekę. W przeszłości również, kiedy z powodu kryzysu ekonomicznego pojawiały się myśli o likwidacji niektórych z nich, społeczeństwo skutecznie stanęło w ich obronie.\n\nPodobna sytuacja ma miejsce w innych krajach skandynawskich. Mieszkańcy i władze rozumieją, że zaniedbanie czytelnictwa jest groźne dla demokracji, ogranicza kształtowanie się świadomego społeczeństwa obywatelskiego, aktywnie uczestniczącego w życiu publicznym. Dostrzegają, że czytelnictwo korzystnie wpływa na poziom innowacyjności obywateli, poszerza ich horyzonty, ale także łagodzi obyczaje i zwiększa empatię.\n\nW Polsce nie zauważa się korelacji między poziomem czytelnictwa, jakością życia i demokracją a stanem bibliotek. Choć wielokrotnie wypowiadane są stwierdzenia o znaczeniu czytania dla rozwoju człowieka, często w powiązaniu z informacjami o spadku czytelnictwa w naszym kraju (ok. 60% Polaków nie czyta), to niestety bardzo rzadko wiąże się poziom i stan czytelnictwa z bibliotekami, ich sytuacją, efektywnością pracy i zatrudnionymi w nich bibliotekarzami.\n<h3>Niezbędni ludzie odpowiednio wykształceni</h3>\nKonieczne jest dostrzeżenie u nas, tak jak w przywoływanych przykładach skandynawskich, znaczenia bibliotek, także cyfrowych, dla wyrównywania poziomu kształcenia i zmniejszania dystansu w dostępie do wiedzy i informacji w małych ośrodkach, środowiskach osób wykluczonych, co pozwoli na ujednolicenie szans dla wszystkich w dostępie do osiągnięć naukowych, myśli technologicznych i zwiększenie szans na rynku pracy także w skali globalnej. Dobrym wzorcem zaczerpniętym z krajów o wysokiej kulturze bibliotecznej może być rozwijanie bibliotek jako lokalnych centrów informacji, odpowiednio wyposażonych, także technologicznie, umożliwiających dostęp do różnorodnych zasobów, zapewniających pomoc w odrabianiu lekcji, realizacji swoich zainteresowań i pasji.\n\nNiezbędni są zatem ludzie odpowiednio wykształceni, bibliotekarze mogący twórczo realizować i organizować narodowe programy rozwoju czytelnictwa (drukowanego i cyfrowego), rozumiejący długofalowe dobroczynne i społeczne skutki czytelnictwa. Potrzebujemy nowocześnie wykształconych kadr, które będą rozumiały i potrafiły wykorzystać synergię połączonego potencjału różnych instytucji kultury, bibliotek, także cyfrowych, bo to także biblioteki. Ktoś musi wiedzieć, jak skutecznie prowadzić dystrybucję „cyfrowych plików”, by miały wagę informacyjną, treściową, zostały zauważone, mogły być wykorzystane. Bibliotekarz-amator i odbiorca-amator to groźna sytuacja. Może warto przypomnieć nadal aktualną, choć rzadko dziś przywoływaną sentencję z czasu pierwszych komputerów „Garbage In – Garbage Out”? Profesjonalnie przygotowani bibliotekarze potrafili oczyścić obszary aktywności użytkowników, czytelników z tych „śmieci”. Nie na darmo mówi się dziś o potopie czy przeciążeniu informacyjnym, którego przyczyną nie jest jedynie masowa produkcja informacji, lecz także, a może przede wszystkim, brak indywidualnych zdolności do selekcjonowania informacji i niewystarczające wsparcie ze strony zbyt małej liczby dobrze przygotowanych do zawodu bibliotekarzy i pracowników informacji.\n\nTaki profil wykształcenia zapewniały tylko studia bibliotekoznawcze, szczególnie dobrze przyjmowane i oceniane przez studentów – czynnych zawodowo bibliotekarzy. Zawisła nad nami groźba wygaszenia tych studiów w całym kraju, podczas gdy w innych krajach bibliotekarstwo i bibliotekoznawstwo przeżywa renesans powodowany i technologiami informacyjnymi, i rozwojem społeczeństw obywatelskich, i potrzebą stymulowania innowacyjności.\n\nSzkodliwe dla zawodu, samych bibliotek i akademickiego kształcenia bibliotekarzy jest publiczne ośmieszanie zawodu, także prezentowanie wypaczonego wizerunku bibliotekarzy/ bibliotekarek (siwa, zaniedbana, zazwyczaj starsza pani w okularach i przydeptanych kapciach), podczas gdy np. w fabularnych filmach amerykańskich biblioteka jest często obecna w życiu różnych społeczności (też zakładów karnych), podkreślana jest ich przydatność do rozwoju osobowości, ale także jako forma spędzania wolnego czasu, jako miejsce w którym bywanie nie jest wstydliwie ukrywane, lecz uważane za sprawę zupełnie naturalną.\n<h3>Program odbudowy społecznego wizerunku</h3>\nPozycji i prestiżowi zawodu bibliotekarza nie sprzyja także bardzo niskie uposażenie bibliotekarzy, kształtujące się często poniżej średniej krajowej. W zawodzie pozostają wielcy pasjonaci lub ci, którzy nie mają możliwości znalezienia innej pracy z różnych powodów, czy też mają bogatych współmałżonków, tolerujących zawodowe „fanaberie” partnera.\n\nDziś należałoby stworzyć program odbudowy społecznego wizerunku i prestiżu bibliotek i bibliotekarzy, zaczynając od bibliotekarstwa publicznego, jego udziału w budowaniu kapitału społecznego wokół bibliotek, partnerstwa lokalnego itp. To jest zadanie i wyzwanie na przykład dla Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich.\n\nW Polsce na biblioteki zbyt często patrzy się stereotypowo i przez pryzmat pewnej, niewielkiej liczby przykładów negatywnych. I trzeba walczyć z tym stereotypem. W warunkach polskich, w wyniku deregulacji zawodu, do pracy w bibliotekach trafiają w zasadzie wszyscy, którzy chcą tam podjąć pracę – bez znaczenia, czy mają kompetencje, czy też nie, bo panuje przekonanie, że do wykonywania obowiązków bibliotekarskich mogą się przyuczyć szybko i przyswoić to, co się składa na kompetencje bibliotekarza, uprawniające go do zajmowania określonego stanowiska.\n\nTrudno oprzeć się wrażeniu, że praca w bibliotekach, zwłaszcza w dużych, czy to naukowych, czy publicznych, stała się często synekurą dla osób niemających przygotowania bibliotekarskiego, możliwością znalezienia pracy „cichej, miłej i przyjemnej, w dodatku w pobliżu domu”. I w wielu bibliotekach panuje wśród dyrekcji przekonanie, że każdy do wykonywania tej pracy będzie się nadawał, jeśli nawet nie na początku, to nauczy się tego szybko.\n\nI tu znów należy powtórzyć, że w bibliotekach od zawsze istniały stanowiska, które wymagały innego niż bibliotekarskie przygotowania zawodowego. I jest to prawidłowość, której nikt poważnie myślący o bibliotekach, o ich organizacyjnej sprawności, nie zamierza kwestionować. Wykorzystanie specjalistycznych kwalifikacji odpowiadających specyfice danej biblioteki, danego działu (np. przy opracowaniu zbiorów), realizacji specjalnych zadań będzie tylko poprawiało jakość i efektywność pracy danej biblioteki. Jednak na stanowiskach bibliotekarskich powinny pracować osoby mające kwalifikacje bibliotekarskie. A specjaliści z innymi niż bibliotekarskie (akademickie) kwalifikacjami w bibliotekach nie powinni stanowić dominującej większości, funkcjonującej obok tych właśnie profesjonalnych bibliotekarzy. I taka sytuacja ma miejsce na świecie, a szczególnie to widać w krajach, które są w czołówce światowego bibliotekarstwa, jak kraje skandynawskie, Holandia czy kraje Ameryki Północnej. Także wypowiedzi i prezentacje na dorocznych kongresach IFLA pokazują, że nawet w krajach azjatyckich, np. w Malezji, aby zostać zatrudnionym na stanowisku bibliotekarza, trzeba mieć właściwe do tego przygotowanie, czyli ukończone studia bibliotekoznawcze. Także przy ubieganiu się o stanowisko kierownika/dyrektora biblioteki wymagane jest wykształcenie kierunkowe lub – w przypadku innego niż bibliotekoznawcze – konieczne jest uzupełnienie go o stosowne studia podyplomowe czy kursy z tego zakresu o przepisowej liczbie godzin.\n<h3>Jeszcze mamy od kogo się uczyć</h3>\nNależy się także zastanowić nad interesem społecznym związanym z przyuczaniem do zawodu osób bez kwalifikacji, czy nie marnujemy czasu i naszych społecznych pieniędzy na przygotowanie nowych adeptów do zawodu. Dziś w bibliotekach jeszcze mamy od kogo się uczyć: od tych starszych stażem bibliotekarzy, których już za chwilę nie będzie, gdy odejdą na emeryturę. Jeśli zależy nam, nie tylko w sferze werbalnej, na jakości życia społeczeństwa i przyszłości naszych dzieci, to wykształconych bibliotekarzy nie może zabraknąć. I trudno zgodzić się z głosem, że „wykształcony bibliotekarz to oksymoron”, bo może być nim każdy, kto ma wykształcenie co najmniej średnie i przeciętny poziom inteligencji.\n\nMyślę, że warto zadać sobie, nam, retoryczne pytanie: jak w bliższej lub dalszej przyszłości biblioteki polskie będą współpracować z bibliotekami innych krajów UE i państw spoza niej, jeśli nie będziemy potrafili z powodu braku profesjonalistów włączyć się w międzynarodowy dialog, nie będziemy znali i zachowywali norm i standardów, jeśli nasi bibliotekarze z powodu braku fachowej wiedzy nie będą rozumieli płynącego do nich przekazu itd. To jeszcze jeden obszar, w którym jako państwo spychamy się na obrzeża życia wspólnotowego. Czy w którymkolwiek państwie UE, poza Polską, zawód bibliotekarza jest „uwolniony”? Nie każdy, kto pracuje w bibliotece, jest bibliotekarzem, ale każdy, kto jest bibliotekarzem, musi legitymować się wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami typowymi dla tego zawodu. Studia bibliotekoznawcze (z całą świadomością ułomności studiów w ogóle) były formą nabywania i weryfikacji wiedzy i umiejętności profesjonalnych. Egzaminy państwowe także. Obecnie zmierzamy w kierunku modelu, w którym nie ma sformalizowanych sposobów nabywania wiedzy ani weryfikacji wiedzy nabytej w innych warunkach. Wsobne uznawanie kwalifikacji jest nietransparentne i nieporównywalne.\n\nSzukając przyczyn zapaści w polskim bibliotekarstwie, należy się także zastanowić nad tym, czy my, środowisko bibliotekarzy, nauczycieli akademickich, organizacji pozarządowych o charakterze zawodowym czy naukowym, robimy wszystko, aby promować ten zawód, pokazywać jego społeczną misję i użyteczność dla rozwoju naszego społeczeństwa, budowy dobrobytu, podnoszenia naszych szans na rynkach pracy czy dla zachowania naszego kulturowego dziedzictwa. Czy sami nie deprecjonujemy tego kierunku studiów, czy walczymy o niego, lobbujemy w celu uzyskania wsparcia władz uczelni, wydziału, samorządu, państwa, czy z dużą łatwością na bazie dotychczasowych zasobów kadrowych w dawnych instytutach (katedrach) kształcących bibliotekarzy nie tworzymy nowych kierunków dających iluzoryczne wrażenie, że przygotowują kandydatów do zawodu bibliotekarza, choć nie ma w nich treści przydatnych do pracy bibliotekarza, raczej dla specjalisty-niebibliotekarza, jak to wynika np. z opisu sylwetki absolwenta. A rozmowy z dyrektorami bibliotek pokazują, iż coraz częściej dostrzegają oni potrzebę zatrudniania bibliotekoznawców, a nie jakichkolwiek absolwentów studiów magisterskich czy licencjackich na stanowiska bibliotekarskie.\n<h3>Opracowanie programu studiów bibliotekoznawczych</h3>\nW efekcie przedstawionych przyczyn obserwujemy wśród potencjalnych kandydatów spadek zainteresowania podejmowaniem studiów na kierunku bibliotekoznawstwo. Zdajemy sobie sprawę z potrzeby modyfikacji programów nauczania, tak by odpowiadały potrzebom i oczekiwaniom bibliotek, ale również, aby były atrakcyjne dla kandydatów, a zawód oferowany po ich ukończeniu cieszył się prestiżem. Czasem pojawiają się głosy, że uczelnie wyposażają absolwentów w mało przydatną wiedzę teoretyczną, ale tu właśnie potrzebne jest sprzężenie zwrotne, doskonalenie praktyk zawodowych dla studentów, organizowanych przez biblioteki i pokazujących arkana pracy bibliotecznej, aby mogli teorię łączyć z praktyką. Choć w 2013 pojawiła się próba wypracowania pożądanych od bibliotekarzy kwalifikacji i kompetencji, to z różnych przyczyn nie przyniosła ona spodziewanych rezultatów. Tym samym w niewielkim stopniu przyczyniła się do modernizacji kształcenia, zwłaszcza że w wielu uczelniach kierunki informacji naukowej i bibliotekoznawstwa po prostu przestały istnieć. Konieczna jest jednak intensywniejsza współpraca z władzami bibliotek i środowiskiem, by artykułowały swoje potrzeby, a uczelnie przygotowały spełniające je programy. To może sprawić, że społeczeństwo będzie lepiej postrzegało zawód i studia w tym zakresie.\n\nJest to także moment, by państwo polskie zechciało choćby w jednej uczelni, na przykład na Uniwersytecie Warszawskim, „zamówić” opracowanie programu studiów bibliotekoznawczych na europejskim poziomie, może we współpracy z jakimś ośrodkiem akademickim w UE? Mamy cotutelle (doktorat międzynarodowy, pisany na dwóch uniwersytetach) na poziomie studiów trzeciego stopnia, dlaczego w dobie wzajemnego uznawania kwalifikacji nie pomyśleć o czymś na wzór cotutelle na poziomie studiów pierwszego czy drugiego stopnia?\n\nAby poprawić postrzeganie zawodu, studiów bibliotekoznawczych i tym samym przyczynić się do wzrostu zainteresowania kandydatów studiami w tym zakresie, nie wystarczy jedynie modernizacja programów studiów. Potrzebne jest szerokie społeczne wsparcie. Samych bibliotekarzy bowiem nikt nie posłucha i nie ujmie się za zawodem, kondycją i stanem bibliotek. Nikogo nie wzruszy, i tym samym nie przyniesie żadnego efektu, np. protest czy strajk bibliotekarzy, zwłaszcza że w naszym kraju nie jest to dobry czas dla bibliotek, a podaż kandydatów (z kwalifikacjami czy bez) chętnych do pracy jest większa niż popyt. Myślę, że również powrót do regulacji zawodu, a także poprawienie sytuacji ekonomicznej bibliotekarzy przyczyniłyby się w istotny sposób do przyciągnięcia na studia kandydatów do zawodu bibliotekarza.\n\nW tej krótkiej wypowiedzi na temat sytuacji w zakresie bibliotekarstwa i kształcenia bibliotekoznawczego starałam się ukazać różne istotne związki zachodzące między rozmaitymi przyczynami, by pokazać źródło obecnej sytuacji a także złożoność problemu. Ich rozwiązanie, przy aktywizacji środowiska, ale koniecznie przy społecznym zrozumieniu społeczeństwa i władz, może przynieść efekt w postaci rozkwitu polskiego bibliotekarstwa, podniesienia poziomu edukacji i dostępu do kultury, wzrostu czytelnictwa i wszystkich tych osiągnięć, o których była mowa w kontekście skandynawskim. Wówczas także będzie duża szansa na odrodzenie akademickiego kształcenia bibliotekarzy.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Elżbieta Barbara Zybert, bibliolog.  Przez dwie kadencje dziekan Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego,  obecnie kierownik Katedry Badań nad Bibliotekami i Innymi Instytucjami Kultury  Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii UW\n\n</div>', 'Jak odrodzić kształcenie bibliotekarzy ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:37', '2020-02-19 07:26:37', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/jak-odrodzic-ksztalcenie-bibliotekarzy%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2158, 1, '2020-03-17 13:03:31', '2020-03-17 12:03:31', '', 'ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:31', '2020-03-17 12:03:31', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/ksiazka-o-wodzie-rec-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`, `post_author`, `post_date`, `post_date_gmt`, `post_content`, `post_title`, `post_excerpt`, `post_status`, `comment_status`, `ping_status`, `post_password`, `post_name`, `to_ping`, `pinged`, `post_modified`, `post_modified_gmt`, `post_content_filtered`, `post_parent`, `guid`, `menu_order`, `post_type`, `post_mime_type`, `comment_count`) VALUES
(2072, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Wiele zależy od tego, jak wiekowy profesor funkcjonował wcześniej, jaką miał i ma pozycję naukową, doświadczenia i przyzwyczajenia, a przede wszystkim jaką miał i ma osobowość. Wyróżnię dwa typy wiekowych profesorów, tj. profesora „uwolnionego” i profesora „uzależnionego”.</h2>\n[caption id=\"attachment_2013\" align=\"alignnone\" width=\"707\"]<img class=\"size-full wp-image-2013\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-fa-02-2020-707x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"707\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nMinęły czasy, gdy starców usuwano z plemiennej wspólnoty w taki sposób, aby nie mogli sięgać łyżką do kotła, skoro nie byli w stanie do niego dołożyć. Jednak coś z tych obyczajów pozostało nawet w środowisku akademickim. Potwierdzeniem są m.in. zapisy Ustawy 2.0 ograniczające uprawnienia 67-latków+. Do zabrania głosu w tej kwestii ośmielają mnie pojawiające się głosy sprzeciwu wobec tego ograniczenia. Sprawa jest dyskusyjna. Spróbuję spojrzeć na ten problem z różnych punktów widzenia. Nie twierdzę przy tym, że moje uwagi są w pełni obiektywne.\n<h3>Punkty widzenia obrońców wykluczenia</h3>\nPrezentowane były one nie tylko podczas środowiskowych dyskusji nad projektem Ustawy 2.0, ale także w komisjach parlamentarnych i bronione tak skutecznie, że od tego swoistego „muru” odbijały się wszystkie argumenty krytyków wykluczania z uwagi na wiek. Niestety nie udało mi się znaleźć żadnego przekonywującego argumentu za jego utrzymaniem. Pozostaje mi zatem zdanie się na domysły.\n\nByć może autorzy zapisu wychodzili z założenia, że Polska jest lub wkrótce będzie potęgą naukową w grupie młodszych pracowników naukowych i może sobie pozwolić na ograniczenie udziału w życiu akademickim wiekowych profesorów; a stanowią oni przecież sporą część akademickiej społeczności (nie od dzisiaj wiadomo, że średnia wieku tytularnego profesora jest w naszym kraju wysoka). Takie myślenie świadczyłoby jednak o słabej znajomości realiów naszego środowiska.\n\nNie można także wykluczyć, że autorzy wychodzili z założenia, iż generalnie środowisko to jest na „nie” wobec rządzących w naszym kraju, a główną siłą napędową sprzeciwu są różnego rodzaju „lewacy”, w tym tzw. postkomuniści. Do takiego przypuszczenia skłaniają mnie wypowiedzi niektórych polityków. O ile jednak w przypadku polityków takie mówienie może mieć pewne uzasadnienie (rzecz jasna, polityczne), to w przypadku osób sprawujących władzę nad nauką i szkolnictwem wyższym w Polsce jest ono trudne do obrony. W każdym razie stanowi zbyt daleko idące uogólnienie. Natomiast w części dotyczącej postkomunistów jest zasadniczo nietrafne. Osoby te bowiem powinny wiedzieć, że w środowisku akademickim występuje duże zróżnicowanie opcji światopoglądowych i ideowych, a postkomuniści stanowią w nim gatunek na wymarciu (i nie bardzo widać chętnych do jego obrony). Niedowiarkom sugerowałbym lekturę książki Marii Libiszowskiej-Żółtkowskiej Wiara uczonych; przyznam, że również byłem zaskoczony tym, jak tradycjonalistyczne są wierzenia zdecydowanej większości polskich profesorów.\n\nNie można w końcu również wykluczyć, że autorzy tego zapisu przyjmowali założenie nie o bogactwie polskiej nauki, lecz o jej biedzie, i uznali, że skoro „bochenek” jest tak mały i nie da się go cudownie rozmnożyć, to należy go pozostawić do podziału przede wszystkim młodym, aby ewentualnie w przyszłości coś pożytecznego zrobili dla nauki. To założenie wydaje mi się prawdopodobne. Jednak jest ono stosunkowo najbliższe wspomnianym na wstępie plemiennym praktykom.\n<h3>Punkty widzenia młodych uczonych</h3>\nOdpowiedź na pytanie, kto jest, a kto nie jest młodym uczonym, nie jest i nie może być na tyle jednoznaczna, aby nie wywoływała dyskusji. Nawet ministerialni urzędnicy mają z tym pewien kłopot. Jeszcze do niedawna w świetle ich rozporządzenia była to osoba, która nie ukończyła 35. roku życia, a obecnie oznacza osobę, której nie upłynęło osiem lat od obrony doktoratu; a można go przecież bronić nawet w zaawansowanym wieku. Dyskusyjne jest również przyjęcie kryterium młodego samopoczucia i zachowania, jakby się miało legitymację do wypominania wiekowym profesorom, że w gruncie rzeczy nie ma z nich w nauce wielkiego pożytku. Zdarza się, że młodzi lub względnie młodzi uczeni mówią to profesorom niemal otwarcie; np. poprzez publiczne przedstawienie takiego wykazu osiągnięć naukowych, z którego wynika, że efektywność profesury radykalnie spada po przekroczeniu określonego wieku (członkowie senatu mojej uczelni zapewne się orientują, o kim myślę). Mają oni jednak wiele innych okazji, aby dać to do zrozumienia, np. pokazując nieporadność profesury w poruszaniu się po internetowych stronach lub w budowaniu pozycji naukowej poprzez podwyższanie wskaźnika Hirscha.\n\nW czasach gdy rządy sprawowała tylko jedna „słuszna” partia i tylko jedna „prawdomówna” telewizja, pojawiło się powiedzenie, że jeśli coś nie jest pokazywane, to jakby nie istniało. Dzisiaj przez niejednego z młodych uczonych podobnie traktowany jest internet i kreowanie wspomnianego wskaźnika cytowań. Wypowiadałem się szerzej na temat takiego podejścia do nauki i uczonych przy innych okazjach. Dopowiem zatem jedynie, że w nauce (i nie tylko zresztą w niej) nie można żyć wyłącznie lub głównie wirtualną rzeczywistością. Nie tylko dlatego, że istnieje nie mniej ciekawy od niej świat rzeczywisty, ale także, a nawet przede wszystkim dlatego, że zadaniem nauki jest badanie w pierwszej kolejności rzeczywistego świata.\n<h3>Punkty widzenia wiekowych profesorów</h3>\nPostrzeganie i ocenianie ustawowego ograniczenia 67-latków+ przez samych profesorów jest mi stosunkowo bliskie. W końcu zawodowe funkcjonowanie przez kilkadziesiąt lat w środowisku akademickim robi swoje i daje okazję do niejednej obserwacji. Co najmniej jedna kwestia wydaje mi się bezdyskusyjna: wiekowi profesorowie różnie postrzegają i oceniają ograniczenie wiekowe. Są tacy, którzy nie tylko potrafią w tym znaleźć strony pozytywne, lecz także dojść do wniosku, że przeważają one nad negatywnymi. Są jednak również tacy, którzy znajdują w nim wyłącznie lub głównie negatywy. Wiele zależy od tego, jak wiekowy profesor funkcjonował wcześniej, jaką miał i ma pozycję naukową, doświadczenia i przyzwyczajenia, a przede wszystkim jaką miał i ma osobowość.\n\nWyróżnię dwa typy wiekowych profesorów, tj. profesora „uwolnionego” i profesora „uzależnionego”.\n<h3>Profesor „uwolniony”</h3>\nJest to profesor, który na mocy Ustawy 2.0 „uwolniony” został nie tylko od sprawowania funkcji kierowniczych na uczelni, ale także od zabiegania o przychylność i poparcie tych, od których zależy powierzanie mu tych obowiązków. Dla jednych może to stanowić powód do zmartwień, natomiast inni wręcz przeciwnie – mogą uznać, że w końcu nie muszą się tłumaczyć, dlaczego nie podejmują tych obowiązków. Takich profesorów można znaleźć m.in. wśród zawdzięczających naukowe osiągnięcia przede wszystkim sobie, tj. swojej pomysłowości, pracowitości, odporności na zniechęcenia i pokusy lekkiego życia, stosunkowo niedużej wrażliwości na słowa uznania i komplementy ze strony bliższego i dalszego otoczenia. Lista cech osobowościowych nie jest kompletna. Jednak nawet te wskazane mogą budzić powątpiewanie, czy tacy profesorowie w ogóle istnieją, lub też podejrzenie, że są to „oryginały”, które wywołują wprawdzie zaciekawienie otoczenia, ale raczej nie stanowią wzorca do naśladowania dla przeważającej części akademickiej społeczności. Z tym ostatnim zresztą się zgadzam.\n\nProblem jednak nie tyle w masowości występowania profesorów „uwolnionych”, co w korzyściach, które osiągają oni z kultywowania przez lata cech osobniczych. Ponieważ dla takiego profesora ustawowe ograniczenie może być faktycznie uwolnieniem od wykonywania obowiązków, w których wypełnianiu nie znajdował zawodowej satysfakcji. Jaką bowiem można mieć przyjemność z podpisywania tylu dokumentów, że nawet nie ma czasu na zapoznanie się z ich treścią, czy też z wysiadywania na posiedzeniach rad naukowych i komisji, gdy dyskutowane są mało interesujące kwestie.\n\nDla tego typu profesora powodem do zadowolenia mogłoby być również uwolnienie od obowiązku opiniowania wniosków w procedurach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego (niestety, mało kiedy osób legitymujących się dorobkiem naukowym z najwyższej półki). Nie ma jednak tak dobrze. Regulacje prawne bowiem nie tylko nie dopuszczają takiego rozwiązania, ale nawet skracają do kilku tygodni okres, w którym powinna być sporządzona ocena dorobku i przewidują sankcje za niewywiązanie się z tego obowiązku. Jest w tym nawet pewna logika. Skoro bowiem profesor został pozbawiony pełnoprawnego uczestnictwa w radach naukowych i pełnienia uczelnianych funkcji kierowniczych, to powinien mieć motywację do wykazania pożyteczności w postępowaniach awansowych. Ta logika opiera się jednak na dyskusyjnym założeniu, że profesor „uwolniony” wybierze taki sposób wykazywania swojego pożytku w nauce lub skusi go finansowa gratyfikacja.\n<h3>Profesor „uzależniony”</h3>\nDo tego typu profesorów zaliczam nie tylko uzależnionych mentalnie od pełnienia funkcji kierowniczych czy udziału w różnego rodzaju radach i komisjach, lecz także uzależnionych w swojej naukowej karierze od pomocy przełożonych i współpracowników. Ten sposób pokonywania kolejnych progów kariery zawodowej generuje różnorakie zobowiązania, a także więzi międzyosobowe, które można nazwać „sztafetą pokoleń”. Teoretycznie „pałeczka” w „sztafecie” powinna być przekazywana bezproblemowo. Jednak w praktyce zdarza się, że profesorowie zasłużeni w osiągnięciach „sztafety”, ale z uwagi na wiek zmuszeni do przekazania „pałeczki” młodszym, mocno się przed tym bronią. Podejmę próbę wskazania przynajmniej niektórych motywacji takiej postawy oraz odpowiem na pytanie o pożytki z nich dla nauki.\n\nMotywacje mogą być i bywają różne: począwszy od prozaicznych, jak wynagrodzenie za pracę na dotychczasowym stanowisku, a skończywszy na drażliwych, jak kwestia prestiżu i liczenia się z opinią wiekowego profesora. Istotne jest przy tym, aby miał on możliwość przedstawienia swojej opinii, aby brano ją poważnie pod uwagę i aby miała ona wpływ na decyzje w kwestiach istotnych dla nauki.\n\nNie chodzi wyłącznie o tzw. swobodę wypowiedzi. Ta bowiem w praktyce występuje, a nawet czasami wystawia na próbę cierpliwość słuchaczy. Byłem świadkiem sytuacji, w których wiekowy profesor zabierał głos na spotkaniach naukowych, a audytorium zmuszone było wysłuchać długiej mowy (ponoć gadulstwo przychodzi z wiekiem), jednak bez zainteresowania. Natomiast prowadzący obrady coraz częściej spoglądał na zegarek i bezskutecznie apelował o dyscyplinę czasową. Jedynie nieliczni uczestnicy spotkania słuchali wypowiedzi profesora uważnie; przypuszczam, że byli to jego współpracownicy lub liczący się z tym, że może on być opiniodawcą w ich procedurze awansowej.\n\nNie chcę powiedzieć, że w gruncie rzeczy nie ma poważniejszych pożytków z wystąpień wiekowych profesorów. Większe widziałbym jednak w koncentrowaniu się na pracy badawczej i publikowaniu wyników w książkach, które nie są kolejną wersją kilku poprzednich. Być może dla niektórych młodych pracowników naukowych będzie pewnym zaskoczeniem, że wiekowi i aktywni naukowo profesorowie jeszcze istnieją. Znam dwóch takich. Jestem jednak przekonany, że jest ich znacznie więcej.\n<div style=\"text-align: center;\">* * *</div>\nZastanawiałem się, do którego typu profesorów mógłbym zaliczyć siebie. Chciałbym oczywiście należeć do pierwszego, bowiem wypada on lepiej niż drugi. Jednak moje krytyczne wypowiedzi (zresztą nie pierwsze) na temat ustawowego ograniczenia uprawnień wiekowych profesorów wskazywałyby na przynależność w większym stopniu do typu profesorów „uzależnionych” niż „uwolnionych”. Przyznam, że próbuję zachować również niektóre cechy tych drugich. Jednak nie jest to łatwe.', 'Wiekowi profesorowie „z ograniczeniem”  ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:25:24', '2020-02-19 07:25:24', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/wiekowi-profesorowie-z-ograniczeniem-%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2155, 1, '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem2-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0),
(2073, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Autorka tej książki oddaje głos doktorantom (również sobie samej), by mogli samodzielnie wyrazić niekiedy dość stanowcze, brutalnie szczere opinie na temat osobistych doświadczeń w środowisku akademickim.</h2>\n<img class=\"size-full wp-image-2035\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku-fa-03-2020-2.jpg\" alt=\"\" width=\"709\" height=\"1015\" />\n\nKsiążka <em>Koszmar doktoratu</em> (Łódź 2020) porusza tematykę patologii na studiach doktoranckich w polskich uczelniach. Poza przedmową i posłowiem stanowi zbiór szesnastu niedługich wywiadów z osobami, które podczas własnych studiów doktoranckich zetknęły się z różnego rodzaju nadużyciami ze strony promotorów, utrudniającymi lub uniemożliwiającymi zdobycie stopnia, a w niektórych przypadkach naruszającymi dobra osobiste rozmówców. Ich personalia zostały zmienione, a jeden wywiad to zakamuflowana historia samej autorki.\n\nNadużycia na uczelniach często stanowią w środowisku tajemnicę poliszynela, nieznaną jednak szerzej poza światem akademickim. Koszmar doktoratu wyciąga niektóre niepochlebne sprawy na światło dzienne, przedstawiając szerszej publiczności arkana życia akademickiego. Doktorat w założeniu jest wstępem do kariery naukowej, inicjacją w specyficznym środowisku naukowców z danej dziedziny. Powinien być więc ambitnym i wymagającym wyzwaniem, tak by jego obrona stanowiła potwierdzenie przynależności do stosunkowo wąskiej elity intelektualnej. Jak jednak pokazują historie opisane w książce, owa inicjacja często przebiega w sposób wypaczający jej opisany w poprzednim zdaniu sens. O osiągnięciu stopnia naukowego, a zarazem możliwości kontynuacji kariery naukowej często decydują nie tyle przymioty intelektualne oraz wysiłek włożony w pracę nad naukowym projektem, ile czynniki zupełnie pozamerytoryczne, niekiedy wychodzące poza granice przyzwoitości lub prawa. O przyznaniu lub odmowie przyznania stopnia, miast obiektywnej oceny pracy, decydują często osobiste układy promotora z doktorantem i kolegami w środowisku akademickim.\n<h3>Poczuć ducha wymiany korespondencji</h3>\nDobrą ilustrację stanowi przedmowa. Po ogólnym przedstawieniu celu książki został tam przedstawiony problem roli promotora. Jest to dość skomplikowane zagadnienie zasługujące na szerszą dyskusję, autorka jednak, po krótkim omówieniu słownikowej definicji, zdecydowała się zaprezentować osobistą historię, na podstawie cytowanej korespondencji e-mailowej z promotorem, z komentarzami opisującymi kontekst. Historia ta pokazana jest w przedmowie od strony czysto formalnej, naukowej, przy czym autorka zaznacza, że przyczyny takiego, a nie innego zachowania promotora miały charakter nieformalny, osobisty. Od tej drugiej strony historia opowiedziana jest w sposób anonimowy w jednym z wywiadów.\n\nUważam przytoczenie korespondencji za kapitalny pomysł, bezpośrednio ukazujący, jak wyglądają relacje między doktorantem a promotorem występującymi w ich formalnych rolach. Jest to bardzo dobry wstęp do dalszych historii, w których temat tych relacji, zarówno od strony formalnej, jak i nieformalnej, zostanie rozszerzony. Aby w pełni poczuć ducha wymiany korespondencji między doktorantem a promotorem, trzeba się samemu znaleźć w tej pierwszej roli, jednak komentarze autorki wyjaśniające kontekst, niekiedy dwuznaczność przekazu i treści między wierszami, stanowią dobre wprowadzenie, objaśnienie jak ta komunikacja wygląda.\n\nZasadniczą część książki stanowią wywiady z doktorantami. Zwykle zaczynają się one od omówienia motywacji osób, które zdecydowały się na podjęcie studiów doktorskich. Mamy tam przekrój historii, postaw oraz osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, tych, które zdobyły tytuł doktorski, oraz tych, którym się to nie udało, przedstawicieli nauk humanistycznych i przyrodniczych. Czytamy historie straszne i śmieszne, odkrywając różne podejścia rozmówców – o różnym charakterze i odporności psychicznej – do tego, co ich spotkało. Mamy historię ludzi, którzy przeszli przez tytułowy „koszmar” z sukcesem i z powodzeniem kontynuowali karierę, oraz takich, którzy w czasie powstawania książki dopiero ten „koszmar” przechodzili, a także tych, dla których zakończył się on życiową tragedią.\n\nPrzekrój patologii ze strony promotorów jest też różny, od zwykłej dokuczliwości, po historie kryminalne. Wspólnym ich jednak mianownikiem jest nadużywanie pozycji przez promotorów, osoby o wyższym statusie w hierarchii społeczności naukowej. Nadużywanie to może przyjmować postać wykorzystywania doktorantów do prywatnych celów, podkradania dorobku naukowego podopiecznych, jak i prób wymuszeń pieniędzy lub określonej posady w formie łapówki czy molestowania seksualnego, a nawet w jednej historii – gwałtu dokonanego na kobiecie zamężnej, co zrodziło kolejne problemy w jej życiu. Inne zaś opowiadanie dotyczy doktoranta, którego promotor nie tylko zmuszał do ciągłych zmian koncepcji pracy, lecz także do wożenia samochodem na różne konferencje, aż w końcu doszło do tego, iż promotor zamieszkał przez dłuższy okres w mieszkaniu doktoranta.\n\n[caption id=\"attachment_2034\" align=\"alignnone\" width=\"1024\"]<img class=\"size-full wp-image-2034\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/patologie-w-akademickim-swiatku3-fa-02-2020-1024x682.jpg\" alt=\"\" width=\"1024\" height=\"682\" /> Rys. Sławomir Makal[/caption]\n<h3>Czasem dla osobistej zemsty</h3>\nBardzo częstym motywem jest również brak zainteresowania promotora tematyką badawczą doktoranta, brak wiedzy na dany temat oraz pomocy podopiecznemu. Dominuje za to postawa przeciwna, mniej lub bardziej otwarte szkodzenie podopiecznemu, czasem w celu osobistej zemsty.\n\nJedna historia dotyczy doktorantki pochodzącej z ubogiej, pełnej konfliktów rodziny, dla której doktorat miał być szansą na lepsze życie. Niestety promotorka w sadystyczny sposób okazywała wyższość nad doktorantkami. Z trzech osób pod jej opieką przynajmniej dwie, w tym i bohaterka wywiadu, bardzo szybko zrezygnowały. Wielu doktorantów prawdopodobnie mogłoby się identyfikować z bohaterką tego wywiadu w jej opisie reakcji stresowych przed kolejnym spotkaniem z promotorem.\n\nŻycie osobiste i grzechy powszednie promotorów, których mimowolnymi świadkami są doktoranci, pojawiają się w kilku opowiadaniach. W takiej sytuacji doktorant często nie może zajmować postawy neutralnej, stawiany jest bowiem w sytuacji dylematu pomiędzy przyzwoitością a lojalnością; ceną może być dalsza kariera. Jako przykład niech posłuży historia pewnego doktoranta chemii. Dobrze układająca się współpraca badawcza z promotorem została nagle przerwana, gdy ten na pewnej imprezie wyznał doktorantowi po pijanemu, że kiedy sam był doktorantem, to z promotorem wprowadzali na czarny rynek narkotyki. Gdy, już na trzeźwo, doktorant zwrócił na to uwagę, współpraca z promotorem nagle się urwała, uniemożliwiając dokończenie przewodu i obronę pracy doktorskiej. Na tego typu przykładach widać, że często kariera naukowa zależy nie tyle od własnych zdolności, ile od dość dramatycznych wyborów. Mechanizm ten niekiedy preferuje osoby, które odpowiedniego wyboru dokonały i posiadają przymioty, by przetrwać cudzym kosztem w środowisku pełnym patologii, ale niekoniecznie stanowić wzór dla nowej generacji badaczy.\n<h3>Nie należy uogólniać</h3>\nBardzo istotną sprawą jest to, że na podstawie wywiadów zawartych w książce można ułożyć wzór, pewien standardowy sposób ukazywania rzekomej niższości intelektualnej doktorantów przez promotorów. Pokazuje on, na czym w praktyce polega hipokryzja ludzi, którzy „inicjację” już kiedyś przeszli i funkcjonują jako ekskluzywna grupa o określonej pozycji. To moim zdaniem najistotniejsza lekcja, jaką można wynieść z lektury książki.\n\nZ drugiej jednak strony należy być ostrożnym z wyciąganiem jednoznacznych wniosków. Mamy tu przedstawione jedynie anonimowe historie doktorantów, nie wysłuchano drugiej strony, stanowiska promotorów. Także opowiadania, niemożliwe do potwierdzenia, mają charakter anegdotyczny. Ich liczba (16) jest również za mała, by ukazać statystyczny obraz sytuacji na polskich uczelniach. Przy czym oczywiście są to historie ludzi, do których autorce udało się dotrzeć, i którzy doświadczyli sytuacji patologicznych, co już na wstępie wprowadza pewną selekcję i rodzi problem, na ile tego typu sytuacje są powszechne. Ze słów autorki wynika, że wybrała ona z kilkudziesięciu historii te, które miały stanowić mniej lub bardziej reprezentatywny przekrój sytuacji doświadczanych przez doktorantów.\n\nOcena niektórych spraw niekoniecznie musi być jednoznaczna; trudno, szczególnie w przypadku nieobronionych doktoratów, opiniować np. w jakim stopniu niska ocena kompetencji naukowych doktoranta przez promotora ma oparcie w rzeczywistości, a w jakim jest rezultatem osobistych uprzedzeń. Także niektóre obyczaje przytaczane w książce, np. zwyczaj fundowania na koszt doktoranta, po zakończonej sukcesem obronie, obiadu dla członków komisji, mogą być niezrozumiałe dla laików, którzy nie podejmowali studiów doktoranckich. Autorka oraz niektórzy jej rozmówcy również podkreślają, że nie należy uogólniać, że nie jest to całościowa ocena środowiska akademickiego w Polsce.\n<h3>Analiza czy reportaż?</h3>\nW posłowiu zostały jeszcze raz przedstawione motywacje autorki do napisania książki. Mają one dość osobisty charakter, brak szerszej analizy przeprowadzonych wywiadów. Taką formę przedstawienia problemu trudno ocenić bez znajomości wstępnych założeń na temat celów pracy. Czy miała być ona naukową analizą problematyki patologii w kręgach akademickich, czy przybrać bardziej reporterski charakter przedstawienia „od środka” tegoż środowiska? Czy jest przeznaczona dla świata akademickiego, czy także dla ogółu społeczeństwa, które ten problem też ma poruszyć? Od tego zależy też dobór stosowanych środków retorycznych i stylu, tak by książka mogła osiągnąć zamierzony cel; w przypadku analizy – raczej chłodnego, obiektywnego języka, w przypadku reportażu – swobodniejszej narracji, zogniskowanej na przedstawieniu najistotniejszych przykładów. W pierwszym przypadku szczegółowa analiza jest niezbędna, w drugim należy ją, i wyciąganie wniosków, pozostawić czytelnikowi (podsuwając najwyżej w formie pytań najważniejsze problemy do rozważenia). Wydaje się, że książka bardziej odpowiada formie reporterskiej. Autorka oddaje głos doktorantom, również sobie samej, by mogli samodzielnie wyrazić niekiedy dość stanowcze, brutalnie szczere opinie na temat osobistych doświadczeń w środowisku akademickim.\n\nDość mocny nacisk w posłowiu kładzie autorka również na potępienie praktyk wykorzystywania seksualnego doktorantek przez promotorów, a dopiero później przyznaje, że molestowanie jest tylko jednym z przejawów wykorzystywania wyższej pozycji i związanego z tym poczucia wyższości. W moim odczuciu lepiej byłoby zastosować odwrotną kolejność, od ogółu do szczegółu, najpierw opisując „korzeń zła”, jakim jest poczucie wyższości nad drugą osobą (jako przyczynę problemu), a dopiero później, przechodząc do przykładów, potępić szczególnie haniebną praktykę molestowania, wynikającą z uprzywilejowanej pozycji.\n\nPraca Katarzyny Dawidowicz stanowi bardzo istotną pozycję, przełamującą tabu i otwierającą dyskusję na temat sytuacji doktorantów w relacjach z promotorami w środowisku akademickim. Jest to wstęp do dyskusji, bo wielu kwestii jeszcze nie poruszono lub poruszono pobieżnie. Wydaje się jednak, że mogą one zostać opracowane w ewentualnych kolejnych wydaniach lub innych pracach autorki w zakresie tejże tematyki.', 'Patologie w akademickim światku ', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'patologie-w-akademickim-swiatku%e2%80%a9', '', '', '2020-02-19 08:26:55', '2020-02-19 07:26:55', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/patologie-w-akademickim-swiatku%e2%80%a9/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2074, 1, '2020-02-14 12:14:17', '2020-02-14 11:14:17', '<h2>Kolejni sędziowie nie widzieli różnicy między radą wydziału a radą instytutu. Zeznający przed sądem rektor Bojarski, profesor prawa karnego, nie pamiętał dokładnie, co obiecywał…</h2>\n[caption id=\"attachment_2028\" align=\"alignnone\" width=\"728\"]<img class=\"size-full wp-image-2028\" src=\"https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/02/nieetatowy-pracownik-naukowy-fa-02-2020-728x1024.jpg\" alt=\"\" width=\"728\" height=\"1024\" /> Fot. Stefan Ciechan[/caption]\n\nNa Uniwersytecie Wrocławskim nie pracuję etatowo już od ośmiu lat, ale ostatnie zaliczeniowe wpisy w indeksach uczyniłam trzy lata temu. Te wpisy głoszą, że w latach 2011-2016 przeprowadziłam 700 godzin seminarium doktoranckiego, jeśli na seminariach liczyć wszystkich troje doktorantów jednocześnie, choć z przyczyn niezależnych (praca zarobkowa podopiecznych) umawiałam się z każdym z nich oddzielnie.\n\nW internetowym spisie pracowników figurowałam wtedy jako „nieetatowy pracownik naukowy”. Żadne czynności, które w tym czasie wykonywałam, nie zostały jednak pokwitowane wynagrodzeniem za pracę, z czym zresztą zgodził się wrocławski sąd pracy (rejonowy, a potem apelacyjny), do którego swoje pretensje skierowałam. W sentencji wyroku pojawia się wszak nuta współczucia, że okoliczności tej brzydko pachnącej sprawy (moje określenie) miałam prawo odczuwać jako krzywdę.\n\nChodzi tu o Instytut Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, placówkę oddaloną od uniwersyteckiego centrum, co upośledza jej kontakt z codziennym życiem uczelni. Pracowałam tam od roku 1990, w ostatnich dziesięciu latach na stanowisku profesora nadzwyczajnego, cały czas będąc kierownikiem, najpierw Studium Języka i Kultury Czeskiej, a potem Zakładu Bohemistyki, który za mego kierownictwa rozwijał się nader obiecująco.\n\nW latach 2008–2010 zostałam odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem za Długoletnią Służbę, wystąpiono też o tytuł profesora, który otrzymałam, i o nagrodę Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego za książkę <em>Historia literatury czeskiej. Zarys</em> (Zakład Narodowy im. Ossolińskich 2010), którą otrzymałam. Tymczasem osiągnęłam wiek upoważniający do emerytury i dowiedziałam się, że rówieśniczki na Wydziale Filologicznym powszechnie łączą status pracownika z jej pobieraniem. Podczas wizyty na Radzie Wydziału Filologicznego w maju 2011 rektor Marek Bojarski zakomunikował nam o tej możliwości i objaśnił, jakie pisma złożyć, zaznaczając, że przy udzielaniu zgody na dalsze zatrudnienie będzie się kierował opinią tu obecnego ciała zbiorowego, czyli Rady Wydziału Filologicznego.\n<h3>Źle napisane podanie</h3>\nPrzedwakacyjne terminy posiedzeń mnie poganiały, tego samego dnia złożyłam więc dwa odręczne pisma według tej instrukcji. Tymczasem dominujący w Instytucie Filologii Słowiańskiej rusycyści (zwłaszcza dziekan Wydziału Filologicznego dr hab. Michał Sarnowski i dyrektor instytutu dr hab. Anna Paszkiewicz) podjęli szykanującą mnie kampanię (mobbing), z której rozpiętości nie zdawałam sobie sprawy. Powodem mogły być pogłoski, że chcę oderwać bohemistykę od rusycystów, co oczywiście z merytorycznego punktu widzenia i z uwagi na wyraźnie drugorzędną pozycję tego kierunku w instytucie byłoby całkowicie uzasadnione, ale to tylko spekulacje. M.in. decydenci-rusycyści pozbawili mnie kierownictwa Zakładu Bohemistyki, choć byłam na urlopie naukowym, a zakładem kierował ktoś inny.\n\nNa drugi dzień po złożeniu podań zadzwoniła do mnie sekretarka instytutu Aldona Rogula (prywatnie zaprzyjaźniona z panią dyrektor) z informacją, że moje podanie jest „źle napisane”, i z ofertą, że przyśle mi jego poprawny tekst, który „wystarczy podpisać”. Wyjeżdżałam właśnie na Uniwersytet w Brnie, w dobrej wierze podpisałam i przekazałam do sekretariatu. Kilka dni później odbyła się Rada Instytutu Filologii Słowiańskiej. Dziekan Sarnowski, obecny jako członek tejże rady, kierował do mnie złośliwe uwagi, posiedzenie zaś pod jakimś pretekstem rozpoczęło się wypiciem toastu szampanem (gdybym znała dalszy ciąg, wezwałabym policję dla skontrolowania trzeźwości obecnych). Atmosfera była dziwna, ukradkowe spojrzenia itp., ale zwyczajowo wyszłam na początku, bo głosowano nad „moją sprawą”. Ze względu na potwierdzone medalami zasługi i spodziewany tytuł profesorski wynik głosowania wydawał mi się oczywiście pozytywny. Nie wiedziałam, że dyrektor Paszkiewicz dzwoniła już do członków rady i „konsultowała” z nimi tę sprawę. Głosowanie w instytucie niestety przegrałam. Tego wieczoru dzwoniły do mnie dwie koleżanki i obie radziły jak najszybsze wycofanie podania, które w dobrej wierze podpisałam.\n\nNa drugi dzień rano odwiedziłam Dział Osobowy, ale ani przybyła właśnie pani Rogula, ani pani kierownik działu nie chciały mi oddać podania. Napisałam więc pisma wycofujące je i zostawiłam w rektoracie (rektora ponoć nie było) i w kilku innych miejscach. Po tygodniu udało mi się dostać do rektora Bojarskiego (było ze mną dwóch kolegów-bohemistów, zatroskanych o los kierunku), który przyjął mnie raczej przyjaźnie i telefonicznie umówił na rozmowę z dziekanem Sarnowskim. Kiedy zbieraliśmy się do wyjścia, rektor poradził, żebym się przed dziekanem Sarnowskim… rozpłakała, bo kobiece łzy działają na mężczyzn. Z kilku przyczyn przyjęłam to jako nie najlepszy żart.\n<h3>Nie, nie, nie!</h3>\nZależało mi na pracy na uczelni, miałam różne rozległe i ambitne plany (m.in. byłam wtedy na rocznym urlopie naukowym w celu napisania książki), miałam długi staż dydaktyka uniwersyteckiego w Polsce i w Czechach, i dobrą opinię, wybrałam się więc na spotkanie z Sarnowskim. Ówczesny dziekan prawie nie dopuścił mnie do głosu, powtarzając poirytowanym głosem: nie, nie, nie! Po dwóch tygodniach dostałam pismo od rektora Bojarskiego, w którym przyjmuje moją prośbę o emeryturę, ale nie zgadza się na ponowne zatrudnienie. O opinii Rady Wydziału Filologicznego, o której mówił na majowym posiedzeniu, nie wspomniał wcale (sprawa zatrudnienia mnie w ogóle tam nie stanęła). Na moje odwołanie od decyzji odpowiedział mi nie adresat, lecz dr hab. Sarnowski, dodając, że rektor myśli tak samo. Koleżanka z instytutu zwróciła mi jednak uwagę na zastanawiającą okoliczność, że w ostatnim okresie rektor Bojarski otrzymał cztery doktoraty h.c. w krajach byłego Związku Radzieckiego. Niezbadane są wyroki Opatrzności (czytaj: wzajemne powiązania).\n\nDodam, że w następnym roku akademickim IFS UWr stracił czworo samodzielnych pracowników naukowych: oprócz mnie odszedł również bohemista i słowacysta Jaroslav Lipowski (obecnie profesor tytularny), jedna z rusycystek wybrała wczesną emeryturę (nikomu nie podpadła, lecz mierziły ją stosunki w IFS), a jedyna serbistka z habilitacją przeniosła się na uniwersytet do innego miasta. Po roku na moje miejsce zatrudniono czeskiego fachowca od literatury polskiej na Zaolziu, który z Opawy do Wrocławia dojeżdża co dwa tygodnie, ale zajęć ma tak wiele, że można z nich wykroić dwa etaty (jako native speaker prowadzi też lektoraty na studiach magisterskich, bo nie ma tam lektora tego języka).\n<h3>Rektor i sędziowie</h3>\nJako pokrzywdzona sytuacją zasięgnęłam rady prawników. Okazało się, że rektor, reprezentujący uniwersytet jako „firmę”, miał prawo postąpić, jak chciał, nie musiał konsultować tego z nikim, mógł się nie zgodzić na wycofanie mego pisma o emeryturę. Doradzono mi akcentowanie w pozwie, że faktycznie wciąż pracuję na Uniwersytecie Wrocławskim, m.in. prowadzę zajęcia z doktorantami i troszczę się o ich postępy, piszę artykuły, uczestniczę w konferencjach, zabieram głos na radach wydziału itp. Jednak ani rejonowy sąd pracy, ani apelacyjny nie potwierdziły mego stanowiska. Kolejni sędziowie nie widzieli na przykład różnicy między Radą Wydziału Filologicznego a Radą Instytutu (to ciało zbiorowe, i to ciało). Zeznający przed sądem rektor Bojarski (profesor prawa karnego) nie pamiętał dokładnie, co obiecywał (kierowniczka sekretariatu nie ujęła w protokole jego przemówienia na majowej radzie). Argumentując przeciw mnie sędziowie i adwokat UWr sięgali raz do przepisów prawa pracy, raz do ustawy o szkolnictwie wyższym. Usłyszałam np., że pracę się świadczy „pod nadzorem przełożonego”, a mnie nikt nie nadzorował, że na konferencje naukowe dyrektor musi posłać pracownika, bo inaczej to nie jest praca. Za seminaria doktoranckie ponoć nie przysługuje żadne wynagrodzenie. Co prawda etatowym pracownikom odlicza się je od pensum albo płaci nadliczbówki, ale to nie dotyczy innych (nieetatowych?) pracowników uczelni. Dodam, że wyniosłam jednak z tego pewną satysfakcję. Rektor Bojarski mianowicie potwierdził, że doradził mi rozpłakanie się przed Sarnowskim „jak kobieta”. Obecne panie (trzy w składzie sędziowskim i adwokatka uniwersytetu) to przełknęły, ale na ich twarzach odbiło się zmieszanie.\n\nZastanawiam się jednak, gdzie w tym świecie mieszczą się studenci? Czy w ogóle liczy się ich dobro? Już po tych wydarzeniach kilkakrotnie udzielałam konsultacji domowych i e-mailowych zdezorientowanym i niedouczonym studentom tego kierunku, pożyczałam im książki (prócz zajęć i wsparcia dla doktorantów), pisali do mnie listy, prosząc o pomoc czy nawet interwencję. Listy, odpowiedzi i komentarze umieszczałam na blogu „Bohemistyka”, ale przed kilkunastoma miesiącami z niejasnych przyczyn został on odgórnie zamknięty. Większość treści tego blogu jest na stronie: habilitacja.eu.\n<div class=\"signature\">\n\nProf. dr hab. Zofia Tarajło-Lipowska, bohemistka, Wyższa Szkoła Filologiczna we Wrocławiu\n\n</div>', 'Nieetatowy pracownik naukowy', '', 'publish', 'closed', 'closed', '', 'nieetatowy-pracownik-naukowy', '', '', '2020-02-19 08:27:01', '2020-02-19 07:27:01', '', 2045, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/czasopisma/nieetatowy-pracownik-naukowy/', 0, 'rrp_magazine', '', 0),
(2154, 1, '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020', '', 'inherit', 'open', 'closed', '', 'kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020', '', '', '2020-03-17 13:03:22', '2020-03-17 12:03:22', '', 0, 'https://miesiecznik.forumakademickie.pl/wp-content/uploads/2020/03/kiedy-wojna-jest-pokojem1-fa-03-2020.jpg', 0, 'attachment', 'image/jpeg', 0);
